బాతాఖాని- లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– Cashless.. cashless.. అని ఊదరకొట్టేస్తున్నారు..

 2016 నవంబరులో పాత 500, 1000 నోట్లకీ ప్రాణంపోయిన తరువాత, ATM  లలో తగినంత డబ్బులు లేకపోవడం చేతనండి, కేంద్రప్రభుత్వం , సరిపడా డబ్బులు సరఫరా చేయడానికి బదులు..  Cashless  అని మొదలెట్టారు. ఇంక మన నాయుడిగారైతే ” నేనైతే ఎప్పుడో చెప్పానూ.. “నగదురహిత ”  transactions  మొదలెట్టమనీ .. ” అని ఓ ప్రకటన చేసేశారు. ఆయనకో అలవాటుంది– గోపీచంద్ badminton Academy   దగ్గరనుండి, శ్రీ సత్య నాదెళ్ళ మీదుగా, మోదీగారి   DeMo   దాకా మన నాయుడుగారి చలవేనంటాడు. పాపం వాళ్ళందరికీ అన్ని తెలివితేటలు ఎక్కడున్నాయీ…ఇంకో విషయం మర్చేపోయాను… గోదావరి పుష్కరాల టైములో అనుకుంటా… ప్రతీవాడూ   Selfies  తీసుకోవడం నేర్చుకోండీ అన్నాడు. ఈ Selfies  ధర్మమా, ఆ నషాలో పడి, ఎంతమంది ప్రాణాలు పోయాయో. అయినా సెల్ఫీలు తీసికోడంలో జాగ్రత్త వహించిన వాళ్ళవేగా… పోన్లెద్దురూ…కబుర్లు చెప్పిన ” ప్రత్యేక హోదా ” కి మాత్రం దిక్కులేదు…

 చాలామందికి గుర్తుండే ఉంటుంది, ఈ  Debit Cardలూ, Credit Card లూ  రాకపూర్వంకూడా మనుషులు బతికేవారు.. పైగా ఒకరకమైన క్రమశిక్షణ ఉండేది. నెలజీతం తీసికుని, ఇవ్వాల్సిన పాలవాడకం, చాకలీ, పనిమనిషీ లకు , కిరాణాకొట్టువాడికీ ఇచ్చేసి, ఏ పోస్టాఫీసులోనైనా తెరిచిన  RD  కో ఇంకోదానికో కట్టేసి. ఆ మిగిలిన డబ్బుతో నెలంతా గడిచేది. నెలాఖరుకి, ఏమైనా మిగిలాయీ అంటే ఓ సినిమా. హొటళ్ళ కెళ్ళేముందర , జేబులోనో, పర్సులోనో డబ్బులెన్నునాయో చూసుకుని మరీ అడుగెట్టేవారు. పండగ బట్టలకి, పుట్టినరోజులకీ  ఓ ఏడాది ముందరనుండీ ప్లానింగు. మధ్యలో ఏ అనారోగ్య మైనా  ( అదీ చిన్నపాటి నలతలు)  ఫామిలీ డాక్టరు గారి దగ్గరకే. పాపం  ఆ డాక్టర్లుకూడా, మరీ డబ్బుకోసం ఒత్తిడి తెచ్చేవారు కాదు. ఏడాదికోసారి ఏ సత్యన్నారయణ వ్రతమో చేసుకుని, తన  పేషంటులందరినీ ఆహ్వానించేవారు. ఆ టైములోనే ఏడాదికింతా అని ఏదో తాంబూలంలోనో, కవరులోనో పెట్టి ఇచ్చేవారు.ఏడాదంతా చిన్నా చితుకూ నలతల కి చెల్లూ.. ఇల్లు కట్టుకోడాలూ, పెళ్ళిళ్ళు చేయడాలకీ అయితే, ఓ ” దశవర్ష ప్రణాలికలు ” . చెప్పొచ్చేదేమిటంటే, జేబులో ఉన్న డబ్బులకి సరిపడేటంతే ఖర్చులు ఉండేవి. అసలు అప్పులే లేవా అంటే అదీకాదూ… ఏ వస్తువో తాకట్టు పెట్టో, ఏ నోటు రాసో తెచ్చుకునేవారు. సామాన్య మధ్యతరగతి మనుషులందరూ చాలా మట్టుకు ఇలా సంసారాలు చేసినవారే.అసలు బ్యాంకుల మొహం చూసిందెవడూ? ఒకటో తారీకున ఓ రెవెన్యూ స్టాంపుమీద సంతకం పెడితే చాలు, జీతాలొచ్చేసేవి. ప్రాణానికి హాయిగా ఉండేది.

90 వ దశకం ప్రారభం అయిందీ, కార్డుల గోల మొదలయింది. ఇదివరకటి రోజుల్లో ఊళ్ళోవాళ్ళదగ్గర అప్పులు చేసేవాళ్ళం, ఈ క్రెడిట్ కార్డులు వచ్చిన తరవాత , వీళ్ళకి కడుతున్నాము. Pouch  నిండా నాలుగు Credit Card  లూ, నాలుగు  Debit Card  లూ  వేసుకోడం. కన్నూ మిన్నూ ఎరక్కుండా ఖర్చుచేసేయడం. పైగా క్రెడిట్ కార్డు వాడేటప్పుడు, తోడొచ్చిన ఇంటి ఇల్లాలు  ” ఎందుకండీ అంత ఖర్చూ… ” అని అన్నా,  ” ఫరవాలేదోయ్.. 45 రోజులదాకా వడ్డీ ఉండదూ.. ” అని ఓ వెర్రి సమర్ధింపోటీ..అక్కడకి పాత Dues  ని  clear  చేసినట్టు. అన్ని ఖర్చులూ పోనూ, ఎప్పుడూ ఆ   Credit Card వాడికి  Minimum amounటే. ఆమాట చెప్పడు…

