బాతాఖాని- లక్ష్మిఫణి కబుర్లు

ఈ సమాజంలో జీవిస్తున్నాము కాబట్టి. ఈ సమాజ పౌరుడిగా, కొన్ని బాధ్యతలు (వాటినే  Social Obligations  అంటారనుకుంటా) ఉంటూనే ఉంటాయి.. అప్పుడప్పుడు స్నేహితులకి ఫోను చేసి క్షేమసమాచారాలు విచారించడం, ఎవరికైనా ఒంట్లో బాగోలేదని విన్నప్పుడు ఓసారి వెళ్ళి పలకరించడం, అనుకోకుండా ఏ బంధువులో, తెలిసినవారో మనింటికి వచ్చినప్పుడు అతిథి మర్యాదలు చేయడం, లాటివన్నమాట…

 ఈమధ్యన మాకు తెలిసినవారొకరు, వాళ్ళ అబ్బాయి గృహప్రవేశానికి , సత్యనారాయణ పూజ, భోజనానికీ పిలిచారు..  మనవైపు నుంచి పురోహితుడిని తెచ్చుకున్నారు..  వ్రతం టైముకి చేరాము. చేతిలో అక్షింతలు  ఇచ్చి కథ మొదలెట్టారు ఆయన.. ఇన్ని సంవత్సరాలనుండీ వింటున్న, వర్తకుడు, వాళ్ళమ్మాయి కళావతి దాకా ఎప్పుడూ వింటూన్నదే. కానీ ఆ తరువాత ఇంకో కథ- శ్రీరాముడు, రావణాసురుడిమీదకు యుధ్ధం చేసే ముందు కూడా, ఆ వ్రతం చేశారుట. అదేదో మొదటిసారిగా వినడం చేత, ఆయన్నే అడిగేస్తే సరీ అనుకుని. ” గురువుగారూ ఈ మధ్య సిలబస్  లో ఏమైనా మార్పులు చేశారా ఏమిటీ, ఈ కథ ఎప్పుడూ విన్నట్టు లేదే..” అంటే, ఆయన చెప్పారు.. మొత్తం 18 కథలు ఉన్నాయిట, వినేవారిని బట్టీ, సమయాన్ని బట్టీ చెప్తూ ఉంటారుట.. శుభం.

 తెలుగునాట హోలీ రంగులేసికోవడం, పౌర్ణమినాడే చేసుకున్నారు. కానీ, ఇక్కడేమిటీ, దేశంలోని చాలా ప్రాంతాల్లో, పౌర్ణమి రోజు సాయంత్రం హోలీమంటా, పూజా చేసికుని, మర్నాడంతా రంగులు జల్లుకుంటారు. ఆ సందర్భంలో, ఉదయపు పూట కొట్లన్నీ మూసేసి, మధ్యాన్నం తెరిచారు.. ఇంట్లో ఓ పండైనా లేదూ అనుకుని సాయంత్రం కొనడానికి బయలుదేరి దగ్గరలో ఉండే కొట్టుకి వెళ్ళాను.. ఈలోపులో మా ఇంటావిడ తన స్నానం, పూజా పూర్తిచేసికోవచ్చూ అనుకుని.  మాఅబ్బాయీ పిల్లలూ ముంబై వెళ్ళడంతో, ఇంక ఆరోజుకి వాళ్ళు రారని సావకాశంగా చేసికోవచ్చనుకుంది. మా సందు చివర కొట్టుకి వెళ్ళాను. ఇంతలో ఓ ఫోనూ.. మీ ఇంటికి దారేదండీ అంటూ. ఆయనకి గుర్తులు చెప్తూ ,నేనిక్కడే రోడ్డుమీదే ఉన్నానండీ అని చెప్పి, వారు కారులో రాగానే, నేనుకూడా అందులోనే కూర్చున్నాను. మొట్టమొదట చేసిన పనేమిటంటే, ఇంట్లోకి వెళ్ళేలోపుగానే మా ఇంటావిడకి ఫోను చేశాను… ఇలా అతిథులు మీ చుట్టాలొస్తున్నారూ అని. అదేమిటండీ చెప్పనేలేదూ.. ఎప్పుడూ.. అంది. లిఫ్టులోకి వచ్చేశాము.. నాతోనే ఉన్నారూ అన్నాను.  అలా చెప్పేటప్పటికి  ” పోకిరి ” సినిమాలో, ప్రకాశ్ రాజ్ కి  ఆశిష్ విద్యార్ది  ఫోనుచేయగానే అడుగుతాడు… అసలెవరు తీసికొచ్చారురా … అని. ” నేనే తీసికొచ్చానూ.. అంటాడు. సరీగ్గా అవే గుర్తుకొచ్చాయి.అలాగని వీళ్ళేమీ నాకు తుపాకీ గురిపెట్టలేదనుకోండి. అప్పుడప్పుడు ఇలాక్కూడా జరుగుతూంటాయి.. ఓ రెండు గంటలు కూర్చుని వెళ్ళారు.  అందుకేనేమో అంటారు.. నగరాల్లో ఎవరింటికైనా వెళ్ళాలంటే, ముందు ఓ ఫోను చేసి రావడం ఆనవాయితీ అని. కానీ, పాపం వాళ్ళు మాత్రం ఏం చేస్తారూ.. ఎలాగా దగ్గరలోనే ఉన్నారుకదా అని సడెన్ గా గుర్తొస్తాం. ఇలాటివన్నీ  occupational hazards  అంటారనుకుంటా. ఇలా ఫోన్లు చేసి వెళ్ళడం వలన ఇంకో సదుపాయం కూడా ఉంది. అతిథులు వచ్చేసరికి, ఇంట్లో అన్నీ ఎక్కడివక్కడ సద్దేయొచ్చు, వాళ్ళు కూడా తీరుబడిగా అలంకరణలు, గట్రా చేసికోవచ్చు. బయట పడక్కర్లేదు.. మాకలాటి గొడవలు లేవనుకోండి, ఇరవైనాలుగ్గంటలూ, మా ఇంటావిడ ఏదో ఒకటి సద్దుతూనే ఉంటుంది. చెప్పకుండా వచ్చినా, చెప్పి వచ్చినా పెద్ద తేడా ఏమీ లేదు. అప్పుడప్పుడు నాకే చురకలేస్తూంటుంది– అప్పుడెప్పుడో తెచ్చిన చీరలూ, బ్లౌజుపీసులూ అవీ అయిపోయాయి, మళ్ళీ తెచ్చి పెట్టండి అంటూ.. జీహుజూర్ అంటూ తలూపడం. మళ్ళీ ఇంకోరెవరో వచ్చి వెళ్ళేదాకా, గుర్తుకురాకపోవడం…

 

 

 

బాతాఖాని- లక్ష్మిఫణి కబుర్లు..

తెలుగు భాషనీ, తెలుగు జాతినీ విచక్షణ అనేది లేకుండా ఇరవైనాలుగ్గంటలూ చిత్రహింసలు పెడుతూన్న మన తెలుగు చానెళ్ళ కార్యక్రమాలు భరించడం రోజురోజుకీ కష్టమైపోతోంది. అలాగని మిగిలిన భాష వారు, తామేమీ తక్కువకానట్టు, ఒక్కో సీరియల్ నీ జీడిపాకం లా సాగతీస్తూనే ఉంటారు. కర్మేమిటంటే, వాటినే మన తెలుగువారు, వారికి తోచిన రీతిలో డబ్బింగు చేసి, పేరుని అనువదించి, మన మీదకి వదలడం. అంటే ఒకచోట తప్పించుకున్నా, ఇంకో భాషలో హింసింపబడ్డం అన్న మాట. అలా అయితే అసలు టీవీ చూడ్డం మానేయొచ్చుగా అనొచ్చు. వేలకి వేలు పోసి టీవీలు కొనుక్కున్నందుకు, పైగా ఇదోటా? ఇదివరకే హాయిగా ఉండేది.. ఒకేఒక్క చానెల్, వాళ్ళేం చూపిస్తే అదే చూడ్డం. ఆరోజుల్లో వచ్చే సీరియల్స్ కి కనీసం ఓ  Date of Expiry  అయినా ఉండేది. కానీ ఈరోజుల్లో అన్ని సీరియళ్ళూ ” చిరంజీవు ” లే.. పోనీ ఏదైనా వార్తల కార్యక్రమం చూద్దామా అంటే, పొద్దుట లేచినప్పటినుండి, ఇరవైనాలుగ్గంటలూ , ఒక్కో చానెల్ వాడూ ఎదో ఒకటి, ఎవరినో ఒకరిని పట్టుకోవడం.. అక్కడెక్కడో ఓ ఇల్లాలు తన కాపరం నిలబెట్టమని నిరాహార దీ‍క్ష ట. ఇంకోసారి, ఎవరో ఓ అమ్మాయి  భర్తమీద పోలీసు కంప్లైంటు, దానిమీదో ప్రోగ్రాం, ఆ పిల్ల పెళ్ళి చేసికున్నప్పుడూ అదే గోల. నాకోటి అర్ధం అవదూ–టీవీ వాళ్ళకి వీళ్ళు దొరుకుతారా. లేక ఈ so called  బాధితులే, డబ్బులిచ్చి వీళ్ళని పిలుస్తారా? ఇవి కాకుండా, కౌన్సెలింగులూ, కుటుంబ సమస్యల ” జట్కా బళ్ళూ” ఉండనే ఉన్నాయి. హాస్యం పేరుతో వస్తూన్న కార్యక్రమాల గురించి  less said the better..

పోనీ ఏదో ఒకటి చూద్దామా అనుకుని, చివరకి క్విజ్ కార్యక్రమాల వైపు చూస్తే.. ఆయనెవరో , తను  ప్రతీవారినీ ” కోటీశ్వరుదు ” చేసేస్తామంటాడు. ఆ చానెల్ కి sms  ద్వారా వచ్చేకోటానుకోట్ల రూపాయల్లో , కొంచం విదిలిస్తారు.పైగా ఆ సదుపాయం, ఒక్క తెలుగురాష్ట్రాలలో ఉండే ప్రేక్షకులకేట.. అమ్మయ్య ఓ గొడవొదిలిందని సంతోషించాను.  

స్కూలు పిల్లలకోసం ఓ చానెల్ వారు నిర్వహించే కార్యక్రమం, కొంతలోకొంత పరవాలేదు. అందులో , పిల్లల ” అమ్మ” లనుకూడా ఓ  helpline  గా చేశారు.అదీ బాగానే ఉంది. నాకోటి అర్ధం అవలేదు– కొంతమంది ” మీరేం చేస్తూంటారమ్మా..” అని అడగ్గానే, ఒకరు   Housewife  అంటారు, ఇంకోరేమో  Homemaker  అంటారు. హాయిగా గృహిణి అంటే పోయేదానికి. ఇంక పిల్లలంటారా, 7 – 9  క్లాసులవాళ్ళే. క్రికెట్ గురించీ, సినిమాల గురించీ టక్కున  జవాబు చెప్పే, శ్రధ్ధ   GK  గురించి ఎందుకు పట్టించుకోవడం లేదో మరి? అలాగని అందరూ కాదు కానీ, ఎక్కువ శాతం అలాటివారే. ఇంక , మన helpline  అమ్మలంటారా, కొంతమంది ” తెలియదు ” అని sincere  గా ఒప్పేసికుంటారు. కానీ కొంతమంది సమాధానాలైతే తమాషాగా ఉంటాయి. ఆ మధ్యన , మహాభారతం లో  కీచకుడిని వధించింది ఎవరూ, అని నాలుగు  options  కూడా ఇచ్చినా పిల్ల అమ్మనడిగింది. ఆ మహాతల్లేమో ” అర్జునుడు” అంది. ప్రతీదీ తెలియాలని కాదు, ఇదివరకటిరోజుల్లో, చదువుతో ప్రమేయం లేకుండా, మన అమ్మలూ, అమ్మమ్మలూ, నానమ్మలూ ఏదడిగినా  ఠక్కున చెప్పేవారు.  ఈరోజుల్లో పోనీ ఖాళీ టైములో ఏదైనా పుస్తకం చదవాలనే అలవాటే లేదాయె. ఇంక పిల్లలకేం చెప్తారు.. ప్రతీప్రశ్నకీ సరైన జవాబు చెప్పడం కష్టమే, పైగా అక్కడికక్కడ చెప్పడం ఇంకా కష్టం, ఒప్పుకుంటాం.. కానీ ఆ మధ్యన ఓ ప్రశ్న– ” బాబులకి బాబు ఎవరూ అంటే చంద్రబాబని జవాబు. క్విజ్ మాస్టరు అడిగినది  ” తాత ” గురించి. అలాటిదే ఇంకో ప్రశ్న జవాబు ఇంకోటేదో అయితే ” సింగపూర్ ” అని జవాబు. దీన్నిబట్టి తెలుస్తోందేమిటంటే, ఆంధ్రదేశంలో  ఏరోజు పేపరు చూసినా ఈ రెండే కదా కనిపించేదీ? మరీ ఇంత   Brainwaషింగా.ఇంకో విషయం మర్చేపోయాను–  వచ్చిన పిల్లల్ని, “పెద్దయాక నువ్వేం చేస్తావు” అని అడగ్గానే, ఒకరు ఇంజనీరంటారు, ఇంకోరు ఇంకోటేదో అంటారు. ఎంత పెరిగిపోయాయో పిల్లల కోరికలు? మా రోజుల్లో ఏ కొద్దిమందో తప్ప, పెద్దయిన తరువాత, ఏ సినిమాహాల్లో టిక్కెట్లిచ్చేవాడిగానో ( ప్రతీరోజూ సినిమా చూడొచ్చు) మహా అయితే బస్సు కండక్టరుగానో అయితే చాలనిపించేది. ఏమిటో రోజులు మారిపోయాయి…  ఫైనల్స్ లో నీకొచ్చే లక్షరూపాయలూ ఏం చేస్తావని అడగ్గానే, నా పై చదువులకి ఉపయోగిస్తానంటుంది ఓ పిల్లో పిల్లాడో. జూనియర్ కేజీ కే లక్షల్లో ఖర్చవుతున్న ఈరోజుల్లో, వాళ్ళిచ్చే లక్షా ఏ మూలకంటారూ?

 

 అన్నీ చెప్పి మన అసలు సిసలు  Comedy  ఛానెల్ గురించి చెప్పకపోతే ఎలా? మన శాసనసభ/ పార్లమెంటు ప్రత్యక్ష ప్రసారాలు. ఎంత కాలక్షేపమో. రోజంతా చూడమన్నా చూడొచ్చు. మన పాలకులు చేస్తూన్న దేశసేవ, కళ్ళకు కట్టినట్టు చూడొచ్చు. దురదృష్టమేమంటే, ఆ కార్యక్రమాలు సంవత్సరం పొడుగునా రావాయె. 

బాతాఖాని- లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– అదేదో Water Day ట..

 మన దేశంలో ఆనవాయితీగా జరిగే  ” దినాల ” లాగానే, ఈవేళ Water Day  ట. ప్రత్యేకంగా నీళ్ళకి కూడా ఒకరోజు పాటించాల్సొచ్చిన దౌర్భాగ్యం.. అంటే ఈ రోజొక్కటీ నీళ్ళని గురించి మాట్టాడేసి, అవేవో మరాథన్లు, వాకాథన్లూ, ఊరేగింపులూ, టీషఱ్టులూ, టోపీలూ పెట్టేసికుని ఫొటోలు తీసేసికోవడంతో సరిపోతుందన్నమాట.. రేపెప్పుడో, తాగడానికి ఓ చుక్క కూడా ఉండకపోతే తెలిసొస్తుంది. అప్పుడు ప్రతీరోజూ  Water Day  పాటిస్తారా? ఈవేళ రోజంతా ప్రత్యేక కార్యక్రమాలతో హోరెత్తించేసిన జనాలు, రేపు హోలీ రోజున, నీళ్ళు లేకుండా ఎలా జరుపుకుంటారో కూడా చూద్దాం.. చప్పుళ్ళు లేకుండా దీపవళి, నీళ్ళు లేకుండా హోలీ సాధ్యమేనంటారా? ఏమో ఈనాటి యువతరం చేసిచూపిస్తారేమో చూడాలి.

ఈవేళ మా సొసైటీలో ఓ నోటీసు పెట్టారు… హోలీ రోజున నీళ్ళతో ఆడొద్దనిన్నూ, అలాగే  Dry Holi  ఆడి, ఈమధ్యనే  కొత్తగా రంగులేసిన సొసాఇటీ గోడలు పాడిచేయొద్దనిన్నూ.. నవ్వొచ్చింది…  ఏదో చిన్నప్పుడు వినేవాళ్ళం, అక్కడెక్కడో నీటి కరువొచ్చిందని. కానీ ఈరోజుల్లో నీళ్ళనేవి పుష్కలంగా దొరికే ప్రదేశం, మన దేశంలో ఎక్కడైనా ఉందా, అని వెదకాల్సిన పరిస్థితిలో ఉన్నాము. కారణాలు ఎవరికి వారే చెప్తారు. భూగర్భ నీటి వనరులు అనేవి, అప్పుడెప్పుడో అంటే, మరీ ద్వాపర యుగం కాకపోయినా, మేము చదువుకునే రోజులదాకా వినేవాళ్ళం.. ఇళ్ళల్లో  Overhead Tanకులూ , కుళాయిలూ అంటే ఏమిటో తెలియని రోజులు. Tank  అంటే, ఏదో, పెట్రోలూ అవీ రవాణా చేసే సాధనమో, లేక యుధ్ధాల్లో సైన్యం ఉపయోగించే ఒక అస్త్రమో అనే అనుకున్న రోజులు.. మహా అయితే వాహనాల్లో  ఇంధనం నింపే ఓ పెట్టె లాటిదో అనుకున్న రోజులు. ఓ ఇల్లు కట్టుకుంటున్నారంటే, ముందుగా ఓ నుయ్యి.  దాంట్లో పుష్కలంగా, మన అదృష్టాన్ని బట్టి, తీపి నీళ్ళో, ఉప్ప నీళ్ళో.. ఏదైతేనేం, పైకప్పు లేపేవరకూ హాయిగా పనైపోయేది.గోడలు తడుపుకోడానికి నీళ్ళకోసం తడుముకునే అవసరం ఉండేది కాదు. పైగా ఆ ఇంట్లో నూతినీళ్ళు  తియ్యగా ఉన్నట్టైతే,  వీధివీధంతా అక్కణ్ణించే తోడుకోవడం. కాదూ అంటే, ఏ కాలవకో, చెరువుకో వెళ్ళి నీళ్ళు తెచ్చుకుని ఓ రెండు మూడు ఇండుపు గింజలు వేస్తే, హాయిగా ఆ నీళ్ళు స్వఛ్ఛంగా ఉండేవి. పైగా ఆ కాలవనీళ్ళకి అదో రుచి కూడా ఉండేది. ఆ కాలవలూ, చెరువులూ, కాల గర్భంలో ఎప్పుడో కలిసిపోయాయి. . కనీసం  సకాలంలో వర్షాలొచ్చినప్పుడు, ఆ కాలవలూ, నూతులూ, చెరువులూ నిండేవి. కానీ ఈరోజుల్లో వర్షాల్లేవా అంటే అదీ కాదూ, ఏడాదికో నాలుగైదుసార్లు ఏవేవో తుఫాన్లు వస్తూనే ఉన్నాయి, కానీ  భూగర్భంలో ఇంకడానికి, అసలు మట్టంటూ ఉంటే కదా? ఎక్కడ చూసినా కాంక్రీటు యుగమాయె. అసలు మొదటి చినుక్కి ఆ మట్టివాసన ఎలా ఉంటుందో ఎప్పుడైనా అనుభవించారా ఈ తరం వాళ్ళు?

   సొసైటీల్లో ఒక్కరోజు నీళ్ళు రాకపోతేనే కకావికలైపోయేవారు, రాబోయే రోజుల్లో , రోజుల తరబడి నీళ్ళే  రాకపోతే ఏం చేస్తారో?  ఈ పరిస్థితి రాత్రికి రాత్రేమీ వచ్చింది కాదు. గత కొద్ది సంవత్సరాలుగా ,  నీటికొరత సంకేతాలు కనిపిస్తూనే ఉన్నాయి. చూద్దాంలెద్దూ ప్రాణం మీదకొచ్చినప్పుడూ అనే కానీ, మన వంతు మనమూ ఏదో ఒకటి చేయాలీ అనేది మాత్రం ఎవరికీ తట్టదు. ” నేనొక్కణ్ణీ చేస్తే ఏమౌతుందండీ… సమాజంలో మార్పు రావాలి కదండీ…” అనేవాళ్ళే ఎక్కువ. మన వంతు మనం ఏం చేస్తున్నామూ అని గుండెలమీద చెయ్యేసికుని ఆలోచించండి… ఈరోజుల్లో ఉండే 2,3, 4  బెడ్ రూమ్ములకి ఏమున్నా లేకపోయినా,  ప్రత్యేక టాయ్లెట్లు ఉండాలే. ఏమైనా అంటే ప్రైవసీ..అందులో ఏమీ అభ్యంతరం లేదు. కానీ ఒక్కో టాయిలెట్లోనూ, కనీసం రోజుకి నాలుగైదుసార్లు ఫ్లష్ చేసినా ఖర్చయ్యే మూడేసి బకెట్ల నీళ్ళు ఎక్కణ్ణించొస్తాయి? దానికి సాయం మన మోదీ గారి స్వఛ్ఛతా అభియాన్ లో “ఇంటికో టాయిలెట్”నినాదం వినడానికి బాగానే ఉంది. కానీ త్రాగడానికి గుక్కెడు నీళ్ళైనా దొరకని ప్రదేశాల్లో, ఈ ఇంటికో టాయిలెట్లో పోయడానికి నీళ్ళెక్కడా?  సందేశాలూ, నినాదాలూ  వినడానికీ, లెక్కలు చూపించుకోడానికీ దివ్యంగానే ఉంటాయి, కానీ ఆచరణ మాటో?

  ఇంక మధ్యమధ్యలో కార్పొరేషను వారు  ఆరోజుకి నీళ్ళవ్వరని ప్రకటించగానే, నీళ్ళొచ్చినప్పుడు, ఇంట్లో ఉండే, బకెట్లూ, బిందెలూ, గ్లాసులూ, ఉధ్ధరిణి లతో సహా నింపేసికుంటారు. పోనీ అవేమైనా వాడుతారా అంటే, మళ్ళీ నీళ్ళొచ్చినరోజు పారపోసేయడమే. ఏమైనా అంటే నిల్వ నీళ్ళు ఎలా వాడతామండీ అంటూ సమర్ధనోటి.

 ”  Preserve Water ”  అని ఇంటికప్పులెక్కి కబుర్లు చెప్పేవాళ్ళందరూ, ముందర అదేదో తాము ఆచరిస్తే  అదే చాలు…

బాతాఖాని- లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– “Being taken for a ride…”

 సాధారణంగా జనాలని వెర్రి వెధవలు చేసినప్పుడు బహుశా “being taken for a ride..” అంటారనుకుంటా.. మన రాజకీయ నాయకులనే చూడండి.. ఎన్నికల సమయంలో ఎన్నో ఎన్నెన్నో ” తాయిలాలు” చూపించి, వారి ని ఎలాగోలాగ ఎన్నికయ్యేటట్టు చూసుకుంటారు. గ్రామస్థాయి పంచాయితీ ఎన్నికలనుండి, జాతీయ ఎన్నికలదాకా ఇదే తంతు. అయినా సరే,  గొఱ్ఱె కసాయివాడినే నమ్ముతుందన్నట్టు, వాళ్ళ వెనక్కాలే పడతాము. ఏ రంగం తీసికున్నా ఇదే రంధి. సాధారణ ప్రజలకి ఈ విద్య రాదూ, వాళ్ళకి వచ్చూ.అంతే తేడా..

ఆర్ధిక సంస్కరణల ధర్మమా అని, ఎక్కడపడితే అక్కడ Malls  వచ్చేశాయి. కొత్త ఎప్పుడూ వింతే కదా, అప్పటిదాకా ఒక్కో వస్తువుకీ, కాళ్ళరిగేలా తిరిగేబదులు, ఒకే  ఛత్రంకింద, అన్నిటినీ కొనుక్కోవచ్చని అందరమూ చంకలెగరేసికున్నాము. విశ్వాసపాత్రంగా అన్నేళ్ళూ మనకి సేవలందిస్తూ, ” అరువు” కూడా ఇస్తూన్న, చివరకి సరుకులన్నీ కొన్న తరువాత, ఓ బెల్లం ముక్క కూడా ఉచితంగా ఇస్తూ, ” ఎలాగున్నారండి అబ్బాయి గారూ..” అంటూ, ఎంతో అభిమానంగా పలకరించే, కిరాణా కొట్టువాడు కాస్తా, ” కాకరకాయ ” అయిపోయాడు.  కానీ, ఎప్పటికోఅప్పటికి మనుషుల్లోనూ  realisation  అనేది వస్తుందే కదా.  బయటి కొట్లలో కనీసం బేరమేనా ఆడొచ్చు. ఈ Malls  లో ఆ అవకాశమేలేదు.అదేదో లేబులూ, దానిమీదో నెంబరూ, దాన్ని అదేదో మెషీను పెట్టి అలా అలా తిప్పితే, దాని ధరెంతో మన బిల్లులోకి వస్తుంది. ఆ పన్నూ, ఈ పన్నూ కలిపి తడిపిమోపెడవుతుంది.  పైగా అవసరమైన సరుకులన్నీ, అల వైకుంఠపురము లోలాగ ఎక్కడో పెడతారు.  మనకి అసలు అవసరమైనవి దొరికేదాకా,  పెద్ద మాల్స్ లో కనీసం, ఓ వందా రెండువందల గజాలైనా ఓ ట్రాలీ నడుపుకుంటూ పోవాలి. దారిపొడుగునా, ఆకర్షణీయంగా కనిపించి, ఎందుకూ అవసరంలేనివన్నీ పెడతారు. పైగా అందులో  Buy one get one free   అని బోర్డులోటీ. మొత్తం కుటుంబంతో కలిసి, ఈ మాల్స్ కి వెళ్ళామా, అంతే సంగతులు. ఆ ట్రాలీలో అతి చిన్న పిల్లనో, పిల్లాడినో కూర్చోపెట్టి, దాన్ని నెట్టుకుంటూ , వెళ్ళేలోపల, ఆ పిల్లో,పిల్లాడో  ” నాకు అదికావాలి డాడీ..” అంటునో, “అరే  ఇదేదో బాగానే ఉందండోయ్.. ” అంటూ , భార్యో, అడగడం, తీరా మనం కొనాల్సిన వస్తువు, కొనేలోపలే, మన ట్రాలీ, నానా  అనవసరమైన చెత్తతోనూ నిండిపోవడం చూస్తూనే ఉంటాము.   ఈ ఖరీదుల్లో , అక్కడుండే స్టాఫ్ జీతాలూ, వాళ్ళ లైట్లూ, ఏసీ ల బిల్లిలూ , అన్నీ కలిపి మన నెత్తిమీద రుద్దుతారు. అయినా సరే ఏదో చిన్నప్పుడు తీర్థాలకి వెళ్ళినట్టు, నెలకోసారో, రెండుసార్లో వెళ్ళాలే. పైగా ఇంకో విషయం.. మీ  గ్రోసరీస్ ఎక్కడ తీసికుంటారూ అని ఏ పక్కింటివాళ్ళో అడిగితే,   We go to Reliance/ Dmart/ Big Bazaar   అని ఇంగ్లీషులోనే చెప్పడం ఓ  Status Symbo లాయె.. అదే రోడ్డు పక్కనుండే కూరల కొట్టులోనో, బళ్ళమీద తెచ్చేవాళ్ళనో, నిమ్మకాయలు ఎంతోయ్ అంటే, వాడు  పదిరూపాయలకి మూడూ, అంటాడు.. వాడికీ తెలుసు మనం నాలుగిమ్మంటామని. ఏదో మెహరుబానీ చేస్తున్నట్టు, వాడూ ఇచ్చేస్తాడు. ప్రతీదానికీ బేరం చెయొవచ్చు. వాడివ్వకపోతే ఇంకో కొట్టు. కొట్లు లేవా ఏమిటీ? కానీ అవే నిమ్మకాయలు, ఏ మాల్ లోనైనా తీసికోండి, ముక్కుపిండి, మూడింటికీ కనీసం ఓ పన్నెండు రూపాయలు వసూలుచేస్తాడు.. మాల్స్ కీ, మన వాడికగా తీసికునే కిరాణా షాప్పుకీ తేడా  ఎక్కడా అంటే, అక్కడ మాల్స్ లో ఆడపిల్లలు యూనిఫారం లోనూ, Good Morning Sir, Thank you sir అనడం , ఇక్కడేమో కొట్టువాడు , కాటాముందర కూర్చునో, లేదా ఏ బనీనులోనో నుంచునో, కొట్టంతా సరుకుల సువాసనలతో ఘుమఘుమలాడుతూండడమో.  ఒక్కోసారి గిరాకీలెక్కువగా ఉంటే ఆగాల్సొస్తుందేమో. ఈ కొట్టువాడు మాత్రం బిల్లులూ గట్రా ఇవ్వడు. మహా అయితే, ఇంట్లో చూపించడానికి  ఓ తెల్ల కాయితం మీద నాలుగంకెలు వేసిస్తాడు. 

ఇలాటిదే ఇంకో రంగం ఉంది. రవాణా వ్యవస్థ. ఆటోలవాళ్ళు మీటర్లు వేయకుండా, ఇష్టారాజ్యంగా ప్రవర్తిస్తున్నారనీ, మనలాటి సాధుపుంగవులని దోచేస్తున్నారనీ, అప్పుడెప్పుడో ఓ రెండు మూడు  Taxi Service లు వచ్చాయి. ఇదివరకటిరోజుల్లో అసలు టాక్సీలనేవి, ఒక ఊరునుంచి ఇంకో ఊరికి వెళ్ళాల్సొచ్చినప్పుడూ, మహానగరాల్లో మాత్రమే ఉపయోగిస్తారనే అపోహ ఉండేది. కానీ, ఈ కొత్తగా వచ్చిన  Ola, Uber, TFS  వాళ్ళు, మన గుమ్మంలోకే వచ్చి, ఏసీ కార్లలో తీసికెళ్ళినా, ఆటోలకి పెట్టే ఖర్చుకన్నా సగానికి సగమే అవడంతో , చాలామంది ఈ టాక్సీలే పిలిచేవారు. పైగా  ఆటోలోనో, బస్సులోనో వెళ్ళడం కంటే, పెద్ద స్టైలుగా, కారులో దిగడం, చూసేవాళ్ళకీ బావుంటుందికదా.. అది టాక్సీయా, స్వంతకారా, తెల్ల నెంబరు ప్లేటా, పసుప్పచ్చ నెంబరు బోర్డా ఎవడు చూడొచ్చాడు? ఏదో మొత్తానికి ఊళ్ళో తిరగడాలక్కూడా టాక్సీల్లోకి వచ్చేశారు జనాలు. పైగా ఇంకోళ్ళకి కూడా సలహాలివ్వడం… “హాయిగా టాక్సీ పిలిచేయండీ, ఈ దిక్కుమాలిన ఆటొలవాళ్ళు దోచేస్తున్నారూ..” అని.  జనాల హుషారు చూసి, ఈ పైచెప్ప బడిన టాక్సీలవాళ్ళూ, తెలివి మీరిపోయారు. రుచి మరిగారు.. ఒక్కో టైముకి ఒక్కో రేటు. ఇదివరకు నాలుక్కిలోమీటర్లకి 49 రూపాయలుండేదల్లా, రెండుకిలోమీటర్లకి మార్చేశారు. పైగా వీటికి సాయం ఒకడేమో ప్రయాణ వ్యవధి నిమిషానికి రూపాయన్నరైతే, ఇంకోడేమో రూపాయి ముప్పావలా.. పైగా ఏ ట్రాఫిక్కు జామేనా అయితే, అంతే సంగతులు.మనం గమ్యం చేరేటప్పటికి  బిల్లు తడిపి మోపెడవుతోంది. పైగా ఏమైనా అంటే  Terms and conditions apply..

  ఈగోలంతా ఎందుకు రాశానంటే, ఈవేళ పొద్దుట, మా స్నేహితుల ఇంటికి వెళ్ళడానికి టాక్సీ వాడు అక్షరాలా తొంభైతొమ్మిది రూపాయలూ, 5 కిలోమీటర్ల ముచ్చటకి, అదే దూరం, ఆటోవాడు మీటరుమీద అరవై రెండురూపాయలూ తీసికున్నాడు.. అరవైరెండు బదులు, అరవై అయిదిచ్చినా   పుణ్యం కూడానూ.

ఒకానొకప్పుడు ఆటోలవాళ్ళది ” దోపిడీ ” అనుకుంటే, ఈరోజుల్లో టాక్సీ సర్వీసువాళ్ళు చేసేది  ” నిలువుదోపిడీ…”

బాతాఖాని- లక్ష్మిఫణి కబుర్లు

మనదేశంలో జనాలకి  కిరికెట్ మీదుండే అభిమానం, ఇంక దేనిమీదా ఉండదు. దానికి సాయం అదేదో T20 World Cup  ట. ఓ రెండు నెలలనుండీ, దాని పూర్వాపరాలు, ఓ వారం రోజులనుండీ, అసలు టూర్నమెంటు ప్రారంభం అవడంతో ప్రతీరోజూ గోల.ఎవరి అభిమానం వారిదీ,  దానికేమీ అభ్యంతరం లేదు. కానీ, మన దేశం ఓ మ్యాచ్ నెగ్గిందంటే, టీవీ వాళ్ళూ , పేపర్లవాళ్ళూ చేసే హడావిడి, ఒక్కొక్కప్పుడు చిరాకు పెడుతుంది. పైగా ఈ మ్యాఛ్ లు రాత్రి 7.30 కి ప్రారంభం అయి, ఓ రాత్రివేళకు పూర్తవుతాయి. ఇంక అప్పుడు చూసుకోవాలి, బాణాసంచాలూ, టపాకాయలూ హోరెత్తించేస్తాయి. ఇంక భారత్- పాకిస్తాన్ మ్యాచ్ అయితే అడగక్కర్లేదు.  రెండుదేశాల మధ్యా దౌత్య సంబంధాల మాట దేవుడెరుగును కానీ, ఈ మ్యాచ్ ల్లో నెగ్గడమే , దేశగౌరవానికి  ఋజువు గా భావిస్తారు. మనవాళ్ళ ఆట ఎలా ఉన్నా, చచ్చినట్టు వాళ్ళనే సపోర్టు చేయాలి.  కర్మకాలి, అవతలి జట్టుకి చప్పట్లు కొట్టారా, దేశద్రోహం కింద కేసుపెట్టే అవకాశాలు ఎక్కువగా ఉన్న రోజులు. నిన్నటి ఆటలో మన జట్టు నెగ్గిందిట. అక్కడికేదో వరల్డ్ కప్ నెగ్గినంత హడావిడి చేశారు. బాణసంచాలు ఎక్కువగా కాల్చి హడావిడి చేయడంతో పాపం, కెప్టెన్ గారి  సుపుత్రికి నిద్రాభంగం కలిగిందని, కెప్టెన్ గారి సతీమణి అదేదో ట్వీట్ చేశారట.. అదో పెద్ద న్యూసూ. దేశంలో ఆ పిల్లకే కాదు, లక్షలాది ఇళ్ళల్లో, వృధ్ధులకీ, పిల్లలకీ, కూడా నిద్రాభంగం జరిగింది. కానీ మన మాట వినేవాడెవడూ? నిన్నటికి నిన్ననే పాకిస్తాన్ మహిళల జట్టు, మన జట్టుని ఓడించిందిట. ఒక్కడైనా మాట్టాడేడా?  మాట్టాడితే మళ్ళీ ఏదో అంటారు.

ఆటని ఆటగా చూడడం ఎప్పుడు నేర్చుకుంటారో మనవాళ్ళు. మొన్నెప్పుడో ఓ మ్యాచ్ లో ఓడిపోయారు.. ఒక్కడూ మాట్టాడలేదు. మన ప్రసార మాధ్యమాలూ అవీ కూడా  Focus  చేసేది,భారత్- పాకిస్తాన్ మాచ్ ల మీదే. అది హాకీ అవనీయండి, లేక ఇంకోటేదో అవనీయండి. అభిమానం ఉండొచ్చు, కానీ మితిమీరకూడదేమో…అసలు ఆ ఆర్గనైజర్లని అనాలి.. ఈ రెండు జట్లనీ ఒకే గ్రూప్ లో వేయడమెందుకూ?మన ప్రాణం తీయడానికా? చెరో గ్రూప్ లోనో వేస్తే గొడవే ఉండేది కాదుగా..  ఫైనల్స్ కి ఉంటే ఉంటారు పోతేపోతారు.. ఓ మ్యాచ్ తో గొడవొదిలిపోయేది, మనకీ సుఖశాంతులుండేవి.. అబ్బే.. అలాచేస్తే, వీళ్ళకొచ్చే రెవెన్యూ తగ్గిపోదూ? ప్రతీదానికీ డబ్బుతోనే ముడి.

 ఒక్కో గ్రూప్ లోనూ ఇంకా మ్యాచ్ లు ఆడాలి, నెగ్గాలి, అప్పుడుకదా తేలేది?పోనీలెండి,  మళ్ళీ లీగ్గులూ, సింగినాదాలూ అంటూ రెండేసిసార్లు ఆడరు. ఎక్కడికక్కడే. ఇంకో రెండు మ్యాచ్చీలకి, మన జట్టంటూ నెగ్గితే  బాణాసంచా హడావిడి భరించాలి. ఈసారైనా కెప్టెన్ గారి సుపుత్రిని నిద్రపోనిస్తారేమో చూడాలి.

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– ” నిన్న లేని అందాలేవో…..”

 పాత పధ్ధతులు , పాత అలవాట్లూ ఎంతకాలం పట్టుకుని వేళ్ళాడతాం,  జీవితంలో మార్పనేది అవసరమే కదా. ఓ నాల్రోజులు అలవాటైతే చాలు. ప్రస్తుతం నా పరిస్థితీ అదే. ఏ ముహూర్తాన్న మా ఇంటావిడ నా చేతిలో ఆ కొత్త Smart Phone  పెట్టిందో కానీ, నా రోజువారీ దినచర్య అంతా రాత్రికి రాత్రి మారిపోయింది. ఏదో ఇంటికి వచ్చినవారెవరైనా, అరే మీ ఇంట్లో న్యూసు పేపరే తెప్పించరా అని ఎక్కడ అనిపోతారో అని,  డొమీనియన్ ప్రతిపత్తిలోంచి, ఫుల్ స్వాతంత్రం వచ్చినప్పటినుండీ, అంటే ఉద్యోగంలో చేరినప్పటినుండీ , ప్రతీ రోజూ  కొనుక్కునే  వార్తా పత్రిక ( పైగా ఓ ఇంగ్లీషూ, ఓ తెలుగూ ) మానేశాను. పీడా వదిలింది. అయినా ఈరోజుల్లో వార్తాపత్రికల్లో చదవడానికి ఏముందీ? ఎక్కడ చూసినా ఒకరినొకరు తిట్టుకోవడమో, లేకపోతే రోడ్డు ప్రమాదాల గురించీ తప్ప ఏమీ ఉండదు. ఈమాత్రందానికి డబ్బులు వేస్టు చేసి, ఆ పేపర్లు కొనడం, ఆ పేపర్లన్నీ , నెలకో రెండునెలలకో, అలమారా నిండా పేరుకుపోవడం, ఎప్పుడో, ఇంటావిడ చివాట్లేసినప్పుడు, రోడ్డుమీద అరుస్తూ వెళ్ళే  ” రద్దీ వాలా” ని పిలిచి, వాడిచ్చిందేదో  నోరుమూసుకుని తీసికోవడమూ.. వాడు తూచేటప్పుడు, మనల్ని బోల్తా కొట్టిస్తున్నాడని తెలుసు, మనం ఆ పేపర్లు కొనడానికి ఎంత ఖర్చుపెట్టామో కూడా తెలుసు.అయినా కళ్ళల్లో నీళ్ళెట్టుకుని, వాడిచ్చిన  పాతికో యాభయ్యో తీసికోవడం. బయటకి వెళ్ళి ఏ కిరాణా కొట్లోనో ఇస్తే, ఓ రూపాయో అర్ధో ఎక్కువే వస్తుంది.. కానీ మోసుకెళ్ళొద్దూ? మనకేమైనా కార్లా స్కూటర్లా.. ఆజన్మ పాదచారినాయె ( సైకిలు తొక్కడం కూడా రాని అర్భకుణ్ణి).. అమ్మయ్యా ఓ గొడవొదిలింది. ఇన్నాళ్ళూ, నేను బయటకి వెళ్ళి తెలుగుపేపరు తేవడమూ, మా ఇంటావిడేమో హాయిగా తన Tab  లో అదేదో App  పెట్టేసికుని, అప్పటికే అన్నీచదివేసి,  కర్మకాలి నేను చదివినదేమైనా పెద్ద గొప్పగా తనతో చెప్తే, ” నాకూ తెలుసులే…… ” అంటూ, నేను చెప్పినవార్త పూర్వాపరాలు కూడా చెఫ్ఫేది. ఆ  E-Paper లో  ఆ వార్తకి సంబంధించిన   Read this also  అని రాస్తూంటారుకదా.. రోజులు మారిపోయాయండీ, ఇదివరకటిలాగ, ఏదో మొగుడు చెప్పాడూ, ” అలాగాండీ ” అని ఆశ్చర్యపడే రోజులు కావివి..” బడుధ్ధాయీ, అసలు ఆ  గొడవెందుకొచ్చిందంటే..” అంటూ , ఇంకా కొన్ని వివరాలు చెప్పడం. దానితో  సంసారపక్షంగా ఏదో పేపర్లు చదివేవాళ్ళందరికీ  ” మానసిక సంతులన్ ”  గతి తప్పుతోంది.. అసలు ఆ పేపర్లే కొనడం మానేస్తే గొడవే ఉండదుగా.. పైగా దేశవిదేశాల వార్తలన్నీ కూడా హాయిగా చదువుకోవచ్చు.. బిఎస్ ఎన్ ఎల్ వాళ్ళకి ఆ  Broadband  కి నెలసరి డబ్బులు ఎలాగా కడుతున్నాము. ఖర్చులో ఖర్చు ఆ పేపర్లు కూడా చదివేస్తే  హాయి కదా. ”  అడుక్కుతినేవాడికి  అరవై కూరలని” .. అన్ని రకాల పేపర్లూ చదవడం, వినేవాడంటూ ఉంటే వాణ్ణి బోరుకొట్టడమూ, ఫలానా పేపర్లో అలా రాశాడండీ అంటూ,అక్కడకి మనకే అన్నీ తెలుసున్నట్టు.. అదో కాలక్షేపం

  ఇన్నాళ్ళూ ఆ Desktop  ధర్మమా అని, రైల్వేస్టేషనుకెళ్ళి రిజర్వేషను చేయంచడం, ఎప్పుడో మానేశాను.పైగా ఎవరైనా సమవయస్కులు వెళ్ళినా, వాళ్ళకి సలహాలివ్వడం.. వాళ్ళు వినేవారు కాదనుకోండి, అది వేరే విషయం. కానీ , ఈరోజుల్లో ఎక్కడ చూసినా, చేతుల్లో ఉండే ఆ  Smart Phone  లో అదీ ఇదీ కెలకడం, క్షణాల్లో మనచేతిలో ఉండే ఇక్ష్వాకులకాలంనాటి బావురుమంటూ ఉండే పాత మొబైల్ లో , మన ప్రయాణ టిక్కెట్టు   SMS  రూపంలో వచ్చేయడం.. ఏమిటో అంతా చిత్రం అనుకునేవాడిని.. ఇంకా మొదలెట్టలేదూ, ఎప్పుడో దానిక్కూడా శుభారంభం చేసేయాలి..

ఏదో   Wi-fi  ఉన్నచోటే, అవీ ఇవీ కెలుకుతున్నా. బయటకి వెళ్ళినప్పుడు , అదేదో      Network Data  ని వాడుకోవచ్చుట. అప్పుడెప్పుడొ ఓసారి వాడుకున్నా, ఆ నెల బిల్లు తడిపి మోపెడయింది.  అయినా ఈ వయసులో, ప్రతీ క్షణమూ, ప్రపంచంలో ఏమేం జరుగుతుందో తెలిసికోవడం అంత అవసరమా, వేషాలు కాపోతే.   ఉద్యోగాలు చేసేవాళ్ళకి బహుశా అవసరమేమో కానీ, కాలేజీకీ,, స్కూళ్ళకీ వెళ్ళే పిల్లలు కూడా, ఏదో ఒకటి కెలుకుతూనే ఉంటారు. అయినా వాళ్ళేమైనా బిల్లులు కట్టాలా పెట్టాలా? అయినా అదో వేలం వెర్రి. అడిగేవాళ్ళు లేక.

 

బాతాఖాని- లక్ష్మి ఫణి కబుర్లు– స్టేటస్ అప్ డేట్…

రోజులన్నీ హాయిగా వెళ్తే మాట్టాడుకోడానికీ, టపాలు రాసుకోడానికీ ఇంకేముంటుందీ? ఆ పైవాడు అన్నీ చూస్తూనే ఉంటాడు.. వీడికి ఏదో ఓ కాలక్షేపం ఉంటేనే కానీ, టైము గడవదూ అని ఆయనకీ తెలుసును. ఈరోజుల్లో ఎక్కడ చూసినా , చేతిఓ ఓ మొబైల్ లేకుండా ఎవరూ కనిపించరు. నేను ఉద్యోగంలో ఉన్న రోజుల్లో కాబోసు అంటే ఓ పదిహేనేళ్ళయింది. దేశంలో అప్పుడప్పుడే కొత్తగా మొబైల్ ఫోన్లు వచ్చాయి.. అప్పుడు మా అబ్బాయి, ఇంకా ఇంజనీరింగులో ఉన్నాడు. తనకి కొత్తగా ఓ బైక్కు కొనిపెట్టమంటే, వాయిదాల్లో ఓ బజాజ్ కాలిబర్ కొన్నాను.  తనకీ నాకూ ఓ ఒడంబడిక– ప్రతీరోజూ నన్ను ఫాక్టరీకి ఆ బైక్కుమీద దిగబెట్టేట్టు..  తను ఆ బైక్కుమీద జాగ్రత్తగా వెళ్ళాడో లేదో తెలిసికోడానికి, ఆరోజుల్లో కొత్తగా వచ్చిన  BPL  మొబైల్ ఒకటి కొనిచ్చాను. వాడు కాలేజీకి చేరగానే, వాళ్ళమ్మకి ల్యాండ్ లైన్ మీద ఓ ఫోను చేయాలి. ఏ కారణంచేతైనా ఆలశ్యంగా వస్తూంటే చెప్పాలి.  ఇదీ బాగానే ఉందనుకుని,  తను వారం లో కనీసం మూడురోజులు, ఆలశ్యంగా వస్తున్నట్టూ, తనతో ఇంకో ముగ్గురు స్నేహితులుకూడా వస్తూన్నట్టూ, వాళ్ళుకూడా మాతోనే భోజనం చేస్తారనీ, లాటి ఫోన్లొచ్చేవి. ఇలా మా ఇల్లు ఏ రోజూ కనీసం అయిదారుగురు  లేకుండా ఉండేది కాదు. అబ్బాయి ఎంబిఏ చదవడానికి గుర్గాం వెళ్ళేటప్పుడు, మాతో మాట్టాడ్డానికి వీలుగా ఉంటుందని ఆ ఫోను కాస్తా తనకిచ్చేశాము.   ఆ  Handset  మరీ రైల్వేవారి  Walkie Talkie  లా ఉందని, దాన్ని కాస్తా మార్చేశాడు. అరోజుల్లో ఫోన్లు అలాగే ఉండేవి నేనేం చేయనూ? ఇప్పుడంటే  Slim, cute  గా వస్తున్నాయి. అదీ మాఇంట్లో మొట్టమొదటి మొబైల్  కహానీ.. సాయంత్రాలు గుడికి వెళ్ళేవాళ్లం. ఓ రోజున గుళ్ళోంచి బయటకొస్తూంటే, ఎవరో ” హలో ” అన్నట్టనిపించింది. నన్నేమో అనుకుని,నేనూ హలో అన్నాను. తీరాచూస్తే, తను మొబైల్ లో ఎవరినో హలో అన్నాడు. మా  ఇంటావిడకి తల కొట్టేసినట్టయింది. ఇలా కాదని మర్నాడు బజారుకి తీసికెళ్ళి, ఓ Reliance  ఫోను కొనిపెట్టేసింది. నాకూ చూపించుకోడానికి బాగానే ఉండేది. ఆరోజుల్లో ఈ  Smartphonలూ అవీ ఉండేవి కాదుగా.. ఏదో సంసారపక్షంగా ఓ ఫోనూ. దానిమీద మీటలు నొక్కుకోడమూ.. మళ్ళీ sms  లు పంపడానికి తిప్పలు పడేవాడిని.. ఎలాగో తంటాలు పడి మొత్తానికి అలవాటు పడ్డాను. అదీ ఓ 15 సంవత్సరాలు, మధ్యలో రెండు మూడు సెట్లు మార్చినా, అన్నీ  Basic Hand setసే.    ఈలోపులో మార్కెట్ లోకి   Touch Screen  సెట్లు వచ్చినా, మా అబ్బాయి ఉద్యోగంలో చేరాక, నన్ను ఓ కొత్తది తీసికోమన్నా,  ఆ అలవాటైన సెట్లే తీసికునేవాడిని. ఆ  Touch Screen  సెట్లలో ఎలా జరపాలో తెలిసేది కాదు. ఎవరిదైనా ఫోనొచ్చినా, నేను జరిపి.. జరిపి తెరిచేలోపులో ఆ ఫోను కాస్తా కట్ అయ్యేది. అయినా హాయిగా వేళ్ళతో నొక్కుకోక, ఈ జరపడాలూ అవీ ఏమిటో… అంతా గందరగోళం.

 కాలక్రమేణా, ఎక్కడ చూసినా  Tablets, Smart phone  లే. అయినా Sincere  గా నేనూ, నా నొక్కబడే ఫోనూ మిగిలాము. మా పిల్లలూ, మా ఇంటావిడలతో సహా అందరిచేతుల్లోనూ అవే. ఎంత చెట్టుకంతగాలీ అనేసికుని కాలక్షేపం అయిపోతోంది. నా ఫోన్ ఏదో  Minimum  వాటికి తప్ప ఎందుకూ ఉపయోగించదు. టాక్సీ బుకింగు నుండి ప్రతీదీ , మా ఇంటావిడ ఫోనులోంచే. ఇదేమీ బాగాలేదనుకుందో ఏమో కానీ, ఈమధ్యన జరిగిన  Updating Abhiyaan  లో, కొత్త టీవీతో పాటు నాక్కూడా, ఓ  Smart Phone  కొనిపెట్టింది.Cannon 2 017

అందులో ఆ ఫొటో ఏమిటంటారా… మనవైపు టాక్సీలకీ , ఆటోలకీ వెనక్కాల రాస్తూంటారు..  “State Bank వారి  సౌజన్యంతో”  – అని   అలా అన్నమాట. ఏంతైనా తనే కదా కొనిపెట్టి, నన్ను  Update  చేసి Facelift  ఇచ్చిందీ…

ఇప్పుడు ఎందుకివన్నీ అని ఏదో మొహమ్మాటానికి అన్నాననుకోండి. అన్నిసార్లంటే మళ్ళీ తిరిగెక్కడతీసేసికుంటుందేమో అని భయం. గుర్తుందా  చిన్నప్పుడు కొత్తగా ఏ బూట్లైనా,కొంటే, ఎప్పుడుపడితే అప్పుడే అవేసికుని బయటకెళ్ళడం. కొత్తగా ఏ రేడియో ఐనా కొంటే, పొద్దుణ్ణించి రాత్రి ప్రసారాలాగేదాకా దానెదురుగుండానే కూర్చోడం.  ఈరోజుల్లోలాగ 24×7  కాదు ఆరోజుల్లో.  రాత్రి పదిన్నరకల్లా ఆపేసేవారు. అమ్మో, నాన్నగారో చివాట్లు పెట్టేదాకా అదే రంధి.. మరి ఇన్నాళ్ళకి, నాకూ అంటూ ఓ కొత్త Toy  దొరికిందికదా, నేనేం తక్కువ తిన్నానూ? ప్రస్థుతం ఆ రంధిలోనే ఉన్నాను..

నేను ఇన్ని సంవత్సరాలనుండీ ఎంతో అభిమానం తో సేకరించిన పాత  Handsets  అన్నీ బావురుమంటూ , అల్మారాలోకి వెళ్ళిపోయాయి…Cropped HS

%d bloggers like this: