బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– Wi-f ( e ) i

    దేనికైనా అలవాటు పడకూడదు కానీ, అలవాటంటూ పడ్డామా, అంతే సంగతి. అదో వ్యసనంలా తయారవుతుంది, “నల్ల మందు” లా. కానీ కొన్ని కొన్ని వ్యసనాలు , అదేదో సర్ఫ్ వారి యాడ్డులా “ మరక కూడా మంచిదే..” లాటి కోవలోకి వస్తాయి.అలాటిదే, ఈరోజుల్లో ప్ర్రతీవారికీ ఉండే “ అంతర్జాల శోధన”. యువతరం వారైతే, చేతిలో ఉండే smart phone తో ఏదో ఒకటి వెదుకుతూనే ఉంటారు. మన నోటినుండి మాట వచ్చిందంటే చాలు, ఇదివరకటి రోజుల్లోలాగ, వినేసి ఊరుకోరు. వెంటనే టక..టకా గూగులమ్మని అడిగేయడం. మన అదృష్టం బాగుందా, మనం చెప్పినదానిలోని లోటుపాట్లు, విడిగా చెప్తారు, లేకపోతే అక్కడికక్కడే వీధిన పెట్టేస్తారు.. ఇదేదో బాగానే ఉందని, వయసులో పెద్దవారు, అంటే నాలాటి అర్భకులన్నమాట, ఈ smart phone ల హడావిడి భరించలేక, ఏదో ఓ desktop నే నమ్ముకుని బతుకుతున్నారు. అంటే, BMW, Merc, Audi ఉంటున్న ఈ రోజుల్లో ఇంకా, Maruti 800 నే నమ్ముకున్నట్టన్నమాట. అంతర్జాలంలో కెలకడం ప్రారంభించినప్పటినుండీ, అంటే గత పదేళ్ళనుండీ, ఆ desktop తోనే కాలక్షేపం చేస్తున్నాను, పిల్లలు ఓ కొత్త Laptop ఇచ్చినా. ఊరికే అలంకారార్ధం గంధం సమర్పయామీ అన్నట్టు కాకుండా, దానికో ప్రింటరూ, కెమేరా అన్ని కూడా ఏర్పాటు చేశారు. పాతికేళ్ళ క్రితం కొన్న 286 లాగ, బోసిగా ఉంచకూడదుగా. మళ్ళీ వాటికో Broadband ఒకటుండొద్దూ, “ సూక్ష్మం లో మోక్షం “ అన్నట్టు, మన ప్రభుత్వ BSNL వారిదే తీసికున్నాను. ఏదో పనైపోతోంది. చవకలోనే అవుతోంది. Unlimited కి 500 అంటే చవకే కదా, ఈరోజుల్లో చూస్తే. అయినా అదేదో Laptop ఒకటుండడం వలనైతేనేమిటి, ఎప్పుడైనా ఏ ఊరైనా వెళ్తే “ పోజు” పెట్టి చూపించుకోడానికైతే నేమిటి, Idea వారి అదేదో డాంగిల్ ట అదోటి తీసికున్నాను. నేనేదో సుఖపడిపోతున్నానని మా ఇంటావిడ, ఇంట్లో నేనొకత్తినున్నానని మర్చిపోతున్నారా అంటే, తన ఫోనుకీ, అమ్మాయిచ్చిన Tab కీ కూడా, network mobility సదుపాయం తీసికున్నాను. కండిషను ఏమిటంటే, ఇంట్లో ఉన్నంతవరకూ BSNL wi-fi మాత్రమే ఉపయోగించాలీ అని, లేకపోతే బిల్లులు తడిపిమోపెడయిపోవూ ?

    ఏదో అప్పుడప్పుడు తప్పించి, BSNL వారి ధర్మమా అని ఇన్నాళ్ళూ కాలక్షేపానికి లోటేమీలేదు. అదేమిటో, గత రెండు నెలలుగా, తిప్పలు పెట్టడం ప్రారంభం అయింది. ఓ పదినిముషాలు పనిచేయడం, ఆగిపోవడం. నేనేమో 198 కి ఫోనుచేసి ఫిర్యాదు చేయడం. వాళ్ళేమో 1 నొక్కూ, 2 నొక్కూ, 3 నొక్కూ.. కాదూ అంటే # * తో ఓ పాతికపైన ఫిర్యాదులు వెళ్ళాయి.పైగా మొబైల్ లో ఓ sms ఫలానా నెంబరూ..అంటూ. నేను చేయడం, వారి wireman ఏదో చేయడం, బాగుపడడం, Exchange నుంచి ఓ ఫోనూ “ బాగుపడిందా..” అంటూ. కర్మకాలి ఆ టైములో పనిచేసేది, చేస్తోందీ అనడం తరవాయి, మళ్ళీ ఓ sms… “ your complaint no…. has been resolved..” అంటూ. పట్టుమని పదినిముషాలైనా కాకుండా, మళ్ళీ ఆగిపోవడం, నేనేమో మళ్ళీ 198 వాళ్ళతో రిజిస్టరు చేయడం. Action replay ప్రారంభం. విసుగెత్తిపోయిందంటే నమ్మండి, గ్యాసు సిలిండరు ఎప్పుడయిపోతుందో, గుండె కొట్టుకోడం ఎప్పుడాగిపోతుందో చెప్పలేమనేవారు… ఆ చిఠ్ఠా లోకి నా BSNL Broadband కూడా చేరిపోయింది. Standby గా అదేదో idea ది ఉందిగా, దానితో నా పని కానిచ్చేసుకునే వాడిని. మా ఇంటావిడకి కూడా, ఇంక wi-fi గురించి పట్టించుకోకుండా, ఇంట్లోకూడా ఆవిడ mobile network వాడుకోమని, ఓ “వరం” ఇచ్చేశాను. ఏదో అనుకోవడమే కానీ, నేను చెప్పాలా ఏమిటీ…. మనం చెప్పామూ అనుకోడం ఓ తుత్తి. నిజం చెప్పాలంటే, నేను ప్రతీరోజూ Facebook లో పెడుతూన్న సమాచారం తనే వెదికి పెడుతూంటుంది.అంతే కాకుండా, రోజంతా పాత పుస్తకాలు చదవడం, ఏదైనా విషయం ఉంటే, నాకు ఆ లింకు పంపడం.

   చెప్పొచ్చేదేమిటంటే, ప్రొద్దుటే లేవగానే , net ఉందో, లేదో చూసుకోడం, నూటికి తొంభై సార్లు ఉండేది కాదు. పోనీ 198 వాడితో రిజిస్టరు చేద్దామా అంటే, “ your complaint is already registered.. present status.. technical repair is in hand..” చచ్చినట్టు, ఎక్స్చేంజ్ కి వెళ్ళడం, నా గోడు చెప్పుకోడం, వాళ్ళేమో చేస్తాననడం. ప్రతీరోజూ ఇదో పనిగా తయారయింది. ఇంక ఇలా కాదని, పైఅధికారులకి చెప్తేనే కానీ, అయే పని కాదూ అనుకుని, ఆయనెవరో ఉంటే, వెళ్ళి ముందర నా గొడవంతా చెప్పాను. నా ఎదురుగుండానే, అందరినీ పిలిచి, విషయమేదో అడిగారు, వాళ్ళూ చెప్పారు. చివరకి ఆయన, అదేదో drop అంటే “చుక్కలు” కాదు, కిటికీలోంచి వైరు లాగి, కనెక్టు చేయమన్నారు. ఆ వైరుమాన్ వచ్చి మొత్తానికి అదేదో చేశాడు… కథ సుఖాంతం.

    ఏ గొడవా లేకుండా ఉంటే తోచడంలేదు. ప్రొద్దుటే లేవడం, నెట్ ఉందో లేదో చూసుకోడం.. ఎక్కడకి పోతుందీ.. లక్షణంగా ఉంది. అయినా అలవాటు పడ్డ ప్రాణం కదూ.. చివరకి మా ఇంటావిడ “ అస్తమానూ wi-fi ఉందా అని కాదు, wife గురించికూడా పట్టించుకోవాలి…” అని చివాట్లేసింది…
సర్వేజనా సుఖినోభవంతూ…

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– ఉంటే పూర్తిగా ఉండాలి కానీ…

    సాధారణంగా పరిపాలనా వ్యవస్థ, అది దేశానికి సంబంధించినది అవనీయండి, రాష్ట్రానికి సంబంధించినది అవనీయండి, అంతదాకా ఎందుకూ, ఇళ్ళల్లో అవనీయండి, ఒక్కోరికి కొన్ని కొన్ని అధికారాలుంటాయి. . వాటినే కొండొకచో Administrative powers / Executive Powers గా విభజించారు, మన రాజ్యాంగ సృష్టికర్తలు. కంగారు పడకండి, ఇప్పుడు, నేను మీఅందరికీ civics లో క్లాసు పీకుతున్నాననుకోకండి. ఏదో , ఆ మాత్రం ఉపోద్ఘాతం చెప్తే, మీకు సుళువుగా అర్ధం అవుతుందని. అలాగని, మీ అందరికీ ఈ విషయాలు తెలియవనీ కాదు. అందరికీ తెలిసినవే, కానీ పెద్దగా పట్టించుకోరు. అధవా పట్టించుకున్నా, పోన్లెద్దూ.. ఎవరి గొడవలు వారికుండగా, మళ్ళీ ఇంకోటెందుకూ అనుకుంటారు..

   ఇంక అసలు కథలోకి వద్దాం. మన దేశం ఉందా, దానికి ఓ రాజధాని ఢిల్లి. ప్రపంచంలోని మిగిలిన దేశాల గురించి, అంతగా తెలియదనుకోండి, కానీ మన దేశ రాజధానిలో రెండు ప్రభుత్వాలున్నాయి. ఏదో ఇన్నాళ్ళూ, కేంద్రంలోనూ, ఢిల్లీ కేంద్రపాలిత ప్రాంతంలోనూ, ఒకే పార్టీ అధికారంలో ఉండేది కనుక, గొడవలేవీ ఉండేవి కావు.. సుఖంగా పాలించేవారు, హాయిగా కావాల్సినదేదో తింటూ. రోజులన్నీ ఒకేలా ఉండవుగా, ఆ కేంద్రపాలిత ప్రాంతానికీ, ఎన్నికలొచ్చాయి. అక్కడి ప్రజలేమో , కొద్దిగా బుధ్ధిజీవులాయె. అదేదో Intellectuals అంటారే అలాటివారు. వాళ్ళకి గత కొన్ని సంవత్సరాలుగా జరుగుతున్న పరిపాలనంటే, మొహం మొత్తేసి, ఆయనెవరో కేజ్రీవాల్ ట, ఆయనకి పట్టం కట్టేసి, పనిలో పనిగా, మిగిలిన జాతీయపార్టీలని తుడిచిపెట్టేశారు. అక్కడ కూడా ఓ చిత్రం ఉంది, ప్రధానమంత్రి శ్రీ మోదీ గారేమో, అదేదో “స్వఛ్ఛభారత్” నినాదంతో, అందరి చేతులకీ చీపుళ్ళు ఇచ్చి శుభ్రపరచమన్నారు. అదే టైములో ఢిల్లీ ఎన్నికలు వచ్చాయి. ఆ కేజ్రీవాల్ గారి పార్టీ చిహ్నమేమో “ చీపురు”. ఓటర్లందరూ, చీపురుకనిపించేసరికి, మోదీగారి “స్వచ్చభారత్ “ గుర్తొచ్చి, ఆ చిహ్నానికి అన్ని ఓట్లూ వేశాసేరని జనాంతికం గా చెప్పుకున్నారు. మొత్తానికి పరిపాలన మొదలయింది. ఏమిటో అంతా గందరగోళం. రెండు చట్టసభలూ అవీనూ. ఏ పని చేయడానికీ , ముఖ్యమంత్రిగారికి అధికారాలు లేవుట. ఏం చేయాలన్నా, లెఫ్టినెంటు గవర్నర్ గారి అనుమతి తీసికోవాలిట. పైగా రాజ్యాంగంలో పొందుపరచిన అధికారాల పట్టీ అంతా ముందు పెట్టుకుని, ముఖ్యమంత్రిగారు ఏదైనా ఆర్డరు వేస్తే, వెంటనే వాటిని రద్దుచేసేస్తున్నారు. అదేదో “ అత్తగారు, కోడలు” సామెతలోలాగ. ఎవరినీ బదిలీలు చేయకూడదుట, పోలిసు వ్యవస్థ అంతా కేంద్రం చేతిలోనేట. మరి ఇంకెందుకూ, ఈ పదవులూ, సింగినాదాలూనూ. Executive Powers లేనప్పుడు, పాలన ఎలా వెలగబెడతారూ? ఊరికే ఉత్సవవిగ్రహం లాగ ముఖ్యమంత్రి అయితే కుదురుతుందా? దేశంలోని, ఏ గవర్నరుకీ, చివరకి రాష్ట్రపతికి కూడా లేని అధికారాలన్నీ, ఈ ఢిల్లీ ఆయనకే. పైగా, లెఫ్టినెంటు గవర్నరు కూడానూ. ప్రస్తుతం కేంద్రంలో ఉన్న పార్టీ అదికారంలో ఉన్నంతకాలమూ, ఛస్తే Statehood మాత్రం ఇవ్వరు. ఇస్తే, కొంప మునిగిపోదూ?

    దీనికీ, ఇళ్ళల్లో ఉండేదానికి సాపత్యం ఏమిటంటారా, ఇదిగో.. వస్తున్నాను అక్కడికే మరి. ఒకానొకప్పుడు, ఇంట్లో ఉండే కుటుంబపెద్దకి చాలా అధికారాలుండేవి. ఆయనేం చెప్తే అంత. ఎవరికీ, ఎదురుచెప్పే ధైర్యం ఉండేది కాదు. కాలక్రమేణా, ఆ కుటుంబ పెద్దలు అలనాటి ఉమ్మడికుటుంబాల్లోంచి, బదిలీ అయి ప్రస్తుతపు Nuclear Family ల్లోకి వచ్చారు. రావడం వరకూ వచ్చారు. కానీ పరిస్థితి ఇదివరకటిలా కాదే. ఢిల్లీ ముఖ్యమంత్రిగారిలాగానే , ఒకనాటి “కుటుంబ పెద్ద” కూడా back seat లోకి వెళ్ళిపోయారు. ఏదో తల్లితండ్రులు మాతోనే ఉంటున్నారూ, అని చూపించుకోడానికి తప్ప, వీళ్ళూ ఉత్సవవిగ్రహాలే. Mothersday, Fathersday లకీ బొకేలు తీసికోవడమూ, ఫొటోలు తీసికుని Facebook లో పెట్టుకోడానికీ తప్ప ఇంకో ప్రయోజనం లేదు. పోనీ అలాగని వీళ్ళకేమీ పని లేదనుకుంటున్నారా, పనికి ఆహారం పథకంలో లాగ వీళ్ళకీ ఓ పనుంటుంది. భార్యాభర్తలిద్దరూ ఉద్యోగాలకి వెళ్ళే ఈరోజుల్లో, విశ్వాసపాత్రం గా పడుండేవారు వీళ్ళే కదా. మళ్ళీ “పోలికలు” చెప్తున్నానని అనుకోపోతే, ఢిల్లీ ముఖ్యమంత్రిగారిలాగ, వీరికీ Executive Powers ఉండవు. ఇంట్లో ఉండే పిల్లలు , ఈ పెద్దాళ్ళ మాట ఛస్తే వినరు. ఏం చెప్పినా, मम्मी ने बोला.. అనో, Daddy knows it అనే అంటారు, కానీ , పోనీ ఈ పెద్దాళ్ళు మన మంచికే చెబుతున్నారేమో అనే ఆలోచనా రాదు, వాళ్ళ తల్లితండ్రులు చెప్పా చెప్పరు.. పైగా Administrative Power అనేదుందిగా, ఏదైనా జరగరానిది జరిగితే ఏదో సంఝాయిషీ చెప్పుకోడానికి తప్ప ఇంకెందుకూ ఉపయోగించదు ఆ అధికారం.
నేను చెప్తున్నదానిలో ఏదైనా అతిశయోక్తి ఉందా చెప్పండి. పైగా ఏవిషయంలోనైనా , ఇంట్లో ఉన్న పెద్దవారు నియంత్రించేరంటే చాలు, వెంటనే, ఆఫీసులో ఉన్న మమ్మీకో, డాడీ కో ఫోను చేసేయడం. అక్కడేమో వాళ్ళు ఏ మీటింగులోనో ఉంటారు. వారి “ఆంఖో కా తారాల “ ఫోను రావడం తరవాయి, వీళ్ళడిగిన గొంతేరమ్మ కోరికలకి OK Beta/Beti అనేస్తారు, ఆ పిల్లలేమో Speaker ఆన్ చేసి మరీ వినిపిస్తారు, ఆ పెద్దవాళ్ళకి. పోనీ, ఫోను తాతయ్యకో, అమ్మమ్మకో ఇయ్యీ మాట్టాడతాను అనొచ్చుగా, అబ్బే, మీటింగు హడావిడిలో మళ్ళీ ఇదెందుకూ అనుకుంటారు. పోనీ సాయంత్రం పిల్లలు ఆఫీసునుండి వచ్చిన తరువాత, ఏదో మాటల్లో చెబుదామనుకున్నా, “పోనిద్దురూ మీరు మరీనూ … “ అని పెద్దాయనగారి ఇల్లాలు కొట్టిపారేస్తుంది.

    అసలు ఈ గొడవంతా ఎందుకంటే, ఈవేళ ఏదో మాల్ కి వెళ్ళాను. అక్కడ బిల్లింగు కౌంటరు దగ్గర, ఓ పెద్దాయన, తన మనవడు ట్రాలీలో పెట్టిన ఓ చిప్స్ ప్యాకెట్ పక్కకి పెట్టేస్తూంటే, ఆ మనవడెమో माम्मी को पूछा.. ठीक है बोली.. అప్పుడు ఆయన హావభావాలు చూసిన తరువాత ఈ టపా..
ఇప్పుడర్ధమయిందా, రెండు రకాల “ అధికారాలకీ “ ఉండే తేడా ఏమిటో..

   సర్వేజనా సుఖినోభవంతూ…

బాతాఖాని- లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– కొత్త గొడవ….

    మొత్తానికి Nestle వారు noodles ని వెనక్కి ( అదీ తాత్కాలికంగా) తీసికున్నారుట. శుభం.. ప్రభుత్వాలు చేస్తూన్న ఈ “ నిషేధాల” వలన ఏదైనా ఒరుగుతుందంటారా? అంటే NO అనే సమాధానం వస్తుంది. దేశంలో వందలాది వస్తువులమీద ఇలాటి నిషేధాలు సవాలక్ష ఇప్పటికే ఉన్నాయి. అలాగని అవి లభించడం ఏమైనా ఆగిందా? హాయిగా కావాల్సినవారికి దొరుకుతూనే ఉన్నాయి. ఇదివరకటిరోజుల్లో, అంటే మద్యనిషెధం ఉన్నరోజుల్లో, సారాబట్టీలు అనేవి ఉండేవి. అలాగే మత్తు కలిగించే పదార్ధాల మీద కూడా నిషేధం ఉంది. అలాగని అవి దొరకడం లేదా? అలాగే 60- 70 లలో విదేశీ వస్తువుల మీద నిఘా ఉండేది. బంగారం, వాచీలూ, ఎలక్ట్రానిక్కు వస్తువుల మీద ఎన్నెన్ని నిషేధాలున్నా, హాయిగా దొరికేవి. అంతదాకా ఎందుకూ, సినిమాల సీడీ లు పైరసీ చేయకూడదూ అన్నారు, ఏ ఫుట్ పాత్ మీద చూసినా దొరుకుతాయి. సినిమా విడుదలతో సంబంధంలేదు. అదేదో “ ఘుట్కా” విషయమే తీసికోండి, తినేవాళ్ళు తింటూనే ఉన్నారు. ఏ కిళ్ళీబడ్డీలో చూసినా వేళ్ళాడుతూ ఉంటాయి. మరి ప్రభుత్వ ఆర్డర్లు ఏ గంగలోకెళ్ళినట్టూ?

   అక్కడికేదో మన దేశంలో చట్టం అంటే అక్కడికేదో పెద్ద “గౌరవం “ ఉన్నట్టు మాట్టాడేస్తూంటారు, అందరూ. విమానాల్లో లైటర్లూ అవీ నిషేధం అన్నారు. దానికి ఓ “ గౌరవనీయ” కేంద్ర మంత్రిగారైతే… “ కొన్నేళ్ళనుండి నేనైతే సిగరెట్టూ, లైటరూ జేబులోనే పెట్టుకుంటున్నాను..” అని ఓ “ఘనకార్యం “ లా చెప్పుకున్నాడు. చిత్రం ఏమిటంటే, ఆయనగారే విమానాలూ గట్రా విభాగానికి మంత్రి. ఇలా ఉంటుంది.. చట్టాల దారి చట్టాలదే, నాయకుల దారి నాయకులదే… పర్వారణం మీదైతే లెక్కలేనన్ని చట్టాలున్నాయి. అలాగని అన్నీ పాటిస్తున్నారా? నదులలో నీళ్ళు ఎలా ఉన్నాయో చెప్పక్కర్లేదు.

    ఈ మాయదారివన్నీ దేశంలోకి ఎప్పుడొచ్చాయిట? ఇదివరకటిరోజుల్లో ఎప్పుడైనా విన్నామా అసలు? ఏదో “ గొల్లభామ “ మార్కు పాలడబ్బాతొ మొదలయిన Nestle వారు ప్రతీ దాంట్లోకీ వచ్చేశారు. ఈ జంక్ ఫుడ్ అన్నది ఓసారి రుచిచూశారా అంటే చాలు, వదిలేది లేదు. ఏం కలుపుతారో తెలియదు. అలాగని రాత్రికి రాత్రి ఏదో అయిపోతుందనీ కాదూ, మరీ అలా అయిపోతే వాళ్ళ వ్యాపారాలు పెరగొద్దూ, ఆరారగా తింటూండాలి, డబ్బులు తగలేస్తూండాలి, ఆరోగ్యాలు మంట కలుపుకుంటూండాలి… ఎంత కథా ఎంత కమామీషూ?

    ఎక్కడ చూసినా రెడీ మేడ్ తిళ్ళే. ఒళ్ళొంచి పనిచేయడానికి బధ్ధకం. ఓ ప్యాకెట్ పిల్లాడికిచ్చేస్తే, తినేసి పడుంటాడు. పైగా వాటిల్లో ఎకానమీ ప్యాక్కులూ, ఫామిలీ ప్యాక్కులూనూ. ఏదో మాయదారి బ్రాండు ఒకటి రావడం తరవాయి, మన సినిమావాళ్ళూ, లేదా ఆటగాళ్ళూ తెయ్యిమంటూ హోరెత్తేయించేయడం. రాత్రీ పగలూ. టీవీ ముందర కూర్చోడం తరవాయి, ఒకడేమో ఫలానాది తినమంటాడు, ఇంకోడేమో ఫలానా హౌసింగులో డబ్బెట్టమంటాడు, ఇంకోడు ఫలానా బట్టలసబ్బే వాడమంటాడు, ఇంకో చిత్రం ఏమిటంటే, ఆ బట్టలుతకమనేవాడు, సాధారణంగా సినిమాల్లో ఛాన్సొస్తే, పైబట్టలు విప్పేస్తాడు, కానీ ఈ బట్టలసబ్బు యాడ్ లో మాత్రం తీయడు. అంటే తనకే నమ్మకం లేనట్టా? అలాగే ఇంకోడు గిన్నెలు తోమే పవుడర్, Toilets లో వాడుకునే liquid ఇలా అర్ధం పర్ధం లేకుండా, డబ్బులొస్తున్నాయి కదా అని ఎడా పెడా వాగేయడం. అసలు ఆ వస్తువులు/ డ్రింకులు/ తిండి పదార్ధాలూ వాడిన మొహాలేనా అవి? వాడెమంటే నమ్మాలి.. వాళ్ళ డబ్బులు వాళ్ళకి వస్తే చాలు, ఎవడెగంగలోకి పోయినా, వాళ్ళకేమీ నష్టం లేదు. కొన్నేళ్ళ క్రితం , మన భారతరత్నం గారు, అదేదో Hometrade అని ఓ కంపెనీకి ప్రకటనలు చేశాడు, తీరా నమ్మి డబ్బులు పెట్టినవాళ్ళందరికీ చిప్ప చేతికొచ్చింది. బాగుపడ్డవాళ్ళెవరయ్యా అంటే, భారతరత్నాలూ, సినిమా వాళ్ళూ, ఆ కంపెనీ వాళ్ళూనూ.

    ఈ నూడుల్స్ మాటలా ఉంచితే, ఇంకా చాలానే ఉన్నాయి. అవేవో బర్గర్లూ, పీజాలూ—ఎప్పుడో ఎవడొ వీళ్ళ వెనక్కాలకూడా పడతాడు. అసలు ఎవరో ఏదో చెప్పాలని కాకుండా, మనంతట మనమే ఓ నియంత్రణ పెట్టేసికోవచ్చుగా. నికమే, ఈరోజుల్లో ఎవరికీ టైముండడంలేదు, వంటా వార్పూ చేసికోడానికి, ఆ కారణం తోనే కదా, వీటన్నిటి వెనక్కాలా పడుతున్నది. తినొద్దని ఎవరూ అనరు. కానీ దానిక్కూడా ఓ లిమిటంటూ ఉండాలి. చాలామంది వైద్యం పేరుతో, ఓ “ చుక్క “ వేసికుంటారు. అలాగని వారి ఆరోగ్యాలు పాడైపోవడంలేదుగా, ఏదో “ ఔషధం” లాగ తీసికుంటారు.

    అఛ్ఛా, ఇప్పుడు ఆ కంపెనీ వాళ్ళు న్యూడుల్స్ ని తీసేశారండి, రేపణ్ణుంచి తినడం మానేస్తారంటారా? ఇదివరకు పబ్లిక్ గా తినేవారు, ఇటుపైన చాటుగా తింటారు అంతే తేడా. మనదేశంలో ఏదైనా నిషేధించారంటే దానిమీద “ మోజు” ఎక్కువైపోతుంది. ఏది తీసికోండి, ఈ ఒరవడే కనిపిస్తుంది. అందులోనూ, చిన్నపిల్లలకి ఇన్నేళ్ళనుండీ అలవాటు చేసి, ఇప్పుడు మానేయమంటే అంత సుళువా? ఇంట్లో పెట్టకపోతే ఏ స్నేహితుడింటికో వెళ్ళి తింటాడు. పెద్దవారికే దిక్కులేదు, ఇంక చిన్నపిల్లల్ని నియంత్రించగలరంటారా? ఈవేళ టీవీల్లో దేశమంతా జరుగుతూన్న so called ఆందోళనలు చూపించారు. అందులో చిన్నపిల్లలందరూ ఆ మ్యాగీ నూడుల్స్ ప్యాకెట్లని మంటల్లో వేస్తున్నట్టు. టీవీల్లో కనిపిస్తారంటే, ఎవడైనా చేస్తాడు.పైగా అలా చేసినందుకు , ఫీజు గా ఓ పదిపదిహేను ప్యాకెట్ల మ్యాగీలిచ్చినా ఇచ్చుండొచ్చు. ఎవడు చూడొచ్చాడు? Endorsement లు చేసేవాళ్ళు డబ్బులు తీసికోవడం లేదూ, ఇదీ అలాగే…

    చివరగా ఇంకో సంగతి—బజారులో దొరికే నానా చెత్తా పిల్లలకి పెట్టొద్దని ఇళ్ళల్లో పెద్దవారు మొత్తుకుంటూనే ఉంటారు. వింటేగా… ఎవడో బయటివాడు చెప్తే అదే వేదవాక్కు…

   సర్వేజనా సుఖినోభవంతూ…

బాతాఖాని- లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– ” మన పని అయిపోయింది.. చాల్లెద్దూ…”

    ఇదివరకటి రోజుల్లో ఎవడైనా , ఏ సరుకైనా ఎరువుకి తీసికెళ్తే, ఆ వస్తువు మనకి తిరిగిరావడమనేది, మన అదృష్టం మీద ఆధారపడి ఉండేది. అధవా, ఎప్పుడైనా కనిపించినా , అసలు ఓ వస్తువు తీసికున్నట్టే గుర్తులేదన్నట్టు మొహం పెట్టేవారు. పోనీ , ఆ వస్తువులు ఏమైనా విలువైనవా అంటే అదీ కాదు. కానీ, అవసరాన్ని బట్టి వాటికి విలువ కూడా ఎక్కువే. అవసరం వచ్చినప్పుడే కదా తెలిసేది వాటి విలువ. ఉదాహరణకి , బూజులు దులుపునే కర్ర, వేసవికాలంలో, మామిడికాయలు కోసుకోడానికి చిక్కం తో ఉన్న కర్ర, అలాగే ఆవకాయకాయ లకి మడత కత్తిపీట, నూతిలో చేద పడిపోతే తీయడానికి గేలం, పనసపొట్టు కొట్టడానికి కత్తి, సత్యన్నారాయణ పూజకి దేవుడి పీటా, మర్చేపోయాను నిచ్చెన ఒకటీ… ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే, ఇవన్నీ నిత్యావసరాల్లోకి రావు, కానీ ఏదైనా అవసరమంటూ ఉంటే, పైచెప్పిన వస్తువులన్నీ ఉండాలే. ఎప్పుడో అవసరానికి ఉపయోగిస్తాయి కదా అని, వాటన్నిటినీ కొనరు కదా. ఏ పక్కింటి పరోపకారి పాపన్ననో అడిగితే పనైపోయేదానికి, ఈ “ చిల్లర” వస్తువులన్నీ ఇంట్లో పెట్టికోవడం దేనికీ అనుకోవడం.

    పైచెప్పినవే కాకుండా, కొద్దిగా స్థాయి పెంచి, ఓ సైకిలో, కాలక్రమంలో ఓ స్కూటరో, కాదూ అంటే, కూతురి పెళ్ళిచూపులున్నాయని నగా నట్రా కూడా ఎరువుతీసికునేవారు చాలామందే ఉండేవారు. ఆరోజుల్లో అడిగేవారున్నట్టే, అడగడం తరవాయి ఇచ్చేవారుకూడా ఉండేవారు.. కానీ, పనైపోయిన తరువాత ఇవ్వడం అనేది, సునాయసంగా మర్చిపోవడం. అదికూడా మర్చిపోయారనడంకంటే, అడిగితే ఇద్దాములే అనే ఓ స్వభావం. ఎవరైతే అడగ్గానే ఇచ్చారో, వాళ్ళకీ అవసరం ఉంటుందేమో, లేదా మనలాటివాళ్ళకింకోరికివ్వాల్సొస్తుందేమో అనేది మాత్రం ఛస్తే తట్టదు.. సంఘంలో ఇలాటి “ పక్షులు” కోకొల్లలు.

    అవసరం వచ్చినా అడగడానికి మొహమ్మాట పడతాడు పరోపకారి పాపన్న గారు. ఎంతో అవసరం ఉండే పాపం, ఆయన తీసికెళ్ళాడూ, ఇంకా పని అయుండదు అనుకోడం. అడగడానికి మొహమ్మాటం, ఇంక ఆ తీసికెళ్ళినాయనంటారా, పనైపోగానే, అదేదో “అంటరాని వస్తువు” లా ఓ మూలన పడేయడం. అడిగినప్పుడే చూద్దాం అనుకోవడం. తీరా అడిగేసరికి “ అర్రే మర్చేపోయాను.. అవసరం ఉంటే మీరే అడుగుతారని చూస్తున్నాను.. “ అని కొడుకునో, కూతురునో పిలిచి “ అక్కడ పెరట్లో మాస్టారి తుప్పుపట్టేసిన గేలం/ చిక్కం చిరిగిపోయిన కర్ర/ పనసపొట్టు కొట్టినప్పుడు పూసిన నూనె మరకలతో కత్తీ/ ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే, నామరూపాలు మారిపోయిన వస్తువు….. తీసికునిరా” అని ఆర్డరు వేస్తాడు. తీసికున్న వస్తువు శుభ్రపరిచి ఇద్దామూ అనే ఇంగిత జ్ఞానం మాత్రం ఉండదు. మన పనైపోయింది కదా అనేదే ముఖ్యం. ఇవన్నీ పాతరోజులు.

    ఈ రోజుల్లో నూతులూ లేవు, మామిడి చెట్లూ లేవు, పనసకాయలూ లేవాయె. అంతా instant యుగం. అలాటివి కాకపోతే ఇంకోటి. అవసరాలూ, స్వభావాలు మాత్రం అలాగే నిరాటంకంగా సాగిపోతున్నాయి. ప్రస్తుతం అంతా సమాచార యుగం. దానితో, మహానగరాల్లో కొన్ని సంస్థలు Just Dial లాటివి చాలా ఉపయోగకరంగా ఉన్నాయి. “ గూగులమ్మ” అయితే ఉండనే ఉంది. కానీ వాటిని ఉపయోగించుకోడానికి బధ్ధకం ఒక కారణమైతే, అడగడం తరవాయి, చెప్పడానికి సిధ్ధంగా ఉండే వెర్రిబాగులోళ్ళు అప్పుడూ ఉన్నారు, ఇప్పుడూ ఉన్నారు, ఎన్నాళ్ళైనా ఉంటూనే ఉంటారు..

    కొత్తగా ఏదైనా ఉద్యోగార్ధం ఊరెళ్తే, అక్కడ ఆబ్దీకాలు, పెట్టేవారో, మడిగా వంటలు చేసేవారో కావాల్సొస్తుంది, మరి ఆ వివరాలు ఆ Just Dial ని అడిగితే వారికేం తెలుస్తుందీ? ఎవరికో ఫోను చేసి అడగడం, ఆయనేమో అడగడమే మహాభాగ్యంగా భావించేసి, ఏవో రెండు మూడు ఫోనునెంబర్లూ అవీ చెప్పడం. అంతవరకూ బాగానే ఉంది, కానీ, వచ్చిన గొడవల్లా ఏమిటంటే, కనీసం పని అయినతరువాతైనా ఒకసారి తిరిగి ఫోను చేసి, చెప్తే వీళ్ళ సొమ్మేపోయిందో అర్ధం అవదు. అదేదో ఆజన్మాంతం ఋణపడిపోయి ఉండాలని కాకపోయినా, కనీసం వారిచ్చిన సమాచారం ఇంకొకరికి కూడా చెప్పొచ్చూ అని, ఆ సమాచారం ఇచ్చినాయన సంతోషిస్తాడూ అని ఎందుకు తట్టదో. కొంతమందికి తెలిసిన వైద్యుడి సమాచారం అవసరం రావొచ్చు. కొంతమందికి ఏదో వస్తువో, ఓ పుస్తకమో అవసరం రావొచ్చు. అవసరానికి గుర్తొచ్చిన వారికి, ఓ follow up గా, పనైపోయిన తరువాత తిరిగి చెప్పడంలో వీరికొచ్చిన నష్టం ఏమిటో? ఇలాటివాటన్నిటికీ కావాల్సింది సంస్కారం. ఏదో “మన పని అయిపోయిందిగా, మళ్ళీ చెప్పేదేమిటీ, ఫోను ఖర్చు తప్పా..” అనుకునేవారిని ఏమీ చేయలేము.. కానీ నష్టపోయేది వారే అని గుర్తించాలి. ఇచ్చేవాడి చెయ్యి ఎప్పుడూ పైనే ఉంటుందనేది జగమెరిగిన సత్యం.

   చెప్పొచ్చేదేమిటంటే, ఎవరైనా సరే, ఎప్పుడైనా ఓ సమాచారం ఇంకొకరినుండి తెలిసికున్నప్పుడు, , కనీసం ఆ పని పూర్తయిన తరువాత ఒక్కటంటే ఒక్క ఫోను చేసి తెలియచేయండి. థాంక్స్ కాదు ఆశించేది అవతలివారు, తను ఇచ్చిన సమాచారం సరైనదేనా, కాదా అని తెలిసికోడానికి మాత్రమే అని తెలిసికుంటే, మానవసంబంధాలు ఇంకా పెరుగుతాయి.

సర్వేజనాసుఖినోభవంతూ…

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– ఈముచ్చటెన్నాళ్ళో…

    గుర్తుండే ఉంటుంది, టెలిఫోన్లు అందరికీ అందుబాటులోకి వచ్చిన రోజుల్లో, ఓ స్కీము మొదలెట్టారు. రాత్రి 11.00 నుండీ, ఉదయం 7.00 దాకా అనుకుంటా, సగం రేటుతో పనైపోయేది.. స్వంతరాష్ట్రంలో మాటెలా ఉన్నా, బయటి రాష్ట్రంలో ఉండే , చుట్టాలకీ, స్నేహితులకీ, హాయిగా సగంరేటుతో మాట్టాడేసేవారు. మనవైపు చాలామందికి ఓ అలవాటుంది, రాత్రి తొమ్మిదయేసరికల్లా పడకెక్కేయడమూ, ఏ తెల్లారుఝామునో లేవడమూనూ. అయినా , ఆరోజుల్లో తెలుగువారిళ్ళల్లో , మంచి మంచి అలవాట్లుండేవి. చదువుకునే పిల్లలు, తెల్లారకట్ల లేచి, చదువుకోవడం, అందులో ముఖ్యభాగం. ఈరోజుల్లోలాగ , ప్రొద్దుటే టిఫినీలూ అవీ ఉండేవి కావు. ఏ పొరుగూరినుండి చదువుకోవడానికి వచ్చే , పిల్లలు , దగ్గరలో ఉండే ఏ పాక హొటల్ లోనో ఇడ్లీలు తినేవారు. ఇంక స్వంతఇళ్ళల్లో, తల్లితండ్రుల అజమాయిషీలోనో, అన్నావదినల ఏడ్మినిస్ట్రేషన్లోనో ఉండేవాళ్ళకి, బ్రేక్ ఫాస్టులూ అవీ ఉండేవికావు. మహ అయితే, ఆవకాయ పెచ్చేసికుని, ఏ తరవాణీ అన్నమో పెట్టేవారు. తొమ్మిదయేసరికి హాయిగా భోజనం చేసేసి, స్కూళ్ళకీ కాలేజీలకీ వెళ్ళిపోవడం. రాత్రి రేడియోలో ఇంగ్లీషు వార్తలొచ్చేసరికి , లైట్లార్పేయాల్సిందే, ఈలోపులోనే ఏం చేసినా. తెల్లవారుఝామున నాలుగింటికల్లా పుస్తకం తెరవాల్సిందే. అలాటి క్రమశిక్షణలో పెరిగారు కాబట్టే, అవే అలవాటు పడిపోయారు. అందుకే చూడండి, 60 వ దశకానికి పూర్వం పుట్టిన వారందరిలోనూ ఇదే దినచర్య చూస్తూంటాము.

    ఈరోజుల్లో,కాలమానపరిస్థితులను బట్టి, నిద్రపోవడానికీ, మంచం మీదనుండి లేవడానికీ, ఓ టైమంటూ లేదు. ఉద్యోగాలూ అలాగే ఉన్నాయి.. ఏ అర్ధరాత్రో ఆఫీసునుండి రావడం, పొద్దెక్కినతరువాత లేవడం. భార్యాభర్తలిద్దరూ ఉద్యోగాలకి వెళ్ళేటట్టయితే, పరిస్థితి ఇంకా చిత్రంగా ఉంటుంది. మధ్యలో, పిల్లల దారి పిల్లలదీ, అందరూ కలిసేది ఏ శలవురోజున మాత్రమే. దానితో తిండి అలవాట్లు కూడా , చిత్రవిచిత్రంగా మారిపోయాయి, ఓ వరసా వావీ లేకుండా పోయింది.
ఏమిటో కానీ, దేనితోనో మొదలెట్టి, దేంట్లోకో వెళ్ళిపోయాను. ఇదివరకటి రోజుల్లోనే హాయిగా ఉండేది. వారానికి నాలుగైదు టపాల చొప్పున, నాలుగేళ్ళపాటు టపాలు టకటకా వ్రాసేసేవాడిని. టాపిక్కులు కూడా కావాల్సినన్నుండేవి. నా అదృష్టం కొద్దీ, నన్నూ, నా రాతలనీ అభిమానించేవారు కూడా చాలా మందే ఉండేవారు. 2014 తరువాత, కారణమేమిటో స్పష్టంగా చెప్పలేనుకానీ, బ్లాగులో టపాలు వ్రాయడం తగ్గిపోయింది. కానీ, అలనాడు నేను వ్రాసిన టపాలు ఇప్పటికీ గుర్తుపెట్టుకుని, నన్నూ, నా టపాలనీ, తమ ఇంటర్వూ లలో ప్రస్తావించిన శ్రీ శ్యామలీయం గారికి మనసారా ధన్యవాదాలు చెప్పుకుందామని ఈ టపా.. శ్రీ శ్యామలీయం గారు తణుకులో పుట్టడమూ, అమలాపురం ఎస్.కే.బి.ఆర్ కాలేజీలో చదివారనీ చెప్పారు, వారి ఇంటర్వ్యూలో. అంతకంటే మంచి కారణం ఏముంటుంది చెప్పండి, నాకు ఆయనంటే ఇష్టం అని చెప్పడానికీ?
Thanks Shyamaliyam garu for the kind words you said, about me.

    తీరా రాద్దామని కూర్చునేసరికి, అసలు టాపిక్కే తట్టదే. కారణం మళ్ళీ కాలమానపరిస్థితులే. రాజకీయవాతావరణం గురించి పోనీ రాద్దామా అంటే, లేనిపోని చర్చలూ, గొడవలూ వస్తాయి. సరీగ్గా అప్పుడు తట్టింది ఓ విషయం- ఈమధ్యన మన ప్రభుత్వ టెలిఫోను సంస్థ వారు ప్రారంభించిన, రాత్రి 9.00 నుండీ, ఉదయం 7.00 వరకూ ఇస్తూన్న ఉచిత సేవ. పైగా ఏ నెట్ వర్క్ కైనా చేసేయొచ్చుట. ఆ విషయం తెలియచేస్తూ ఎస్.ఎం.ఎస్. లు కూడా పంపించారు. ఎందుకైనా మంచిదని ఫోను చేసి కూడా కనుక్కున్నాను లెండి.
ఈ రోజుల్లో యువతరానికి ఫోను ముఖ్యం కానీ, ఉచితమా కాదా అన్నదానితో పనిలేదు. పైగా బి.ఎస్. ఎన్.ఎల్ అంటే చిన్న చూపోటీ. ఇదనే కాదు, ప్రభుత్వరంగానికి సంబంధించిన ఏ సంస్థైనా సరే… దానిజోలికి వెళ్ళడం ఏదో పాపం చేసినంతగా బాధపడిపోతారు. ఎప్పుడు పడితే అప్పుడు, అంతర్జాలం లభించే సెల్ ఫోన్లూ, టాబ్లెట్లూ చేతులో ఉండగా, ఏదో ఫలానాటైమునుండి ఉచిత సేవలు వాడుకోడం ఎంత నామోషీ ? కానీ, ఇంకా “ పాతచింతకాయ పచ్చళ్ళు” ఉన్నారుగా, పాపం వాళ్ళందరికీ మాత్రం ఎంతో సంతోషంగా ఉంది. నేనూ, ఆ కోవకి చెందినవాడినే అని చెప్పుకోడానికి గర్వపడతాను. ఆ స్కీము వచ్చినప్పటినుండీ, రాత్రి తొమ్మిదయిందంటే చాలు, నేను కొంతసేపూ, మా ఇంటావిడ కొంతసేపూ వీటితోనే కబుర్లు చెప్పుకోవడం. కానీ వచ్చిన గొడవంతా ఎక్కడంటే, మనవైపునుండి చేసేవారు మాత్రం , తెల్లవారుఝామున ఫోన్లు చేయడం మాత్రం మానలేదు. మరీ అంత ప్రొద్దుటే కాకపోయినా, ఆరున్నర కూడా ‘పెందరాళే” లోకే వస్తుంది. అప్పటికింకా వెలుగైనా రాదాయె. కానీ అలవాటు పడిపోయాము.

    ఈ“ ముచ్చట “ ఎన్నాళ్ళుంటుందో చూడాలి. అసలు నిజంగా ఉచితమేనా, లేక ఎంతమంది ఉపయోగించుకుంటారో చూడడానికి ఈ స్కీము మొదలెట్టారా అన్నది వచ్చే బిల్లులో తేలిపోతుంది. అప్పటిదాకా, ఎడాపెడా ఉపయోగించేసికోడమే…
సర్వేజనా సుఖినోభవంతూ…

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– చెవిలో పువ్వులు….

    సాధారణంగా , ఎవరినైనా ఆట పట్టించాలంటే, హిందీలో उल्लू बनाया, అనీ, ఇంగ్లీషులో అయితే taken for a ride అనీ అంటారని విన్నాను. ఈ రెండు ప్రక్రియలనీ తెలుగులో “ చెవిలో పువ్వు పెట్టడడం “ అంటారనుకుంటాను. ఆ పెట్టబడిన పువ్వు, కనకాంబరం పువ్వా, లేక కాలీ ఫ్లవరా అన్నది, పరిస్థితుల మీద ఆధార పడుంటుంది.నేను ఉద్యోగం చేసే రోజుల్లో, మాకో ఆఫీసరుండేవారు. ప్రతీదానికీ, జిఎం తో మాట్టాడతాననేవారు. జిఎంగారి పిఏ ఆఫీసుదాకా వెళ్ళి, ఈ ద్వారం గుండా వెళ్ళడం, బయటకి రావడమూనూ, పెద్దాయన్ని కలిసిందీ లేదూ, పెట్టిందీ లేదూ. ఆంధ్రప్రదేశ “ యువరాజావారి, అమెరికా పర్యటన విషయం చూస్తూంటే, పై రెండు పువ్వులకంటే, ఏదో ఇంకా పెద్దపువ్వే పెట్టాలనే ఉద్దేశ్యంతో ఉన్నట్టు కనిపిస్తోంది. ఈ నెల 7 వ తారీకున, అమెరికా అద్యక్షుడు ఒబామా, మన యువరాజావారిని కలుస్తున్నారా? నిఝంగానే? ఆయనకి ఇంతకంటే పనేమీ లేదా? ఈ పెద్దమనిషి, ఏదేశానికైనా అద్యక్షుడా, ప్రధానమంత్రా, కనీసం శాసనసభ్యుడా, అబ్బే ఏదీకాదు. శ్రీ మోదీ గారు ప్రధానమంత్రి గా కానప్పుడు, అసలు అమెరికాలోనే అడుగెట్టనీయలేదు. అలాటిది, అకస్మాత్తుగా మన యువరాజావారికి appointment ఇచ్చారంటే , నమ్మదగ్గదిగా ఉందా అసలూ? ఈ సందర్భంలో ఒక వార్త చదివాను ఇక్కడ.

    8 వ తారీకున, ఈటీవీ లోనూ, ఈనాడు పేపరులోనూ, మన యువరాజావారు, ఒబామా గారూ కలిసి తీయించుకున్న ఫొటోలు చూసికూడా నమ్మకపోతే మీ కర్మ.. అని కూడా అనొచ్చు. రాఘవేంద్రరావు గారిని అడిగితే, ఒబామా ఏమిటి, ఆ బ్రహ్మ, విష్ణు, మహేశ్వరులతో తీయించుకున్న ఫొటోలుకూడా పెట్టొచ్చు. గుర్తులేదూ, ఏ తాజ్ మహల్ చూడడానికైనా వెళ్తే, అక్కడుండే ఫొటోగ్రాఫర్లు, తాజ్ మహల్ ని మన అరచేతిలో ఉండేట్టు ఫొటో తీసేవారు. అదేం బ్రహ్మవిద్యా ఏమిటీ? ఈ మధ్యనే యువరాజా వారు అన్నారు కూడానూ—రాష్ట్రాభివృధ్ధికి ప్రకటించిన విరాళాల్లో సగానికి సగంకూడా రాలేదని. మరి ఇప్పుడు అమెరికా పర్యటనలో వీరు సాధించేదేమిటో…పైగా ఈయన వెళ్ళాడని, పక్క రాష్ట్ర యువరాజా వారు కూడా, రేపో మాపో అమెరికా వెళ్తున్నారుట. కనీసం ఆయనకి మంత్రిపదవైనా ఉంది. వీళ్ళిద్దరి కాంపిటీషనూ చూస్తూంటే నవ్వొస్తోంది.

    “రాబోయే గోదావరి పుష్కరాలకి రాజమండ్రీ దాకా ఎందుకూ, మన రాష్ట్రంలోనే గోదావరి ఎక్కువగా ప్రవహిస్తోందీ..” అంటారొక “చంద్రుడు” గారు. రెండో “ చంద్రుడు” గారైతే, vision 2050 అని మొదలెట్టేశారు, ఎందుకైనా మంచిదీ అని. ఈలోపులో “చెట్టూ చేమా”, “గాలీ నీరూ” అంటూ కొత్త కొత్త స్లోగన్ల తో కాలక్షేపం చేయమన్నారు.
ఒకానొకప్పుడు, విదేశాల్లో ఉండే తెలుగుభాష మాట్టాడేవారందరూ, ఒకే తాడుమీద ఉంటారనే అపోహ ఉండేది. ఇప్పుడు ఆ ముచ్చటా తీరిపోయింది. ఇద్దరు “ చంద్రుల “ ధర్మమా అని, అక్కడ కూడా polarization ప్రారంభం అయింది. “ఆటాలు” “ తానాలు” ఏమైపోతాయో మరి ?

    అప్పుడెప్పుడో ఓ సినిమాలో చూశాను—ఇంట్లో కూతురి పెళ్ళవుతుంటే, అక్కడ వీరికి దగ్గరైన ఒకతను , వధువు తండ్రిని అడుగుతాడు—వాజపేయీ గారికీ, కలాం గారికీ కార్డులు పోస్ట్ చేశావా అని. అదేమిటీ, వాళ్ళకి మనమెవరో తెలియదుగా అంటే, మనకి వాళ్ళు తెలుసుగా అంటాడు. అలాగే, మన ప్రముఖ నటుడొకాయన, శ్రీ మోదీ గారిని, తన కుమారుడి పెళ్ళికి ఆహ్వానించారుట. ఆయనేమో “ అయ్యో .. అదే తేదీకి నేను చైనా కో ఇంకో దేశానికో వెళ్తున్నానూ… ఏ మాత్రం వీలున్నా తప్పకుండా వచ్చి అక్షింతలు వేస్తానూ..” అన్నారుట.

    ఏమిటో ఈమధ్యన దేశాద్యక్షులకీ, ప్రధానమంత్రులకీ, పెద్ద పనున్నట్టు కనిపించడం లేదు. ఎవరొచ్చి కలుస్తారా, ఎవరి పెళ్ళికి పిలుస్తారా అనే చూస్తూండుంటారు కదూ…

    చెవుల్లో పువ్వులు పెట్టించుకునే వాళ్ళు పుష్కలంగా ఉన్నంతవరకూ, పెట్టేవాళ్ళు పెడుతూనే ఉంటారు. వాళ్ళదేంపోయిందీ?

   సర్వే జనా సుఖినోభవంతూ…

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– మేరా భారత్ మహాన్…

    ఒక్క విషయం మాత్రం మెచ్చుకోవాలి, మన పాలకుల విషయంలో. మంచం మీదనుండి దింపేసి, చాప మీద పడుక్కో పెట్టేసిన తరువాత కూడా, ” ఫరవాలేదు.. ధైర్యంగా ఉండండి.. మన ప్రయత్నం మనం చేద్దాం..” అన్నట్టే, పార్లమెంటులొ, ఎటువంటి సందేహాలూ లేకుండా, ఆంధ్ర ప్రదేశ్ కి ప్రత్యేక హోదా లేదూ.. అని నొక్కి వక్కాణించి చెప్పినా సరే, మన అధికార పక్ష నాయకులు మాత్రం.. ” అబ్బే ప్రణాలికాసంఘం కదండీ చెప్పిందీ, మరేం పరవాలేదు, ప్రధానమంత్రిగారు కాదు కదా చెప్పిందీ.. మన నాయకుడు, నెలకోసారి ఢిల్లీ వెళ్ళి మాట్టాడుతున్నారుగా.. పనిలో పని మొన్నోసారి సింగపూర్, చైనా, కూడా వెళ్ళొచ్చారూ.. ధైర్యంగా ఉండండి..” మీకెందుకు చూస్తూ ఉండండి.. ఏ దేశం వెళ్తే, వెంటనే తిరిగొచ్చేసి, మన రాష్ట్రాన్నికూడా తను చూసొచ్చిన దేశం లా తయారుచేసేద్దామనడం లేదూ? ఏమిటో మీరు మరీనూ.. కొద్దిగా సహనం ఉండాలండి..” అంటారు. ఓ నాలుగేళ్ళు ఇలా లాగించేస్తే సరీ.. रात गयी बात गयी.. తరువాత మీరెవరో మేమెవరో.. ఈలోపులో ఇంకోటేదో దొరకదా ఏమిటీ? ఒకాయనేమో ” స్వర్ణాంధ్ర” అంటారు. ఇఁకొకాయనేమో పోటీగా “బంగారు తెలంగాణా” అంటారు. ఒక్క విషయం మాత్రం ఒప్పుకోవాలి, ఇద్దరిలోనూ ఉన్న సుగుణం- ఇద్దరూ తమ పుత్రరత్నాలని వారసులుగా ప్రకటించేశారు. ఇన్నాళ్ళూ, నెహ్రూ గారి కూతురూ, ఆవిడ కొడుకూ దేశాన్ని భ్రష్టు పట్టించేశారూ అని గొడవచేశారు. మరి వీళ్ళు చేసేదేమిటో? అదృష్టం బాగుండి, దేశం ఓ “పుత్రరత్నం,” రాష్ట్రం ఇంకో ” పుత్ర్రరత్నం ” చేతుల్లోకీ వెళ్ళలేదు. దేశప్రజలు చేసికున్న ఏ పూర్వజన్మ పుణ్యమో కానీ, మన ప్రధానమంత్రిగారికి అసలు ఆ గొడవే లేదు.

    బతికున్న వాళ్ళ సంగతి తరువాత చూసుకోవచ్చూ అనుకుని, “పోయిన” వాళ్ళతో సంపర్కం ఉంచుకోవచ్చుననేమో, భాగ్యనగరం లోని శ్మశానాలని ఆధునీకరణించేసి, అందులో wi-fi కూడా పెట్టేస్తున్నారుట.EENADU – Ts-state News. వాటిని కూడా modernise చేసేస్తున్నారు. ఇన్నాళ్ళూ, ఏ అంత్యక్రియలకైనా వెళ్ళాల్సొస్తే, ఏదో ఆ పోయిన వ్యక్తి గురించి, బాధ వ్యక్తపరచి, సాబుభూతి వాతావరణం పాటించాలనుకునే వారం, ఇప్పుడు ఆ గొడవ లేదు. హాయిగా net browsing చేసికుంటూ గడిపేయొచ్చు. పైగా పక్కనే ఇంకొన్ని సదుపాయాలుకూడా కలుగ చేస్తారుట ! అద్గదీ అలా ఉండాలి.

    బతికున్న రైతులు ఆత్మహత్యలు చేసికుంటున్నా పట్టించుకునే నాధుడు లేదు.ఓవైపున, కేజ్రీవాల్ గారు స్టేజి మీద ప్రసంగం చేస్తూనే ఉన్నారు, ఇంకోవైపున ఓ చెట్టుమీద ఓ రైతు సావకాశంగా ఓ చెట్టు మీదకెక్కి, ఉరి వేసికున్నాడు. మొత్తం, ఈ దురదృష్టకర సంఘటన జరగడానికి ఓ గంట దాకా పట్టిందిట. అంతసేపూ చుట్టూ ఉన్నవారు, ఏదో తమాషా చూస్తున్నట్టున్నారే కానీ, పోలీసులు కానీ, జనం కానీ, ఆ రైతు చేస్తూన్న పనిని ఆపాలని అనుకోలేదుట. అన్నిటిలోకీ నికృష్టం ఏమిటంటే, ఈ పూర్తి సంఘటనని, మన మీడియా ప్రబుధ్ధులు, తమ వీడియో కెమేరాల్లో భద్ర పరుచుకోవడం. అప్పుడెప్పుడో జరిగిన నిర్భయ కేసుకి సంబంధించిన సంఘటన మీద, ఆవిడెవరో బిబిసి తరపున, ఓ డాక్యుమెంటరీ చిత్రిస్తే, మన దేశ పరువు బజారు పాలైపోతుందని, మన చానెళ్ళ మీద ఆంక్షలు పెట్టడం గుర్తొచ్చిందేమో, అలా కాకుండా, మనమే ప్రస్తుత సంఘటనని వీడియో తీసేస్తేనె బాగుంటుందనుకున్నారు. మరి ఇప్పుడు మన దేశ పరువు ఎక్కడకివెళ్తోందీ? మామూలుగా జరిగినట్టే, మర్నాడు పార్లమెంటులో మన వాళ్ళందరూ హడావిడి చేసి, ఒకరి మీద ఒకరు బురద జల్లుకున్నారు. ఓవైపున ఈ చర్చలు వాటిదారిన అవి జరుగుతూనే ఉన్నాయి, రైతులు ఆత్మహత్యలు చేసికుంటూనే ఉన్నారు. పైగా గత అరవై ఏళ్ళనుండీ జరుగుతున్నవే కదా, ఇప్పుడు కొత్తగా ఏమొచ్చిందీ అనే సమర్ధింపోటీ. దేశ రాజధానిలో అందరి ఎదుటా జరిగింది కాబట్టి ఇంత హడావిడి చేశారు. లేకపోతే, ఏరోజు పేపరు చూసినా దేశమంతా ఇవే వార్తలు.

    ఇదివరకటిరోజుల్లోనూ ఉండేవి, వర్షాలూ, తుఫానులూనూ, కానీ వాటికీ ఓ సమయం సందర్భమూ ఉండేది. ఈ ఆత్మహత్యలూ, పంట భీమాలూ అవీ ఉండేవి కావు. కానీ ఈ రోజుల్లో నెలకో వాయుగుండం, అకాల వర్షాలూ, ఉపరితల ద్రోణులూ, వాటికో ప్రత్యేకమైన ముద్దుపేరూ. వీటన్నిటికీ కారణం- Global warming అని అందరికీ తెలుసు. కానీ వాటి గురించి ఎవడూ పట్టించుకోడు. పైగా అదేదో EARTH DAY అని సభలూ, సమావేశాలూ, స్లోగన్లూ… వీటితోనే సరిపోతోంది.

    మేరా భారత్ మహాన్…

అనుసరించు

Get every new post delivered to your Inbox.

మరో 48గురు చందాదార్లతో చేరండి