 కార్డులుండడం ఓ పెద్ద  Status Symbol  అయిపోయింది. ఎన్ని కార్డులుంటే అంత గొప్పేకదా మరి…నా అనుభవం చెప్తాను– ఎన్నెన్ని అనవసర ఖర్చులు చేశానో… అదేదో mall  లోకి వెళ్ళగానే, వాడెవడో వచ్చి అదేదో ఫారం మీద నా నెంబరు తీసికుని, మీరు  Lucky Winner  అయితే   ఓ SMS  వస్తుందీ,  etc..etc..  మర్నాటికల్లా ఓ  smఎస్సూ,  అది చాలదన్నట్టు ఫోనూ.. ఫలానా హొటల్లో ఓ చిన్న  get together  ఉందీ, మీరేమీ కొనక్కర్లేదూ,  just  మేం చెప్పేది వినడమే, ఒక్క నయాపైసా ఖర్చుండదూ, పైగా మీరు వెళ్ళేటప్పుడు   ఓ  Surprise gift  కూడా తీసికోవచ్చూ…  blah..blaah..   ఇంకేముందీ,,, నెత్తిమీద శని ప్రభావం ధర్మమా అని, ఇల్లాలిని తీసికుని ఎగేసుకుపోవడం. అప్పటికే అక్కడ మనలాటి   Retire  అయినవాళ్ళందరూ భార్యా సమేతులై కూర్చునుంటారు, ఒక్కో టేబుల్ దగ్గరా…ఓ పిల్లదో, పిల్లాడో మననీ తగులుకుంటాడు. అదేదో  Tour  అంటాడు, మూడేళ్ళకి ప్లానంటాడు.  ఏవేవో  5 Star Hotel stay  అంటాడు, Package  కి ఇంకేమీ కట్టక్కర్లేదంటాడు. ఎంత కట్టాలిరా అని అడిగితే చల్లగా చెప్తాడు , మనం తీసికునే plan  బట్టి  లక్షో, రెండు లక్షలో చెప్తాడు.పైగా ఇప్పటికిప్పుడు ఏమీ కట్టక్కర్లేదూ,  Just Credit Card  ఉంటే చాలూ,  Interst free  EMI  లుకూడానూ అని ఊరిస్తాడు. పోనీ ఆ పిల్లేదో మరీ అంతలా ఊరిస్తోందీ, ఒప్పేసుకుందామా , జేబులో కార్డెలాగూ ఉందీ, అని అనుకున్నట్టు మన ముఖకవళికలు మారడం ఏమిటీ,  పక్కనే ఉన్న ఇంటి ఇల్లాలు, కింద మన కాలు తొక్కుతుంది.. ” బడుధ్ధాయీ ..దేశంలో ఉన్నవి ఇంకా పూర్తవలేదూ.. ఇప్పుడు ఈ పాకేజీలూ సింగినాదాలూ అంత అవసరమా.. ” అని.. నిజమే కదూ అనుకుని, వద్దనేస్తాం.. అసలు కిటుకంతా ఆవిడన్నమాటనుకుని, ఆవిడకి మస్కా కొట్టడం మొదలెడతారు.మొత్తానికి వాడు చూపించిన  త్రైవార్షిక, ద్వైవార్షిక , ప్లానులన్నీ వద్దనుకోవడం తరవాయి, చివరకి ఓ వార్షిక ప్లాను చెప్తాడు. just  15000 అంటాడు. ఓస్ ఇంతేనా అనుకుని, మాస్టారి ముఖంలో మళ్ళీ కళొస్తుంది. ఏదో ఒకటి తీసికోకుండా వెళ్ళేటట్టు లేడూ ఈయనా, అని పాపం ఆ వెర్రి ఇల్లాలు మెత్తబడుతుంది.. ఆ మెత్తపడ్డమే అసలు గొడవంతా.. ఏదో ఇంటికెళ్ళి ఆలోచిద్దామనుకున్నా, అబ్బే అలా కుదరదూ.. ఇప్పటికిప్పుడే కట్టాలంటాడు రేపటికి తిరిగి ఇంత చవకలో ఇవ్వలేకపోవచ్చూ అని ఊరిస్తాడు. జేబులో కార్డుందిగా, స్టైలుగా దాన్ని తీసి వాడికివ్వడం, 15 వేలూ చేతులు మారడం. ఏల్నాటి శని సమయంలో ఇలాగే జరుగుతుంది మరి. దానికి సాయం ఈ   Cashless  ఓటీ…పెద్ద   Gift pack  చేసి ఓ ప్లాస్టిక్  డిన్నరు సెట్టూ, .. తిన్న తిండరక్క చేసే పనులంటే ఇవే మరి.బహుశా నగదు సహిత లావాదేవీ అయితే , మరీ ఇలా ఉండేది కాదేమో… పెన్షనులో మిగిలేదెంతా… ఇంటి ఇల్లాలి మాట విన్నా ఈ ఖర్చుండేది కాదు.. జేబులో కార్డు ఉండడం చాలు ఒళ్ళు తెలియదు…

 Moral of the Story….  మనుషుల్లో ” కొవ్వు ” పెరగాలంటే   Cashless…  ఆరోగ్యంగా ఉండాలంటే  Good old  Cash Transactioన్సే  శ్రేష్ఠం……

 

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– Quality Control

పెద్దపెద్ద కంపెనీల్లో ఈ  quality Control  కి ప్రత్యేకంగా ఓ విభాగం ఉంటుంది. అది సరుకు నాణ్యత చూడ్డానికైనా అవొచ్చు,  జమాఖర్చులు చూడ్డానికి ఓ ఎకౌంట్ విభాగం అవొచ్చు, పన్నులు ఎగ్గొట్టడానికి మార్గాలు చూపే చార్టర్డ్ ఎకౌంటెంట్లు అవొచ్చు.. ఏదైనా క్వాలిటీయేగా… మొత్తానికి సరుకు తయారయి,అమ్మబడి, లాభాలు ఆర్జించి, పన్నులు కట్టేదాకా ప్రతీ వస్తువునీ  ” డేగ కళ్ళ ” తో చూసేవారన్నమాట. This is the indispensable part and parcel of any Organisation.  ఇన్ని ఉన్నా, ముఖ్యమైన ఓ విషయాన్ని మాత్రం , అంత పెద్దగా పట్టించుకునేవారు కాదు… అదే  Customer Relation..  ఆర్ధిక సంస్కరణల ధర్మమా అని, మొత్తానికి అదీ రంగంలోకి వచ్చింది. ప్రతీవాడూ ఓ Customer Care  నెంబరు ( 11  digits)  ది మొదలెట్టేశారు.సహాయం అవసరమైనప్పుడు అడుగుతారు కానీ,  Actual గా  on the spot  లో ఈ  Customer Relation  ఎలా ఉందో, వాటిని ఎలా  improve  చేయొచ్చో తెలిసికోడానికి   Mystery Shopping   అని ఒకటి మొదలెట్టారు . మీలాటి, నాలాటి వాళ్ళకి  ఏదో కొంత డబ్బులిచ్చి, ఫలానా షాప్ కి వెళ్ళి , మన identity  తెలియనీయకుండా, మామూలు  customer  గా ప్రవర్తించి, అక్కడ ప్రత్యక్షంగా  జరుగుతున్న  Customer Relations  ఎలా ఉన్నాయో రిపోర్ట్ ఇవ్వాలి. ఓ రెండు నెలల్లో మనకి రావాల్సిన డబ్బులు మన ఎకౌంటులోకి జమా అవుతాయి. అంటే మనం ఆ షాప్ లో కొన్నది  ఉచితంగానే వచ్చినట్టేకదా. రిటైరయిన తరవాత ఇదో వ్యాపకం పెట్టుకున్నాను. ఇదివరకు చాలా టపాల్లో వీటిగురించి వివరంగా రాశాను.. ఉద్యోగంలో ఉన్నప్పుడు  Branded Items  కొనే ఆర్ధిక స్థోమత లేకపోయినా,  దీని ధర్మమా అని, నేను వాడే ప్రతీదీ–  నెత్తిమీద టోపీ దగ్గరనుంచి  కాలి షూ దాకా అన్నీ  Branded  వే. ఊరికే వచ్చినవేగా, పైగా చూసేవాళ్ళకీ  ” డాబు ” గా కనిపిస్తాం. ఎంతైనా ఈరోజుల్లో  Packaging  కే ప్రాధాన్యం కానీ, అసలు సరుకు గురించి ఎవడు పట్టించుకుంటాడూ? అందుకే ఈరోజుల్లో పిల్లల  Diapers  నుండి ప్రతీదీ బ్రాండెడ్డే. . ఏదో మొత్తానికి ఓ 375 కి పైగా  assignments  చేశానూ, ఈ మధ్య చేసినవాటికి తప్ప మిగిలినవాటికి డబ్బులు ముట్టాయి. 

