బాతాఖానీ–లక్ష్మిఫణి ఖబుర్లు–పిల్లల మాంద్యం

Details_

    మేము ఉద్యొగరీత్యా 1983 లో మహరాష్ట్రలోని వరణ్ గాం వెళ్ళాము.అప్పటిదాకా మా అమ్మాయి పూణే లో కాన్వెంట్ లో చదివేది. అక్కడకు వెళ్ళిన తరువాత, కేంద్రీయ విద్యాలయం లో చేర్చాను. కేంద్ర ప్రభుత్వ ఉద్యోగులకి సౌకర్యంగా ఉండేటట్లు, చాలా మారుమూల ప్రదేశాల్లో ఈ స్కూళ్ళు తెరిచారు. ఇక్కడదాకా బాగానేఉంది. ఆ స్కూల్లో ప్రవేశం, మామూలుగా అయితే కేంద్రప్రభుత్వ ఉద్యోగుల పిల్లలకే ఉండేది. అయినా పాఠశాల నడవాలంటే, పిల్లలు కూడా ఉండాలిగా, అందువలన బయటివారికి కూడా ప్రవేశం ఇచ్చేవారు.

    ఎంత చెప్పినా కాలనీ కదండీ, అక్కడ ఉండే మా ఫాక్టరీ వాళ్ళు ఒకసారి వచ్చేరంటే ఓ పది, పదిహేను ఏళ్ళు, ఎలాటి బదిలీలూ లేకుండా ఉండిపోయేవారు. దానితో, ఈ కేంద్రీయ విద్యాలయంలో, పరిస్థితి ఎలా వచ్చిందంటే, విద్యార్ధుల సంఖ్య ఏడాది,ఏడాది కీ తగ్గిపోవచ్చింది.ఒక ఏడాది, ఇంక స్కూలు మూసేయవలసివస్తుందేమో అన్నదాకా వచ్చేసింది. చాలా మంది బయటవాళ్ళు, రాష్ట్ర సిలబస్సు స్కూల్లోనే చేర్చేవారు( అక్కడ సిలబస్ కొంచెం తేలికగా ఉంటుందని).

    స్కూలు నడపాలని,మావాళ్ళందరూ, పిల్లలు పుట్టించడమే ధ్యేయంగా పెట్టుకోలేరుగా !! ఇలాటి ఒకానొక సందర్భంలో, మా ప్రక్కన ఒక కేంద్రీయ విద్యాలయ వైస్ ప్రిన్సిపాల్ గారు ఉండేవారు, ఒక రోజున మా ఇంటావిడ, ఆయన భార్యని అడిగింది–” భాయ్ సాబ్ కహా హై?“అని . దానికి జవాబుగా ఆవిడ అన్నారూ ” పేరెంట్స్ కో ఇఖట్టా కర్నేకేలియే గయే, బచ్చేకో పైదా కర్నా హైనా !!”…..

    ఈ వేళ సాక్షిలో ( డిటైల్స్ మీద నొక్కండి) వచ్చిన వార్త చదవగానే ,పాతికేళ్ళ క్రితం జరిగిన సంగతి గుర్తుకొచ్చింది !! ఇప్పుడు వస్తున్న కార్పొరేట్ స్కూళ్ళ ధర్మమా అని మన ప్రభుత్వ పాఠశాలలు ఇంక మూసివేయాల్సిన పరిస్థితి తొందర్లోనే రావొచ్చు. ఇక్కడ సంగతి ఆర్ధిక మాంద్యం బదులుగా పిల్లల మాంద్యం అనాలేమో !!

బాతాఖానీ–లక్ష్మిఫణి ఖబుర్లు

   నిన్న నెను పోస్ట్ చేసిన బ్లాగ్గు గురించి, సాహితి
గారు వివరణ ఇచ్చారు. నాకు వచ్చిన మెయిల్ ఏదో అందరికీ ఉపయోగిస్తుంది కదా అనే ఉద్దేశ్యం తో, నా బ్లాగ్గులో పెట్టాను. క్షంతవ్యుడిని. ఒక్కటి మాత్రం నిశ్చయించుకున్నాను–నాకు ఏదైనా అనుభవం అయితేనే ఇటుపైన పోస్ట్ చేస్తాను, ఇలాటి హొక్స్ మెయిల్స్ ఇంక ఎప్పుడూ పెట్టకూడదనీ. అయినాఒకసారి చేతులు కాలిన తరువాతే కదా తెలిసేది. సాహితి
గారూ ధన్యవాదములు,
నన్ను జాగరూకుడిని చేసినందుకు.

   ఈ వారం రోజులూ చాలా బ్రహ్మాండంగా గడిచిపోయాయి. మా ఫ్లాట్ కి ఎదురుగా ఇదివరకు ఎవరొ అద్దెకుండేవారు. క్రితంవారం ఆ ఫ్లాట్ ఓనర్స్ హైదరాబాద్ నుండి వచ్చారు. వారు రావడానికి రెండు మూడు రోజులనుండీ, ఏవేవో సామాన్లు రావడం మొదలెట్టాయి. క్రిందటి సోమవారం, ఆ ఫ్లాట్లోకి, యజమాని అనుకుంటా ఒకాయన వచ్చారు. వారు, రాజమండ్రీ వాస్తవ్యులే, ఉద్యోగ రీత్యా హైదరాబాద్ లో ఉంటున్నారు. ఈవేళ ఆయన అరవయ్యో జన్మదినం, ఈ లోపులో ఆవిడ ఋషిపంచమి నోము చేసికున్నారు, లక్షవత్తుల నోము చేసికోవడానికి ముందుగా ఈ ఋషిపంచమి నోము చేసికోవాలట.ఈ వారం రోజులలోనూ,హోమాలూ,జపాలూ, గృహశాంతీ, రుద్రాభిషేకం, దానాలూ, సత్యనారాయణ వ్రతం చేశారు.

   పిఠాపురం నుండి వేద పండితులు తొమ్మండుగురు వచ్చారు. వారు ప్రతీరోజూ, ప్రొద్దుట ఏడు గంటలనుండి, సాయంత్రం దాకా హోమాలూ, వేద పఠనమూ, అబ్బ ఈ వారంరోజులూ ఎంత శ్రవణానందం గా ఉందో చెప్పలేము. వారి ఉఛ్ఛారణా, పలుకులో స్పష్టతా, శ్రధ్ధా, భక్తీ చూస్తూంటే, మేమెంత అదృష్టవంతులమో అనిపించింది, వాటన్నింటినీ వినడానికి. ఏదో డబ్బు ఇచ్చేరుకదా అని చేసేయడం కాకుండా, ఆ కార్యక్రమానికి ఓ పవిత్రత తెచ్చారు.

   మేము ఎంత డబ్బు ఇచ్చినా ఇలాటి వాతావరణం పూణే లో తేలేముకదా.మేము ఇక్కడకు ( రాజమండ్రీ) కి వచ్చిన ఉద్దేశ్యం , ఈ కార్యక్రమంతో పూర్తిగా అయినట్లే. మేము ఎక్కడనుండో రావడం ఏమిటీ,గోదావరి గట్టున ఉండడం ఏమిటి, మాకోసమే అన్నట్లుగా హైదరాబాద్ లో ఉండే వారు, మేము పూణే కి తిరిగి వెళ్ళేలోపలే, ఇలాటి కార్యక్రమం చేయడమేమిటి, ఇదంతా మేము ఎప్పుడో చేసికున్న పుణ్యం అనుకుంటా.

   ఈ వేళ్టి కార్యక్రమంలో, ఆ పండితులు మంత్రపుష్పం చెప్పారండీ, అబ్బ వర్ణించలేను, ఎప్పుడో నా చిన్నప్పుడు, మా తాతగారి ఊరు ముక్కామల ( కోనసీమ) వెళ్ళినప్పుడు, మా బాబుల్లా పెదనాన్నగారు (ప్రభుత్వం వారిచే సన్మానించబడిన వేద పండితులు), వారి ఇంటి అరుగు మీద శిష్యులచెత చెప్పించేవారు–అది గుర్తుకొచ్చి పులకరించిపోయాను.

   శుభ్రంగా భోజనం చేశాము.హాయిగా క్రింద కూర్చొని!! అక్కడకొచ్చిన వారి చుట్టాలలో ఒకాయన మా నాన్నగారి దగ్గర చదువుకున్నారుట, ఆయననీ , అమలాపురం లో మాఇంటినీ గుర్తుచేసికున్నారు. భోజనాలు వడ్డిస్తుంటే, మా చిన్నప్పటి నేతి జారీలూ, పులుసు గోకర్ణాలూ గుర్తు చేసికున్నాము. ఇప్పటి తరానికి, అవేమిటో, ఎలా ఉంటాయో కూడా తెలియదు. మేము ఈ వారం రోజులూ ఆస్వాదించిన అలౌకికానందం మీ అందరితోనూ పంచుకోవాలనే ఈ పోస్ట్.

బాతాఖానీ-లక్ష్మిఫణి ఖబుర్లు–AIDS awareness

ఈ వేళ నాకు ఒక మెయిల్ వచ్చింది. అది అందరికీ ఉపయోగకరంగా ఉంటుందని క్రింద కాపి చేశాను.

Don’t avoid, Pls read this mail)
FROM Arvind Khamitkar , I.A.S, Director of Medical
& Research Div, Chennai

Dear Friends,

A few weeks ago, in a movie theatre, a person felt
something poking from her seat..
When she got up to see what it was, she found a
needle sticking out of the seat with a note attached saying

‘You have just been infected by
HIV’.

The Disease Control Center (in Paris ) reports many similar
events in many other cities recently. All tested needles were HI V Positive.

The Center also reports that needles have been found
in cash dispensers at public banking machines. We ask everyone to use extreme caution when faced with
this kind of situation. All public chairs/seats should be inspected with vigilance and caution before use. A careful visual inspection should be enough. In addition, they ask that each of you pass this message along to all members of your family and your friends of the potential danger.

Recently, one doctor has narrated a somewhat similar
instance that hppened to one of his patients at the Priya Cinema in Delhi … A young girl, engaged and about to be married in a couple of months, was pricked while the movie
was going on. The tag with the needle had the message

‘Welcome to the World of HIV family’.

Though the doctors told her family that it takes about 6
months before the virus grows strong enough to start
damaging the system and a healthy victim could survive about 5-6 years, the girl died in 4 months, perhaps more because of the ‘Shock thought’…
We all have to be careful at public places, rest God help! Just think about saving a life by forwarding this message. Please, take a few seconds of your time to pass along.

With Regards, Arvind Khamitkar ,
I.A.S, Director of Medical & Research Div, Chennai.

Rather than forwarding irrelevant mails, kindly pass
this to every one.
Probably ur mail can help to save his/her life

బాతాఖాని -లక్ష్మిఫణి ఖబుర్లు-కోనసీమ

Details_

కోనసీమ లో పొలాల్లో. కాలవల ప్రక్కన ఇళ్ళుంటే ఎలా ఉంది?డిటైల్స్ మీద నొక్కండి

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి ఖబుర్లు–గృహ ఋణాలు

    ఇదివరకటి రోజుల్లో అయితే చేతిలో డబ్బులుంటేనే ఇల్లు కట్టడం మొదలుపెట్టేవారు,ఇపుడు అలాగ కాదుగా, ఎక్కడ చూసినా ప్రెవేటు బ్యాంకులూ, ప్రభుత్వ బ్యాంకులూ, అదరగొట్టేస్తున్నారు–మేమిస్తామంటే మేమిస్తాము ఋణాలూ అంటూ. ఒక్కఫోన్ చేయగానే, ఓ మార్కెటింగ్ ఎక్జిక్యుటివ్ మన ఇంటికి వచ్చేస్తాడు.అరచేతిలో వైకుంఠం చూపిస్తాడు. మన నాన్న ఇల్లు కట్టడానికి 30 ఏళ్ళు పట్టింది, చూడు నేనైతే ఉద్యోగంలో చేరిన రెండో ఏడాది కల్లా ఓ ఇంటి వాడినైపోయాను అనుకుంటాడు.

    మన చేతికొచ్చే జీతాన్ని బట్టి ఏవేవో లెఖలు కట్టి, మనకొచ్చే అప్పూ, అది ఎన్ని సంవత్సరాల్లో కట్టాలీ, దాని ఇ.ఎం.ఐ ఎంతా, అన్నీ లెఖ్ఖ కట్టేసి, ఏవేవో కాగితాల మీద, ఓ నలభై సంతకాలు చేయించి, వాడి దారిన వాడు పోతాడు. మనం ఏదో బిల్డర్ ని పట్టుకుని, ఓ రెండు/మూడు బెడ్రూం ల ఫ్లాట్ మన పేరున రిజిస్ట్రేషన్ చేయించుకోవడం, ఆ కాగితాలు, మనం పూర్తిగా చూసే లోపలే బ్యాంక్ వాడు, గెద్దలా తీసికుపోతాడు.మనం ఏ ఇరవైయేళ్ళో, పాతికేళ్ళో డబ్బులు కడుతూండడమే.

ఓ అయిదారేళ్ళు పోయిన తరువాత, అదృష్టం కొద్దీ మనకి ఏమైనా డబ్బు చేతికి వస్తే, పోనీ మనం చేసిన అప్పులో కొంత భాగం తీరుద్దామని బ్యాంకు కి వెళ్తే, వాడు అవీ ఇవీ లెఖ్ఖ కట్టి ఎదో చెప్తాడు. చూస్తే మనం ఇన్నాళ్ళూ కట్టిన ఈ.ఎం.ఐ లు చాలా భాగం వడ్డీ క్రిందే జమ చేసికున్నట్లు తేలుతుంది.

    అదే మనం పనిచేసే కార్యాలయంలో ( కేంద్ర ప్రభుత్వ) ఇదే అప్పు తీసికుంటే ఎలా ఉంటుందో చూడండి. నాకు రాష్ట్ర ప్రభుత్వ కార్యాలయాల గురించి అంతగా తెలియదు. మన కొచ్చే జీతానికి, మనం ఎంత అమౌంట్ కి అర్హులో చెప్పి, ఓ నెలరోజుల్లో మనకి డబ్బు ఇస్తారు. సామాన్యంగా ఈ ఎచ్.బి.ఏ ( హౌస్ బిల్డింగ్ ఎడ్వాన్స్ ) గురించి,అన్ని ఆఫీసుల్లోనూ డిసెంబర్ లో పేర్లు( అప్పు కావలిసిన వారివి) అడుగుతారు. అంటే ఆ ఆర్ధిక సంవత్సరం పూర్తి అయెలొపల, వాళ్ళకి ఇచ్చిన గ్రాంటులు అన్నీ పూర్తి చేయాలి కనుక.

    మనకు మిగిలిన సర్వీసును బట్టి మన వాయిదాలు నిర్ణయించుకోవచ్చు, అది మనజీతంలోంచే తీసికుంటారు. అందువలన, కట్లు పోగా చేతికి వచ్చిన దానిలోనే మనం గడుపుకుంటాము ” పిండి కొద్దీ రొట్టె” అన్నట్లుగా. ప్రభుత్వం వారు ఇచ్చే అప్పు ముందర అసలు, అది పూర్తి అయిన తరువాతే వడ్డి తీసికుంటారు, ఏ కారణం చేతైనా, మనం సర్వీసులో ఉండగా మన అప్పూ, వడ్డీ పూర్తి అవకపోయినా ఫర్వాలెదు, రిటైర్మెంట్ సమయంలో మనకొచ్చే డబ్బుల్లో, ఇవన్నీమినహాయించుకుని, మిగిలినదే ఇస్తారు.

ఈ మధ్యలో అదృష్టం కొద్దీ కొంత అప్పు తీర్చడానికి నిశ్చయించుకున్నా,అది మన అస్సలు లోకే జమ చేసికుంటారు. బ్యాంక్ వాళ్ళ లాగ వడ్డీ క్రింద కాదు. అందువలన ఈ పోస్ట్ చదివేవారిలో ఎవరైనా కేంద్ర ప్రభుత్వ ఉద్యోగులు కానీ,లేక వారింట్లో ఎవరైనా సంబంధిత వ్యక్తులెవరైనా ఉన్నా, వారిని ఓ “ఇంటివాడు” గా చేయండి.

ఊరికే ఈ బ్యాంకు ల వాళ్ళ తీపి తీపి మాటలు వినకుండా, హాయిగా మీకు తిండి పెడుతున్న కేంద్ర ప్రభుత్వ కార్యాలయం వాళ్ళని ఓ ఇల్లు కూడా కట్టిపెట్టమనండి !! సర్వే జనా సుఖినోభవంతూ !!

బాతాఖానీ–లక్ష్మిఫణి ఖబుర్లు–UTI & PAN Card

    ఈ రోజుల్లో పాన్ కార్డ్ అనేది మన జీవితం లో ఒక విదదియరాని అనుబంధం అయిపోయింది. ఇల్లు కొనుక్కోవాలంటే కావాలి, డీమాట్ అకౌంట్ కి కావాలి,బ్యాంక్ అకౌంట్ కి కావాలి. అవసరంలేని చోటు కనపడడంలేదు.అది పొందడానికి అంత కష్టపడఖర్లెదు. కానీ, దానిలో ఏదైనా సవరింపులు చేయాలంటేనే వస్తుంది తంటా.

    ఆడపిల్లలు వివాహం అయిన తరువాత ఇంటిపేరు మారుతుంది కదా. వీళ్ళేమో పాన్ కార్డులు వివాహానికి ముందర తీసికొని ఉంటారు, ఇంటి పేరు మార్చాలంటే మళ్ళీ మన కార్డుని ప్రభుత్వం వారికి తిరిగి ఇచ్చేసి, దానిలోనే మార్పు చేయించాలిట. పోనీ ఈ గొడవంతా ఎందుకూ, కొత్త కార్డ్ కి అప్లై చేస్తే పోతుందిగా, అనుకుంటే, అబ్బే ఒక కార్డ్ ఉండగా ఇంకో కార్డ్ జారీ చేయరుట .ఇవన్నీ గత 20 ఏళ్ళలోనూ వచ్చిన రూల్స్. నాకొకటి అర్ధం అవదు–ఎలాగూ కొత్త పేరు ( ఇంటిపేరు) మీదే కార్డ్ అడుగుతున్నాము కదా, పాతది క్యాన్సిల్ చేసి ఇంకోటి ఇవ్వొచ్చుకదా.ఎలాగూ వాళ్ళు చేసేది చివరకు అదే !

    ఏది ఎలాగున్నా, ఈ వ్యవహారాలన్నీ మన ప్రభుత్వం వారు యు.టి.ఐ కి ఇచ్చారు చేయమని, కొత్తది ఇవ్వవలసినా, పాతది మార్పులు చేయవలసినా. ఈ పిల్లలు ఏం చేస్తారంటే, పని చేస్తున్న ఆఫీసులో ఎవడో ఏజెంట్ ఉంటాడు, ఇలాంటి చిల్లర పనులన్నీచేయడానికి, ఈ పిల్లలకి టైముండదు, శలవు దొరకదు. అందువల్ల ఈ ఏజెంట్లు అనే ప్రాణి మీదే ఆధార పడాలి. వాడు వీళ్ళ పాన్ కార్డ్ తీసికొని, దాని ఫొటోకాపీ ఒకటి వీళ్ళకి ఇచ్చి, ఏవేవో ఫారం ల మీద సంతకాలు పెట్టించుకుని, ” మీకేం భయం లెదు మేడం , మీ పాన్ కార్డ్ ఇంటిపేరు మార్చి, పదిహెను రోజుల్లో వచ్చేస్తుందీ ” అని భరోసా ఇచ్చేస్తాడు. సదరు ఏజెంట్ ఈ అప్లికేషనూ, సంబంధిత డాక్యుమెంట్లూ ( అంటే పెళ్ళి ధృవపత్రాలూ వగైరా) తీసికుని ఆ ఊళ్ళో ఉన్న యు.టి.ఐ ఆఫీసులో ఇచ్చి ఓ రసీదు తీసికొని ఇచ్చేస్తాడు. వాడి పని అంతదాకానే.

    మనం ఓ నెలదాకా ఆగి, అప్పటిదాకా మన పాన్ కార్డ్ రాలెదని ఇంక ఖంగారు పడడం మొదలెడతాము. ఆ ఏజెంట్ ని ఎప్పుడడిగినా, ఇదిగో చూస్తా, అదిగో చూస్తా అంటాడే కానీ ఫలితం శూన్యం. ఆ కార్డొచ్చేదాకా మనం ఎలాటి ఆర్ధిక సంబంధిత కార్యక్రమాలూ చేయలెము, ఇదెప్పుడొస్తుందో భగవంతుడే దిక్కు.. ఇదిగో ఇలాటి పరిస్థితి వచ్చిన తరువాత, మా అబ్బాయీ, కోడలూ నా దృష్టికి తెచ్చారు. అప్పటికి ఆరు నెలలు పుర్తి అయ్యాయి.

    నేను రిటైర్ అయి ఉన్నాను, కావలిసినంత ఖాళీ సమయం, పనెమీ లేదు, ఈ వ్యవహారం ఏదో తేల్చుకుందామని, మా కోడలిచ్చిన డాక్యుమెంట్లు అన్నీ తీసికుని, ముందుగా పూణే లో ఉన్న యు.టి.ఐ ఆఫీసుకెళ్తే, నా గొడవంతా విని, ఆన్ లైన్ లో చెక్ చేసి, అవునూ, ఇంకా కొత్తది తయారు అవలెదూ అన్నాడు. ఆ విషయం వాడు చెప్పేదేమిటి, రాలెదు కాబట్టే వీళ్ళదగ్గరకు వచ్చాను. అలాగ ఓ నెల గడిపాడు,నా గోల భరించలెక చివరకు అస్సలు సంగతి చెప్పాడండి. వీళ్ళ పనేమిటంటే మనం అందరం ఇచ్చిన అప్ప్లికేషన్లు అన్నీ నవీముంబైలో ఉన్న యు.టి.ఐ హెడ్డాఫీసుకి పంపడం వరకేట.అది ఎప్పుడు వస్తుందో అవన్నీ వాళ్ళు ఏమీ చెప్పలెరుట !! అంటే వీళ్ళుకూడా ఓ కొరియర్ సర్వీసులాగేనన్నమాట.

    ఇంక ఇదికాదు సంగతీ అని రోజువిడిచి రోజు ముంబైలో ఉన్న హెడ్డాఫీసుకి ఫోన్లు చేయడం మొదలెట్టాను. మొత్తానికి పట్టువీడని విక్రమార్కుడి లాగ, ఆ ముంబై ఆఫీసువాళ్ళని ఊదరగొట్టేసి, చివరకు, వాళ్ళు ” మీ కార్డు తయారయ్యింది బాబొయ్” అని చెప్పేదాకా వదలలెదు.దానిని కోరియర్ లో పంపాము అన్నాక, వాటి నెంబరూ తీసికొని, చివరకు చేతికి వచ్చిందండి. అప్పటికి పట్టిన సమయం--రెండురోజులు తక్కువగా తొమ్మిది నెలలు !!

    పై విషయమంతా ఎందుకు వ్రాశానంటే, ఎవరైనా ఇలాటి పరిస్థితిలో చిక్కుకుంటే, ఊరికే మీ ఊళ్ళొ ఉన్న యు.టి.ఐ ఆఫీసువాళ్ళని అడిగితే లాభం లేదు. వాళ్ళు ఒట్టి కొరియర్లు మాత్రమే. ఓ పదిహేను రోజులు ఆగి, నవీముంబైలో ఉన్న హెడ్డాఫీసు వాళ్ళ వెనుక పడి, వాళ్ళ మెదడు తినేయండి .మీ పని అవుతుంది !!మరీ నాలాగ తొమ్మిది నెలలూ ఆగకండి, సరేనా ?

బాతాఖానీ–లక్ష్మిఫణి ఖబుర్లు –ICICI Health Policy

   మీకెవరికైనా ఐ.సి.ఐ.సి.ఐ బ్యాంక్ వాళ్ళ ఆరోగ్య భీమా పాలసీ తో పరిచయం ఉందా? చాలా మందికి ఉండిఉండొచ్చు. మాకు కేంద్ర ప్రభుత్వం వారి ఒక సీ.జీ.ఎచ్.ఎస్ అని ఒక ఆరోగ్య పథకం ఉంది. రిటైర్ అవగానే ఓ 18 వేలు కట్టేస్తే నాకూ, నా భార్యకూ జీవితాంతం ఆరోగ్య భీమా ఉంటుంది. ఏదో పేద్ద ఉధ్ధరించేద్దామని, అది తీసికోకుండా, ఈ ప్రెవేట్ బ్యాంక్ వాళ్ళది పుచ్చుకున్నాము;. వాడెవడో ఏజెంట్ వచ్చి, నా చేత సంతకాలు పెట్టించాడు, క్రెడిట్ కార్డ్ ఉందికాబట్టి దాంట్లోంచి కట్ చేసికుంటారూ అని చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు. ఓ పదిహేను రోజుల తరువాత, ఓ పాలసీ, ఓ కార్డూ వచ్చాయి. ఈ లోపులో నా క్రెడిట్ కార్డ్ మీద ప్రతీ నెలా,850 రూపాయలు; ఈ.ఎం.ఐ. కట్టేవాడిని. అంతా బాగానే ఉందీ నాక్కానీ, మా ఇంటావిడక్కానీ ఎప్పుడైనా ఆసుపత్రికి వెళ్ళవలసి వచ్చినా, వీళ్ళిచ్చిన కార్డ్ పుచ్చుకొని హాస్పిటల్ కి వెళ్తే, మనం ఏమీ డబ్బు కట్టఖర్లెదు కదా అని అనుకున్నాను.

   ;కట్టిన రెండో ఏడు, మా ఇంటావిడకు ఏదో గైనిక్ ఆపరేషన్ (చిన్నదే) చేయించవలసి వచ్చి, పూణే లో వీళ్ళిచ్చిన హాస్పిటల్ లో చేర్పించాను.ఆ భీమా వాడికి ఫోన్ చేస్తే, అప్రూవల్ రావడానికి సమయం పడుతుందీ, అందువలన, ముందు ఆపరేషన్ చేయించుకుని, ఆ తరువాత బిల్లులూ అవీ జతపరచి పంపితే, వాళ్ళు డబ్బులు ఇచ్చేస్తారూ, అన్నాడు. సరే నని, హాస్పిటల్ లో మా పని పూర్తి చేసికుని, డాక్టర్ చేత సంతకాలూ అవీ చేయించి, బిల్లులు అన్నీ వాళ్ళకి పంపాను.

ఓ రెండు వారాల తరువాత,నేను పంపిన బిల్లులు, అన్నీ ఒక ఫైల్ లో పెట్టి దానికి ఓ ఉత్తరం జతచేసి, నా బిల్లు అనుమతించబడద ని ఓ ఉత్తరం వ్రాశారు !!

కారణం ఏమిటయ్యా అని చదివితే, వాళ్ళు జారీ చేసిన పాలసీ రూల్ అదేదో వ్రాశాడు..ఫలానా, ఫలానా క్లాజు ప్రకారం, నేను పాలసీ తీసికొన్న రెండేళ్ళలోపు  ఫలానా రోగానికి కానీ, సర్జెరీ కి కానీ నా బిల్లు అనుమతించబడదూఅని ఆ ఉత్తరం సారాంశం.

   వాళ్ళిచ్చిన భీమా పాలసీ తీసి చదువుదామని చూస్తే దానిలో మన నేకెడ్ ఐ కి కనిపించనంత చిన్న అక్షరాలతో ఓ పదో పదిహెనో రోగాల లిస్ట్ ఇచ్చాడు. వాటిని చదవడానికి ఓ భూతద్దం కొనుక్కుని చదవ వలసి వచ్చింది. దాంట్లో ఉన్న లిస్ట్ ప్రకారం మామూలుగా వచ్చే రోగాలు వేటికీ, పాలసీ తీసికున్న రెండేళ్ళలో డబ్బు ఇవ్వరుట!! మనకెమైనా రోగం వచ్చినా అది రెండేళ్ళ తరువాతే రావాలన్నమాట.ఈలోపుగా అవసరం వస్తే తూర్పుకి తిరిగి దండం పెట్టుకోవడమే

   ఇదేమిటిరా భగవంతుడా అని, వాళ్ళకి వ్రాస్తే, జవాబు ఇవ్వడం వాళ్ళకి అలవాటు లేదుగా, ఎన్నిరోజులైనా, ఫోన్ కి జవాబివ్వరు, ఉత్తరానికీ, సమాధానం ఇవ్వరూ, ఇలా కాదని, నా గొడవంతామనీలైఫ్ అని ఒక ఇంగ్లీష్ మాగజీన్ కి పంపాను. అక్కడశ్రీమతి సుచెతా దలాల్ ( హర్షద్ మెహతా కెసు బయటపెట్టినావిడ నా ఉత్తరాన్ని ఐ.సి.ఐ.సి.ఐ వాళ్ళకి పంపి, వారంలోపుగా సమాధానం పంపాలని, నా లెటర్ పబ్లిష్ చేశారు. ఆ వారం లో ఆ భీమా కంపెనీ నుండి ఎవడో ఫోన్ చేసి–ఏవేవో కారణాలు చెప్పి చివరకు నాకు ఏమీ దొరకదని తేల్చాడు.

   ఈ ప్రకరణానికి కొసమెరుపేమంటే  రెండేళ్ళూ పూర్తయిందని, వాళ్ళ ఏజెంట్ మళ్ళీ వచ్చాడు నాదగ్గరకు, రిన్యూ చేస్తారా అంటూ, వాడిని పట్టుకుని కడిగేశాము, పైగా ఇంకో విషయమేమంటే, ఇప్పటిదాకా కట్టినదానికి డబుల్ కట్టాలిట.  అప్పటికి రెండేళ్ళకీ 16000/- కట్టాము. మేము కనుక రిన్యూ చేసికోకపోతే, ఆ డబ్బంతా వేస్ట్ అన్నాడు.అంటే వాళ్ళ పాలసీ ప్రకారం, ప్రతీ రెండేళ్ళకీ రెట్టింపు చొప్పున జీవితాంతం కడుతూఉంటే , మనకి వాళ్ళు భీమా చేస్తారన్నమాట !!

   నోరు మూసుకొని, మావాళ్ళ ఆఫీసుకెళ్ళి 18000/- కట్టి సి.జి.ఎచ్.ఎస్ వాళ్ళ స్కీమ్ లో చేరాను.ఇదంతా ఎందుకు వ్రాశానంటే, మన దగ్గరకి వచ్చే ఈ బ్యాంకు వాళ్ళ భీమా ఏజెంట్లు, అన్ని విషయాలూ పూర్తిగా చెప్పకుండా, చేతిలో కైలాసం చూపించి, మనచేత ఓ పాలసీ తీయించేస్తారు. ఆ తరువాత ఏవేవో రూల్స్ చెప్పి, మనకివ్వవలసిన డబ్బు మనకివ్వరు. ఆ పాలసీలో కూడా వ్రాసినది చదవడానికి ఓ భూతద్దం కొని పెట్టుకోండి. పారా హుషార్ !

%d bloggers like this: