బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– keeping fingers crossed…

    ఈ టపా కి పెట్టిన శీర్షిక చిత్రంగా ఉంది కదూ.. ఏం చేస్తాను.. ఏ దిక్కూ లేకపోతే చేయగలిగిందల్లా అంతకంటే ఉండదు. గత పదేళ్ళుగా, ప్రతీ ఏడాదీ, పెన్షను బట్వాడా చేసే మా SBI కి నవంబరు నెలొచ్చేసరికల్లా, వెళ్ళడమూ, ” బతికే ఉన్నాను మహాప్రభో..” అని మొరపెట్టుకోవడమూ, తిరిగి ఓ ఏడాది దాకా నిరాటంకంగా( అదృష్టం బాగుంటే ) ప్రతీ నెలా పెన్షన్ తీసికోవడమూనూ. ఈ ప్రక్రియకు నేను పెట్టుకున్న ముద్దు పేరు..thaద్దినం. దీనిమీద ఓసారి ఓ టపా కూడా వ్రాశాను. ఒకటేమిటీ ప్రతీ ఏడూ వ్రాసేవాడిని. శ్రీ మోదీగారి ప్రభుత్వం వచ్చిన తరువాత, ఇందులో కొంత వెసులుబాటు కల్పించారు. ప్రతీ నవంబరులోనూ, పెన్షనర్లందరూ బ్యాంకులకి వెళ్ళనక్కరలేదూ, online లో బతికే ఉన్నామని ఋజువు చేస్తే చాలూ అన్నారు. అమ్మయ్యా బతికామురా బాబూ అనుకున్నాను. ఈ తతంగం అంతా ఏం చేస్తారూ, ఎలా చేస్తారూ అన్నది ఇన్నాళ్ళూ ప్రకటించలేదు. పోనిస్తూ.. ఇంకా 7 నెలల పుణ్యకాలం ఉందిగా ఆ తతంగానికి అనుకున్నాను. కానీ, ఆ ముహూర్తం కూడా వచ్చేసింది.

    ఈవేళ నా మొబైల్ లో ఓ సందేశం…నా పేరూ, నా ppo నెంబరూ, ఓ లింకూ అందులో నా ఆధార్ నెంబరు నమోదు చేసికోడానికి ఓ పాస్ వర్డూ..”అంతవరకూ బాగానే ఉంది. వెంటనే నా సిస్టం లో ఆ లింకుకి వెళ్ళి, వారిచ్చిన సమాచారం ఉపయోగించి, నా ఆధార్ నెంబర్ నమోదు చేసేసికున్నాను. అంతవరకూ కూడా బాగానే ఉంది. మనం బతికుండడమే కాకుండా, దానికి ఓ సర్టిఫికెట్ ఒకటి ఉండొద్దూ. అదేదో సంపాదించడానికి, ఆ సైట్ లో సైన్ అప్ చేసికోమన్నారు. అక్కడ వివరాలన్నీ, నింపినా, అదేదో డౌన్ లోడ్ చేసికుని, దానిమీద ఓ స్టాంపు వేయించి అప్ లోడ్ చేయమన్నారు. పోనీ చేద్దామని తీరా చూస్తే, దాని లింకు మెయిల్లో పంపుతామన్నారు. చాలాసేపు చూసి, రాకపోతే, వారిచ్చిన నెంబరుకి ఫోను చేయడం దగ్గర మొదలయింది, ఈ టపాకి పెట్టిన శీర్షిక. ఓ పదినిముషాలు వెయిట్ చేసిన తరువాత ఒకతను లైనులోకి వచ్చి, నా గోల విని, మీకు ఇచ్చిన కోడ్ చెప్పమన్నాడు. అది చెప్పగానే, ఓ నిముషం ఆగి, ” మీ పని అయిందీ, ఆధార్ నెంబరుతో అనుసంధానం పూర్తయిందీ.. హాయిగా కూర్చోండీ..” అన్నాడు. సరే, తరువాత ఏం చేయాలీ అని అడిగితే, ఏమీ చేయనక్కరలేదూ అన్నాడు. మరి నవంబరు సంగతి ఏమిటయ్యా అంటే, ఫరవాలేదూ, మీరు బతికున్నట్టే లెఖ్ఖా అంటాడు. అలా కాదూ, ఈలోపులో టపా కట్టేస్తే.. ఫరవా లేదూ అంటాడు. మరి చెప్పండి, బతికున్నట్టా లేదా.. అంటే డిశంబరులో పెన్షను వస్తే బతికున్నట్టూ, లేకపోతే, లక్షణంగా బ్యాంకుకి వెళ్ళి ఇదివరకటిలాగే సంతకం పెట్టి, మన అస్థిత్వాన్ని ఋజువు చేసికోడమూ.. ఇదేదో కొత్తగా మొదలెట్టి, లేనిపోని కొత్త సమస్యలు మొదలెట్టారు. ఇప్పుడు అర్ధం అయిందా ఈ టపాకి అలా శీర్షిక పెట్టానో?

    కొత్త ప్రభుత్వం వచ్చిన తరువాత, మన ప్రధాన మంత్రిగారు, పాస్ పోర్టులూ, వీసాల విషయంలో నిమిషాలమీద పనైపోతుందన్నారు. ఎంత తొందరగా అవుతుందో చెప్పడానికి, మా అనుభవం ఒకటి చెప్తాను– మా కోడలు తను అమెరికా Carneigie Mellon University కి వెళ్ళాల్సిన సందర్భంలో, Passport renewal కి తత్కాల్ లో 1500 కట్టి ఎప్లై చేసింది. ఫలానా తేదీ న రమ్మన్నారు. కాగితాలన్నీ తీసికెళ్తే, అదేదో సర్టిఫికేట్ లేదూ, గవర్నమెంటులో ఫలానా జీతం పైబడ్డవారిదగ్గరనుండి సర్టిఫికెట్ తెమ్మన్నారు. సరే అని, నాకు తెలిసిన ఒక డాక్టరు గారి దగ్గర తీసికుని, రెండో సారి వెళ్ళింది. అందులో మా అబ్బాయి పేరు పూర్తిగా రాయలేదూ అని పంపించేశారు. మూడో సారి వెళ్ళినప్పుడు ఫొటో మీద సరీగ్గా సంతకం లేదూ అన్నారు. ఇక్కడ చిత్రం ఏమిటంటే, మూడు సార్లు వెనక్కి పంపించేస్తే , మళ్ళీ 1500 లూ కట్టాలి. తిరిగి 1500 కట్టి, మూడో సారి వెళ్తే, ఆ సర్టిఫికెట్ ఇచ్చినాయన జీతం అంతుందా అంటారు. మా కోడలికి చిర్రెత్తుకొచ్చేసి, ఇప్పటికి మూడు సార్లు వెనక్కి పంపేసి, తిరిగి 1500 కట్టించుకున్నారూ, ఈ విషయాలన్నీ మొదటిసారో, రెండోసారో చెప్పడానికేంరోగం అని గయ్యిమంది. మీఈష్టం వచ్చినట్టు చేసికోండీ, నేనిక్కడనుండి కదలనూ అని ఝణాయించేసరికి, నోరుమూసుకుని, ఆ విషయాలన్నీ వాళ్ళే verify చేసికుని, మొత్తానికి సంతకం పెట్టింది. అందుకేనేమో అంటారు.. ” అమ్మ పెట్టేవన్నీ పెడితే కానీ…” అని. ప్రభుత్వానికి ఆదాయం పెంచడానికి ఇదో మార్గం అనుకుంటా. ఏదో కారణం చూపడమూ, మూడు సార్లు reject చేసేయడమూనూ. రైల్వేల్లో చూడండి, ఓ రెండు గంటల్లో waiting list కొల్లేరు చాంతాడంత అయిపోతుంది. పెళ్ళాం పిల్లలతో వెళ్ళేవారు చచ్చినట్టు ” తత్కాల్ ” లో తీసికుంటారనే కదా…

    అఛ్ఛే దిన్ అంటే ఇవేనేమో… ఆ భగవంతుడికే తెలియాలి...

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు

    మగాడి విజయం వెనుక స్త్రీ పాత్ర ఎంతో ఉంటుందనే సామెత అందరూ వినే ఉంటారు. అది నూటికి నూరుపాళ్ళూ నిజం అనడానికి, మన దైనందిక జీవితాల్లో ఎన్నో ఉదాహరణలు కనిపిస్తాయి. ఇంటి ఇల్లాలుని బట్టే కదండీ, మన అస్థిత్వం ! వచ్చిన గొడవల్లా ఏమిటంటే, ఆ నిజాన్ని ఒప్పుకోడానికి పురుషాహంకారం అడ్డొస్తూంటుంది. అయినా నిజం నిజమేగా.. సాధారణంగా చాలామందికి ఒక passion అనేదుంటుంది. ఆ passion కొన్నిసార్లు, ఇంట్లోవారికి, ముఖ్యంగా ఇంటి ఇల్లాలుకి కొంచం, చిరాగ్గాకూడా ఉంటూంటుంది. అయినా ఏదోలా సద్దుకుపోతూంటారు. అదేకదా మనక్కావాల్సిందీనూ. ఏదోలా సహించేస్తోందికదా అని, మనం కూడా హద్దులు దాటకూడదు. కొంతమందికి విహారయాత్రలు చేయడం ఇష్టం, కొంతమందికి ఆధ్యాత్మిక యాత్రలు చేయడం ఇష్టంగా ఉంటుంది. కానీ, ప్రతీసారీ ఇంటాయన ఎక్కడికైనా వెళ్ళినప్పుడు, ఇంటి ఇల్లాలుకి వీలవకపోవచ్చు. అయినా సరే, ఇంటివిషయాలు తను చూసుకుంటానని చెప్పి, భర్త ఉత్సాహంమీద నీళ్ళు చల్లలేక, ” సరే.. ఈసారికి మీరెళ్ళొచ్చేయండి.. ఇక్కడ నేను చూసుకుంటానులెండి..” అని భర్తకు భరోసా ఇస్తుంది. మరి ఇదేకదా ప్రతీభర్త విజయం వెనుకా ఓ స్త్రీ పాత్ర ఉందంటే. ఏదో ఉదాహరణకి చెప్పాను. కానీ ఇలాటివే , ఎటువంటి passion ఉన్నా సరే, భార్య సహకరిస్తేనే, విజయవంతం అవుతాయన్నది పదహారణాల నిజం.

    కానీ, చిత్రంగా దంపతులిద్దరికీ ఒకే వ్యాపకం ఉంటే ” సోనేపే సుహాగా ” కదూ. అలాటి దంపతులే, మా స్నేహితులు శ్రీమతి రమణ గారూ, శ్రీ కృష్ణమూర్తిగారూనూ. మా పరిచయం ఓ రెండేళ్ళ క్రితం జరిగింది.. మేము 2014 మే నెలలో హైదరాబాద్ వెళ్ళినప్పుడు, శ్రీ కృష్ణమూర్తిగారు, మా దంపతులని, తమ స్వగృహానికి తీసికెళ్ళి అతిథిసత్కారం చేశారు. ఆ సందర్భంలో ఒక టపా వ్రాశాను. వారింటికి వెళ్ళినప్పుడు, శ్రీమతి రమణ గారు చూపించిన ఆప్యాయత, అభిమానం జీవితంలో మర్చిపోలేము. అక్కడ అప్పుడు గడిపిన మధురక్షణాలు ( 4 గంటలు) ఇప్పటికీ, ఎవరిని కలిసినా పంచుకుంటూంటాము. అచ్చ తెలుగు , షడ్రసోపేతమైన విందు, కొసరికొసరి వడ్డించడమూ, ఆవిడ మాతో మాట్టాడిన పధ్ధతీ ( ఎటువంటి భేషజాలకీ పోకుండా ) ఎప్పటికీ మరువలేనివి. ఓ మంచి స్నేహితులతో పరిచయమయిన సంతృప్తి కలిగింది. ఈ వయసులో ఇలాటివే కదండీ కావాల్సినవి.

    ఈవేళ మధ్యాన్నం, మా అబ్బాయి ఫోను చేసి చెప్పాడు– ఒక విషాద వార్త– శ్రీమతి రమణ గారు ఇక లేరని. నమ్మలేకపోయాను. ఆవిడ మాతో చెప్పిన కబుర్లు ఇప్పటికీ గుర్తున్నాయి.
వెంటనే శ్రీకృష్ణమూర్తి గారికి ఫోను చేసి, పరామర్శించాను. అంతకంటే ఏమీ చేయలేక. ఆయనకి ఈ వయసులో, జీవిత భాగస్వామిని కోల్పోడమంటే చాలా పెద్ద దెబ్బ. జీవితంలో ఆయన కష్టసుఖాలలో పాలుపంచుకోవడం , సాధారణంగా అందరూ చేసేదే. కానీ ఆయన ఎంతో అపురూపంగా చూసుకునే కళాఖండాలని, స్వంత బిడ్డల్లా సాకడం చాలా గొప్ప విషయం. ఆవిడకే చెల్లింది.
ఈవిషాద సమయంలో శ్రీ కృష్ణమూర్తి గారికి, ఆ భగవంతుడు, శక్తినీయాలని ప్రార్ధిస్తున్నాను. శ్రీమతి రమణ గారి ఆత్మకు శాంతిని ప్రసాదించమని ఆ భగవంతుడిని ప్రార్ధిస్తూ.

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– అయ్యో… పాపం…

    మనకు తెలిసిన వ్యక్తైనా, సంస్థ అయినా కనుమరుగైపోయినట్టు తెలిస్తే, అయ్యో ..పాపం .. అనుకోవడం జరుగుతూంటుంది కదూ. అంతదాకా ఎందుకూ, ఆరోజుల్లో మన ఇళ్ళల్లో ఉండే చెట్టో, చేమో, ఏ గాలివానైనా వచ్చి కూకటి వేళ్ళతో లేచిపోయినా అంతే బాధగా ఉండేది. పెంపుడు జంతువుల విషయంలోనూ అలాగే ఉంటుంది కదూ..ఈ ఆధునిక యుగంలో, అలాటి బంధాలూ, అనుబంధాలూ అంతగా కనిపించడం లేదు. మనుషులకే దిక్కులేదు, ఇంక సంస్థలూ, చెట్లూ చేమల మాటెవడికి పడుతుంది? ఇంక సంస్థలంటారా, రోజుకో సంస్థ పుట్టగొడుగుల్లా పుట్టుకొస్తూన్న ఈ రోజుల్లో, మహ అయితే, రాత్రికి రాత్రే కోటీశ్వరులైపోవాలనే దురాశ తో ఆ ఫైనాన్సు కంపెనీలోనో, బ్యాంకులోనో డబ్బులు “పొదుపు” చేసికున్నవారు మాత్రం, ఆ “సంస్థలు” జెండా ఎత్తేసినప్పుడు మాత్రం అయ్యో..అయ్యయ్యో.. అని నెత్తీ నోరూ బాదుకుంటారు, కనీసం వాళ్ళు దాచుకున్న డబ్బులొచ్చేవరకూ

    ఇంక చెట్టూ పుట్టా అంటారా, ఈరోజుల్లో పెరుగుతూన్న జనాభా దృష్ట్యా రోడ్లను వెడల్పు చేసే కార్యక్రమంలో, ఈరోజుల్లో ప్రతీ చోటా అడ్డం వచ్చిన చెట్లన్నీ కొట్టిపారేస్తున్నారు. “అభివృధ్ధి” కావాలంటే ఆమాత్రం ” త్యాగాలు ” చేయాలిగా !! ప్రతీదానికీ సెంటిమెంటు పెట్టుకోలేముగా మరి! చెప్పేనుగా మనుషులకే ఠికాణా లేదు. ఏదో ఆ కట్టుకున్నవాడో, కట్టుకున్నదో తప్ప, మిగిలినవారికి అంతగా పట్టింపు ఉండడంలేదు. ఏదో ఆ పదిరోజులూ కార్యక్రమాలు చేసేసి చేతులు దులిపేసికోవడం. ఆ తరువాత గుర్తుండి, వీలుంటే మాసికాలూ, తద్దినాలూ పెట్టడం. లేకపోతే ఓ దండం పెట్టేయడం. చేసికున్నవాడికి చేసికున్నంతా. పైగా ఇంకో విషయం, ప్రతీదానినీ సమర్ధించుకోవడం– ” ఈరోజుల్లో అంత టైమెక్కడిదండీ..” అని. మరి ఆరోజుల్లో టైముండే చేసేవారా, ఉన్న అనుబంధాన్ని బట్టి ప్రతీదానికీ టైము కేటాయించేవారు. కనీసం సంవత్సరంలో ఒకసారైనా గుర్తుచేసికుని, ఆ వ్యక్తి గురించి నాలుగు మంచిమాటలు చెప్పుకునేవారు. కానీ ఈరోజుల్లో , ఓ ప్రముఖ వ్యక్తై పోయాడంటే, ఆ ఒక్కరోజుకీ మాత్రం, మీడియా ధర్మమా అని, ఆ కుటుంబ సభ్యులకే కాదు, దేశం/ రాష్ట్రం లో , ఎవడు టివీ పెట్టినా అతన్ని హాస్పిటల్ నుండి, అంత్యక్రియలదాకా జరిగే కార్యక్రమాలని చూడాల్సిందే. ఆ వ్యక్తితో మనకున్న అనుబంధాన్ని బట్టి “అయ్యో..పాపం ” అనుకుంటాము.
పైన ఉదహరించినవన్నీ, ఎవరి అనుబంధాన్ని బట్టి వారు అనుభవిస్తూంటారు. ఒకరికి నచ్చింది ఇంకోరికి నచ్చాలని లేదు. ఓ వ్యక్తున్నాడనుకోండి, అందరికీ ఉపకారాలు చేసుండకపోవచ్చు, ” పోన్లెద్దూ ఓ గొడవొదిలిందీ.. ” అనుకోవచ్చు. ఓ చెట్టు కొట్టేసినా, పోనిద్దూ ప్రతీరోజూ ఆకులెత్తుకోలేక చచ్చేవాళ్ళం అని అనుకునేవారున్నా ఆశ్చర్యం లేదు. అలాగే ఓ పెంపుడుజంతువు గురించి కూడా, ఆ పెంచుకున్నవాడికుండొచ్చేమో కానీ, చుట్టుపక్కలున్నవాళ్ళు ” అమ్మయ్యా ఓ గొడవొదిలిందిరా బాబూ, ఎప్పుడు చూసినా భొయ్యిమంటూ అరవడమే, ఎప్పుడు మీదపడుతుందో తెలిసేది కాదు..” అన్నవారే ఎక్కువగా ఉంటారనడంలో సందేహం లేదు.

   కానీ కొన్ని సంవత్సరాలపాటు, అందరి జీవితాలతో ఓ “బంధం” పెనవేసికుని, ఎందరో ఎందరెందరో మొహాలలో, ఓ సంతోషం చేకూర్చిన ఓ సంస్థ, ఒక వ్యవస్థ కనుమరుగైపోతూందని చదివినప్పుడు మాత్రం, ” అయ్యో.. అలాగా..” అని అనుకోని వారుండరంటే ఏమాత్రం అతిశయోక్తి కాదు. ఇరవయ్యో శతాబ్దంలో పై ఊళ్ళకి చదువులకోసం, వెళ్ళినవారనండి, ఎక్కడో దూరప్రదేశాల్లో ఉద్యోగరీత్యా ఉంటూ, స్వగ్రామంలో ఉండే తల్లితండ్రులనండి, లేదా ఆరోజుల్లో తమ రచనలు ఏ పత్రిక్కో పంపినవారనండి, చిన్నచిన్న గ్రామాల్లో గ్రంధాలయాలకి నాగా లేకుండా, పత్రికలు తెప్పించుకునేవారనండి… ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే లక్షలాది మనుషులకి, తోడునీడగా ఉండే ఆ ” మనీ ఆర్డరు ” వ్యవస్థ కనుమరుగపోతూందని ఈవేళ పేపర్లో చదివేసరికి, నిజంగా గుండె చెరువైపోయిందంటే నమ్మండి.MO

MO Form

    అలాగని నాకు ఈ మనీఆర్డర్లతో పెద్దగా అనుబంధం లేదు.ఊళ్ళోనే స్కూలుఫైనలు దాకా స్కూలూ, ఇంటి దగ్గరలోనే డిగ్రీ సంపాదించుకోడానికి ఓ కాలేజీ, ఆ డిగ్రీ ఏదో సంపాదించగానే, అదృష్టం కొద్దీ పూనా లో ఉద్యోగమూ. మొదటిజీతం వచ్చేలోగా, కావాల్సిన డబ్బులేవో, ట్రైనెక్కేముందే చేతిలో పెట్టేశారు.ఇంక మళ్ళీ మనీఆర్డర్లంటే, కాళ్ళిరక్కొట్టేవారేమో. దేనికైనా పెట్టిపుట్టాలంటారందుకేనేమో..అబ్బ మా పెద్దన్నయ్యగారిలా మెడ్రాసులోనో, చిన్నన్నయ్యగారిలా ఏ కాకినాడలోనో, వాల్తేరులోనో , హాస్టల్లో ఉండి చదువుకుంటే ఎంత హాయిగా ఉండేదో, నాక్కూడా ఈ మనీఆర్డర్లు వచ్చేవేమో అని ఊహించేసికుని సంతోషపడడంతోనే సరిపోయింది. పొట్టకోస్తే అక్షరమ్ముక్కొస్తేనేకదా, పైచదువులకి పైఊళ్ళకి పంపడం? అదేమో లేదాయె, మరి ఈ మనీఅర్డర్లూ అవీ ఎక్కణ్ణుంచొస్తాయీ? పోనిద్దురూ, ఆ మనిఆర్డరేదో, టైముకి రాకపోతే పడే ” కష్టాలు” భరించాల్సిన అవసరం లేకపోయింది. అలా సరిపెట్టేసికుంటే హాయి కదా. టైముకి ఇంటిదగ్గరనుండి, మనీఆర్డరు రాకపోతే, పడే కష్టాలలో పాలుమాత్రం పంచుకున్నానండోయ్.. ఆరోజుల్లో మా స్నేహితుడొకరు ఇక్కడ మెడికల్ కాలేజీలో చదువుకునేవారు. మరి ఆరోజుల్లో అప్పటికే ” భవదీయుడు” ఉద్యోగస్థుడుగా, ( కాలరెత్తికుని తిరిగే వ్యవహారం మరి ! ), అప్పుడప్పుడు, తనకి మనీఆర్డరు రాకపోతే, ఓ పదో, పాతికో చేబదులడిగేవారు ! తరువాత్తరువాత నేనే చేబదుళ్ళడిగే పరిస్థితికి చేరిపోయాననుకోండి, అది వేరే సంగతి. మనీఆర్డర్లతో నా అనుబంధంగురించి ప్రస్తావించడానికి చెప్పేను.

    పైఊళ్ళకి పైచదువులకి పంపేటప్పుడు, ఆ ఊళ్ళో తెలిసినవారికి పరిచయం చేసేవారు తప్పకుండా. కారణం మరేమీ కాదూ, ఏ కారణం చేతైనా టైముకి మనీఆర్డరు అందకపోతే, ఆ పరిచయం ఉన్నాయన దగ్గరకి వెళ్ళి, పని కానిచ్చుకోవచ్చని. అసలు ఆ మనీఆర్డర్ల ప్రక్రియే తమాషాగా ఉండేది. మా కాలేజీలో బుల్లబ్బాయిగారని ఓ పోస్టుమాస్టారుండేవారు. శలవల్లో ఆ పోస్టాఫీసుకి వెళ్ళి ఆయనతో కబుర్లు చెప్పేవాడిని. అప్పుడు చూసేవాడిని. కిటికీలోంచి, డబ్బూ, నింపిన మనీ ఆర్డరు ఫారమ్మూ ఇవ్వగానే, ఆ ఫారం వెనక్కాల ఎర్ర సిరాతో పెద్దగా ఓ నెంబరువేయడం, రెండు కార్బన్ పేపర్లు, అందులో ఒకటి తిరగేసి, రసీదుపుస్తకంలో ఎడ్రసు వ్రాసేసి, ఆ రసీదునెంబరు మళ్ళీ ఆ ఫారంమీద వ్రాయడమూ, అందులో రాసింది కానిపించని ఓ కాపీ మీద ఓ పెద్ద స్టాంపు కొట్టి, చేతిలో పెట్టడమూ. క్షేమసమాచారాలో, విశేషాలో వ్రాసుకోడానికి, ఓ జాగా ఉండేది. కావాల్సినన్ని విశేషాలు వ్రాసేసేవారు, ఆ కాగితం వెనక్కాలా, ముందు భాగాల్లోనూ. ఎప్పుడైనా మనీఆర్డరు వచ్చిందంటే, పోస్టుమాన్ ఓ సంతకం పెట్టించుకుని, ఆ ” సందేశ” కాగితం చింపి మనకిచ్చేవాడు. సంతకం పెట్టించుకున్న భాగం , ఎవరైతే పంపారో వారికి తిరిగిపంపేవారు. అంతకుముందు డబ్బుపంపిన రసీదూ, సంతకం పెట్టిన ఎం.ఓ. రసీదూ ఉంటే చాలు , ఆ రెండిటినీ ఓ తీగకు గుచ్చేయడంతో పని పూర్తైపోయినట్టే. ఈ మనీఆర్డర్ల బట్వాడా ద్వారా, బోర్డర్లలో ఉండే జవాన్లు, వారివారి కుటుంబాలకి డబ్బులు పంపేవారు.

    e-transfers వచ్చిన ఈ యుగంలో మరింక ఈ మనిఆర్డర్లతో పనుండదు, నిజమే. కానీ లక్షలాదిమంది ముఖాలలో నెలకోసారైనా, ఓ “మెరుపు” మెరిపించిన ఆ మనీఆర్డర్ల ప్రక్రియ, ఇంక చూడలేమంటే, మరి బాధగానే ఉంది…

    This is my humble tribute to the Good Old MONEY ORDER… R.I.P

బాతాఖాని- లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– ” జీవన యానం”–

    ఈ మధ్యన “మా” టీవీ లో ప్రతీ రోజూ ప్రొద్దుటే ఓ కార్యక్రమం ” జీవన యానం ” అని ప్రసారం చేస్తున్నారు. సహస్రావధాని శ్రీ గరికపాటి నరసింహరావు గారి ప్రసంగం , చాలా బాగుంటోంది. ఎంతమంది చూస్తున్నారో తెలియదు , మచ్చుకు రెండు విడియోలు ఇక్కడ ఇక్కడా పెడుతున్నాను. ఈనాటి విద్యావిధానంలో ఉన్న లోటుపాట్లు కొన్ని తెలియ చేస్తున్నారు.

    యాదృఛ్ఛికంగా ఆ మధ్యన News line ( Indian Express ) లో రెండు వార్తలు IE
IE 2
చదివిన తరువాత ఎంతో బాధవేసింది. శ్రీ గరికపాటి వారు చెప్పేరనే కాదు, మనందరికీ తెలుసు, కానీ ఏమీ చేయలేని నిస్సహాయత. ఈరోజుల్లో పిల్లలకి ఏం చెప్తే ఏమి కోపం వచ్చి, అలిగి ఇంటినుండి పారిపోతాడేమో అని భయం !

    సాధారణంగా టీవీల్లో వార్తలు చూడాలంటే , ఓ విరక్తి ఏర్పడింది. ఏదో పైన చెప్పిన కార్యక్రమం బాగుంది కదా అని, ఆ చానెల్ వారు ప్రసారం చేసే కార్యక్రమాలన్నీ, పెద్ద గొప్పగా ఉంటాయని కాదు. entertainment పేరుతో కొన్ని చెత్తకార్యక్రమాలే ఎక్కువ. దానికి సాయం ఆదివారం వచ్చిందంటే చాలు, ఓ మూడు గంటలపాటు, అదేదో క్విజ్ కార్యక్రమం మన నెత్తిమీద రుద్దుతారు. ఇంకా ఎన్నాళ్ళు భరించాలో . ఆ చానెల్ ని ఇంకోరెవరికో అమ్మేశారుట త్వరలోనే ముక్తి లభించొచ్చు. క్విజ్ కార్యక్రమం బాగానే ఉంది, కానీ అదేకార్యక్రమాన్ని రోజంతా మన నెత్తిమీద రుద్దితే ఎలాగండి బాబూ? చెరకు గెడని crush చేయగా..చేయగా రుచికరమైన చెరుకురసం వస్తుంది, నిజమే, కానీ చివరకు మిగిలేది “చెరుకు పిప్పి ” కదా. దానికి రుచీ, పచీ ఉందదు. మన కార్యక్రమాలూ అలాగే.

    అసలు సిసలైన entertainment చూడాలంటే, మన చట్టసభల్లో ప్రతీరోజూ జరిగే “భాగోతాలు ” చాలవంటారా? ఆహా ఏమి భాష, ఏమి హావభావాలు , … అన్నిటిలోకీ పార్లమెంటులోనూ, శాసనసభల్లోనూ అద్యక్షస్థానం లో ఉన్నవారి ఓర్పూ, సహనమూ మెచ్చుకోవాలి. మామూలు మనుష్యులకి అసాధ్యమైన రీతిలో భరిస్తున్నారు. అఛ్ఛా ఇంకో విషయం, సాధారణంగా పిల్లలు తమతల్లితండ్రులనే అనుసరిస్తారని నేర్చుకున్నాము. ఇంక ఈ పాలకుల రీండో తరం కూడా ఇంతేనంటారా? అప్పటిదాకా బతికుంటేనే కదా తెలిసేది..

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– హాస్యానికి పట్టిన దౌర్భాగ్యం….

    మార్చ్ 15, తెలుగులో హాస్యానికి పెద్ద పీట వేసిన శ్రీ మునిమాణిక్యం నరసింహారావు గారి 117 వ జయంతి. కానీ ఆనాటికీ, ఈనాటికీ హాస్యానికున్న నిర్వచనమే మారిపోయింది. సున్నితమైన హాస్యం అంటే ఏమిటో, ఆనాటి తెలుగు రచయితలు ఎందరో..ఎందరెందరో తమ రచనల్లో పొందు పరిచారు. హాస్యం అన్నది, అవతలివారిలో ఉన్న లోటుపాట్లను ఎత్తి చూపడం కాదు. కానీ దురదృష్టవశాత్తూ, ఈ రోజుల్లో వచ్చే so called హాస్యం, అవతలివారిలో కనిపించే , ఏ కొద్ది లోటుపాటునో , cash చేసికుని , దానినే ” హాస్యం” అనే పేరుతో, టీవీల్లోనూ, సినిమాల్లోనూ, ప్రేక్షకుల నెత్తిమీద రుద్దుతున్నారు. ఇదంతా మన దృష్టికోణం లో వచ్చిన మార్పా, లేక ఆయాకార్యక్రమాల రచయిత/త్రి లలో ఎండిపోయిన సృజనాత్మక శక్తంటారా? ఏదీ ఏమైనా, మనసారా నవ్వుకోవడమనేది has gone for a toss.
ఒక్కొక్కప్పుడు, టివీల్లో వస్తూన్న కార్యక్రమాలు చూస్తూంటే, పైగా ఆ కార్యక్రమాలకి వచ్చే జడ్జీల స్పందన చూస్తూంటే, అసహ్యం వేస్తోంది. వాళ్ళకి ఆ వేదిక మీద చేసే నటుడిలో అంతగా నవ్వాల్సినంత విషయమేమిటో, ఛస్తే అర్ధం అవదు. వాడెవడో ఓ చెత్త జోకు వేసినా, హావభావాలు ప్రదర్శించినా, ఇక్కడ ఈ జడ్జీలు ఎగిరెగిరి నవ్వడం. ద్వందార్ధాలు వచ్చేటట్టు డయలాగు చెప్పడం, హాస్యానికి నిర్వచనం అనుకుంటారు. అలాగే ఏదో ఓ కులం వారినీ, వారి ఆచారవ్యవహారాలనీ, వేళాకోళం చేసి, చులకన చేయడమే పరమావధిగా పెట్టుకుంటారు, కొంతమంది రచయితలు. అదో దౌర్భాగ్యం. అయినా ఈ రచయితలని అని లాభం ఏమిటిలెండి, ” మన బంగారం బాగుంటే…” అనే సామెత తెలుసుగా? వీళ్ళు అలవోకగా చేస్తున్నవే, వాళ్ళూ ప్రదర్శిస్తున్నారు. అందువలన ఎవరినీ తప్పు పట్టి లాభం లేదు.

ఈ ” హాస్యం ” అనేదేమీ కొత్తగా వచ్చిందా ఏమిటీ, ఇదివరకటి సినిమాల్లో ఏ సినిమా తీసినా, అందులో ఒక హాస్య జంట తప్పకుండా ఉండేది. పైగా, వారు కూడా ఎంత dignified గా నటించేవారూ? పైగా వారి పాత్రలు కూడా, కథాగమనానికి ఎక్కడా అడ్డు రాకుండా, కథలోనే కలిసిపోయేవి. మరీ సినిమా సీరియస్సుగా ఉన్నా, మధ్య మధ్యలో సరదా సన్నివేశాలని జోడించి, తీసేవారు.పైగా ఆ హాస్యజంటకి ఒక duet తప్పకుండా ఉండేది. పైగా, ఆరోజుల్లో హాస్య నటులు, ఏమీ వెకిలి వేషాలు వేసేవారు కాదు. కానీ ఈ రోజుల్లో హాస్యం పేరుతో వస్తూన్న దృశ్యాలని చూస్తూంటే అసహ్యం వేస్తోంది. దీనికి సాయం, సినిమాలో వచ్చే ప్రతీవాడూ, ఈ హస్యనటుణ్ణి కనీసం ఒకసారైనా చెంపదెబ్బ కొట్టకుండా ఉండరు. చెంప దెబ్బలు తినడం, హాస్యంలో ఓ భాగం అనుకునే దౌర్భాగ్య స్థితిలోకి వచ్చారు తెలుగు సినిమా ప్రేక్షకులు. ఆ మాయదారి రచయిత పోనీ తనకున్న తెలివితేటలతో ఏదో వ్రాశాడే అనుకోండి, ఈ హాస్యనటుల మానాభిమానాలు ఎక్కడికి పోయాయి? Or is it that ఓ చెంపదెబ్బ తినకపోతే పారితోషికం ఇవ్వనంటారా? ఏం దరిద్రమండి బాబూ?

ఇదివరకటి రోజుల్లో ఓ సినిమా చూస్తే, అందులో కనీసం ఒక్కటైనా సందేశంలాటిదుండేది. కానీ ఈరోజుల్లో స్కూళ్ళలో ఉపాధ్యాయులని, అలాగే కాలేజీల్లో లెక్చెరర్లనీ, ఆఖరికి ప్రిన్సిపాల్ నీ కూడా, ఏడిపించడం హాస్యం లోకి వచ్చేసింది. అలాగే, తల్లితండ్రుల గురించికూడా.. అదేదో కార్యక్రమం వచ్చేది–అందులో అతిచిన్న వయసులో ఉండే పిల్లలని, యాంకరు ఏదో అర్ధం పర్ధం లేని ప్రశ్న వేయడం, దానికి ఈ పిల్లో, పిల్లాడో ఓ అసందర్భపు సమాధానం, తన తల్లితండ్రులగురించి చెప్పడం, దానికి ప్రేక్షకులు ఆ తల్లీ తండ్రీతోసహా గొల్లుమని నవ్వడం, పైగా తమ బిడ్డ ఘనకార్యం మెచ్చుకోడం. దానితో ఏమౌతోఁదంటే, అర్ధంపర్ధం లేకుండా, అయినదానికీ, కానిదానికీ వెకిలి సమాధానాలు చెప్పడం.

జీవితంలో “హాస్యం ” అనేదే ఉండకూడదనడంలేదు. ఉన్నదేదో మోతాదులో, ఎవరి మనోభావాలూ కించపరచకుండా ఉండాలి. ఎవరికైనా ఓ లోపం ఉందనుకోండి, ఉదాహరణకి stammering ( నత్తి), అదేదో కొంపలు ముంచేదేమీ కాదు. కానీ అదే పనిగా గేలిచేస్తే అతని మనసు ఎంత బాధపడుతుందో ఆలోచించాలి. ఆ మధ్యన పూణె లో ఆంధ్రసంఘం వారు, ఓ ప్రముఖ హాస్యనటుడిని ఆహ్వానించి, స్టేజ్ మీదకు పిలిస్తే, ఆ మహామహుడు తెచ్చిపెట్టుకున్న “నత్తి ” తో ఓ స్కిట్ చేశారు. ఎంత బాధేసిందో. అంత పెద్దమనిషికి , ఒక లోపాన్ని హాస్యాస్పదంగా ప్రదర్శించడానికి అసలు బుధ్ధెలా వచ్చిందో? దానికి సాయం ప్రేక్షకులుకూడా కరతాళాలోటి.

హాస్యమనేది, చాలా ఆరోగ్యకరమంటారు. కానీ ఈ రోజుల్లో వచ్చే చవకబారు హాస్యమూ కాదూ, లాఫింగు క్లబ్బుల్లో వచ్చే కృత్రిమ నవ్వూ కాదు. స్వతసిధ్ధంగా రావాలి.ఎప్పటికి బాగుపడతారో.. ఆ భగవంతుడికే తెలియాలి.ఈ చవకబారు పరిస్థితి చూసే శ్రీ జంధ్యాల, శ్రీ బాపూ గారూ, శ్రీ ముళ్ళపూడి వారూ, శ్రీ ఆర్.కే.లక్ష్మణ్ గారూ ఇంక చాలూ అనుకుని స్వర్గానికి వెళ్ళిపోయారేమో. ఇంకో చిత్రం ఏమిటంటే, ఆరోజుల్లో హాస్యనటుల విషయం సరేసరి, సూర్యకాంతమ్మగారూ, ఛాయాదేవీ లాటి పాత్రలు ఎంత సీరియస్సువైనా కూడా నవ్వొచ్చేటట్టు చేసేవారు.

శ్రీ మునిమాణిక్యం వారి జయంతి సందర్భంలో , ఇప్పటికే చదివేసినా సరే ఇంకోమారు చదవండి..నేనూ-మాకాంతం..2020010006477 – neenu_makontham

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– ఈ ఒక్కరోజే ఎందుకుట?

    ప్రతీ సంవత్సరంలాగానే, ఈ ఏడాది కూడా ” అంతర్జాతీయ మహిళా దినోత్సవం ” వచ్చిందీ, రాత్రయేసరికి మర్చిపోతాము కూడా. రోజంతా ఏ పేపరు చూసినా, పెద్ద పెద్ద యాడ్లూ, ప్రముఖ స్త్రీల గురించి, వ్యాసాలూ, రోజంతా ఏ చానెల్ చూసినా , గత కొన్నేళ్ళుగా చూస్తూన్న, ప్రముఖ “నిలయవిద్వాంసుల” తో చర్చలూ, సంఘంలో స్త్రీల పాత్ర మరింత పెంచాలని ” తీర్మానాలూ”, ఒకటేమిటి, నానా హడావిడీ చేసేస్తారు. దీనికి సాయం, మన తెలుగు ప్రభుత్వాలు, ఓ అరడజనుమంది సంఘంలో “పేరొందిన” మహిళలకి సత్కారాలూ, స్త్రీజనోధ్ధరణకి కొత్త కొత్త స్కీములూ,ఎడా పెడా మొదలెట్టేస్తారు. ఇవన్నీ ఈ ఒక్కరోజే. రేపణ్ణుంచి మళ్ళీ మామూలే… रात गयी बात गयी…

    అసలు ఈ hypocracy అంతా ఎందుకో అర్ధం అవదు. ఒక్కొక్కప్పుడు, చూసిన మొహాలే చూసి చిరాకు పెడుతూంటుంది. ఈవేళ పేపరులో చదివాను– ఒక్క రాజధాని ఢిల్లీ లో గత రెండు నెలల్లోనూ రికార్డయిన ” అత్యాచార” కేసులు రెండు వందలకి పైగా అని.ఇవి రికార్డయినవి మాత్రమే. ఇవికాకుండా, ఇళ్ళల్లో జరిగే వాటి మాటేమిటి? పైగా ఈ సంఖ్య దేశరాజధానికి సంబంధించినంతవరకే. ఇంకా దేశంలో ఎన్నో రాష్ట్రాలూ, నగరాలూ, పట్టణాలూ, గ్రామాలూ కూడా ఉన్నాయి. మరి వాటిమాటేమిటిట? వీధినపడడం ఇష్టంలేక రిపోర్టు చేయని కేసులు వేలల్లో ఉంటాయి. కానీ, మన సర్వేలూ, రిపోర్టులూ వీటిగురించి పట్టించుకోకుండా, మేము ఫలానా చట్టం చేశామూ అని భుజాలెగరేసికోవడం. పోనీ, ఆ చట్టాలైనా సరీగ్గా ఉన్నాయా అంటే అదీ లేదూ. ఏదైనా అత్యాచారం కేసులో, ఎవరైనా పట్టుబాడ్డాడూ అంటే, ఫలానా ” చట్టం” కింద కేసు బుక్ చేశామూ, అని చెప్పుకోడానికి తప్ప ఎందుకూ ఉపయోగించదు. అంత హాడావిడి చేసి, రెండేళ్ళ క్రితం జరిగిన “అత్యాచారం” తరువాత ఓ కొత్త చట్టం తయారుచేసి, ఓ అయిదుగురిని అరెస్టు చేసి, మరణ శిక్ష కూడా వేశారు. ఏమయిందీ… వాళ్ళ దారిన వాళ్ళు ఇంటర్వ్యూలు ఇచ్చుకుంటూ హాయిగా ఉన్నారు. ఇప్పుడు ఆ డాక్యుమెంటరీమీద ఇంకో గొడవ. అసలు ఒక విదేశీ వనిత కి ఇంటర్వ్యూ చేయడానికి పెర్మిషన్ ఎవరిచ్చారూ అని కొట్టుకోవడమే కానీ, అసలు, ఆ కేసు ప్రోగ్రెస్ ఎక్కడదాకా వచ్చిందీ అని మాత్రం ఎవడికీ పట్టదు. ఏమైనా అంటే, చట్టం తనదారిన తను చేసికుంటుందీ అనడం ఓ ఫాషనైపోయింది. ఇలాటివన్నీ చూసే, నాగాలాండ్ లో, ఆ అత్యాచారం చేసినవాడిని జైలు బయటకు ఈడ్చి రాళ్ళతో కొట్టి చంపేశారు. ఇప్పుడు మళ్ళీ అదో గొడవా.. కేంద్రానిదే బాధ్యతా అని రాష్ట్రం, కాదూ, అని వాళ్ళూ…

    ఈ వ్యాపారాత్మక దినోత్సవాలు అవసరం లేదు. మన ఇళ్ళల్లో ఉన్న స్త్రీలను గుర్తుచేసికుంటే చాలు. మహా అయితే, ఈ రోజుల్లో జరుగుతున్నదేమిటీ, ఏ తల్లి గారి ఆబ్దీకం రోజునో, ముందు మూడు తరాలవారి పేర్లూ గుర్తుచేసికోవాలికనుక, ఓ ముగ్గురి పేర్లు గుర్తుంటాయి. అదికూడా, ఇంట్లో ఉండే ఏ పెద్దవారికో ఫోను చేసి, రాసుకునుంచుకోవడం మూలాన.. లేకపోతే అదీ లేదూ.అసలు మన అస్థిత్వానికి కారణం ఒక స్త్రీ అని ఎలా మర్చిపోతారో అర్ధం అవదు. ఆ స్త్రీ ఒక అమ్మ అవొచ్చు, అమ్మమ్మ అవొచ్చు, ఓ నానమ్మ అవొచ్చు. మనముందరో, తరువాతో పుట్టిన అక్కనో, చెల్లెల్నో పోనీ పక్కకు పెడదాం, కానీ మనల్ని ఈ భూమ్మీదకు తెచ్చిన అమ్మనీ, అమ్మకి ఓపికొచ్చేదాకా పెంచిపెద్దచేసిన అమ్మమ్మనీ, నానమ్మనీ మర్చిపోవడమనే ప్రశ్నే ఉండదు. వారిని కనీసం ఈరోజున గుర్తుచేసికుని, గుర్తుంటే, ఆనాటి మధుర జ్ఞాపకాలని తాజా చేసికోవడం కంటే ఇంకో Tribute ఉండదని నా అభిప్రాయం.
టీవీలో వస్తూన్న చెత్త కార్యక్రమాలు కట్టేసి, నేనూ మా ఇంటావిడా చేసిన పని సరీగ్గా ఇదే. ఆరోజుల్లో స్సంప్రదాయాలు ఎలా ఉండేవో, ఇంటికిఎవరైనా వస్తే, ఆప్యాయంగా భోజనం కొసరికొసరి వడ్డించేవారో– అసలు వాళ్ళు చేసిన ఈ పుణ్యాలధర్మం కదండీ, ఈరోజున మనకీ, మన కుటుంబానికీ రెండు ముద్దలు తినగలిగే భాగ్యం కలిగిందీ? కడుపునిండా తిండీ, కంటినిండా నిద్రా ఈవేళ ఉన్నాయంటే, ఆరోజుల్లో వాళ్ళు నిస్వార్ధంగా చేసిన పుణ్యం అనడానికి సందేహం లేదు. ఏదో ఎప్పుడో, మెచ్చి మేకతోళ్ళు కప్పుతారని చేయలేదు వారు.

   ఈరోజుల్లో మన జనాలు చూస్తున్నదేమిటీ, ఆ దిక్కుమాలిన సీరియళ్ళలో scheming ladies ని. అదేం కర్మమో, ఏ భాషలో సీరియల్ చూసినా అదే రంధి. ముందుగా, టీవీల్లో ఆ దౌర్భాగ్యపు సీరియళ్ళని కొంతకాలం ఆపేస్తే, దేశంలోని ” సమస్య” లన్నీ తగ్గుతాయి. ఫామిలీ కోర్టులుండవు, విడాకులుండవు, కిడ్నాప్లుండవు. అత్యాచారాలుండవు.రాత్రనకా, పగలనకా, ఈ సీరియళ్ళు చూసేసరికి, లేనిపోని ఆలోచనలూ, ఐడియాలూ పుట్టుకొస్తున్నాయి. ఈ టీవీ లో so called కుటుంబ కథాసాగరాల ప్రయోజనం ఎవరికీ? అందులో నటించేవారికీ, ప్రకటనలద్వారా చానెల్ కీ తప్ప ఇంకోరికి లేదు.అలాగని రోజంతా దేవుళ్ళ కార్యక్రమాలే ప్రసారం చేయాలని కాదు, ఒక్కటంటే ఒక్క ” సందేశాత్మక సీరియల్ ” ఉందేమో ఓసారి ఆలోచించండి. ఇదివరకటి రోజుల్లో హాయిగా పుస్తకాలు చదువుకునేవారు. ఇప్పుడు, ఎక్కడో తప్పించి ఆ మాటే లేదు. ఏ ఇద్దరు కలిసినా ఫలానా సీరియల్ లో ఈవారం ఏమౌతుందో ఏమో అనే. అసలు వీళ్ళకెందుకూ ఎవడెలాపోతేనూ?

    ఏమిటో ఇదంతా ” కంఠ శోష” అని తెలుసు. కానీ ఏం చేస్తానూ, ఈ ” దినాలూ” ” ఉత్సవాలూ” భరించలేక నా मन की बात… సర్వేజనా సుఖినోభవంతూ…

    నాకు ఎల్లప్పుడూ గుర్తుండే మా ఇంట్లో స్త్రీలు.1. మానాయనమ్మగారు లక్ష్మిందేవమ్మ గారు…Nayanamma
2. మా అమ్మమ్మ గారు బుచ్చాయమ్మ గారు.Ammamma

3.

    మా అమ్మగారు సత్యవతి గారుAmma 4. మా అత్తయ్య గారు సీతామహలక్ష్మి గారు…Attayya

5.

   మా పెద్దమ్మాయి రేణు, నా భార్య సూర్యలక్ష్మి, పెద్ద మనవరాలు తాన్యా, కోడలు శిరీష & చిన్న మనవరాలు నవ్య 1507622_10203389519197455_1845526304_n

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– అసలు వచ్చిన గొడవల్లా..

    సాధారణంగా మొగాళ్ళలో, ఉన్న విషయానికొచ్చేసరికి నిజం ఒప్పుకోడానికి నామోషీ. “అహం” అనండి లేదా ఇంగ్లీషులో ” ego ” అనండి, ఏ రాయైతేనేమిటీ, అడ్డం వచ్చేస్తుంది. అందరిముందరా చులకనైపోతామేమో అనే భయం ఒకటీ, ఇవన్నీ కలిపి మొత్తానికి సంఘంలో image , (తను సృష్టించుకున్నదే) కాపాడుకోడానికి నానా తిప్పలూ పడడం. పేకమేడలాటి image ఉంటేనేమిటి, ఊడితేనేమిటి అని ఒక్కసారి నికార్శైన నిజాన్ని ఒప్పేసికుంటే జీవితం హాయిగా వెళ్ళిపోతుంది…

    ఉద్యోగంలో ఉన్నంతకాలమూ, అసలు ఈ సంసార నౌకని మనమే నడిపించేస్తున్నామూ అనేది ఒక అపోహ. మగవారు చేస్తున్నది డబ్బు సంపాదించడం వరకే. మిగిలిన సాధకబాధకాలన్నీ భార్యే చూసుకుంటుంది. పిల్లల బాధ్యత , వాళ్ళని ఓ క్రమశిక్షణలో పెంచడంలో భర్తకంటే, భార్యదే గొప్ప contribution అనడంలో సందేహం లేదు. ఈ భర్తగారు, ప్రొద్దుటినుండీ ఆఫీసులో, పని చేసి, సాయంత్రం ఇంటికొచ్చి , పిల్లలతో గడిపే సమయం ఎంతటా? మహా అయితే, ఓ రెండుమూడు గంటలు. కానీ మిగిలిన ఇరవై గంటలూ భార్యే కదా చూసుకునేదీ? అయినా సంఘంలో అందరూ, ఫలానా వారి అమ్మాయనో, అబ్బాయనే కదా చెప్పేదీ? దానితో ఈ భర్తగారు “కాలరు” ఎత్తేసికుని, పోజులు పెట్టేస్తాడు. ఆ మధ్యన ఓ వ్యాపార ప్రకటన చూశాను– అందులో ఓ పిల్లాడీకి దేంట్లోనో ఫస్టొచ్చేటప్పటికి, స్కూల్లో మాస్టారి దగ్గరనుండి, ప్రతీ వారూ, తండ్రితో సహా , ఎవరికివారు ఘనతంతా తమదే అనుకుంటారు. కానీ, ఆ పిల్లాడు మాత్రం, తెరవెనుక ఉండి, తనని గైడ్ చేసిన ” అమ్మ” కి థాంక్సమ్మా అంటాడు. That is the bottom line.

    నిజం చెప్పాలంటే, మనం తల్లితండ్రుల పెంపకంలో ఉండేది, మహా అయితే మైనారిటీ తీరేవరకూనూ. ఆ తరువాత ఏదో కాలేజీ చదువులకొచ్చేక, వాళ్ళు చెప్పిన మాటే వింటున్నట్టుగా ” నటించడం”. అప్పటికే ” స్వాతంత్రోద్యమ బీజాలు ” నాటుకుంటాయి. అవి మెల్లిగా, పెరిగి పెద్దయి, కాలేజీ చదువు పూర్తయి, అదృష్టం బాగుంటే, ఉద్యోగం వచ్చేకా, కాపోతే campus placements లో select అయేకా ” స్వతంత్రం” ప్రకటించేసికుంటారు. ఫలానా అమ్మాయిని చేసికుంటానని అబ్బాయో, ఫలానా అబ్బాయి నచ్చాడని అమ్మాయో చెప్తారు. Ofcourse ఇలాటివన్నీ ఈరోజుల్లో అనుకోండీ, ఇదివరకటి రోజుల్లో, బుధ్ధిమంతుడిలా, అమ్మా నాన్నా తెచ్చిన సంబంధం చేసికోడమూ, చేసేదేదో ఆ తరువాతే చూసుకోడమూ. చివరకు రెండూ ఒకటే, కానీ టైమింగే తేడా. చెప్పొచ్చేదేమిటంటే, మనల్ని ” mould” చేసే పధ్ధతీ, చాకచక్యం అంతా భార్యచేతిలోనే.ఒక్కొప్పుడు, ఇది మగాడి తల్లితండ్రులకి నచ్చదు. దానికీ కారణాలు ఎన్నో ఎన్నెన్నో… ప్రశాంతంగా ఆలోచించి చూస్తే మనకే తెలుస్తుంది, తల్లి తన తండ్రి జీవితంలోకి వచ్చేక, వారి జీవితాల్లో వచ్చిన ” మార్పు” మంచిదే అయినప్పుడు, తన జీవితంలోకి ఇంకో ఆడమనిషి వచ్చిన తరువాత, అదే “మార్పు” చెడ్డదెలా అవుతుందీ? వారికో రూలూ, మనకో రూలూ అంటే ఎలా కుదురుతుందీ?

    ఉభయశాసనసభలనీ ఉద్దేశించి, గవర్నరుగారి ప్రసంగం, ఆయన స్వంతమేమీ కాదు, అధికారంలో ఉన్న ప్రభుత్వ ఉద్దేశాలూ, విధానాలూ , ఏదో మర్యాద కోసం ఈయననోటి ద్వారా చెప్పించడం.అలాగే, మన గృహసంబంధిత పాలసీలన్నీ, ఒప్పుకున్నా, ఒప్పుకోకపోయినా, భార్య దిశానిర్దేశంతోనే జరుగుతాయి. అలాగని అవన్నీ తప్పనడంలేదు. నూటికి తొంభైతొమ్మిది పాళ్ళు సరీగ్గానే ఉంటాయి, ఆలోచించి చూస్తే. కానీ ఆ మిగిలిన ఒక్క శాతంలోనే గొడవలొచ్చేవి. ఓసారి గయ్యిమనేస్తే గొడవుండదు. అయినా, సంసారంలో చిటపటలు లేకపోతే చప్పగా ఉండదూ? ప్రతీరోజూ తీపే తింటామంటే, మొహం మొత్తదూ? అప్పుడప్పుడు, మిరపకాయ బజ్జీలూ ఉండాలి, అల్లం పచ్చిమిర్చీ దట్టించిన పెసరట్టూ ఉండాలి.

    ఉదాహరణకి, మనింటికి ఎవరైనా వచ్చినప్పుడో, ఎవరింటికైనా వెళ్ళినప్పుడో, సాధారణంగా మగవారు ఓ foot in the mouth ప్రేలాపనేదో పేల్తారు. మన నోటిక్కూడా ఓ హద్దూ పద్దూ ఉండొద్దూ, అదిగో అలాటి “నియంత్రణే” భార్య… ఇంటికొచ్చిన తరువాత సున్నితంగా చెప్తుంది, ” మరీ అలా మాట్లాడేస్తే ఎలాగండీ..” అని. ఆ పాఠం ఆజన్మాంతమూ గుర్తుంటుంది. అలాగే, ఇంటికెవరైనా చుట్టాలొస్తే, వాళ్ళకి ఓ చీరపెట్టాలంటుంది. ఆర్ధిక పరిస్థితిని బట్టి భర్తగారికి కోపం రావొచ్చు. అలాటప్పుడు, ” ఈసారికి నేనే ఎలాగో ఎడ్జస్టు చేసి, నా దగ్గరున్న చీరల్లో ఏదో ఒకటి పెట్టేస్తాను కానీ, ఓ రెండు మూడు చీరలు తెచ్చి ఉంచండి” అన్నప్పుడు తప్పుపడితే ఎలా, పనిఎలాగోలాగ కానిచ్చేసిందని సంతోషించాలి కానీ.

    అలాగే ఎవరికి వారు, తాము ఇద్దరు పిల్లలని ఎలా పెంచిపెద్దచేశాడో, వారి పెళ్ళిళ్లకి ఎంత శ్రమపడ్డాడో చెప్పుకుంటూ, ఏదో మొహమ్మాటానికి, మరీ బాగుండదేమో అని, ” ఇందులో నా భార్యా, పిల్లల సహకారం కూడా ఉందనుకోండీ..” అని, ఓ also ran లా చెప్తూంటారు. అసలు ముఖ్యపాత్రంతా భార్యదే. “పుట్టింటారి గురించి మేనమామ దగ్గరా..” అన్నట్టు, భర్తగారి సత్తా, ఏ భార్యకు తెలియదూ? ఆ విషయం దృష్టిలో పెట్టుకునే, పిల్లలకీ, తనకీ ఎన్నేసి “కలలు” ఉన్నా, అదుపులో పెట్టుకుని భర్తని వీధిలో పెట్టకుండా ఉంచినది భార్యే అని, గుర్తించడానికి కొంచం టైము పడుతుంది.

    ఎవరికి వారే, ఆరోగ్యం ఎలా ఉందండీ అని అడగ్గానే, ఏదో భగవంతుడి ధర్మమా అని, సుగరూ, బీపీ లేకుండా లాగించేస్తున్నానండీ, అంటాడే కానీ, అసలు ఇలాటివి రాకపోవడానికి కనిపించని దేవుడి కంటే, ప్రతీరోజూ కనిపించే భార్యే కారణంఅని గుర్తించిన నాడు అసలు సమస్యే లేదు. అసలు ఈ సుగరూ, బీపీ సమస్యలు రావడానికి ముఖ్యకారణం ఒత్తిడి. సాధించలేదని బక్కకోపం, ఆ కోపాన్ని ప్రదర్శించలేని అశక్తతా… ఇవేకదా ఈ సమస్యలకి మూలం ? అలాటి పరిస్థితి రాలేదంటే మరి ఆ credit భార్యకే కదా చెందాల్సిందీ? ఇన్నాళ్ళూ ఆడుతూ పాడుతూనే ఉండడం సాధ్యమేమిటీ అనుకోవచ్చు. నిజమే మొదట్లో సెంటు వాసనలూ, మల్లెపువ్వులతోనూ ఘుమఘుమలు ఉండేవి. కాలక్రమేణా ఐడెక్సులూ, మూవ్ లూ నూ.. అంతే కదా తేడా ఆరోజుల్లో సువాసనలూ ఈరోజుల్లో ” మూవ్వాసనలూ..” మన దృష్టికోణం మీద ఆధారపడుంటుంది…

    అసలు ఈ గొడవంతా ఎందుకు మాస్టారూ అనుకుంటున్నారా, మొన్న ఫిబ్రవరి 28 న మా వైవాహిక జీవితానికి 43 సంవత్సరాలు పూర్తయిన సందర్భంలో ఒక status report అన్నమాట.

    ఈసందర్భంలో వైవాహికజీవితం గురించి శ్రీ చాగంటి కోటేశ్వరరావు గారి ప్రవచనం ఇక్కడ చూడండి, ఇక్కడ రెండవ భాగం వినండి.

అనుసరించు

Get every new post delivered to your Inbox.

మరో 46గురు చందాదార్లతో చేరండి