ఈమధ్యన , ఏదో వాళ్ళు ఫోన్లు చేస్తే తప్ప వెళ్ళడంలేదు. కానీ ఈ 375 షాపుల ధర్మమా అని వచ్చిందేమిటంటే.ఆ  Mystery Shopping   నరనరాలా పాకిపోయింది.. ఏ  Mall  కి వెళ్ళినా,  చిన్న చిన్న లొసుగులు గమనించి, ఆ మానేజర్ల ప్రాణాలు తీయడం..   కొంతమందనుకుంటారు– ఒక్క రూపాయికి అంతగా దెబ్బాలాడాలా అని. కానీ మనం చూడాల్సింది  Quality of Service.. సాధారణంగా మా పక్కనే ఉండే  Reliance Mart  వాడు బలైపోతూంటాడు.నెలలో కనీసం ఆ మానేజర్ కి, ఏదో విషయంలో  జ్ఞానబోధ చేయకుండాలేను. అదేం కర్మమో నాకళ్ళకే కనిపిస్తాయి లొసుగులన్నీ.చెప్పొచ్చేదేమిటంటే,  Our eyes are tuned to find mistakes.  అప్పుడెప్పుడో కొబ్బరి కాయల దగ్గర ఒక రేటూ, తీరా బిల్లు ఇచ్చేచోట ఇంకో రేటూ ఉంది. నేనా వదిలేదీ... 

అలాగే  ఇవేళ అదేదో  Amul Milk Cream..  కార్టన్ మీద 45 , కౌంటరు దగ్గర 46 ఉన్నాయి. వాడి ప్రాణం తీసి. ఆ రూపాయీ తీసికుని ఓ  lecture  ఇచ్చ్చి వచ్చాను.  నేనేదో ఉధ్ధరించేశానని కాదూ, కానీ ఈరోజుల్లో ఇలాటివి పెద్దగా పట్టించుకోరు, చేతినిండా డబ్బులూ కదా..

అలాగని నేను ఎప్పుడూ తప్పులే వెతుకుతాననీ, మంచనేది కనిపించదనీ అనుకోకండి. ఈమధ్యన   ఓ  Chromcast  కొన్నాను. దానిని  set up  చేయడం తెలియకపోతే,  Google  కుర్రాడొచ్చి చేసిపెట్టివెళ్ళాడు. అదేమీ గొప్పవిషయం కాదు. కానీ ఆ అబ్బాయికి ఆరోజు  weekly off. It was very nice of him. I sent a letter of appreciation to Google mentioning the same.

బయటకెళ్ళినప్పుడు ఇంత చేస్తానా, మనకీ ఇంట్లో  ఓ  inspector  అనబడే ” ప్రాణి ” ఉంటుందిగా. .. ఇంటి ఇల్లాలు.. ఎన్ని చెప్పండి, ఏదో పెళ్ళైన కొత్తలో ఆ కళ్ళని romantic  గా ఏదో  ” మీనాక్షి”  అనుకున్నాం కానీ, కాల క్రమేణా ” డేగాక్షి” అయిపోతుంది. ఇదివరకైతే ఏదో పిల్లలున్నారు కాబట్టి వాళ్ళమీదే అజమాయిషీ… అదృష్టవంతులు పెళ్ళిళ్ళు చేసికుని వాళ్ళ సంసారాల్లో పడ్డారు. ఈ మొగుళ్ళనబడేవాళ్ళు బలైపోతున్నారు . అవేం కళ్ళో మనం  చేసిన పనిలో  ఏదో ఒక లోపం కనిపిస్తూనేఉంటుంది… ఠక్ మని పట్టేస్తుంది. ఏదో సాయం చేద్దామని , టిఫిన్ అవగానే, ఓ గుడ్డా,  Colin  తీసికుని ఫ్రిజ్జీ, కంప్యూటరూ, మిగిలిన గ్లాసు టాప్పులూ , శుభ్రపరిచామని అనుకుంటాం, (అప్పటికీ తను చూస్తూండగానే). లేకపోతే తను తయారవుతుంది   ఈ ” స్వఛ్ఛ గృహ అభియాన్ ” కి. ఇప్పటికే లోటులేకుండా అన్నపూర్ణలా  తిండి పెడుతోఁది, ఇంకా ఇలాటి చిన్నచిన్న పనులు కూడా ఎందుకూ అనే సదుద్దేశ్యంతో , పోనీ ఏదో సహాయం చేద్దామా అనుకుంటే, ఈవిడేమో భోజనానికి ముందు ఓ రౌండు వేస్తుంది. ముందర కంప్యూటర్– ” ఏవండీ ఇవేళ దీనికి డుమ్మా కొట్టేశారేమిటీ  …” తో మొదలు, పైగా ఈ  Computer cleaning  అన్నది మన  most vulnerable area.. దుమ్మెక్కడ కనిపించిందిటా…  key board  లో . ఆ   key  లసందుల్లో ఉన్న బూజు తీయాలంటే, ఓ  Tooth Brush  కావాలి కదా, నాకేమో అసలు పళ్ళేలేవాయె.. ఎలా చేయడం?  ఏమిటో అర్ధం చేసికోదూ…

అయ్యా ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే భర్తలు చేసే ఏ పనిలోనైనా సరే, మన ఇల్లాళ్ళకి  ఏదో ఒక లోపం కనిపిస్తూనే ఉంటుంది.  Can not escape… భరించాలి తప్పదు. పైగా ఏమైనా అంటే.. ” మిమ్మల్నీ, మీ సూకరాలనీ భరించడంలేదూ….? ” అంటూ ఓ   retort…

At the end of the day… we enjoy  all this… is it not…

 

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–ఏదో అనుకుంటాం ఇంకోటేదో జరుగుతుంది…

ఎప్పటికప్పుడు ఏదో రాద్దామనుకోడం, కానీ పరిస్థితులు చూసి నిరాశా , నిస్పృహా  రావడం. మనకెందుకొచ్చిన  గొడవా అని వదిలేయడం.. ఇవేళ ఇలా కాదనుకుని , కనీసం  గత రెండు నెలలుగా జరుగుతూన్న సంఘటనలమీద , ఎవరైనా చదివినా చదవకపోయినా, ఎవరికీ నచ్చినా నచ్చకపోయినా, ఉన్నదేదో కక్కేస్తే, కనీసం ప్రశాంతంగా ఉంటుందీ అనుకుని , ఇదిగో ఇలా మీముందుకువచ్చాను.

సాధారణంగా, నిద్రపోతున్న ప్రజలని లేపాలంటే , ఓ ఉద్యమం  మొదలెడితే చాలు, పనిపాటా లేనివారు మన దేశంలో పుష్కలంగా ఉన్నారు.అప్పుడెప్పుడో గుర్తుందా, అన్నా హజారేగారు ,ఏదో మొదలెట్టారు, ఇంక చూడండి, ప్రతీవాడూ ఓ గాంధీ టోపీ పెట్టేసికుని, (అసలు గాంధీగారే పెట్టుకోలేదు ! దేశమంతా ధర్నాలూ, సత్యాగ్రహాలూ, ఒకటేమిటి, రాజధానిలో అదేదో జంతర్ మంతర్ దగ్గర బహిరంగ సభలూ, ఒకటెమిటి … ప్రసార మాధ్యమాల్లో ప్రత్యక్షప్రసారాలూ, చర్చలూ… అవన్నీ చూసి, విని  రాత్రికి రాత్రే అదేదో  లంచరహిత స్వర్ణభారతం వచ్చేస్తుందని కలలు కనేశారు. ఓ నెలరోజులు దేశమంతా హడావిడి జరిగింది. అదేదో చట్టం అన్నారు, దానికి మళ్ళీ సవరణలోటీ… ఏదో మొత్తానికి ఓ నాలుగు నెలల హడావిడి చేసి, తరువాత మళ్ళీ తుపాగ్గుండుకి కూడా దొరక్కుండా, ఒకాయన ముఖ్యమంత్రయాడు,  ఆయనతో పోటీచేసినావిడేమో  గవర్నరుగా   enjoy  చేస్తున్నారు.  All that “corruption free India ”  has gone for a Toss.

  ఒక్కవిషయం మాత్రం ఒప్పుకోవాలి– మన దేశంలో  ఉద్యమాలూ వగైరాలు చేయడానికి , కావాల్సినన్ని తాయిలాలు ఉన్నాయి… వెతకడం ఆలశ్యం అంతే. 2014 లో కొత్తగా అధికారంలోకి వచ్చిన వారు– ” స్వఛ్ఛభారత్” అన్నారు. ఇదివరకటి రోజుల్లో బహిర్భూమికి వెళ్ళేవాళ్ళందరినీ  ఠాఠ్ అలా కుదరదూ, ఇంట్లోనే వెళ్ళాలన్నారు. మెడమీద తలున్న ప్రతీవాడినీ  Brand Ambassador  చేసేశారు. నెలకో రెండునెలలకో ఊళ్ళో ఉన్న ప్రముఖులు, చెత్త ఎక్కువగా లేని ప్రదేశాల్లోనో, ఓ చీపురూ బుట్టా పట్టుకుని ఫొటోలూ వగైరా. ఇక్కడ ఫొటోలు ముఖ్యం. ఆ పెద్దాయనకి చూపించొద్దూ మరి? 

ఈ మధ్యలో ఆంధ్రదేశంలో , అదేదో ” ప్రత్యేక హోదా” త, దానిమీద గొడవా. వచ్చిందీ లేదూ పెట్టిందీ లేదు.. అయినా హోదాలొస్తే ఉపయోగం ఏమిటీ, డబ్బులు కదా కావాల్సింది. అంత పెద్ద కబుర్లు చెప్పిన  నాయుడుగారూ, అవేవో లక్షలకోట్లు   నిధి అనగానే , ప్లేటు మార్చేశారు. ఇదీబావుందీ, నాలుగురాళ్ళు వెనకేసుకోవచ్చూ అనుకునుంటారు.  ఇద్దరు నాయుళ్ళూ కలిసి తెలుగువాళ్ళని వెర్రివెధవలు చేశారు. అయినా కొత్తగా చేయడానికేముందీ..

ఆమధ్యన ఉగ్రవాద దాడులు జరగ్గానే, మామూలుగా మన సైనికదళాల వారు  ఇచ్చే తిరుగుజవాబునే, అదేదో ఫాషనబుల్ గా ఉందీ, అందరి నోళ్ళలోనూ నానుతుందీ అనుకుని, దానికి  surgical strikes  అని ఓ ముద్దు పేరు పెట్టారు. గత 70 సంవత్సరాల్లోనూ ఏ ప్రభుత్వమూ చేయనివిధంగా ఈ ప్రభుత్వం చేసిందీ అని హడావిడి చేశారు.  రక్షణమంత్రిగారు కూడా… ” అవునూ నేను ఉద్యోగంలో చేరిన తరవాత పాత రికార్డులన్నీ చూశానూ.. ఇంత అద్భుతమైన ఆపరేషన్ ఎప్పుడూ జరగలేదూ.. ” అని వక్కాణించారు.చివరకి మన విదేశాంగ కార్యదర్శి గారు, ” అదేమీ కాదూ, ఇలాటివి ఎప్పుడూ జరిగేవే, వాటికి ముద్దుపేర్లూ, మాధ్యమాల్లో ప్రచారాలూ ఉండేవి కావూ…” అని వీధిన పెట్టేశారు. ఇందులో మనకి లభించినదేమిటయ్యా అంటే , మన పదజాలాల్లోకి ఓ కొత్త పదం  ”  Surgical Strikes 

ఇంకేముందీ, జనాలంతా ఎడాపెడా వాడడం మొదలెట్టేశారు.దేనికిపడితే దానికే ఆ పేరు. కొత్తగా పుట్టిన పిల్లలకికూడా పెట్టారేమో తమాషాగా ఉంటుందని.. తెలియదు. మన ప్రధానమంత్రిగారికి ఓ సౌలభ్యం ఉంది– సంసార బంధాలు లేవు, ఈతిబాధలు లేవూ, పిల్లలకి పాఠాలు చెప్పక్కర్లేదూ, భవబంధాలకి అతీతులు. ఏదో తనూ, ప్రజలూనూ… మైక్కు ముందరకి వెళ్తేచాలు, కావాల్సినన్ని ఉపన్యాసాలు… చెప్పవలసిన చోట తప్పించి, దేశవిదేశాల్లో ఓ మైక్కివ్వండి చాలు…  మనమూ ఏదో ఒకటి చేసి, అందరినీ ఓ  Surgical Strike  చేస్తే ఎలా ఉంటుందీ అనుకున్నారు. అదేమీ పెద్ద Strike  కాదనుకోండి, అధికార పార్టీ వారూ, మిత్రపక్షాలూ, సద్దుబాట్లు చేసుకున్నతరువాత, నవంబర్ 8 అర్ధరాత్రి తరవాత  500, 1000 నోట్లూ చెల్లవు పొమ్మన్నారు.. రాత్రికి రాత్రి ATM  లలో ఉన్న వందనోట్లు ఖాళీ… పాత నోట్లు మార్చుకోమన్నారు.. అదేదో అన్నారు ఇదేదో అన్నారు.. 50 రోజులన్నారు, నల్లధనం అన్నారు, జాలీ నోట్లన్నారు… డిశంబర్ 31 న మళ్ళీ ఇంకో సంచలనాత్మక నిర్ణయం ప్రకటిస్తారేమో అని రోజంతా  చూడ్డం, ఓ పేద్ద బిల్డప్ ఇచ్చేసి  చివరకి తుస్సుమనిపించారు మన ప్రధానమంత్రి. 

 నల్లధనం అలాగే ఉంది, మార్పల్లా ఏమిటంటే. ఇదివరకటిరోజుల్లో  ఉదాహరణకి 1000 కట్టలకి బదులు 500 కట్టలతో పనైపోతోంది. ఇదివరకు 1000 రూపాయల దక్షిణతో జరిగే పనులకి 2000 అవుతోంది. ఎంతైనా  inflation  కదండీ.

ఈ మధ్యలో తిన్న తిండరక్క, ఆంధ్రదేశంలో తెలుగు మీడియానికి బదులు ఇంగ్లీషన్నారు. ఈ మాత్రందానికి మన భాషకి ” ప్రాచీన హోదా ” కూడా ఎందుకూ?. అయినా విద్యావిధానాన్ని ప్రెవేటీకరణ చేయడంతోనే దరిద్రం మొదలయింది. నారాయణలూ, చైతన్యలూ…అక్కడికేదో మనవాళ్ళందరూ ఆంగ్లంలో ఉద్దండ పండితులైనట్టు , ఒక్క leave letter  కూడా తప్పుల్లేకుండా రాయలేరూ, ..  ఏమిటో వాళ్ళ ఉద్దేశ్యం ఏమిటో అర్ధం అవదు. ప్రస్తుతం దేశవిదేశాల్లోని ప్రముఖ తెలుగు వ్యక్తులందరూ , తెలుగు మాధ్యమంలోనే చదువుకున్నారు.ఆ విషయం మర్చిపోయి, ఎప్పుడైనా ఏ దెబ్బైనా తగిలితే  ఇదివరకు ” అమ్మా, అమ్మోయ్.. ” అన్నవాళ్ళందరూ  ”  Oh Mother.. ”  అనాలనేమో మన పాలకుల సదుద్దేశ్యం…

..

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– పెళ్ళాం ఊరికి వెళితే…( aka) freedom at midnight

దేశానికి స్వతంత్రం వచ్చి కొన్ని దశాబ్దాలయినా,  మొగాళ్ళకి మాత్రం, స్వతంత్రం అనేమాట  పెళ్ళైన ఏడాదికల్లా, dictionary  లో కనిపించదు. ఆ మొదటి ఏడాదీ,  transition period  లాటిదన్నమాట. అప్పటిదాకా బ్రహ్మచారి జీవితం గడిపినవాడు కాస్తా… हांजी  ( హాజీ ) లోకి మారాల్సిందే నూటికి 98 పాళ్ళవరకూ. అప్పటిదాకా ఏ ఫ్రెండింటికైనా వెళ్ళి సిగ్గూ, మొహమ్మాటం లేకుండా ఉన్నవాడు కాస్తా, పెళ్ళవగానే, ” ఇవేళ మా ఇంట్లో భోజనం చేయండీ ..” అనగానే, పెళ్ళాం మొహంకేసె చూస్తాడు.పోనీ ఏదో సరదాపడుతున్నాడూ అని , భార్య సరే అంటే.. ఏదో మొక్కుబడిగా టేబిల్ ముందర కూర్చోడమే కానీ, ఇదివరకటిలాగ భోజనం చేయడం, అతిగా తినడం, పదార్ధాలు రుచిగా ఉన్నాయనడం అన్నీ బంధ్.. ఏదో ఆరోగ్యం సరీగ్గా ఉన్నంతవరకే కానీ, దురదృష్టవశాత్తూ , ఏ డాక్టరు దగ్గరకైనా వెళ్ళాల్సొచ్చిందా,  ఆ డాక్టరేమో భార్యలకే చెప్తాడు తీసికోవలసిన జాగ్రత్తలు. ఇంక చూడండి, ఆ డాక్టరు చెప్పినవాటికి మరికొన్ని అదనపు జాగ్రత్తలు జోడించి, భర్తలతో ఆడేసుకుంటారు.

ఈ పెళ్ళాలనే వాళ్ళు, ఏదో పెళ్ళైనకొత్తలో ఏ ఆషాఢ మాసంలోనో, దరిమిలా  ఏ పురిటికో తప్ప, భర్తలని వదిలేసి వెళ్ళరు కదూ.. మధ్యలో ఏ పెళ్ళిళ్ళకైనా వెళ్ళాల్సిన సరే , సకుటుంబసపరివారంతోనే. మొదట్లో ఏదో విరహాలూ గట్రా ఉండేవి, ఎంతైనా అలవాటుపడ్డ ప్రాణాలుకదూ… పిల్లలకి చదువులూ పెళ్ళిళ్ళూ చేసి , మొత్తానికి ఓ రోజుకి వీళ్ళిద్దరూ మిగులుతారు. ఈవెనింగు వాక్కు దగ్గరనుండీ, ఒకళ్ళకొకళ్ళు తోడుగానే ఉంటారు. ఇంక భర్త అనబడే ఈ బక్క ప్రాణికి  వెసులుబాటు దొరికేదెప్పుడూ… అలాగని  on a duty of permanent nature  వెళ్ళిపోవడంకాదండోయ్.. ఏదో ఓ  respite  గా ఉంటే బావుంటుందేమో అని… పైగా ఏ పిల్లపురిటికో విదేశాలకెళ్ళాల్సొచ్చినా , buy one get one   లోలాగ భర్తగారుకూడా తయారాయె. 

ఎప్పుడో అనుకోకుండా ఓ అవకాశం వచ్చేస్తుంది. ఇంక చూడండి ” పండగే పండగ “.. రోడ్డుమీద  traffic signals  పనిచేయనప్పుడు చూస్తూంటాం, వాహనాలవాళ్ళు, ఎవడిదారిన వాడు సందుచూసుకునేవాడే. అప్పటిదాకా, సిగ్నల్ red  అయినప్పుడు ఆగి, green  అయినప్పుడు వెళ్ళేవాళ్ళందరూ కూడా  విచ్చలవిడిగా నడిపించేయడమే. అదో ఆనందం.. అలాగన్నమాట  ఈ పెళ్ళాలు భర్తలని అప్పుడప్పుడు ఒంటరిగా వదిలి వెళ్ళడం. అలాగని అసలు ఎప్పుడూ traffic signals  లేకపోతే, అంతా అయోమయం.

 అలాటి అవకాశమంటూ వచ్చినప్పుడుంటుంది ,  ఎంత స్వతంత్రమో… మాటల్లో  చెప్పలేము.. అంతా మనిష్టం..ఒకే  dress  వారంరోజులూ వేసికున్నా అడిగేవాళ్ళు లేరు. పొద్దుటే నిద్రలేవగానే దుప్పటీ మడతపెట్టకపోయినా మనిష్టం.. తడిచెయ్యి పక్కనే అందుబాటులో ఉండే ఏ  door curtain  తోనో తుడిచేసికున్నా  full freedom.ఫ్రిజ్ లోంచి నీళ్ళసీసా కరిచిపెట్టుకుని తాగినా  चल्ता है  ( చల్తా హై ), చప్పుడు చేస్తూ చాయ్, కాఫీ కూడా జుర్రుకోవచ్చు..   ఉదయం  breakfast  కి  ఏ హొటలుకో వెళ్ళి కావాల్సినవి తినాలన్నా పూర్తి స్వతంత్రం..రాత్రిళ్ళు చాలాసేపు  మెళుకువగా ఉండి , పొద్దుటే ఎప్పుడు లేవండి మనిష్టం.  Whatsapp లో ఎంతసేపు చాటింగుచేసికోండి మీ ఇష్టం.అడక్కండి ..ఇన్నేసి ఆనందక్షణాలు భార్య ఎదురుగా చేయడమే… వామ్మోయ్…  దేనికీ  restrictions  అనేవే ఉండవు. వాళ్ళనడిగితే ” ఇవన్నీ కావాలని చేస్తున్నామా ఏమిటీ.. మీ గురించే కదా.. ” అనడం ఖాయం.కదా పాపం… ఓ వయసొచ్చినతరువాత ఆమాత్రం కట్టుబాట్లుండకపోతే , మనకేకదా నష్టం? తెలుసును మహాప్రభో .. కానీ ప్రతీదానికీ ఓ  pause  అనేదుండాలిగా.. మహా అయితే ఆరారగా ఓ వారంరోజులు. ఓ వారంకంటే survive  అవడంకూడా కష్టమే. ఏదో వెళ్ళేముందర ఓ గిన్నెతో పులుసూ, పప్పూ, ఓ రెండుకూరలూ  చేసి ఫ్రిజ్ లో పెట్టడంమూలాన,  ఓ గ్లాసెడు బియ్యం కుక్కరుమీద పెడితే తిండిమాట చూసుకోనక్కర్లేదు, ఊరగాయెలానూ ఉందాయె. వారం తిరిగాసరికి తెలిసొస్తుంది మాస్టారికి, ఇన్నాళ్ళూ తన సుకరాలన్నీ తీరుస్తూ ,  భార్య ఎలా చూసుకునేదో…

 ఏ రెండుమూడేళ్ళకో సరదాగా just  ఓ వారంరోజులు ,భర్తలని వంటరిగా  వదిలేసి చూడండి.. ఏం కొంపలు మునిగిపోవు..

 

బాతాఖాని- లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– though late, than never…

ఏదేదో చేయాలని ఉత్సాహం, తెలియనప్పుడు ఇంకోరిని అడగడానికి మొహమ్మాటం,  ego  అడ్డంరావడం, ఒకటేమిటి అన్నీ కలిసొస్తాయి, చివరకి చేతులు కాలతాయి (   మరీ నిజంగా కాదనుకోండి). ఆతావేతా డబ్బులొదులుతాయి.. ఒక్కసారి అయితేనే కానీ తెలిసిరాదు. ఈ అనుభవాల వలనే కదా నేర్చుకునేదీ?

ఇదివరకటి రోజుల్లో గుర్తుందా, ఇంటింటికీ టెలిఫోన్లొచ్చిన రోజులన్నమాట, కొత్తగా అదేదో  STD  అని ప్రారంభించి, అన్ని ఊళ్ళకీ codes  ఇచ్చేశారు. ఇదీ బాగానే ఉందీ, పోస్టాఫీసులకి వెళ్ళి Trunk Calls  బుక్ చేయక్కర్లేకుండా హాయిగా ఇంటినుండే చేసికోవచ్చూ అనిపించింది.  దానికో  Dynamic Lock  కూడా ఉండేది. ఎక్కడ తను ఆఫీసుకెళ్ళినతరువాత, భార్య పొరుగూరిలోఉన్న తన చుట్టాలతో మాట్టాడుతూ ఎడా పెడా ఫోన్లు చేసేస్తుందో అని , ఆ టెలిఫోనె కి STD lock  చేసే ప్రబుధ్ధులుకూడా ఉండేవారు. పోనీ ఇంటికొచ్చిన తరువాతైనా చేసుకోనిస్తాడా, ఆరోజుల్లో సెకనుకింతా, నిముషానికింతా అని రేట్లుండేవి. అదేదో  pulse rate  అనేవారు. ఆ రేటెలా ఉన్నా, భార్య నాలుగైదు నిముషాలు మాట్టాడేటప్పటికే, పక్కనున్న ఇంటియజమాని  Pulse Rate  మాత్రం పెరిగిపోయేది, బిల్లెంతొస్తుందో అని !! అది దృష్టిలో పెట్టుకునే ఆ పేరెట్టుంటారు. తరవాత్తరవాత  రాత్రి 11 నుండి తెల్లారేదాకా సగం రేటు చేశారు. ఏ తెల్లారుకట్లో ఫోనొచ్చిందంటే, మన ప్రాంతాలనుండే అని తెలిసిపోయేది. బ్రహ్మముహూర్తంలో లేచి కూర్చునేది మనవైపేకదా.

ఈ అంతర్జాలాలూ, “ముఠ్ఠీమే దునియా” లూ లేనప్పుడు సుఖంగా ఉన్నాము. కానీ  ఈ కొత్త సుఖాలొచ్చిన తరవాత, అందరినీ చూసి, మనకి లేదంటే తలవంపులాయె.పోనీ ఏదో ఒక్క device  తో సరిపోతుందా అంటే అదీ లేదు, ఓ PC,  పిల్లలిచ్చిన  Laptop లూ, ఇంట్లో లిక్కులిక్కుమంటూ ఉన్న ఇద్దరికీ చెరో Smart Phone,  ఏ birthday  కో గిఫ్ట్ గా ఇచ్చిన ఓ  Tab,   మరి ఇంట్లో ఇన్నేసుండగా, వాటికి  Broadband  లేకపోతే ఉపయోగమేమిటీ?   భారతీయ పౌరుడి కర్తవ్యంగా, ప్రభుత్వరంగ  BSNL  వారి Broadband  తీసికోడం. అదేం కర్మమో, ఇంట్లో Net speed  ఎప్పుడూ , ” పల్లెవెలుగు”, రైల్వేవారి పాసెంజర్ బండి లాగానే ఉండేవి. ఏదైనా సైటు తెరిచి చూద్దామంటే, దానిదారిని గుండ్రంగా తిరుగుతుందేకానీ, ఛస్తే  open  అయ్యేది కాదు.రెండేసి నెలలకి బిల్లు మాత్రం 2000 దాకా వచ్చేది . ఏదో దయతలచి, రాత్రి 9 నుండీ, ఆదివారాలు పూర్తిరోజూ ఉచిత కాల్స్ ధర్మమా అని, ఎవరితోనైనా మాట్టాడ్డానికి ఈ ఉచిత సర్వీసులు తప్ప, ఇంకో పెద్ద ఉపయోగం కనిపించలేదు. Broadband  మాత్రం నత్తనడకే.ఇలాకాదని, అదేదో 1500 రూపాయల ప్లాన్ తీసికున్నా. ఎంతచెప్పినా ఇంట్లో left, right, centre usage  ధర్మమా అని వారానికల్లా మెసేజొచ్చేది.  ”  your usage has exceeded plan, in case you want  more speed, Top up ”  అని, ముందూ వెనకా చూసుకోకుండా, వాడెప్పుడు అడిగితే అప్పుడు  Top up  లు చేసికుంటూపోయేసరికి, 6500 రూపాయల బిల్లొచ్చేసరికి  రోగం కుదిరింది. అదేదో కొత్తగా 1199  Plan  ఒకటి పెట్టారుట, వెంటనే దాంట్లోకి మారడంతో ,  Flat 2 mbp speed, 24 Hour Free Calls  తో మనసు కుదుటబడింది.పైగా దీంట్లో  unlimited data  కూడానూ. హాయిగా ఉంది.నన్ను Disturb  చేయకుండా మా  ఇంటావిడ ఫోను చేసికోడానికి, మొన్న సప్తమి రోజున్ పుట్టినరోజుకి ఓ   Cordless  కొనిచ్చి  చేతిలో పెట్టడమేమిటి, తన  mobile లో ఉన్న contacts  అందరికీ దీంట్లోనే కబుర్లు. తనెంతసేపు మాట్టాడినా నా  pulse rate  పెరగక్కర్లేదు…img_20161012_134749

ఇదిలా ఉండగా, అదేదో  Jio  వచ్చింది కదా పోనీ నా మొబైల్ ని దంట్లోకి మార్చేసికుంటేనో అనే ఆలోచనొచ్చి, కొట్టుకెళ్తే అక్కడ పెద్దపెద్ద క్యూలు,  Jio Sim  కోసం. ఆమధ్యన ఓ ఫోనొచ్చింది, మీ ఎడ్రస్ పంపితే,  Reliance 4 G Sim  పంపుతామూ అని. ఇదీబావుందీ.అనుకుని ఎడ్రసిచ్చాను. ఓ నాలుగైదురోజులకి వచ్చింది.  ఈ జియో విషయంలో ఏవో వివాదాలొచ్చాయికదా అని, sim  మార్చలేదు.కానీ సడెన్ గా నా ఫోను block  అయిందని మెసేజీ. ఏమిటా అనుకుని  Reliance Store  కి వెళ్తే తెలిసింది, వాళ్ళంతటవాళ్ళే మార్చేశారూ అని.అయినా నేను వాళ్ళ Data  ఎక్కడుపయోగించానూ, ఇంట్లోనేగా, దానికి  Wi-fi ఎలానూ ఉంది. అదండీ విషయం.

ఈ కొత్త  plan ( 1199/-) లో మొదటిబిల్లొచ్చాక చూడాలి, నిజంగా free కాల్సేనా అన్నది. మా ఇంటావిడైతే హాయిగా మెర్రీగా గంటలతరబడి వాడేస్తోంది…

సరదా సరదాగా  ఈ కథ%e0%b0%ae%e0%b0%be%e0%b0%b8%e0%b0%82%e0%b0%b8%e0%b0%be%e0%b0%b0%e0%b0%be%e0%b0%b2%e0%b1%81 చదివేయండి…

సర్వేజనాసుఖినోభవంతూ…

బాతాఖాని- లక్ష్మిఫణి కబుర్లు- give a thought…

చిన్నప్పటి రోజుల్లో , నాన్నగారితో కూరలు కొనడానికి ఏ సంతకో వెళ్ళేవాళ్ళం  కాబట్టి  కూరలు ఎన్నిక చేయడం ( అంటే లేతవా, ముదురువా అని , బెండకాయ ముచిక విరవడమో, ఆనపకాయ గోరుతో గిల్లడమో లాటివన్నమాట ), బేరాలాడ్డం   by default , మనలో వచ్చేశాయి, అవసరాన్ని బట్టి ఉపయోగిస్తూంటాము కూడా. ఎప్పుడైనా ఏ పప్పులకో కిరాణా షాప్ కి వెళ్ళడంకూడా  అలవాటైపోయింది, చాలా మంది ఆ తరం వారికి.   పప్పులెంతంత తీసికోవాలీ, అలాగే పోపు సామాన్లెంతంత తీసికోవాలీ అన్న వాటిమీద కూడా ఓ అవగాహన ఏర్పడింది. ఉదాహరణకి ఏ ఆవాలో తెమ్మంటే, ఏ ఊరగాయరోజుల్లో కిలోల లెక్కన తెస్తాము కానీ, నెలసరి సరుకుల్లో ఏదో వంద గ్రాములతోనో సరిపోతుంది.. పెద్దయిన తరువాత ఉపయోగపడతాయని అలవాటు చేశారు. అంతే కానీ, మనల్ని ఏదో హింస పెట్టాలనిమాత్రం కాదనేది, మనందరికీ తెలుసు. అయినా కానీ, మనమేదో పేద్ద శ్రమపడిపోయినట్టూ, మన పిల్లలకి అసలలాటి   so called  ” శ్రమ ” అనేదే  తెలియనట్టు పెంచాలనే సదుద్దేశంతో , పిల్లలకి  ఏదైనా పనిచెప్పడమే  ఓ పెద్ద నేరమన్నట్టుగా పెంచాము , మన పిల్లలని. ఈరోజుల్లో అయితే  ఆ పధ్ధతి ఇంకా ముదిరిపోయింది. పైగా ఎవరైనా అడిగితే, “మా పిల్లలకి మా దగ్గర చాలా  freedom  అండీ, వాళ్ళూ వాళ్ళచదువులేకానీ, అస్సలు బయటి పనులేమీ చెప్పమండీ… ” అంటూ గొప్పలుచెప్పుకోడానిక్కూడా వెనకాడరు, అదేదో పేద్ద ఘనకార్యం లా.  చివరకెలా తయారయారంటే, ఏ కొద్దిచోట్లో తప్ప, బజారుకి వెళ్ళి ఓ సరుకు కూడా సరీగ్గా తేలేని పరిస్థితి. ఇంక ఆ తరువాతి రోజుల్లో తామే తల్లితండ్రులయాక, వారి పిల్లలకేం నేర్పుతారో ఆ భగవంతుడికే తెలియాలి.

ఏదో అంతర్జాలంలో చదివేస్తే రాత్రికిరాత్రి గొప్పవారైపోరుగా. ఇంక భాష దగ్గరకి వస్తే, ఈరోజుల్లో ఇంగ్లీషులో మాట్టాడలేకపోతే వాళ్ళ జీవితాలే వ్యర్ధమనుకునే రోజులు. పోనీ అదైనా సరీగ్గా ఉందా అంటే ప్రతీదానికీ ఓ shortcuట్టాయె. ఛస్తే అర్ధం అవదు. పిల్లకో, పిల్లాడికో నడవడం వచ్చిందంటే చాలు, అవేవో  Day Care  లోకి పంపడం. అదేమీ తప్పని కాదు, ఈరోజుల్లో భార్యాభర్తలిద్దరూ ఉద్యోగాలు చేస్తున్నందువలన ఈ పరిస్థితి తప్పదు. పైగా పిల్లలు కూడా  సాధారణంగా బాగుపడతారు. Like for example..  సిగ్గుపడకుండా మాట్టాడ్డం, ఉన్నదాన్ని ఇతరులతో పంచుకోవడం లాటివి. ఇలాటివన్నీ ఇదివరకటిరోజుల్లో ఇంట్లోనే నేర్చుకునేవారనుకోండి. అది వేరే విషయం. కాలంతోపాటు అన్నీ మారుతూంటాయి. ఈ playschool/ Day Care  వాళ్ళు, పిల్లలకి చాలా  మంచివిషయాలే నేర్పుతున్నారనడంలో సందేహం లేదు. పైగా పిల్లలుకూడా ఉల్లాసంగా ఉంటున్నారు. వీళ్ళ పరిజ్ఞానం పెంచాలనే సదుద్దేశంతో , నగరాల్లో, పిల్లలని  అక్కడ ఉండే  Malls  కి తీసికెళ్ళి చూపించడం ఓ కొత్త ఒరవడి. పుస్తకంలో బొమ్మలు చూపించి, ఇది ఫలానా, అది ఫలానా అంటూ చెప్పడంకంటే, ఇలా ఏ  Mall కో తీసికెళ్ళి, ప్రత్యక్షంగా చూపించడం చాలా బావుంది. తమతో పిల్లలని తల్లితండ్రులూ తీసికెళ్తారు, కానీ అదేపని   Teacher  తీసికెళ్తే  ఆ పధ్ధతే వేరు.ఎందుకంటే, parents  తీసికెళ్ళినప్పుడు, కొన్ని కొన్ని కౌంటర్లకేసి తీసికెళ్ళరు, ఏ వస్తువు కావాలని పేచీపెడతాడేమో అనే భయంతో. Teacher  తో వెళ్ళినప్పుడు Only Window shopping  కాబట్టి గొడవ లేదు..

ఈగోలంతా ఎందుకు రాస్తున్నానంటే, మొన్న దగ్గరలో ఉన్న  Reliance Mall  కి వెళ్ళినప్పుడు, ఓ నలుగురైదుగురు టీచర్లూ, ఓ పాతికమంది చిన్నపిల్లలూ కనిపించారు.అంతవరకూ బాగానే ఉంది.ఆ mall  లో ఉన్న ప్రతీ counter  దగ్గరకీ తీసికెళ్ళడం, వాటి గురించి చెప్పడమూ. కానీ ఆ టీచర్లు చెప్పేటప్పుడు ఇంగ్లీషు తో పాటు, మాతృభాషలో కూడా చెప్తే,  ఈ పిల్లలకి అర్ధం అవుతుందిగా. 

ఉదాహరణకి   aubergine కి బదులు ఏ బెంగన్ అనో, వంకాయ ( మన వైపు) అనో కూడా చెప్తే బావుంటుందేమోకదూ. అలాగే   Bottle Gourd  తో పాటు  లౌకీ/ ఆనపకాయ,  … టొమాటో అంటే సులభంగా తెలిసేదానికి అదేదో  Lycopersicon esculentus అంటే కంగారు పడిపోరూ పిల్లలూ..ఒప్పుకుంటాము … ఈ భావిభారతపౌరులందరి  Final Destination  అమెరికాయే అని.అందరూ వెళ్ళలేరుగా. కొంతమందైనా దేశంలో స్థిరపడాల్సినవారేకదా, దేశవాళీ పేర్లు  తెలిస్తే ఉపయోగం కానీ, ఈ గ్రీక్ లాటిన్ పేర్లు ఎవడికర్ధం అవుతాయీ? ఇలాటివి చూసినప్పుడు చిరాకేసికొస్తుంది– ఊరుకుంటానా, ఆ టీచర్లకి ఓ సలహా ఇచ్చాను… మరాఠీ/ హిందీ లోకూడా చెప్తే బావుంటుందేమో అని. మొహమ్మాటానికి సరే అన్నారు. చూద్దాం…

IMG_20160921_100500.jpg

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– Will we ever grow up?

మనవాళ్ళకున్న ఓ పెద్ద జాడ్యం ఏమిటంటే,  ఏదో ఒక రంగంలో తమ ప్రతిభ ప్రదర్శిస్తే చాలు, వెంటనే  ” మా వాడంటే ..మావాడు.. ” అని  చంకలెగరేసికోవడం. ఉదాహరణకి నిన్నటిరోజున  రియో  ఒలింపిక్ క్రీడలలో , కుమారి  సింధు బ్యాడ్మింటన్ పోటీలో ఫైనల్స్ కి చేరారు. ఇది చాలా గొప్పవిషయం. అందులో సందేహమేమీ లేదు. ఆమె మన భారతదేశాన్ని  represent  చేస్తూవెళ్ళిన క్రీడాకారిణి. అందులోనూ ఏదో అరకొరగా పతకాలు  తెచ్చే మన క్రీడాకారుల విషయంలో మరీ గొప్ప. అప్పుడెప్పుడో సైనా నెహవాల్ ప్రపంచ ఛాంపియన్ అయినప్పుడు, ఆ వెర్రితల్లి హైదరాబాదులో  జన్మదాఖలా లేకపోవడం వల్ల కానీ, లేకపోతే ఆమెనీ ఏ బ్రాండ్ ఎంబాసిడరో చేసేవారు. ఇంకొకావిడ, హైదరాబాదీ అవడంతో హాయిగా బ్రాండ్ ఎంబాసిడరయింది ( పోనిద్దురూ పాకిస్తానీవాడిని పెళ్ళిచేసికుంటే ఏమిటీ? ).  భాగ్యనగరంలో ” ఆధార్  కార్డ్  ” ఉందా లేదా? అదీ లెక్క. మరావిడ తెలంగాణా రాష్ట్రం గురించి ఎంత ప్రచారం చేస్తోందో ఆ ” అల్లా ” కే ఎరుక. సయనా నెహవాల్ ప్రపం చ ఛాంపియన్ అయినప్పుడు, తీరిగ్గా కూర్చుని ” అదీ పెద్ద గొప్పేనామ్మా..” అని ఓ తెలివితక్కువ ప్రకటనకూడా చేసింది.Leave it  less said the better..

 ఇంక ప్రస్తుతానికి వస్తే, నిన్నటి రోజంతా మన టీవీల్లో, సిందూ గురించే కార్యక్రమాలు.     ప్రసారమాధ్యమాల్లో కనిపించడానికి , మన రాజకీయనాయకులకి ఇంకో మహదవకాశం. ఏదో తామే ఒలింపిక్ క్రీడల్లో ఆడేసినంత హడావిడి చేస్తున్నారు. ఎవడుపడితే వాడు  మా అమ్మాయంటే మా అమ్మాయనేవాడే. అది రైటేనండి బాబూ. .ఓ నెల్రోజులుపోయాక , ఎవరికివారే తమ పార్టీకి చెందిందా, తమకులానికి చెందిందా అనే ప్రక్రియ ప్రారంభించి, మొత్తానికి ఏదో ఒక లేబుల్ తగిలించడం ఖాయం.ఈ అమ్మాయికి మరి మన తెలంగాణా చంద్రుడు గారు, ఏం పదవి ఇస్తారో చూడాలి. పాపం ఆంధ్ర చంద్రుడికి ఛాన్స్ లేదూ అనలేము. ఎందుకంటే  ఆమె   తల్లితండ్రులది మాచెర్ల ట. ఈమెకి గొడవలేదనుకోండి– పుట్టడమే భాగ్యనగరంలో . ఇందులో గొడవేమిటీ అనకండి… ఎందుకంటే  మాచెర్ల పేరుతో ,   ఆంధ్రప్రదేశ్ లో ఒకటీ, తెలంగాణా లో మూడూ ఉన్నాయి.. ఇప్పుడామ్మాయి ఆంధ్రా అమ్మాయా, తెలంగాణా అమ్మాయా అని తేల్చేది? ఇది నేననేది కాదు, అప్పుడే  Facebook  లో కొట్టుకోడం మొదలెట్టారు. అందరి వంశవృక్షాలూ , మూలాలూ తెలుస్తాయి.  The whole thing looks so funny and silly.. పోనీ ఏ జాతీయక్రీడలో, లేదా ఏ గ్రిగ్గు పోటీలో అయితే  ఫలానా రాష్ట్ర ప్రతినిధీ అనొచ్చు. కానీ ఆమె ఇక్కడ అంతర్జాతీయ పోటీల్లో, మన దేశ ప్రతినిధి , అనేమాట, మిగిలినవారి సంగతెలా ఉన్నా, మన తెలుగు వారు మర్చిపోయారు.

అలనాటిరోజుల్లో శ్రీ మొక్కపాటి నరసింహ శాస్త్రిగారు  ఓ వ్యాసం రాశారు…ఆంధ్రత్వం  అని. చదివి ఆనందించండి.

 

%d bloggers like this: