బాతాఖాని- లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– ” మన పని అయిపోయింది.. చాల్లెద్దూ…”

    ఇదివరకటి రోజుల్లో ఎవడైనా , ఏ సరుకైనా ఎరువుకి తీసికెళ్తే, ఆ వస్తువు మనకి తిరిగిరావడమనేది, మన అదృష్టం మీద ఆధారపడి ఉండేది. అధవా, ఎప్పుడైనా కనిపించినా , అసలు ఓ వస్తువు తీసికున్నట్టే గుర్తులేదన్నట్టు మొహం పెట్టేవారు. పోనీ , ఆ వస్తువులు ఏమైనా విలువైనవా అంటే అదీ కాదు. కానీ, అవసరాన్ని బట్టి వాటికి విలువ కూడా ఎక్కువే. అవసరం వచ్చినప్పుడే కదా తెలిసేది వాటి విలువ. ఉదాహరణకి , బూజులు దులుపునే కర్ర, వేసవికాలంలో, మామిడికాయలు కోసుకోడానికి చిక్కం తో ఉన్న కర్ర, అలాగే ఆవకాయకాయ లకి మడత కత్తిపీట, నూతిలో చేద పడిపోతే తీయడానికి గేలం, పనసపొట్టు కొట్టడానికి కత్తి, సత్యన్నారాయణ పూజకి దేవుడి పీటా, మర్చేపోయాను నిచ్చెన ఒకటీ… ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే, ఇవన్నీ నిత్యావసరాల్లోకి రావు, కానీ ఏదైనా అవసరమంటూ ఉంటే, పైచెప్పిన వస్తువులన్నీ ఉండాలే. ఎప్పుడో అవసరానికి ఉపయోగిస్తాయి కదా అని, వాటన్నిటినీ కొనరు కదా. ఏ పక్కింటి పరోపకారి పాపన్ననో అడిగితే పనైపోయేదానికి, ఈ “ చిల్లర” వస్తువులన్నీ ఇంట్లో పెట్టికోవడం దేనికీ అనుకోవడం.

    పైచెప్పినవే కాకుండా, కొద్దిగా స్థాయి పెంచి, ఓ సైకిలో, కాలక్రమంలో ఓ స్కూటరో, కాదూ అంటే, కూతురి పెళ్ళిచూపులున్నాయని నగా నట్రా కూడా ఎరువుతీసికునేవారు చాలామందే ఉండేవారు. ఆరోజుల్లో అడిగేవారున్నట్టే, అడగడం తరవాయి ఇచ్చేవారుకూడా ఉండేవారు.. కానీ, పనైపోయిన తరువాత ఇవ్వడం అనేది, సునాయసంగా మర్చిపోవడం. అదికూడా మర్చిపోయారనడంకంటే, అడిగితే ఇద్దాములే అనే ఓ స్వభావం. ఎవరైతే అడగ్గానే ఇచ్చారో, వాళ్ళకీ అవసరం ఉంటుందేమో, లేదా మనలాటివాళ్ళకింకోరికివ్వాల్సొస్తుందేమో అనేది మాత్రం ఛస్తే తట్టదు.. సంఘంలో ఇలాటి “ పక్షులు” కోకొల్లలు.

    అవసరం వచ్చినా అడగడానికి మొహమ్మాట పడతాడు పరోపకారి పాపన్న గారు. ఎంతో అవసరం ఉండే పాపం, ఆయన తీసికెళ్ళాడూ, ఇంకా పని అయుండదు అనుకోడం. అడగడానికి మొహమ్మాటం, ఇంక ఆ తీసికెళ్ళినాయనంటారా, పనైపోగానే, అదేదో “అంటరాని వస్తువు” లా ఓ మూలన పడేయడం. అడిగినప్పుడే చూద్దాం అనుకోవడం. తీరా అడిగేసరికి “ అర్రే మర్చేపోయాను.. అవసరం ఉంటే మీరే అడుగుతారని చూస్తున్నాను.. “ అని కొడుకునో, కూతురునో పిలిచి “ అక్కడ పెరట్లో మాస్టారి తుప్పుపట్టేసిన గేలం/ చిక్కం చిరిగిపోయిన కర్ర/ పనసపొట్టు కొట్టినప్పుడు పూసిన నూనె మరకలతో కత్తీ/ ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే, నామరూపాలు మారిపోయిన వస్తువు….. తీసికునిరా” అని ఆర్డరు వేస్తాడు. తీసికున్న వస్తువు శుభ్రపరిచి ఇద్దామూ అనే ఇంగిత జ్ఞానం మాత్రం ఉండదు. మన పనైపోయింది కదా అనేదే ముఖ్యం. ఇవన్నీ పాతరోజులు.

    ఈ రోజుల్లో నూతులూ లేవు, మామిడి చెట్లూ లేవు, పనసకాయలూ లేవాయె. అంతా instant యుగం. అలాటివి కాకపోతే ఇంకోటి. అవసరాలూ, స్వభావాలు మాత్రం అలాగే నిరాటంకంగా సాగిపోతున్నాయి. ప్రస్తుతం అంతా సమాచార యుగం. దానితో, మహానగరాల్లో కొన్ని సంస్థలు Just Dial లాటివి చాలా ఉపయోగకరంగా ఉన్నాయి. “ గూగులమ్మ” అయితే ఉండనే ఉంది. కానీ వాటిని ఉపయోగించుకోడానికి బధ్ధకం ఒక కారణమైతే, అడగడం తరవాయి, చెప్పడానికి సిధ్ధంగా ఉండే వెర్రిబాగులోళ్ళు అప్పుడూ ఉన్నారు, ఇప్పుడూ ఉన్నారు, ఎన్నాళ్ళైనా ఉంటూనే ఉంటారు..

    కొత్తగా ఏదైనా ఉద్యోగార్ధం ఊరెళ్తే, అక్కడ ఆబ్దీకాలు, పెట్టేవారో, మడిగా వంటలు చేసేవారో కావాల్సొస్తుంది, మరి ఆ వివరాలు ఆ Just Dial ని అడిగితే వారికేం తెలుస్తుందీ? ఎవరికో ఫోను చేసి అడగడం, ఆయనేమో అడగడమే మహాభాగ్యంగా భావించేసి, ఏవో రెండు మూడు ఫోనునెంబర్లూ అవీ చెప్పడం. అంతవరకూ బాగానే ఉంది, కానీ, వచ్చిన గొడవల్లా ఏమిటంటే, కనీసం పని అయినతరువాతైనా ఒకసారి తిరిగి ఫోను చేసి, చెప్తే వీళ్ళ సొమ్మేపోయిందో అర్ధం అవదు. అదేదో ఆజన్మాంతం ఋణపడిపోయి ఉండాలని కాకపోయినా, కనీసం వారిచ్చిన సమాచారం ఇంకొకరికి కూడా చెప్పొచ్చూ అని, ఆ సమాచారం ఇచ్చినాయన సంతోషిస్తాడూ అని ఎందుకు తట్టదో. కొంతమందికి తెలిసిన వైద్యుడి సమాచారం అవసరం రావొచ్చు. కొంతమందికి ఏదో వస్తువో, ఓ పుస్తకమో అవసరం రావొచ్చు. అవసరానికి గుర్తొచ్చిన వారికి, ఓ follow up గా, పనైపోయిన తరువాత తిరిగి చెప్పడంలో వీరికొచ్చిన నష్టం ఏమిటో? ఇలాటివాటన్నిటికీ కావాల్సింది సంస్కారం. ఏదో “మన పని అయిపోయిందిగా, మళ్ళీ చెప్పేదేమిటీ, ఫోను ఖర్చు తప్పా..” అనుకునేవారిని ఏమీ చేయలేము.. కానీ నష్టపోయేది వారే అని గుర్తించాలి. ఇచ్చేవాడి చెయ్యి ఎప్పుడూ పైనే ఉంటుందనేది జగమెరిగిన సత్యం.

   చెప్పొచ్చేదేమిటంటే, ఎవరైనా సరే, ఎప్పుడైనా ఓ సమాచారం ఇంకొకరినుండి తెలిసికున్నప్పుడు, , కనీసం ఆ పని పూర్తయిన తరువాత ఒక్కటంటే ఒక్క ఫోను చేసి తెలియచేయండి. థాంక్స్ కాదు ఆశించేది అవతలివారు, తను ఇచ్చిన సమాచారం సరైనదేనా, కాదా అని తెలిసికోడానికి మాత్రమే అని తెలిసికుంటే, మానవసంబంధాలు ఇంకా పెరుగుతాయి.

సర్వేజనాసుఖినోభవంతూ…

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– ఈముచ్చటెన్నాళ్ళో…

    గుర్తుండే ఉంటుంది, టెలిఫోన్లు అందరికీ అందుబాటులోకి వచ్చిన రోజుల్లో, ఓ స్కీము మొదలెట్టారు. రాత్రి 11.00 నుండీ, ఉదయం 7.00 దాకా అనుకుంటా, సగం రేటుతో పనైపోయేది.. స్వంతరాష్ట్రంలో మాటెలా ఉన్నా, బయటి రాష్ట్రంలో ఉండే , చుట్టాలకీ, స్నేహితులకీ, హాయిగా సగంరేటుతో మాట్టాడేసేవారు. మనవైపు చాలామందికి ఓ అలవాటుంది, రాత్రి తొమ్మిదయేసరికల్లా పడకెక్కేయడమూ, ఏ తెల్లారుఝామునో లేవడమూనూ. అయినా , ఆరోజుల్లో తెలుగువారిళ్ళల్లో , మంచి మంచి అలవాట్లుండేవి. చదువుకునే పిల్లలు, తెల్లారకట్ల లేచి, చదువుకోవడం, అందులో ముఖ్యభాగం. ఈరోజుల్లోలాగ , ప్రొద్దుటే టిఫినీలూ అవీ ఉండేవి కావు. ఏ పొరుగూరినుండి చదువుకోవడానికి వచ్చే , పిల్లలు , దగ్గరలో ఉండే ఏ పాక హొటల్ లోనో ఇడ్లీలు తినేవారు. ఇంక స్వంతఇళ్ళల్లో, తల్లితండ్రుల అజమాయిషీలోనో, అన్నావదినల ఏడ్మినిస్ట్రేషన్లోనో ఉండేవాళ్ళకి, బ్రేక్ ఫాస్టులూ అవీ ఉండేవికావు. మహ అయితే, ఆవకాయ పెచ్చేసికుని, ఏ తరవాణీ అన్నమో పెట్టేవారు. తొమ్మిదయేసరికి హాయిగా భోజనం చేసేసి, స్కూళ్ళకీ కాలేజీలకీ వెళ్ళిపోవడం. రాత్రి రేడియోలో ఇంగ్లీషు వార్తలొచ్చేసరికి , లైట్లార్పేయాల్సిందే, ఈలోపులోనే ఏం చేసినా. తెల్లవారుఝామున నాలుగింటికల్లా పుస్తకం తెరవాల్సిందే. అలాటి క్రమశిక్షణలో పెరిగారు కాబట్టే, అవే అలవాటు పడిపోయారు. అందుకే చూడండి, 60 వ దశకానికి పూర్వం పుట్టిన వారందరిలోనూ ఇదే దినచర్య చూస్తూంటాము.

    ఈరోజుల్లో,కాలమానపరిస్థితులను బట్టి, నిద్రపోవడానికీ, మంచం మీదనుండి లేవడానికీ, ఓ టైమంటూ లేదు. ఉద్యోగాలూ అలాగే ఉన్నాయి.. ఏ అర్ధరాత్రో ఆఫీసునుండి రావడం, పొద్దెక్కినతరువాత లేవడం. భార్యాభర్తలిద్దరూ ఉద్యోగాలకి వెళ్ళేటట్టయితే, పరిస్థితి ఇంకా చిత్రంగా ఉంటుంది. మధ్యలో, పిల్లల దారి పిల్లలదీ, అందరూ కలిసేది ఏ శలవురోజున మాత్రమే. దానితో తిండి అలవాట్లు కూడా , చిత్రవిచిత్రంగా మారిపోయాయి, ఓ వరసా వావీ లేకుండా పోయింది.
ఏమిటో కానీ, దేనితోనో మొదలెట్టి, దేంట్లోకో వెళ్ళిపోయాను. ఇదివరకటి రోజుల్లోనే హాయిగా ఉండేది. వారానికి నాలుగైదు టపాల చొప్పున, నాలుగేళ్ళపాటు టపాలు టకటకా వ్రాసేసేవాడిని. టాపిక్కులు కూడా కావాల్సినన్నుండేవి. నా అదృష్టం కొద్దీ, నన్నూ, నా రాతలనీ అభిమానించేవారు కూడా చాలా మందే ఉండేవారు. 2014 తరువాత, కారణమేమిటో స్పష్టంగా చెప్పలేనుకానీ, బ్లాగులో టపాలు వ్రాయడం తగ్గిపోయింది. కానీ, అలనాడు నేను వ్రాసిన టపాలు ఇప్పటికీ గుర్తుపెట్టుకుని, నన్నూ, నా టపాలనీ, తమ ఇంటర్వూ లలో ప్రస్తావించిన శ్రీ శ్యామలీయం గారికి మనసారా ధన్యవాదాలు చెప్పుకుందామని ఈ టపా.. శ్రీ శ్యామలీయం గారు తణుకులో పుట్టడమూ, అమలాపురం ఎస్.కే.బి.ఆర్ కాలేజీలో చదివారనీ చెప్పారు, వారి ఇంటర్వ్యూలో. అంతకంటే మంచి కారణం ఏముంటుంది చెప్పండి, నాకు ఆయనంటే ఇష్టం అని చెప్పడానికీ?
Thanks Shyamaliyam garu for the kind words you said, about me.

    తీరా రాద్దామని కూర్చునేసరికి, అసలు టాపిక్కే తట్టదే. కారణం మళ్ళీ కాలమానపరిస్థితులే. రాజకీయవాతావరణం గురించి పోనీ రాద్దామా అంటే, లేనిపోని చర్చలూ, గొడవలూ వస్తాయి. సరీగ్గా అప్పుడు తట్టింది ఓ విషయం- ఈమధ్యన మన ప్రభుత్వ టెలిఫోను సంస్థ వారు ప్రారంభించిన, రాత్రి 9.00 నుండీ, ఉదయం 7.00 వరకూ ఇస్తూన్న ఉచిత సేవ. పైగా ఏ నెట్ వర్క్ కైనా చేసేయొచ్చుట. ఆ విషయం తెలియచేస్తూ ఎస్.ఎం.ఎస్. లు కూడా పంపించారు. ఎందుకైనా మంచిదని ఫోను చేసి కూడా కనుక్కున్నాను లెండి.
ఈ రోజుల్లో యువతరానికి ఫోను ముఖ్యం కానీ, ఉచితమా కాదా అన్నదానితో పనిలేదు. పైగా బి.ఎస్. ఎన్.ఎల్ అంటే చిన్న చూపోటీ. ఇదనే కాదు, ప్రభుత్వరంగానికి సంబంధించిన ఏ సంస్థైనా సరే… దానిజోలికి వెళ్ళడం ఏదో పాపం చేసినంతగా బాధపడిపోతారు. ఎప్పుడు పడితే అప్పుడు, అంతర్జాలం లభించే సెల్ ఫోన్లూ, టాబ్లెట్లూ చేతులో ఉండగా, ఏదో ఫలానాటైమునుండి ఉచిత సేవలు వాడుకోడం ఎంత నామోషీ ? కానీ, ఇంకా “ పాతచింతకాయ పచ్చళ్ళు” ఉన్నారుగా, పాపం వాళ్ళందరికీ మాత్రం ఎంతో సంతోషంగా ఉంది. నేనూ, ఆ కోవకి చెందినవాడినే అని చెప్పుకోడానికి గర్వపడతాను. ఆ స్కీము వచ్చినప్పటినుండీ, రాత్రి తొమ్మిదయిందంటే చాలు, నేను కొంతసేపూ, మా ఇంటావిడ కొంతసేపూ వీటితోనే కబుర్లు చెప్పుకోవడం. కానీ వచ్చిన గొడవంతా ఎక్కడంటే, మనవైపునుండి చేసేవారు మాత్రం , తెల్లవారుఝామున ఫోన్లు చేయడం మాత్రం మానలేదు. మరీ అంత ప్రొద్దుటే కాకపోయినా, ఆరున్నర కూడా ‘పెందరాళే” లోకే వస్తుంది. అప్పటికింకా వెలుగైనా రాదాయె. కానీ అలవాటు పడిపోయాము.

    ఈ“ ముచ్చట “ ఎన్నాళ్ళుంటుందో చూడాలి. అసలు నిజంగా ఉచితమేనా, లేక ఎంతమంది ఉపయోగించుకుంటారో చూడడానికి ఈ స్కీము మొదలెట్టారా అన్నది వచ్చే బిల్లులో తేలిపోతుంది. అప్పటిదాకా, ఎడాపెడా ఉపయోగించేసికోడమే…
సర్వేజనా సుఖినోభవంతూ…

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– చెవిలో పువ్వులు….

    సాధారణంగా , ఎవరినైనా ఆట పట్టించాలంటే, హిందీలో उल्लू बनाया, అనీ, ఇంగ్లీషులో అయితే taken for a ride అనీ అంటారని విన్నాను. ఈ రెండు ప్రక్రియలనీ తెలుగులో “ చెవిలో పువ్వు పెట్టడడం “ అంటారనుకుంటాను. ఆ పెట్టబడిన పువ్వు, కనకాంబరం పువ్వా, లేక కాలీ ఫ్లవరా అన్నది, పరిస్థితుల మీద ఆధార పడుంటుంది.నేను ఉద్యోగం చేసే రోజుల్లో, మాకో ఆఫీసరుండేవారు. ప్రతీదానికీ, జిఎం తో మాట్టాడతాననేవారు. జిఎంగారి పిఏ ఆఫీసుదాకా వెళ్ళి, ఈ ద్వారం గుండా వెళ్ళడం, బయటకి రావడమూనూ, పెద్దాయన్ని కలిసిందీ లేదూ, పెట్టిందీ లేదూ. ఆంధ్రప్రదేశ “ యువరాజావారి, అమెరికా పర్యటన విషయం చూస్తూంటే, పై రెండు పువ్వులకంటే, ఏదో ఇంకా పెద్దపువ్వే పెట్టాలనే ఉద్దేశ్యంతో ఉన్నట్టు కనిపిస్తోంది. ఈ నెల 7 వ తారీకున, అమెరికా అద్యక్షుడు ఒబామా, మన యువరాజావారిని కలుస్తున్నారా? నిఝంగానే? ఆయనకి ఇంతకంటే పనేమీ లేదా? ఈ పెద్దమనిషి, ఏదేశానికైనా అద్యక్షుడా, ప్రధానమంత్రా, కనీసం శాసనసభ్యుడా, అబ్బే ఏదీకాదు. శ్రీ మోదీ గారు ప్రధానమంత్రి గా కానప్పుడు, అసలు అమెరికాలోనే అడుగెట్టనీయలేదు. అలాటిది, అకస్మాత్తుగా మన యువరాజావారికి appointment ఇచ్చారంటే , నమ్మదగ్గదిగా ఉందా అసలూ? ఈ సందర్భంలో ఒక వార్త చదివాను ఇక్కడ.

    8 వ తారీకున, ఈటీవీ లోనూ, ఈనాడు పేపరులోనూ, మన యువరాజావారు, ఒబామా గారూ కలిసి తీయించుకున్న ఫొటోలు చూసికూడా నమ్మకపోతే మీ కర్మ.. అని కూడా అనొచ్చు. రాఘవేంద్రరావు గారిని అడిగితే, ఒబామా ఏమిటి, ఆ బ్రహ్మ, విష్ణు, మహేశ్వరులతో తీయించుకున్న ఫొటోలుకూడా పెట్టొచ్చు. గుర్తులేదూ, ఏ తాజ్ మహల్ చూడడానికైనా వెళ్తే, అక్కడుండే ఫొటోగ్రాఫర్లు, తాజ్ మహల్ ని మన అరచేతిలో ఉండేట్టు ఫొటో తీసేవారు. అదేం బ్రహ్మవిద్యా ఏమిటీ? ఈ మధ్యనే యువరాజా వారు అన్నారు కూడానూ—రాష్ట్రాభివృధ్ధికి ప్రకటించిన విరాళాల్లో సగానికి సగంకూడా రాలేదని. మరి ఇప్పుడు అమెరికా పర్యటనలో వీరు సాధించేదేమిటో…పైగా ఈయన వెళ్ళాడని, పక్క రాష్ట్ర యువరాజా వారు కూడా, రేపో మాపో అమెరికా వెళ్తున్నారుట. కనీసం ఆయనకి మంత్రిపదవైనా ఉంది. వీళ్ళిద్దరి కాంపిటీషనూ చూస్తూంటే నవ్వొస్తోంది.

    “రాబోయే గోదావరి పుష్కరాలకి రాజమండ్రీ దాకా ఎందుకూ, మన రాష్ట్రంలోనే గోదావరి ఎక్కువగా ప్రవహిస్తోందీ..” అంటారొక “చంద్రుడు” గారు. రెండో “ చంద్రుడు” గారైతే, vision 2050 అని మొదలెట్టేశారు, ఎందుకైనా మంచిదీ అని. ఈలోపులో “చెట్టూ చేమా”, “గాలీ నీరూ” అంటూ కొత్త కొత్త స్లోగన్ల తో కాలక్షేపం చేయమన్నారు.
ఒకానొకప్పుడు, విదేశాల్లో ఉండే తెలుగుభాష మాట్టాడేవారందరూ, ఒకే తాడుమీద ఉంటారనే అపోహ ఉండేది. ఇప్పుడు ఆ ముచ్చటా తీరిపోయింది. ఇద్దరు “ చంద్రుల “ ధర్మమా అని, అక్కడ కూడా polarization ప్రారంభం అయింది. “ఆటాలు” “ తానాలు” ఏమైపోతాయో మరి ?

    అప్పుడెప్పుడో ఓ సినిమాలో చూశాను—ఇంట్లో కూతురి పెళ్ళవుతుంటే, అక్కడ వీరికి దగ్గరైన ఒకతను , వధువు తండ్రిని అడుగుతాడు—వాజపేయీ గారికీ, కలాం గారికీ కార్డులు పోస్ట్ చేశావా అని. అదేమిటీ, వాళ్ళకి మనమెవరో తెలియదుగా అంటే, మనకి వాళ్ళు తెలుసుగా అంటాడు. అలాగే, మన ప్రముఖ నటుడొకాయన, శ్రీ మోదీ గారిని, తన కుమారుడి పెళ్ళికి ఆహ్వానించారుట. ఆయనేమో “ అయ్యో .. అదే తేదీకి నేను చైనా కో ఇంకో దేశానికో వెళ్తున్నానూ… ఏ మాత్రం వీలున్నా తప్పకుండా వచ్చి అక్షింతలు వేస్తానూ..” అన్నారుట.

    ఏమిటో ఈమధ్యన దేశాద్యక్షులకీ, ప్రధానమంత్రులకీ, పెద్ద పనున్నట్టు కనిపించడం లేదు. ఎవరొచ్చి కలుస్తారా, ఎవరి పెళ్ళికి పిలుస్తారా అనే చూస్తూండుంటారు కదూ…

    చెవుల్లో పువ్వులు పెట్టించుకునే వాళ్ళు పుష్కలంగా ఉన్నంతవరకూ, పెట్టేవాళ్ళు పెడుతూనే ఉంటారు. వాళ్ళదేంపోయిందీ?

   సర్వే జనా సుఖినోభవంతూ…

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– మేరా భారత్ మహాన్…

    ఒక్క విషయం మాత్రం మెచ్చుకోవాలి, మన పాలకుల విషయంలో. మంచం మీదనుండి దింపేసి, చాప మీద పడుక్కో పెట్టేసిన తరువాత కూడా, ” ఫరవాలేదు.. ధైర్యంగా ఉండండి.. మన ప్రయత్నం మనం చేద్దాం..” అన్నట్టే, పార్లమెంటులొ, ఎటువంటి సందేహాలూ లేకుండా, ఆంధ్ర ప్రదేశ్ కి ప్రత్యేక హోదా లేదూ.. అని నొక్కి వక్కాణించి చెప్పినా సరే, మన అధికార పక్ష నాయకులు మాత్రం.. ” అబ్బే ప్రణాలికాసంఘం కదండీ చెప్పిందీ, మరేం పరవాలేదు, ప్రధానమంత్రిగారు కాదు కదా చెప్పిందీ.. మన నాయకుడు, నెలకోసారి ఢిల్లీ వెళ్ళి మాట్టాడుతున్నారుగా.. పనిలో పని మొన్నోసారి సింగపూర్, చైనా, కూడా వెళ్ళొచ్చారూ.. ధైర్యంగా ఉండండి..” మీకెందుకు చూస్తూ ఉండండి.. ఏ దేశం వెళ్తే, వెంటనే తిరిగొచ్చేసి, మన రాష్ట్రాన్నికూడా తను చూసొచ్చిన దేశం లా తయారుచేసేద్దామనడం లేదూ? ఏమిటో మీరు మరీనూ.. కొద్దిగా సహనం ఉండాలండి..” అంటారు. ఓ నాలుగేళ్ళు ఇలా లాగించేస్తే సరీ.. रात गयी बात गयी.. తరువాత మీరెవరో మేమెవరో.. ఈలోపులో ఇంకోటేదో దొరకదా ఏమిటీ? ఒకాయనేమో ” స్వర్ణాంధ్ర” అంటారు. ఇఁకొకాయనేమో పోటీగా “బంగారు తెలంగాణా” అంటారు. ఒక్క విషయం మాత్రం ఒప్పుకోవాలి, ఇద్దరిలోనూ ఉన్న సుగుణం- ఇద్దరూ తమ పుత్రరత్నాలని వారసులుగా ప్రకటించేశారు. ఇన్నాళ్ళూ, నెహ్రూ గారి కూతురూ, ఆవిడ కొడుకూ దేశాన్ని భ్రష్టు పట్టించేశారూ అని గొడవచేశారు. మరి వీళ్ళు చేసేదేమిటో? అదృష్టం బాగుండి, దేశం ఓ “పుత్రరత్నం,” రాష్ట్రం ఇంకో ” పుత్ర్రరత్నం ” చేతుల్లోకీ వెళ్ళలేదు. దేశప్రజలు చేసికున్న ఏ పూర్వజన్మ పుణ్యమో కానీ, మన ప్రధానమంత్రిగారికి అసలు ఆ గొడవే లేదు.

    బతికున్న వాళ్ళ సంగతి తరువాత చూసుకోవచ్చూ అనుకుని, “పోయిన” వాళ్ళతో సంపర్కం ఉంచుకోవచ్చుననేమో, భాగ్యనగరం లోని శ్మశానాలని ఆధునీకరణించేసి, అందులో wi-fi కూడా పెట్టేస్తున్నారుట.EENADU – Ts-state News. వాటిని కూడా modernise చేసేస్తున్నారు. ఇన్నాళ్ళూ, ఏ అంత్యక్రియలకైనా వెళ్ళాల్సొస్తే, ఏదో ఆ పోయిన వ్యక్తి గురించి, బాధ వ్యక్తపరచి, సాబుభూతి వాతావరణం పాటించాలనుకునే వారం, ఇప్పుడు ఆ గొడవ లేదు. హాయిగా net browsing చేసికుంటూ గడిపేయొచ్చు. పైగా పక్కనే ఇంకొన్ని సదుపాయాలుకూడా కలుగ చేస్తారుట ! అద్గదీ అలా ఉండాలి.

    బతికున్న రైతులు ఆత్మహత్యలు చేసికుంటున్నా పట్టించుకునే నాధుడు లేదు.ఓవైపున, కేజ్రీవాల్ గారు స్టేజి మీద ప్రసంగం చేస్తూనే ఉన్నారు, ఇంకోవైపున ఓ చెట్టుమీద ఓ రైతు సావకాశంగా ఓ చెట్టు మీదకెక్కి, ఉరి వేసికున్నాడు. మొత్తం, ఈ దురదృష్టకర సంఘటన జరగడానికి ఓ గంట దాకా పట్టిందిట. అంతసేపూ చుట్టూ ఉన్నవారు, ఏదో తమాషా చూస్తున్నట్టున్నారే కానీ, పోలీసులు కానీ, జనం కానీ, ఆ రైతు చేస్తూన్న పనిని ఆపాలని అనుకోలేదుట. అన్నిటిలోకీ నికృష్టం ఏమిటంటే, ఈ పూర్తి సంఘటనని, మన మీడియా ప్రబుధ్ధులు, తమ వీడియో కెమేరాల్లో భద్ర పరుచుకోవడం. అప్పుడెప్పుడో జరిగిన నిర్భయ కేసుకి సంబంధించిన సంఘటన మీద, ఆవిడెవరో బిబిసి తరపున, ఓ డాక్యుమెంటరీ చిత్రిస్తే, మన దేశ పరువు బజారు పాలైపోతుందని, మన చానెళ్ళ మీద ఆంక్షలు పెట్టడం గుర్తొచ్చిందేమో, అలా కాకుండా, మనమే ప్రస్తుత సంఘటనని వీడియో తీసేస్తేనె బాగుంటుందనుకున్నారు. మరి ఇప్పుడు మన దేశ పరువు ఎక్కడకివెళ్తోందీ? మామూలుగా జరిగినట్టే, మర్నాడు పార్లమెంటులో మన వాళ్ళందరూ హడావిడి చేసి, ఒకరి మీద ఒకరు బురద జల్లుకున్నారు. ఓవైపున ఈ చర్చలు వాటిదారిన అవి జరుగుతూనే ఉన్నాయి, రైతులు ఆత్మహత్యలు చేసికుంటూనే ఉన్నారు. పైగా గత అరవై ఏళ్ళనుండీ జరుగుతున్నవే కదా, ఇప్పుడు కొత్తగా ఏమొచ్చిందీ అనే సమర్ధింపోటీ. దేశ రాజధానిలో అందరి ఎదుటా జరిగింది కాబట్టి ఇంత హడావిడి చేశారు. లేకపోతే, ఏరోజు పేపరు చూసినా దేశమంతా ఇవే వార్తలు.

    ఇదివరకటిరోజుల్లోనూ ఉండేవి, వర్షాలూ, తుఫానులూనూ, కానీ వాటికీ ఓ సమయం సందర్భమూ ఉండేది. ఈ ఆత్మహత్యలూ, పంట భీమాలూ అవీ ఉండేవి కావు. కానీ ఈ రోజుల్లో నెలకో వాయుగుండం, అకాల వర్షాలూ, ఉపరితల ద్రోణులూ, వాటికో ప్రత్యేకమైన ముద్దుపేరూ. వీటన్నిటికీ కారణం- Global warming అని అందరికీ తెలుసు. కానీ వాటి గురించి ఎవడూ పట్టించుకోడు. పైగా అదేదో EARTH DAY అని సభలూ, సమావేశాలూ, స్లోగన్లూ… వీటితోనే సరిపోతోంది.

    మేరా భారత్ మహాన్…

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– keeping fingers crossed…

    ఈ టపా కి పెట్టిన శీర్షిక చిత్రంగా ఉంది కదూ.. ఏం చేస్తాను.. ఏ దిక్కూ లేకపోతే చేయగలిగిందల్లా అంతకంటే ఉండదు. గత పదేళ్ళుగా, ప్రతీ ఏడాదీ, పెన్షను బట్వాడా చేసే మా SBI కి నవంబరు నెలొచ్చేసరికల్లా, వెళ్ళడమూ, ” బతికే ఉన్నాను మహాప్రభో..” అని మొరపెట్టుకోవడమూ, తిరిగి ఓ ఏడాది దాకా నిరాటంకంగా( అదృష్టం బాగుంటే ) ప్రతీ నెలా పెన్షన్ తీసికోవడమూనూ. ఈ ప్రక్రియకు నేను పెట్టుకున్న ముద్దు పేరు..thaద్దినం. దీనిమీద ఓసారి ఓ టపా కూడా వ్రాశాను. ఒకటేమిటీ ప్రతీ ఏడూ వ్రాసేవాడిని. శ్రీ మోదీగారి ప్రభుత్వం వచ్చిన తరువాత, ఇందులో కొంత వెసులుబాటు కల్పించారు. ప్రతీ నవంబరులోనూ, పెన్షనర్లందరూ బ్యాంకులకి వెళ్ళనక్కరలేదూ, online లో బతికే ఉన్నామని ఋజువు చేస్తే చాలూ అన్నారు. అమ్మయ్యా బతికామురా బాబూ అనుకున్నాను. ఈ తతంగం అంతా ఏం చేస్తారూ, ఎలా చేస్తారూ అన్నది ఇన్నాళ్ళూ ప్రకటించలేదు. పోనిస్తూ.. ఇంకా 7 నెలల పుణ్యకాలం ఉందిగా ఆ తతంగానికి అనుకున్నాను. కానీ, ఆ ముహూర్తం కూడా వచ్చేసింది.

    ఈవేళ నా మొబైల్ లో ఓ సందేశం…నా పేరూ, నా ppo నెంబరూ, ఓ లింకూ అందులో నా ఆధార్ నెంబరు నమోదు చేసికోడానికి ఓ పాస్ వర్డూ..”అంతవరకూ బాగానే ఉంది. వెంటనే నా సిస్టం లో ఆ లింకుకి వెళ్ళి, వారిచ్చిన సమాచారం ఉపయోగించి, నా ఆధార్ నెంబర్ నమోదు చేసేసికున్నాను. అంతవరకూ కూడా బాగానే ఉంది. మనం బతికుండడమే కాకుండా, దానికి ఓ సర్టిఫికెట్ ఒకటి ఉండొద్దూ. అదేదో సంపాదించడానికి, ఆ సైట్ లో సైన్ అప్ చేసికోమన్నారు. అక్కడ వివరాలన్నీ, నింపినా, అదేదో డౌన్ లోడ్ చేసికుని, దానిమీద ఓ స్టాంపు వేయించి అప్ లోడ్ చేయమన్నారు. పోనీ చేద్దామని తీరా చూస్తే, దాని లింకు మెయిల్లో పంపుతామన్నారు. చాలాసేపు చూసి, రాకపోతే, వారిచ్చిన నెంబరుకి ఫోను చేయడం దగ్గర మొదలయింది, ఈ టపాకి పెట్టిన శీర్షిక. ఓ పదినిముషాలు వెయిట్ చేసిన తరువాత ఒకతను లైనులోకి వచ్చి, నా గోల విని, మీకు ఇచ్చిన కోడ్ చెప్పమన్నాడు. అది చెప్పగానే, ఓ నిముషం ఆగి, ” మీ పని అయిందీ, ఆధార్ నెంబరుతో అనుసంధానం పూర్తయిందీ.. హాయిగా కూర్చోండీ..” అన్నాడు. సరే, తరువాత ఏం చేయాలీ అని అడిగితే, ఏమీ చేయనక్కరలేదూ అన్నాడు. మరి నవంబరు సంగతి ఏమిటయ్యా అంటే, ఫరవాలేదూ, మీరు బతికున్నట్టే లెఖ్ఖా అంటాడు. అలా కాదూ, ఈలోపులో టపా కట్టేస్తే.. ఫరవా లేదూ అంటాడు. మరి చెప్పండి, బతికున్నట్టా లేదా.. అంటే డిశంబరులో పెన్షను వస్తే బతికున్నట్టూ, లేకపోతే, లక్షణంగా బ్యాంకుకి వెళ్ళి ఇదివరకటిలాగే సంతకం పెట్టి, మన అస్థిత్వాన్ని ఋజువు చేసికోడమూ.. ఇదేదో కొత్తగా మొదలెట్టి, లేనిపోని కొత్త సమస్యలు మొదలెట్టారు. ఇప్పుడు అర్ధం అయిందా ఈ టపాకి అలా శీర్షిక పెట్టానో?

    కొత్త ప్రభుత్వం వచ్చిన తరువాత, మన ప్రధాన మంత్రిగారు, పాస్ పోర్టులూ, వీసాల విషయంలో నిమిషాలమీద పనైపోతుందన్నారు. ఎంత తొందరగా అవుతుందో చెప్పడానికి, మా అనుభవం ఒకటి చెప్తాను– మా కోడలు తను అమెరికా Carneigie Mellon University కి వెళ్ళాల్సిన సందర్భంలో, Passport renewal కి తత్కాల్ లో 1500 కట్టి ఎప్లై చేసింది. ఫలానా తేదీ న రమ్మన్నారు. కాగితాలన్నీ తీసికెళ్తే, అదేదో సర్టిఫికేట్ లేదూ, గవర్నమెంటులో ఫలానా జీతం పైబడ్డవారిదగ్గరనుండి సర్టిఫికెట్ తెమ్మన్నారు. సరే అని, నాకు తెలిసిన ఒక డాక్టరు గారి దగ్గర తీసికుని, రెండో సారి వెళ్ళింది. అందులో మా అబ్బాయి పేరు పూర్తిగా రాయలేదూ అని పంపించేశారు. మూడో సారి వెళ్ళినప్పుడు ఫొటో మీద సరీగ్గా సంతకం లేదూ అన్నారు. ఇక్కడ చిత్రం ఏమిటంటే, మూడు సార్లు వెనక్కి పంపించేస్తే , మళ్ళీ 1500 లూ కట్టాలి. తిరిగి 1500 కట్టి, మూడో సారి వెళ్తే, ఆ సర్టిఫికెట్ ఇచ్చినాయన జీతం అంతుందా అంటారు. మా కోడలికి చిర్రెత్తుకొచ్చేసి, ఇప్పటికి మూడు సార్లు వెనక్కి పంపేసి, తిరిగి 1500 కట్టించుకున్నారూ, ఈ విషయాలన్నీ మొదటిసారో, రెండోసారో చెప్పడానికేంరోగం అని గయ్యిమంది. మీఈష్టం వచ్చినట్టు చేసికోండీ, నేనిక్కడనుండి కదలనూ అని ఝణాయించేసరికి, నోరుమూసుకుని, ఆ విషయాలన్నీ వాళ్ళే verify చేసికుని, మొత్తానికి సంతకం పెట్టింది. అందుకేనేమో అంటారు.. ” అమ్మ పెట్టేవన్నీ పెడితే కానీ…” అని. ప్రభుత్వానికి ఆదాయం పెంచడానికి ఇదో మార్గం అనుకుంటా. ఏదో కారణం చూపడమూ, మూడు సార్లు reject చేసేయడమూనూ. రైల్వేల్లో చూడండి, ఓ రెండు గంటల్లో waiting list కొల్లేరు చాంతాడంత అయిపోతుంది. పెళ్ళాం పిల్లలతో వెళ్ళేవారు చచ్చినట్టు ” తత్కాల్ ” లో తీసికుంటారనే కదా…

    అఛ్ఛే దిన్ అంటే ఇవేనేమో… ఆ భగవంతుడికే తెలియాలి...

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు

    మగాడి విజయం వెనుక స్త్రీ పాత్ర ఎంతో ఉంటుందనే సామెత అందరూ వినే ఉంటారు. అది నూటికి నూరుపాళ్ళూ నిజం అనడానికి, మన దైనందిక జీవితాల్లో ఎన్నో ఉదాహరణలు కనిపిస్తాయి. ఇంటి ఇల్లాలుని బట్టే కదండీ, మన అస్థిత్వం ! వచ్చిన గొడవల్లా ఏమిటంటే, ఆ నిజాన్ని ఒప్పుకోడానికి పురుషాహంకారం అడ్డొస్తూంటుంది. అయినా నిజం నిజమేగా.. సాధారణంగా చాలామందికి ఒక passion అనేదుంటుంది. ఆ passion కొన్నిసార్లు, ఇంట్లోవారికి, ముఖ్యంగా ఇంటి ఇల్లాలుకి కొంచం, చిరాగ్గాకూడా ఉంటూంటుంది. అయినా ఏదోలా సద్దుకుపోతూంటారు. అదేకదా మనక్కావాల్సిందీనూ. ఏదోలా సహించేస్తోందికదా అని, మనం కూడా హద్దులు దాటకూడదు. కొంతమందికి విహారయాత్రలు చేయడం ఇష్టం, కొంతమందికి ఆధ్యాత్మిక యాత్రలు చేయడం ఇష్టంగా ఉంటుంది. కానీ, ప్రతీసారీ ఇంటాయన ఎక్కడికైనా వెళ్ళినప్పుడు, ఇంటి ఇల్లాలుకి వీలవకపోవచ్చు. అయినా సరే, ఇంటివిషయాలు తను చూసుకుంటానని చెప్పి, భర్త ఉత్సాహంమీద నీళ్ళు చల్లలేక, ” సరే.. ఈసారికి మీరెళ్ళొచ్చేయండి.. ఇక్కడ నేను చూసుకుంటానులెండి..” అని భర్తకు భరోసా ఇస్తుంది. మరి ఇదేకదా ప్రతీభర్త విజయం వెనుకా ఓ స్త్రీ పాత్ర ఉందంటే. ఏదో ఉదాహరణకి చెప్పాను. కానీ ఇలాటివే , ఎటువంటి passion ఉన్నా సరే, భార్య సహకరిస్తేనే, విజయవంతం అవుతాయన్నది పదహారణాల నిజం.

    కానీ, చిత్రంగా దంపతులిద్దరికీ ఒకే వ్యాపకం ఉంటే ” సోనేపే సుహాగా ” కదూ. అలాటి దంపతులే, మా స్నేహితులు శ్రీమతి రమణ గారూ, శ్రీ కృష్ణమూర్తిగారూనూ. మా పరిచయం ఓ రెండేళ్ళ క్రితం జరిగింది.. మేము 2014 మే నెలలో హైదరాబాద్ వెళ్ళినప్పుడు, శ్రీ కృష్ణమూర్తిగారు, మా దంపతులని, తమ స్వగృహానికి తీసికెళ్ళి అతిథిసత్కారం చేశారు. ఆ సందర్భంలో ఒక టపా వ్రాశాను. వారింటికి వెళ్ళినప్పుడు, శ్రీమతి రమణ గారు చూపించిన ఆప్యాయత, అభిమానం జీవితంలో మర్చిపోలేము. అక్కడ అప్పుడు గడిపిన మధురక్షణాలు ( 4 గంటలు) ఇప్పటికీ, ఎవరిని కలిసినా పంచుకుంటూంటాము. అచ్చ తెలుగు , షడ్రసోపేతమైన విందు, కొసరికొసరి వడ్డించడమూ, ఆవిడ మాతో మాట్టాడిన పధ్ధతీ ( ఎటువంటి భేషజాలకీ పోకుండా ) ఎప్పటికీ మరువలేనివి. ఓ మంచి స్నేహితులతో పరిచయమయిన సంతృప్తి కలిగింది. ఈ వయసులో ఇలాటివే కదండీ కావాల్సినవి.

    ఈవేళ మధ్యాన్నం, మా అబ్బాయి ఫోను చేసి చెప్పాడు– ఒక విషాద వార్త– శ్రీమతి రమణ గారు ఇక లేరని. నమ్మలేకపోయాను. ఆవిడ మాతో చెప్పిన కబుర్లు ఇప్పటికీ గుర్తున్నాయి.
వెంటనే శ్రీకృష్ణమూర్తి గారికి ఫోను చేసి, పరామర్శించాను. అంతకంటే ఏమీ చేయలేక. ఆయనకి ఈ వయసులో, జీవిత భాగస్వామిని కోల్పోడమంటే చాలా పెద్ద దెబ్బ. జీవితంలో ఆయన కష్టసుఖాలలో పాలుపంచుకోవడం , సాధారణంగా అందరూ చేసేదే. కానీ ఆయన ఎంతో అపురూపంగా చూసుకునే కళాఖండాలని, స్వంత బిడ్డల్లా సాకడం చాలా గొప్ప విషయం. ఆవిడకే చెల్లింది.
ఈవిషాద సమయంలో శ్రీ కృష్ణమూర్తి గారికి, ఆ భగవంతుడు, శక్తినీయాలని ప్రార్ధిస్తున్నాను. శ్రీమతి రమణ గారి ఆత్మకు శాంతిని ప్రసాదించమని ఆ భగవంతుడిని ప్రార్ధిస్తూ.

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– అయ్యో… పాపం…

    మనకు తెలిసిన వ్యక్తైనా, సంస్థ అయినా కనుమరుగైపోయినట్టు తెలిస్తే, అయ్యో ..పాపం .. అనుకోవడం జరుగుతూంటుంది కదూ. అంతదాకా ఎందుకూ, ఆరోజుల్లో మన ఇళ్ళల్లో ఉండే చెట్టో, చేమో, ఏ గాలివానైనా వచ్చి కూకటి వేళ్ళతో లేచిపోయినా అంతే బాధగా ఉండేది. పెంపుడు జంతువుల విషయంలోనూ అలాగే ఉంటుంది కదూ..ఈ ఆధునిక యుగంలో, అలాటి బంధాలూ, అనుబంధాలూ అంతగా కనిపించడం లేదు. మనుషులకే దిక్కులేదు, ఇంక సంస్థలూ, చెట్లూ చేమల మాటెవడికి పడుతుంది? ఇంక సంస్థలంటారా, రోజుకో సంస్థ పుట్టగొడుగుల్లా పుట్టుకొస్తూన్న ఈ రోజుల్లో, మహ అయితే, రాత్రికి రాత్రే కోటీశ్వరులైపోవాలనే దురాశ తో ఆ ఫైనాన్సు కంపెనీలోనో, బ్యాంకులోనో డబ్బులు “పొదుపు” చేసికున్నవారు మాత్రం, ఆ “సంస్థలు” జెండా ఎత్తేసినప్పుడు మాత్రం అయ్యో..అయ్యయ్యో.. అని నెత్తీ నోరూ బాదుకుంటారు, కనీసం వాళ్ళు దాచుకున్న డబ్బులొచ్చేవరకూ

    ఇంక చెట్టూ పుట్టా అంటారా, ఈరోజుల్లో పెరుగుతూన్న జనాభా దృష్ట్యా రోడ్లను వెడల్పు చేసే కార్యక్రమంలో, ఈరోజుల్లో ప్రతీ చోటా అడ్డం వచ్చిన చెట్లన్నీ కొట్టిపారేస్తున్నారు. “అభివృధ్ధి” కావాలంటే ఆమాత్రం ” త్యాగాలు ” చేయాలిగా !! ప్రతీదానికీ సెంటిమెంటు పెట్టుకోలేముగా మరి! చెప్పేనుగా మనుషులకే ఠికాణా లేదు. ఏదో ఆ కట్టుకున్నవాడో, కట్టుకున్నదో తప్ప, మిగిలినవారికి అంతగా పట్టింపు ఉండడంలేదు. ఏదో ఆ పదిరోజులూ కార్యక్రమాలు చేసేసి చేతులు దులిపేసికోవడం. ఆ తరువాత గుర్తుండి, వీలుంటే మాసికాలూ, తద్దినాలూ పెట్టడం. లేకపోతే ఓ దండం పెట్టేయడం. చేసికున్నవాడికి చేసికున్నంతా. పైగా ఇంకో విషయం, ప్రతీదానినీ సమర్ధించుకోవడం– ” ఈరోజుల్లో అంత టైమెక్కడిదండీ..” అని. మరి ఆరోజుల్లో టైముండే చేసేవారా, ఉన్న అనుబంధాన్ని బట్టి ప్రతీదానికీ టైము కేటాయించేవారు. కనీసం సంవత్సరంలో ఒకసారైనా గుర్తుచేసికుని, ఆ వ్యక్తి గురించి నాలుగు మంచిమాటలు చెప్పుకునేవారు. కానీ ఈరోజుల్లో , ఓ ప్రముఖ వ్యక్తై పోయాడంటే, ఆ ఒక్కరోజుకీ మాత్రం, మీడియా ధర్మమా అని, ఆ కుటుంబ సభ్యులకే కాదు, దేశం/ రాష్ట్రం లో , ఎవడు టివీ పెట్టినా అతన్ని హాస్పిటల్ నుండి, అంత్యక్రియలదాకా జరిగే కార్యక్రమాలని చూడాల్సిందే. ఆ వ్యక్తితో మనకున్న అనుబంధాన్ని బట్టి “అయ్యో..పాపం ” అనుకుంటాము.
పైన ఉదహరించినవన్నీ, ఎవరి అనుబంధాన్ని బట్టి వారు అనుభవిస్తూంటారు. ఒకరికి నచ్చింది ఇంకోరికి నచ్చాలని లేదు. ఓ వ్యక్తున్నాడనుకోండి, అందరికీ ఉపకారాలు చేసుండకపోవచ్చు, ” పోన్లెద్దూ ఓ గొడవొదిలిందీ.. ” అనుకోవచ్చు. ఓ చెట్టు కొట్టేసినా, పోనిద్దూ ప్రతీరోజూ ఆకులెత్తుకోలేక చచ్చేవాళ్ళం అని అనుకునేవారున్నా ఆశ్చర్యం లేదు. అలాగే ఓ పెంపుడుజంతువు గురించి కూడా, ఆ పెంచుకున్నవాడికుండొచ్చేమో కానీ, చుట్టుపక్కలున్నవాళ్ళు ” అమ్మయ్యా ఓ గొడవొదిలిందిరా బాబూ, ఎప్పుడు చూసినా భొయ్యిమంటూ అరవడమే, ఎప్పుడు మీదపడుతుందో తెలిసేది కాదు..” అన్నవారే ఎక్కువగా ఉంటారనడంలో సందేహం లేదు.

   కానీ కొన్ని సంవత్సరాలపాటు, అందరి జీవితాలతో ఓ “బంధం” పెనవేసికుని, ఎందరో ఎందరెందరో మొహాలలో, ఓ సంతోషం చేకూర్చిన ఓ సంస్థ, ఒక వ్యవస్థ కనుమరుగైపోతూందని చదివినప్పుడు మాత్రం, ” అయ్యో.. అలాగా..” అని అనుకోని వారుండరంటే ఏమాత్రం అతిశయోక్తి కాదు. ఇరవయ్యో శతాబ్దంలో పై ఊళ్ళకి చదువులకోసం, వెళ్ళినవారనండి, ఎక్కడో దూరప్రదేశాల్లో ఉద్యోగరీత్యా ఉంటూ, స్వగ్రామంలో ఉండే తల్లితండ్రులనండి, లేదా ఆరోజుల్లో తమ రచనలు ఏ పత్రిక్కో పంపినవారనండి, చిన్నచిన్న గ్రామాల్లో గ్రంధాలయాలకి నాగా లేకుండా, పత్రికలు తెప్పించుకునేవారనండి… ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే లక్షలాది మనుషులకి, తోడునీడగా ఉండే ఆ ” మనీ ఆర్డరు ” వ్యవస్థ కనుమరుగపోతూందని ఈవేళ పేపర్లో చదివేసరికి, నిజంగా గుండె చెరువైపోయిందంటే నమ్మండి.MO

MO Form

    అలాగని నాకు ఈ మనీఆర్డర్లతో పెద్దగా అనుబంధం లేదు.ఊళ్ళోనే స్కూలుఫైనలు దాకా స్కూలూ, ఇంటి దగ్గరలోనే డిగ్రీ సంపాదించుకోడానికి ఓ కాలేజీ, ఆ డిగ్రీ ఏదో సంపాదించగానే, అదృష్టం కొద్దీ పూనా లో ఉద్యోగమూ. మొదటిజీతం వచ్చేలోగా, కావాల్సిన డబ్బులేవో, ట్రైనెక్కేముందే చేతిలో పెట్టేశారు.ఇంక మళ్ళీ మనీఆర్డర్లంటే, కాళ్ళిరక్కొట్టేవారేమో. దేనికైనా పెట్టిపుట్టాలంటారందుకేనేమో..అబ్బ మా పెద్దన్నయ్యగారిలా మెడ్రాసులోనో, చిన్నన్నయ్యగారిలా ఏ కాకినాడలోనో, వాల్తేరులోనో , హాస్టల్లో ఉండి చదువుకుంటే ఎంత హాయిగా ఉండేదో, నాక్కూడా ఈ మనీఆర్డర్లు వచ్చేవేమో అని ఊహించేసికుని సంతోషపడడంతోనే సరిపోయింది. పొట్టకోస్తే అక్షరమ్ముక్కొస్తేనేకదా, పైచదువులకి పైఊళ్ళకి పంపడం? అదేమో లేదాయె, మరి ఈ మనీఅర్డర్లూ అవీ ఎక్కణ్ణుంచొస్తాయీ? పోనిద్దురూ, ఆ మనిఆర్డరేదో, టైముకి రాకపోతే పడే ” కష్టాలు” భరించాల్సిన అవసరం లేకపోయింది. అలా సరిపెట్టేసికుంటే హాయి కదా. టైముకి ఇంటిదగ్గరనుండి, మనీఆర్డరు రాకపోతే, పడే కష్టాలలో పాలుమాత్రం పంచుకున్నానండోయ్.. ఆరోజుల్లో మా స్నేహితుడొకరు ఇక్కడ మెడికల్ కాలేజీలో చదువుకునేవారు. మరి ఆరోజుల్లో అప్పటికే ” భవదీయుడు” ఉద్యోగస్థుడుగా, ( కాలరెత్తికుని తిరిగే వ్యవహారం మరి ! ), అప్పుడప్పుడు, తనకి మనీఆర్డరు రాకపోతే, ఓ పదో, పాతికో చేబదులడిగేవారు ! తరువాత్తరువాత నేనే చేబదుళ్ళడిగే పరిస్థితికి చేరిపోయాననుకోండి, అది వేరే సంగతి. మనీఆర్డర్లతో నా అనుబంధంగురించి ప్రస్తావించడానికి చెప్పేను.

    పైఊళ్ళకి పైచదువులకి పంపేటప్పుడు, ఆ ఊళ్ళో తెలిసినవారికి పరిచయం చేసేవారు తప్పకుండా. కారణం మరేమీ కాదూ, ఏ కారణం చేతైనా టైముకి మనీఆర్డరు అందకపోతే, ఆ పరిచయం ఉన్నాయన దగ్గరకి వెళ్ళి, పని కానిచ్చుకోవచ్చని. అసలు ఆ మనీఆర్డర్ల ప్రక్రియే తమాషాగా ఉండేది. మా కాలేజీలో బుల్లబ్బాయిగారని ఓ పోస్టుమాస్టారుండేవారు. శలవల్లో ఆ పోస్టాఫీసుకి వెళ్ళి ఆయనతో కబుర్లు చెప్పేవాడిని. అప్పుడు చూసేవాడిని. కిటికీలోంచి, డబ్బూ, నింపిన మనీ ఆర్డరు ఫారమ్మూ ఇవ్వగానే, ఆ ఫారం వెనక్కాల ఎర్ర సిరాతో పెద్దగా ఓ నెంబరువేయడం, రెండు కార్బన్ పేపర్లు, అందులో ఒకటి తిరగేసి, రసీదుపుస్తకంలో ఎడ్రసు వ్రాసేసి, ఆ రసీదునెంబరు మళ్ళీ ఆ ఫారంమీద వ్రాయడమూ, అందులో రాసింది కానిపించని ఓ కాపీ మీద ఓ పెద్ద స్టాంపు కొట్టి, చేతిలో పెట్టడమూ. క్షేమసమాచారాలో, విశేషాలో వ్రాసుకోడానికి, ఓ జాగా ఉండేది. కావాల్సినన్ని విశేషాలు వ్రాసేసేవారు, ఆ కాగితం వెనక్కాలా, ముందు భాగాల్లోనూ. ఎప్పుడైనా మనీఆర్డరు వచ్చిందంటే, పోస్టుమాన్ ఓ సంతకం పెట్టించుకుని, ఆ ” సందేశ” కాగితం చింపి మనకిచ్చేవాడు. సంతకం పెట్టించుకున్న భాగం , ఎవరైతే పంపారో వారికి తిరిగిపంపేవారు. అంతకుముందు డబ్బుపంపిన రసీదూ, సంతకం పెట్టిన ఎం.ఓ. రసీదూ ఉంటే చాలు , ఆ రెండిటినీ ఓ తీగకు గుచ్చేయడంతో పని పూర్తైపోయినట్టే. ఈ మనీఆర్డర్ల బట్వాడా ద్వారా, బోర్డర్లలో ఉండే జవాన్లు, వారివారి కుటుంబాలకి డబ్బులు పంపేవారు.

    e-transfers వచ్చిన ఈ యుగంలో మరింక ఈ మనిఆర్డర్లతో పనుండదు, నిజమే. కానీ లక్షలాదిమంది ముఖాలలో నెలకోసారైనా, ఓ “మెరుపు” మెరిపించిన ఆ మనీఆర్డర్ల ప్రక్రియ, ఇంక చూడలేమంటే, మరి బాధగానే ఉంది…

    This is my humble tribute to the Good Old MONEY ORDER… R.I.P

అనుసరించు

Get every new post delivered to your Inbox.

మరో 47గురు చందాదార్లతో చేరండి