బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–స్కామాయణం !

>   ఇప్పుడు మనదేశంలో ఎక్కడ చూసినా వినే మాటేమిటంటే స్కాం !పైగా ఎక్కడిదాకా వచ్చిందంటే ఏ సి.బి ఐ వాడో రైడ్ చేయడం ఓ Status symbol అయిపోయింది.అవసరం ఉన్నా లేకపోయినా మన ప్రభుత్వం కూడా ఓ సి.బి.ఐ ఎంక్వైరీ పెట్టేస్తోంది. పైగా ఆ శాఖకి అంతంతేసి జీతాలిచ్చి పోషిస్తున్నామాయిరి! వాళ్ళకీ తెలుసు, ఎంతమందిని పట్టుకున్నా, ఏమీ అవదూ అని. ఊరికే వాళ్ళకీ, వీళ్ళకీ ఓ కాలక్షేపం!

   ఎంత హడావిడండి బాబూ, సి.బి.ఐ ఎంక్వైరీ వేయమని ముందుగా రాజకీయ పార్టీలు గొడవ చేయాలి,కొద్దిరోజులు బెట్టుసరి చేసి, ప్రభుత్వం కూడా సరే అనాలి, ఆ తరువాత, వాడేదో మినిస్టరో ఇంకోడో అయితే, ప్రభుత్వం అనుమతివ్వాలి,తీరా ఇచ్చిన తరువాత ఈ మంత్రిగారి పార్టీ వాళ్ళు అదేదో కులానికి సంబంధించినవారు కాబట్టే, ఇలాటి ఎంక్వైరీలూ అని గొడవ పెట్టాలి, ఈ బాలారిష్టాలన్నీ దాటి ముందుగా రైడ్లూ, వాటినే సోదాలూ అంటారుట, ఈ సి.బి.ఐ వాళ్లు సిమెంటు బస్తాల్లో ఏవేవో నింపేసి, ఓ నాలుగైదు చానెల్స్ వాళ్ళని పిలిచి, వాళ్ళెదురుగా, ఈ సిమెంటు బస్తాలు తీసికెళ్ళడం. వాటిలో ఉండేవేమిటీ, మనం ఏ రెండు మూడు నెలలకో, పాత పెపర్లవాడిని పిలిచి అమ్మేస్తాం చూడండి, అలాటి రద్దీ అన్నమాట!పోన్లెద్దూ, ఈ విధంగానైనా ఇంట్లో ఉండే చెత్తంతా వదిలిందీ అనుకుంటారు, ఈ రైడ్లు జరపబడిన వాళ్ళందరూ. ఇప్పటిదాకా ఇన్ని రైడ్లు జరిగాయి, ఒక్కచోటేనా, దొరికినవేవో చెప్పారా? ఇదేమిటంటే mutually accepted tamaashaa ! వాడితో రెండు మూడు నెలలముందరే చెప్పేస్తారు- చూడు నాయనా, నీ ఆఫిసూ, ఇళ్ళమిదా ఫలానా బ్రహ్మముహూర్తంలో రైడ్లు చేయడానికి నిశ్చయింపబడిందీ కావున, నీవు తీసికోవలసిన జాగ్రత్తలేవో, ముందుగానే తీసికుని, మదర్పిత చందన తాంబూలాలు స్వీకరించ ప్రార్ధన, మంగళం మహత్-ఇట్లు విధేయుడు… అని! అలా తీసేయమన్నాము కదా అని అన్నీ ఖాళీ చేసేయకు, ఏదో చిల్లర ఖర్చులకీ, మీడియాకి చూపించడానికి కొద్దిగా ఉంచు, మరీ అంత నీతి నిజాయితీ పరుళ్ళా ఏమీ ఉండఖ్ఖర్లేదులే. ఎలాగూ కోర్టుకెళ్లాక ‘for want of sufficient proof అని మన చేతిలో ఓ బ్రహ్మాస్త్రం ఉందిలే, దానిద్వారా బయటకొచ్చేయొచ్చు! బస్ అంతే!

   లేకపోతే ఓ సంగతి చెప్పండి, 1970 నుండీ ఇంతంతమంది రాజకీయ నాయకులమీద అన్నేసి ఎంక్వైరీలూ, రైడ్లూ చేశారే, అందరూ ‘పతివ్రత’ లే అంటారా? అప్పటినుండి అన్ని పార్టీల ప్రభుత్వాలు వచ్చాయి, ఒక్కడంటే ఒక్కడు అరెస్టయి,జైల్లో పెట్టడం చూశామా? పైగా ప్రతీ దౌర్భాగ్యుడూ, చాయ్ కెటిల్ తో మొదలెట్టి కోట్లకు పడగెత్తినవాడే! ఇప్పుడున్న రాజకీయ వాతావరణంలో, ఏ దరిద్రుడు ఎక్కడ ఉపయోగానికొస్తాడో తెలియదు.ఊరికే కెలకడం ఎందుకూ? అదీ మన ప్రభుత్వాల పాలసీ!

   ఎక్కడ చూడండి, ఎదో ఒక స్కామే! వాటన్నిటి గురించీ వ్రాయాలంటే, మహాభారతమంత తయారవుతుంది.నిన్నెక్కడో చదివాను, సుప్రీంకోర్టు మాజీ ప్రధాన న్యాయమూర్తి బాలకృష్ణన్ మీద కూడా అరోపణలు చేశారు, కృష్ణయ్యర్! మన న్యాయవ్యవస్థే ఇలా బ్రష్టు పడిపోతే మనల్ని కాపాడేవాడెవడు? వాడెవడో హర్యానాలో డీ.జీ.పీ సంగతి తీసికోండి, లేకపోతే మా Ordnance Factory మాజీ Chairman సంగతే తీసికోండి.మనం వీళ్ళకిందా పనిచేసిందని తల్చుకుంటేనే అసహ్యం వేస్తోంది.
ఏదో ఆ మన్మోహన్ సింగు గారు, 2G Scam విషయంలో, ఎప్పుడు కావలసిస్తే అప్పుడు వచ్చి తనమీదొచ్చిన ఆరోపణలకి సమాధానం PAC ముందర ఇవ్వడానికి రెడీ అంటూంటే, మా మురళీ మనోహరుడు ఇంకా సమాధానం చెప్పడం లేదు,
ఈ లోపులో మిగిలిన BJP నాయకులేమో, ఈయన ఇలావచ్చి చెప్తే, ఆమధ్య పార్లమెంటులో వీళ్ళందరూ చేసిన అల్లరి dilute అయిపోతుందేమో అని గోలా! ఎలాగూ వచ్చేదేమీ లేదు,సింగుగారిని రానిచ్చి ఆయనచెప్పేదేదో వింటే నష్టమేమిటిట?

   కల్మాడీ మీద గొడవొచ్చి అప్పుడే మూడు నాలుగు నెలలయింది, అప్పుడేమో ఇదిగో గేమ్ములవనీయండి, తరువాత చూద్దాం అన్నారు. ఆ తరువాత Asian Games అన్నారు, మెల్లిగా పేరంటానికెళ్ళినట్లు, సావకాశంగా రైడ్లు చేశామూ అంటే దొరికేవి ఏమిటంట? పైన చెప్పినట్లుగా ఇదంతా Well orchestrated show, for public consumption. వాళ్ళంతా బాగానే తింటారు. మనమే ఊరికే ఆయాసపడిపోయి, ఊరికే బి.పీ.లు పెంచేసికుని మన ఆరోగ్యాలు తగలెసికుంటున్నాము. ఏ చానెల్ వాడికో ముట్టచెప్పవలసినది ముట్టచెప్పకపోతే వాడు కాస్తా ఓసారి కెలుకుతాడు. చూశాముకదా మన జర్నలిస్టులు ఎలా ఉన్నారో?

   వాడెవడో అఫ్జల్ గురూ కి ఉరిశిక్ష వేశారు, వాడేమో క్షమాభిక్ష అడిగాడుట. ఇస్తున్నారో లేదో తేల్చి తగలెయ్యొచ్చుకదా త్వరగా! అబ్బే, మళ్ళీ ఎక్కడో ఏదో ఉపద్రవం జరిగేదాకా చూడాలి.ఈ లోపులో అన్ని సాక్ష్యాలూ శుభ్రంగా ఉన్నాసరే, ఆ దరిద్ర దౌర్భాగ్యుడు కసబ్ ని ఇంటల్లుడిలా చూస్తున్నాము. ఇదెక్కడి Legal system అండి బాబూ? ఏమైనా అంటే Contempt of court అంటారు. పోనీ ఆ కోర్ట్లు చెప్పేవైనా వింటారా అంటే అదీ లేదు, అప్పుడెప్పుడో పాడైపోతున్న ధాన్యం బీదవారికి ఇచ్చేయకూడదా అంటే ఠాఠన్నారు! ఏమిటో రోజులెళ్ళిపోతున్నాయి !

   బైదవే ఈవేళ్టి పూణె టైమ్స్ లో మా లైబ్రరీ Article – Books are on the home delivery menu now గురించి ఒక వార్త వచ్చింది.

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు-పూణె లో కూడా బంధ్ చేశారోచ్…

   పూణె లో కూడా నిన్న బంధ్ చేశామోచ్! అదేమిటీ ఒక్కరోజు బంధుకే, అదేదో గొప్పవిషయంలా చెప్పేస్తున్నారూ, మాకైతే ప్రతీ రోజూ ఎవడో ఒకడు దీక్షచేసేవాడే, ఎక్కడో అక్కడ బందులే, పేద్ద అదేం గొప్పమ్మా , ఇక్కడ భాగ్యనగరంలో, నిమ్స్ లో అయితే,నిరాహార దీక్షలకి ఓ ప్రత్యేక వార్డు కూడా తెరిచేశారు అని మాత్రం అని, నా ఉత్సాహం మీద చన్నీళ్ళు పోసేయకండి ప్లీజ్ !

   Actual గా నేనిక్కడ ఉంటున్నది 1963 నుంచేనైనా అంటే అక్షరాలా రేపు ఫిబ్రవరికి 48 ఏళ్ళు పూర్తవుతాయి,అయినా ఇంకో రెండేళ్ళుండకపోతానా అని అడిగినవాడికీ, అడగనివాడికీ, 50 ఏళ్ళని చెప్పేస్తూంటాను, టెండుల్కర్ 50 వ సెంచరీ లాగ! విండానికి బాగుంటుంది, అబ్బా అన్నేళ్ళనుండి ఉంటున్నారా అని అనిపించుకోవడం బాగుంటుంది, ఇక్కడ శివసేన వాళ్ళకీ, MNS ( రాజ్ ఠాక్రే) నేనూ మరాఠీవాడినే అని చెప్పుకోడానికీ బావుంటుంది! రేపెప్పుడైనా రాష్ట్ర విభజనలు జరిగితే, నన్నెవడూ settler అనఖ్ఖర్లేకుండా ఉంటుంది. ఏం చెప్తాం, ఎవడికో తిక్క రేగిందంటే, ఏదైనా దీక్షలూ, పోరాటాలూ మొదలెట్టినా మొదలెట్టొచ్చు!

   ఇంక అసలు విషయానికొస్తే, ఈ 50 ఏళ్ళలోనూ, ఇక్కడ ఈ బంధులూ వగైరాలు చూడలేదు, ఏదో ఏ పనీ లేనప్పుడు, మా సెంట్రల్ గవర్నమెంటు ఉద్యోగులు చేసేవారే అలాటివి తప్ప,లేకపోతే బ్యాంకు వాళ్ళూ, LIC వాళ్ళూ తప్ప. అందుకని అరుదుగా వచ్చే, నిన్నటి బంధ్ కొద్దిగా పేపర్లలోనూ, టి.వీ. ల్లోనూ వచ్చేసింది.వాళ్ళకీ అనిపించుండొచ్చు, ఇదేమిటీ పక్కనే ఉన్న ఆంధ్రాలో ఎంత హడావిడీ, ఎప్పుడు చూసినా ఏదొ ఒకటి చేస్తూనే ఉంటారూ, అమ్మయ్య మన రాష్ట్రంలోకూడా, ఒక్కరోజుకైనా సరే చేస్తున్నారూ అని! ఏమైతేనేం, ఉన్న కొద్దిమంది పోలీసుల్నీ మోహరించేశారు, కొద్దిమంది అని ఎందుకన్నానంటే, ఇక్కడి పోలీసులెప్పుడూ, ఆంధ్రాలోనే ఉంటారు!

   బంధ్ చేయడానికి పేద్ద కారణమంటూ ఏం లేదు. అప్పుడెప్పుడో శివాజీ మహరాజ్ గారి గురువుగారుట, బాబా ఖొండ్ దేవ్ గారి విగ్రహం, అక్కడెక్కడినుంచో తీసేశారుట అదీ సంగతి. ఇక్కడ BJP గురించి ఓ విషయం చెప్పుకోవాలి,వాళ్లు బ్రతికున్నవాళ్ళకంటే, చరిత్ర లోకి వెళ్ళిపోయినవారిగురించే ఇలాటి agitations చేస్తూంటారు. అక్కడ అయోధ్య వివాదం చూడండి అలాగన్నమాట.కోర్టులో ఓ కేసేస్తే, అదంతా తేలేటప్పటికి, ఎలాగూ ఓ 50 సంవత్సరాలు పూర్తవుతుంది, ఈ లోపులో వీళ్ళకీ కాలక్షేపం!

   మరీ ఏం గొడవలు ఉండడంలేదే అని ఓ పార్టీ (ఇక్కడ NCP,Congress) అనుకుంటుంది, పైగా పూణె ముద్దుబిడ్డ కల్మాడీ కామన్వెల్తు గేమ్స్ లో కొంత నొక్కేశాడని ప్రతీ వాడూ అంటున్నారు, అదేంటమ్మా, ఆమాత్రమైనా నొక్కేయకపోతే, ప్రిస్టీజ్ పడిపోదూ? రాజకియనాయకుడా మజాకానా? ఆ గొడవనుండి దృష్టి మార్చాలంటే, ఏదో ఒక గొడవ మొదలెట్టాలిగా మరి, అందుకోసమని ఇదిగో ఈ బాబా ఖాండ్ దేవ్ గారి విగ్రహం ఇంకోచోటకి మార్చేశారుట.ఇంకేం కావాలి మన BJP వాళ్ళకి, మేమూ ఉన్నామోచ్ అని శివసేన వాళ్ళూ, MNS వాళ్ళూ బంధ్ కి పిలుపిచ్చేశారు. ఎలాగూ స్కూళ్ళకీ, కాలేజీలకీ క్రిస్మస్ శలవులే, ఎందుకొచ్చిన గొడవా అని మాల్సూ అవీ మూసేశారు. మరీ అసలు హడావిడి లేకపోతే మజా ఏముంటుందీ, పేపర్లలో ఫుటోలైనా రావాలా అఖ్ఖర్లేదా, టి.వీ ల్లో అభిప్రాయాలు అవీ అడగాలా లేదా,అందుకోసమని, ఓ పాతిక సిటీ బస్సుల్లో పాసింజర్సుని దింపేసి, అద్దాలు పగలుకొట్టేశారుట. ఇదికూడా Bus Body Builders వాళ్ళ లాబీయే చేయిస్తూంటారని విన్నాము. కొత్తబస్సులకి ఈ మాత్రం రిపేరానా లేకపోతే ఎలాగండి బాబూ, వాళ్ళ వ్యాపారం కూడా సాగొద్దూ? దేశంలో ఎక్కడెక్కడో బస్సులు తగలెట్టామూ, రాళ్లు రువ్వి అద్దాలు పగలకొట్టామూ అంటే వీళ్ళకి (అంటే Bus Body Builders కి) కావలిసినంత వ్యాపారం.అందుకే ఈ బస్సులు తగలేసేవాళ్ళు,అద్దాలు పగలకొట్టే వాళ్ళనీ ప్రత్యేకంగా ట్రైనింగిచ్చి, ఈ బంధుల్లోకి వదుల్తూంటారుట! కూటికోసం కోటి విద్యలు! ఇవన్నీ ఎవరో చెప్పగా విన్నవి మాత్రమే!

   మొత్తానికి ఇక్కడ కూడా చాలా రోజుల తరువాత ఓ బంధ్ చూశాము. ఇదీ పెద్ద బంధేనా ఏమిటీ,అసలు బంధంటే ఎంత హడావిడుండాలి,ఎంతంత ట్రాఫిక్కు జామ్ములుండాలి, టి.వీ ల్లో రోజంతా ఎంతంతమంది అభిప్రాయాలడగాలి, ఓ దీక్షైనా లేదు, ఇదీ ఓ బంధేనా పేద్ద గొప్పగా చెప్తున్నాడీయన అనుకుంటున్నారు కదూ ! ఏం చేస్తాం చెప్పండి ఇక్కడవాళ్ళు, ఏదో అంటూంటారు చూడండి Poor imitation of a Bandh లా పేపర్లలోకి వచ్చారు.

   ఇదంతా నా ప్రాణానికొచ్చింది. బంధ్ ధర్మమా అని నన్ను బయటకి వెళ్ళనీయలేదు మా అబ్బాయీ, మా ఇంటావిడానూ.మా కోడలైతే చెన్నై వెళ్ళింది. మా నవ్యా, అగస్థ్యా అయితే, క్రెచ్ మూసేయడం వలన ఇంట్లోనే ఉండిపోయారు. మర్చేపొయానండోయ్ ఈవేళ మా కోడలు శిరీష పుట్టినరోజు !

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు-so refreshing…

   నిన్న ఆదివారం ప్రొద్దుటే, ఒక ట్.వి.చానెల్ లో మహానటి సావిత్రిని జ్ఞాపకం చేసికుంటూ ఒక కార్యక్రమం, కొద్దిసేపటి తరువాత ఇంకో చానెల్ లో దర్శకుడు శ్రీ కమలాకర కామేశ్వరరావు గారి గురించి, ఇంకో కార్యక్రమమూ చూపించారు. వాటిని చూసిన తరువాత అనిపించింది, ప్రస్తుత సినిమాలు ఎంత ఛండాలంగా ఉంటున్నాయో అని! ఏదో టెక్నాలజీ పేరుతో మనని హింసిస్తున్నారే తప్ప, ఇప్పటి సినిమాల్లో అసలు ఏదైనా content అనేది ఉంటోందా అనిపిస్తూంటుంది. ఎప్పుడో చేసికున్న పాపాలకి ఈ జన్మలోనే శిక్ష అనుభవించాలని అంటూంటారు, ఇదేనేమో?

   ఓ పాట విషయం తీసికుంటే, అందులో ఉన్న పదాలెవో అర్ధం అవవు,పోనీ అర్ధం అనేది ఉందా అంటే,అన్ని ద్వందార్ధాలే! పైగా ఆ పాడేవాళ్ళుకూడా, ఏదో ఆస్త్మా పేషంటు పాడినట్లుగా, ఊపిరి ఎగదోసుకుంటూ పాడడం.ఇంక రొమాంటిక్ పాటలు అయితే, వాటిలో డాక్టరు సమరంగారివో, ఇంకో ఆయనెవరో ఉండేవారు, ఆయనో పత్రికలద్వారా సమాధానాలు చెప్పేవారే, అవన్నీ ఇప్పుడు, ఈ దృశ్యాల్లోనూ, పాటల లిరిక్స్ లోనూ,పూర్తిగా అర్ధం చేసికోవచ్చు.ఒక్క మాట చెప్పండి, గత పదేళ్ళలోనే కాదు, జస్ట్ క్రిందటేడాది అన్ని సినిమాలొచ్చాయే, ఒక్క సినిమాలోదైనా పాట గుర్తుందా? ఏదో వివిధ చానెళ్ళలోనూ, వచ్చే రియాల్టీ షోల ధర్మమా అని, ఆ ప్రోగ్రాంలలో పాల్గొనేవాళ్ళు, బట్టీ పట్టి పాడ్డం తప్పించి, ఒక్కటంటే ఒక్క పాట హం చేసికునే విధంగా ఉంటోందా? పైగా ఏమైనా అంటే, ఇప్పుడు మెలొడీ కంటె బీట్ కి ఎక్కువ ప్రాధాన్యం ఇస్తున్నారూ అంటారు. బీట్ అంటే, ఏ డాల్బీ సౌండో పెట్టేసి, థియేటర్లలో, మన ప్రాణాలు తీయడమా? అసలు థియేటరుకెళ్ళాలంటేనే భయం వేస్తోంది, ఏమాత్రం గుండే నిబ్బరం లేనివాడైనా సరే, ఆ సౌండు విని గుండాగి ఛస్తాడు! దీనికి సాయం, పాత పాటలన్నిటికీ రీమిక్స్ లోటి.ఆ పాటలన్నిటినీ ఎందుకు అలా ఖూనీ చేస్తున్నారో అర్ధం అవదు.ఇప్పటికీ, 60 సంవత్సరాలక్రిందటి పాటలు వింటూంటే, ప్రాణం లేచి వస్తుంది. కనీసం మనకి అంటే ఇప్పుడున్నవారికి, చెప్పుకోడానికీ, ఏ డిప్రెషనులోనో ఉన్నప్పుడు వినడానికీ, ఆ పాతపాటలైనా ఉన్నాయి. భవిష్యత్తులో ఈ రిమిక్స్ ల ధర్మమా అని ,అవికూడా ఉండవు.

   పోనీ సినిమాలు చూద్దామా అంటే, ముందుగా వాటి టైటిల్స్. రక్త చరిత్ర ఏమిటీ, వాడి పిండాకూడు! పైగా ఆ దరిద్రపు సినిమాలకి సీక్వెల్సోటి! రక్తచరిత్ర-1, రక్తచరిత్ర-2, గాయం-1, గాయం-2 అంటూ. రోజూ పేపర్లలో చదువుతున్నాము, ఈ ఫాక్షనిస్టులూ,అండర్ వర్ల్డ్ డాన్లూ గురించి, ఇంకా వీళ్ళమీద సినిమాలుకూడా ఎందుకండి బాబూ? పొనీ వాళ్ళు చేసిన ‘ఘనకార్యాలు’ చూసి, ఏమైనా నేర్చుకోవాలనా? అప్పుడే పుట్టిన పిల్లాడు కూడా అనుకుంటాడు, చదువూ ఒద్దూ, సంధ్యా ఒద్దూ హాయిగా ఓ పదిపదిహేను మందిని పోగెసుకుని, బందులూ, రేప్పులూ చేసికుంటూ పోతే హాయిగా ఉంటుందీ అని. తీరా సినిమాకెళ్తే అందులో చూపించేదేమిటీ, అమ్మాయిల్ని ఎలా ఏడిపించడమూ, టీచర్లని ఎలా ఏడిపించడమూ, రాగ్గింగు ఎలా చేయడమూ అంతే కదా? ఆఖరికి ఆ విశ్వనాథ్ గారుకూడా ఆమధ్యన తీసిన సినిమాలో, వాటిగురించే! ఏమైనా అంటే సామాజిక స్పృహ, చైతన్యం, బాధ్యత అంటారు.ఎన్ని రోజులాడిందిట ఆ సినిమా?

   ఈ మధ్య వచ్చే సినిమాలన్నీ, కొన్ని వందల ప్రింటులు తయారుచేసి, విశ్వవ్యాప్తంగా రిలీజు చేయడం, అంతా చేసి అది ఆడేది ఎన్నాళ్ళుట? ఓ వారం పదిరోజులు, ఈ మాత్రం దానికే, పేపర్లలోనూ, టీ.వీ ల్లోనూ యాడ్లు, ఫలానా సినిమా
రికార్డ్లు బద్దలుకొట్టేసింది, ఇంతంత డబ్బులు చేసికుందీ అంటూ! చేసికోక ఛస్తుందా, అన్నన్ని ప్రింట్లు ప్రదర్శిస్తే చేసికోవడంలో చిత్రం ఏముందీ? అందుకే మనవైపు వాల్ పోస్టర్లు చూస్తూంటాము, పదకొండో రోజూ, పన్నెండో రోజూ అని, చావుకీ, పురిటికీ చెప్పుకునేటట్లుగా! ఒక్క సినిమా కూడా ఏదో అక్కడక్కడ ఈ యాక్టర్ల, ప్రొడ్యుసర్ల స్వంత థియేటర్లు తప్పించి, బారసాల ( ఇరవయ్యొకటో రోజు) దాకా వెళ్ళిన దాఖలాలు లేవు!

   మరి ఇదివరకటి రోజుల్లోనో, శత దినోత్సవాలూ, వాటి సంబరాలూ,ఆ టైములో థియేటరు వాళ్లకి బోనస్సులూ ఏం హడావిడండి బాబూ!హిందీలో అయితే సిల్వర్ జూబిలీలూ,ఆఖరికి ఓ నటుడిని సిల్వర్ జూబిలీ కుమార్ అనికూడా పిలిచేవారు!
పైగా ప్రతీవాడూ సినిమా తీయడానికి ఇన్ని కోట్లయ్యాయీ అని చెప్పడమే. అయ్యాయంటే అవ్వవు మరీ, పుట్టడం అమెరికాలో, హిరొయిన్ పెద్దమనిషవడం జర్మనీలో, హీరో గారు ఈవిడని కలిసి మనసుపారేసికోవడం మారిషస్ లో, ఇద్దరూ కలిసి అదేదో డ్రిల్లు చేసినట్లుగా ఒకళ్ళమీద ఒకళ్ళు పడి దొల్లడం Alps లో. చివరకు పెళ్ళిచేసికోడం ఏ ఇంగ్లాండులోనో ఎక్కడో! వాళ్లసలు ఎక్కడేడిస్తే మనకెందుకూ? అంతంత బడ్జెట్టులు పెట్టి సినిమాలు తీయడం ఎందుకూ, వాళ్ళేడ్చి, మనల్ని ఏడిపించడం ఎందుకూ? ఇక్కడ మనదేశం లో లేవా ఈ మానవ జీవన పరిణామాలు (పుట్టడం దొల్లడం వగైరాలు..) చూపించడానికి? హాయిగా గోదావరుంది, కృష్ణ ఉంది, హిమాలయాలున్నాయి కోనసీముంది, పొరుగింటి పుల్లకూర రుచి అన్నట్లు కేరళ ఉంది. ఏం అక్కడ తీస్తే సినిమా అనరా? ఓ సంగతి చెప్పండి, మన సినిమావాళ్ళు తెయ్యిమని ప్రతీ డాన్సూ తలో దేశంలొనూ చూపించి మన ప్రాణాలు తీస్తారే, బయటి దేశాల వాళ్ళు ఎంతమంది ఇక్కడ షూటింగులు చేస్తున్నారుట? ఇదేం యావండి బాబూ? ఇదివరకటి రోజుల్లో బయటి దేశాల విశేషాలు తెలియని రోజుల్లో అయితే వేరు. ఇప్పుడు టి.వీ ల్లో ఉన్న చానెల్స్ ధర్మమా అని ఆ లోటుకూడాలేదు.

   ఇంతంత డబ్బు వేస్టు చేసి, పైరసీ వల్ల నష్టం వచ్చేస్తోందో, లక్షల కుటుంబాల నోట్లో మట్టికొట్టేస్తున్నారో అని ఏడ్చే బదులు,చిన్న బడ్జెట్ లోనే తీసేయకూడదూ? ఇదివరకటివి సినిమాలు కావా, వాటిని చూడలేదా? పైగా ఇన్ని సంవత్సరాలు గడిచినా, ఆవురావురంటూ చూస్తున్నాము. కారణం They are so refreshing !

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు- వడ్డించేవాడు…

   మనకి ఎక్కడైనా సరే influence అనేది ఉంటే, ఏ పనైనా సరే క్షణాల్లో జరిగిపోతుంది. దాన్నే ఒక్కొక్కప్పుడు recommendation అనికూడా పిలుస్తూంటారు. ఆతావాతా తెలుగులో చెప్పేదేమిటంటే ‘ వడ్డించేవాడు మనవాడైతే, ఎక్కడ కూర్చుంటేనేమిటీ..’ అని పూర్వకాలంలో అనేవారు! ఇప్పుడు ఎక్కడ చూసినా, ఈ recommendation ల పర్వమే కదా! ఆ శ్రివెంకటేశ్వరస్వామి దర్శనం, త్వరగా జరగాలీ అంటే, అదేదో సెల్లార్ దర్శనంట! హైదరాబాదులోనో ఎక్కడో వాడెవడో, ఓ లెటరిస్తాడుట, దాన్ని తీసికెళ్తే, చివరికి ఆ భగవంతుడు కూడా, ఎందుకొచ్చిన గొడవలే అనుకుంటూ దర్శనం ఇచ్చేస్తాడు! ఏమిటో ఆయనకూడా ఈ recommendation కి లోబడిపోయాడు.

ఏ రాజధాని నగరం అయినా ఆఖరికి ఢిల్లీ తో సహా, కిళ్ళి కొట్టువాడి దగ్గరనుండి, కార్పొరేటరు దాకా ప్రతీవాడికీ, ప్రభుత్వం లో ఎవడో ఒకడు తెలిసే ఉంటాడు.ప్రతీవాడూ,మనం ఏదైనా సమస్య గురించి చెప్తే,dont worry, I will do something అనేవాడే! అందుకేనేమో రాడియాల్లాటి వారు పుట్టగొడుగుల్లా పుట్టుకొచ్చారు!

ఒక సంగతి మాత్రం అందరం గుర్తుంచుకోవాలి, ఎలాగోలాగ పాట్లు పడి, జీవితంలో ఎక్కడో చోట influence అనేది సంపాదించుకోవాలి. ఎప్పుడో అప్పుడు, ఎవరో ఒకరికి ఉపయోగిస్తుంది. అవతలివాడెదో పేద్ద ఆఫీసరే అవఖ్ఖర్లేదు, ఆఫీసులోకానీ, ఇంకో చోట కానీ పనిచేసే దర్వాన్ అయినా చాలు!ఆఖరికి, ఆఫీసరుగారి డ్రైవరైనా చల్తా హై! అలా కాదూ, ఆఫీసరుగారి పెళ్ళాం నే పట్టేస్తారా, మీకు తిరుగే లేదు! తిన్నగా కుంభస్థలాన్నే కొట్టేయొచ్చు! రైల్వేలో ఓ టి.టి తో ఫ్రెండ్ షిప్ చేయండి, మీకు ఎప్పుడు ఆఖరి క్షణాల్లో ప్రయాణం చేయవలసివచ్చినా, ఇంటికే టిక్కెట్లొచ్చేస్తాయి. ఓ పొలీసాడితో, పరిచయం చేసుకోండి, ఊళ్ళో ఎవడి బుర్ర పగలుకొట్టినా, మిమ్మల్నడిగే వాడుండడు!

అంతదాకా ఎందుకూ, ఈ గవర్నమెంటు ఆసుపత్రిలు కానీ, కార్పొరేట్ ఆసుపత్రిలు కానీ తీసుకోండి, ఒక్కడైనా తెలిసినవాడుంటే ఉండే ఉపయోగం, మీ దగ్గరెంతడబ్బున్నా దానిముందర బలాదూరే!ఒకడంటే ఒక్కడు, వాడు చివరకి వార్డ్ బోయ్ అయినా సరే, మహరాజభోగాలతో, మనకు వైద్యం జరుగుతుంది. ఎప్పుడైనా బాంకుల్లో చూస్తూంటాం, బయట ఎంత క్యూ ఉన్నా సరే, మనకి తెలిసినవాడొక్కడున్నాడంటే చాలు, ఈ క్యూలూ అవీ to hell with it!క్షణాల్లో పనిచేసికుని వచ్చేయొచ్చు!

ఊరికె స్నేహం చేయడంతోనే సరిపోదు, ఆ స్నేహాన్ని జాగ్రత్తగా maintain చేయడం ఓ కళ! పని ఉన్నా లేకపోయినా సరే, ఆయనాఫీసుకెళ్లి, ఏ రెండు మూడు నెలలకో వారిని పరామర్శిస్తూండాలి.అంతే కానీ, ఎప్పుడో పనున్నప్పుడే వెళ్ళడం కాదు.అప్పుడప్పుడు వెళ్తూ, ఆయన యోగక్షేమాలడుగుతూంటారనుకోండి, మనం ఎప్పుడైనా ఏ పనికోసమో వెళ్ళినప్పుడు, ‘ఊరక రారు మహాత్ములు’ అంటూ, ఓ కాఫీకూడా బోనస్ గా దొరకొచ్చు. అలా కాక, మన పని అయిపోయిందికదా అని, ఆయన ఉన్నాడో ఊడేడో కూడా తెలిసికోకుండా,’ రేవు దాటి తెప్ప తగలెసినట్లు’ గా ఉన్నారనుకోండి, మనం వెళ్ళీ వెళ్ళగానే ఆయన పలకరింపు కూడా అలాగే- ‘ ఏమిటీ, ఏదో పనిమీదొచ్చినట్లున్నారే, లేకపోతే, మేమెక్కడ కనిపిస్తాం లెండి’లా ఉంటుంది.ఆయనకీ తెలుసు, ఈ వెధవకి నాతో పని బడినట్లుంది, లేకపోతే ఎందుకు వస్తాడూ అని.

మనవైపు సినిమాహాళ్ళలో బుకింగాఫిసువాడు అందరిలోకీ బెస్ట్. ఏ సినిమా అయినా సరే,మొదటిరోజు మొదటాటకి మనకి టిక్కెట్లు గ్యారెంటీ!అసలు ఉద్యోగంలో ఉండగానే, మనం వివిధాఫీసుల్లోనూ, ఈ పరిచయాలు cultivate చేసికోవాలి. రిటైరయిన తరువాత మన మొహం ఎవడూ చూడడు. ఉద్యోగంలో ఉన్నంతకాలం ప్రతీవాడూ సలాం కొట్టేది, ఆ సీటుకే, మన మొహం చూసికాదు. చెప్పానుగా, ఈ రోజుల్లో ఏ పనికావాలన్నా, ‘దక్షిణ తాంబూలాలు’ తప్పని సరైపోయాయి.ఎంత చెట్టుకంత గాలి లా ఎంత దక్షిణకి అంత పని!

మా చిన్నతనపురోజుల్లోనూ ఉండేవి, ఇలాటివన్నీనూ, కానీ ఇంత commercialise కాదు. ఏదో పాఠాలు చెప్పిన మాస్టారి కొడుకూ అనో,ఫలానా వారికి చుట్టమనో చెప్పినా చాలు పన్లైపోయేవి. అక్కడ మన గొప్పతనం చూసి కాదు, మనం ఎవరిపేరైతే చెప్పేమో వారిని బట్టి! అంతదాకా ఎందుకూ, నాకు ఉద్యోగం వచ్చింది, మా అమ్మమ్మ గారికి మనవడినై పుట్టినందుకూ, మా అమ్మగారికి కొడుకునై పుట్టినందుకూ! ఎందువలనా అంటే, నా చదువుకి, పిలిచి ఉద్యోగం ఇచ్చినాయన, పై విధంగా మాకు పరిచయం! ఇప్పటికీ, నోట్లో రెండు పూట్లా ముద్దెళ్తోందంటే వారి చలవే!

నేను ఇక్కడ, రెండు సార్లు కమాండ్ హాస్పిటల్లోనూ, ఒకసారి మిలిటరీ హాస్పిటల్లోనూ, ఏ శ్రమా లేకుండా వైద్యం చేయించుకుని, లక్షణంగా ఇంటికొచ్చానంటే కారణం మా స్నేహితుడు బాలరంగయ్యగారూ, మా కజిన్ సదానందా నూ.Influence అనేది జీవితంలో ఎంత ముఖ్యమో,అప్పుడర్ధమయింది. మనం ఓ తీగ లాటివారం,అది ప్రాకడానికి ఓ పందిరో ఏదో, ఆఖరికి ఓ పుల్లయినా కావాలి కదా. అలాగే ఈ పరిచయాలూనూ.మనకి ఏదో ఉపయోగిస్తాడులే అని పరిచయం చేసికోకూడదు.మన ప్రవర్తనని బట్టి వారే మనకి ఉపకారం చేయొచ్చు.ఎందుకంటారా, ఈ రోజుల్లో ప్రతీ చోటా, ఎవరో ఒకరు తెలిసిన వారు లేకుంటే పన్లవడం చాలా కష్టం.నాకేమిటీ, డబ్బు పారేస్తే అదే అవుతుందీ అనుకోకండి, డబ్బొకటే కాదు ముఖ్యం. దాన్ని తీసుకోడానికి కూడా ఓ తెలిసినవాడుండాలి!! ఈ రొజుల్లో ఎవడుపడితే వాళ్ళదగ్గరనుంచి డబ్బులు తీసికోవడం లేదు. ఆ ఇచ్చినవాడు, ఏ ACB వాడో,ఏ T.V. వాడో అయితే ఖర్మ!ఉన్న ఉద్యోగం కూడా పోతుంది!

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు

   ఈవేళ ప్రొద్దుట, మా ఫ్రెండింటికి వెళ్ళాను.ఆయనకి 72 ఏళ్ళు.ఇప్పటికీ హాయిగా టింగురంగా మంటూ ముంబై/పూణే లమధ్య తిరిగేస్తూంటాడు, భార్యతో సహా.నిన్న వస్తున్నప్పుడు, ఆవిడకి almost పెద్ద accident జరగబోయి ఆగిందిట.ముంబై లో లోకల్ ఎక్కుతూ, ఆవిడ పట్టుజారి క్రిందపడబోయారుట.ఎలా తప్పించుకుని బ్రతికి బట్ట కట్టిందో ఆ భగవంతుడికే తెలియాలి.ఆవిడ పడ్డం కంటే పెద్ద హింస ఏమిటంటే, కనిపించిన ప్రతీవాడూ నీతులు,జాగ్రత్తలు చెప్పడం!ఈ సెర్మన్స్, accident కంటే, హింసిస్తాయి! అప్పుడు నాకు క్రిందటివారమ్లో జరిగిన accident గురించి చెప్పి, నేను కూడా ఈ పోస్ట్ మార్టెం తప్పించుకోడానికి, ఎలా ఎవరికీ చెప్పలేదో, తీరా చెప్పిన తరువాత అందరూ ఎలా రియాక్ట్ అయ్యారో వివరాలు అతనితో చెప్పాను.

   ఆ సందర్భంలో తన అనుభవం ఒకటి చెప్పాడు. క్రిందటేడాదెప్పుడో, ఒకసారి మార్నింగ్ వాక్ కి వెళ్ళినప్పుడు, సడెన్ గా పడిపోయాడుట. తిరిగి కళ్ళు తెరిచేటప్పటికి, హాస్పిటల్ లో తేలాడుట.పైగా, ఆ పడ్డది ఎక్కడా అంటే, ఓ కంట్రీ లిక్కరు షాపు ఎదురుగుండాట! ఏదో మస్తుగా త్రాగేసి పడి ఉంటాడులే అని చాలా మంది చూసినా ఏమీ పట్టించుకోలేదుట. కానీ, వీరికి తెలిసిన ఒకమ్మాయి, ఈయన్ని చూసి ఇంటికి వెళ్ళి చెప్పిందిట- ఇలా అంకుల్, సారా దుకాణం ఎదురుగా పడి ఉన్నారూ అని! ఇంట్లో ఉన్నవారు వచ్చి ఈయన్ని హాస్పిటల్ లో చేర్చి, వైద్యం చేయించారు. ప్రతీ వాడూ అడగడమేట, అంత కష్టం ఏమొచ్చిందీ, మరీ కంట్రీలిక్కరు త్రాగేసి పడిపోయేటంత అని!నాకు నవ్వాగలేదు, ఇదంతా విని.

   నిన్న మా అబ్బాయి, శిరీషని పిక్ అప్ చేసికుని, పిల్లల్ని క్రెచ్ దగ్గరనుండి తీసికెళ్దామనుకుంటుండగా, ఓ ట్రాఫిక్ పోలీసొచ్చి, వీళ్లని ఆపాడుట. నేను అంతసేపటినుండి పిలుస్తూంటే, ఆపకుండా పోతున్నావూ, లైసెన్స్ ఏదీ అన్నాడుట. లైసెన్స్ చూపించిన తరువాత, మీరు ఫలానా సిగ్నల్ బ్రేక్ చేశారూ, మా బాస్ మిమ్మల్ని తీసికురమ్మని, పంపాడూ చలో అన్నాడుట. మేమసలు ఆ దారిన రాలేదు మొర్రో అన్నా వినిపించుకొలేదు. పైగా మీ కారు రెడ్ కలరు, నెంబరు 526, మిమ్మల్నే తీసుకురమ్మన్నాడూ అని లాక్కుపోయాడుట. తీరా అక్కడిదాకా వెళ్ళిన తరువాత తెలిసింది, తీసుకురమ్మన్నది ఇంకో సీరీస్ లోని అదే నెంబరుట ట!ఇంక ఆ పొలీసు సిగ్గుపడిపోయి, సారీలు చెప్పేసి వదిలాడుట. పొలీసులు కూడా సారీలు చెప్పడం వినేటప్పటికి మా పిల్లలైతే చాలా ఆశ్చర్యపడిపోయారు!

   ఏమిటో ఇంట్లో నా పరిస్థితేమీ బావుండడం లేదండి. ప్రతీరోజూ, మా ఇంటావిడే పాలు తోడెడుతూంటుంది, చలికాలమేమో, ఒక్కరోజు కూడా తోడుకోదు, దానితో నేను ప్రతీ రోజూ బయటకి వెళ్ళడం, ఓ దహి డబ్బా తేవడం. ఇలా కాదని,నేనే
ఓ రోజు తోడు పెట్టాను. నా అదృష్టం బాగోక, అది కాస్తా శుభ్రంగా తోడుకుంది! ఇంక ప్రతీ రోజూ, మా ఇంటావిడ, ‘ఒక్కొక్కళ్ళ చేత్తో శుభ్రంగా తోడుకుంటుందీ, అని మస్కా కొట్టేసి, ప్రతీ రోజూ ఈ తోడు చుక్క కార్యక్రమం నాకప్పచెప్పేసింది! ఏం చేస్తాను, ప్రొద్దుటా, సాయంత్రం ఇదో పని!

   తనేదో కంప్యూటరు చూస్తూ,తుక్కు తీసికెళ్ళే మనిషొస్తే, ఆ తుక్కు బయట పెట్టేయండీ అంది. ఎందుకంటే, ముందరే పెట్టేస్తే మా బిల్డింగులో పిల్లి వచ్చేసి, పాడిచేస్తూంటుంది. సరే ఇదో పెద్ద గురుతర బాధ్యతోటి పెట్టింది కదా అని, కిటికీలోంచి చూస్తూ నుంచున్నాను. ఇంతలో, ఆవిడెవరో, తొమ్మిది గజాల చీరలో, కారిడార్ లో బూజు దులుపుతూ కనిపించింది. ఆవిడే తుక్కు తీసికెళ్ళే మనిషీ అనుకుని, ఊరుకోక, ఆవిడకి పైగా సైగచేసి మరీ, ఆ డస్ట్ బిన్ కాస్తా బయట పెట్టాను. నాకేం తెలుసూ, ఆవిడ పక్కింటి ఓనర్ అని!మళ్ళీ, మా ఇంటావిడ నాకు ఇలాటి పనులు అప్పచెప్పలేదు! అప్పుడప్పుడు, మా ఇంటావిడ ప్రొద్దుటే పెట్టిన కాఫీ పూర్తిగా త్రాగకుండా, దాచుకుంటూంటుందిలెండి. ఎప్పుడైనా ఆవిడ త్రాగే సమయంలో నేను ఇంట్లో ఉంటే, నాక్కూడా ఆఫరు చేస్తూంటుంది, ‘ఓ చుక్క త్రాగివ్వండీ’అని. ఏదో ఆలోచిస్తూ పూర్తిగా తాగేస్తూంటాను. ఇలా రెండు మూడుసార్లయిన తరువాత, మళ్ళీ ఆఫరు చేస్తే ఒట్టు!అయినా చుక్క తాగూ,ఔన్స్ తాగూ అని రూల్స్ పెడితే ఎలాగండి బాబూ?ఇచ్చేదేదో శుభ్రంగా ఇవ్వాలి కానీ.
ఏదో లాగించేస్తున్నాం! సర్వేజనా సుఖినోభవంతూ !

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు-ఎవరి బాధలు వాళ్ళవి…

   ఈవేళ సాయంత్రం, మా ఫ్రెండొకరున్నారు,వారింటికి వెళ్ళాము. ఆయన నాకంటె రెండు సంవత్సరాలు ముందే రిటైరయ్యారు. అదీ ఇదీ అంటే మరేమీలేదూ, ఉల్లిపాయ ఖరీదులూ, మాకు కాంటీను లో సరుకులు తక్కువ ధరలకి ఎలా దొరుకుతాయో వగైరా పిచ్చాపాటీ కబుర్లు చెప్పుకున్న తరువాత, ఆయన వెళ్ళబోసుగున్న ‘బాధలు’ వింటూంటే, మేము ఎంత అదృష్టవంతులమో అనిపించింది!ఆ భగవంతుడి దయవలన, మా పిల్లలిద్దరికీ, 25 ఏళ్ళు నిండేటప్పటికే, వాళ్ళు కోరిన వారినిచ్చి పెళ్ళిళ్ళు చేసేశాము. వాళ్ళూ ఇద్దరేసి పిల్లలతో సుఖంగానే ఉంటున్నారు.ఇందులో మేమేమీ ఘనకార్యం చెసేశామని అనడం లేదూ, ఏదో అలా అన్నీ కలసొచ్చాయి అయింది.పిల్లలిద్దరికీ ఒకళ్ళకొకళ్ళు నచ్చితే చాలూ అనుకున్నాము. వాళ్ళూ సుఖంగానే ఉన్నారు, మమ్మల్నీ తాతయ్య, అమ్మమ్మ/నానమ్మ చేసేశారు.ఇంకో రెండు మూడేళ్ళు అయిన తరువాత అయితే, మాకూ (స్పెషల్లీ మా ఇంటావిడకి మరీనూ)ఓపికా ఉండేది కాదు, పురుళ్ళూ పుణ్యాలూ చూసుకోడానికి.అందుకే అంటాను ఏది జరిగినా మన మంచికే అనుకున్నట్లయితే, అన్నీ బాగానే ఉంటాయి.ఆ భగవంతుడు చల్లగా చూస్తే చాలు.

   ఇప్పుడు వెళ్ళేనే ఆయనకి ముగ్గురు కొడుకులు, ఇద్దరికి పెళ్ళిళ్ళు చేసేసి, తాతయ్యా, బామ్మా అయ్యారు.ఇప్పుడు మూడో కొడుక్కి చేయాలి. ఏదో మన రాష్ట్రం మీదా, ఆచారవ్యవహారాలమీదా అభిమానం కొద్దీ, తెలుగు సంబంధాలే చూస్తూఉన్నారు ఇన్నాళ్ళూ. కానీ ఈ విషయంలో ఆయనకి అయిన అనుభవాలు చెప్పి, వాళ్ళ కొడుకూ, డాడీ ఆంధ్రా సంబంధాలు చూడ్డం మానేసి, హాయిగా ఇక్కడే పూణే లోనో, ముంబైలోనో సంబంధం చూడండి, అక్కడివాటితో విసుగొచ్చేసిందీ అన్నాడుట.

   ఏం లేదూ, వీళ్ళూ నెట్ లో వచ్చే యాడ్ లు చూసే సంప్రదించేవారు.కానీ వచ్చిన గొడవేమిటంటే,ఆ వధువు కి సంబంధించిన వారు, అన్నీ సరిపోయినా సరే, ఓ పట్టాన సమాధానం చెప్పకపోవడం, ఈయనేమో ఎన్నిసార్లు ఫోను చేసినా, ‘ఇంకా మా అమ్మాయి అభిప్రాయం అడగలేదండీ, ఇదిగో రెండు మూడు రోజుల్లో వస్తూంది, ఏవిషయమూ కనుక్కుని చెప్తామూ’ అని!కమ్యూనికేషను ఇంత ఫాస్ట్ అయినరోజుల్లో కూడా, ఇలాటి సమాధానాలు వింటూంటే, ఈయనకేమో చిరాకొచ్చేస్తుంది. వీళ్ళేమో క్లియర్ గా అప్పుడే చెప్పేశారు, మాకైతే మీ అమ్మాయి నచ్చిందీ, మీ అభిప్రాయం కూడా చెబితే, ముహూర్తాలు పెట్టుకుందామూ అని.అంటే 50% అయిపోయినట్లే కదా!ఆ మిగిలిన 50% దగ్గరే వస్తోంది గొడవంతానూ. ఓ పట్టాన చెప్పరూ, ఎప్పుడో చెప్పినా, ‘పూణె అంటే ఇక్కడికి ( అంటే విజయవాడ కి) చాలా దూరం అంటున్నారండీ, మా ఇంట్లో పెద్దాళ్ళు’ అని. అమెరికా అయితే ఫరవా లేదుట, కానీ పూణే నా? హైదరాబాదయినా ఫరవాలేదు! ఇది మరీ అన్యాయం అండి బాబూ!

   ఇదివరకటి రోజుల్లో కూతురికి పెళ్ళి చేయాలంటే చెప్పులరిగేలా తిరిగేరనేవారు. ఇదేమిటో చిత్రం, మగపిల్లాడి పెళ్ళికి కూడా ఇలా తిరగవలసివస్తోందనుకోలేదు ఆయన!పోనీ ఆ పిల్లాడికేమైనా కాలొంకరా, కన్నొంకరా ఉందా అంటే అదీ లేదు. శుభ్రంగా 28 ఏళ్ళ young and handsome bridegroom! హాయిగా ఐ.టి.లో ఉద్యోగం, ఏ బరువూ బాధ్యతా లేదు. ఓ కారుకూడా కొనుక్కున్నాడు.
అసలు మనవైపు వారి కోరికలు ఏమిటో ఆ మాట్రిమోనియల్ యాడ్ లో ముందరే పెట్టేస్తే,వారికి తగ్గ సంబంధాలే వస్తాయిగా. అన్ని వివరాలూ వ్రాయరు, దేనికైనా transparency అనేది ఉండాలి.లేకపోతే ఇలాగే ఉంటుంది. చివరదాకా వచ్చిన తరువాత ఎదో సాకు చెప్పేసి వద్దనేయడం.ఇలా నాలుగైదు సంబంధాలు తప్పిపోయేసరికి,ఇటు ఈ కుర్రాడికీ డౌటొచ్చేస్తుంది, ఇదేమిటీ మనలో ఏదైనా లోపం ఉందేమో అని!అమ్మాయైనా, అబ్బాయైనా ఇదే పరిస్థితి.ఏమిటో ఎప్పుడు బాగుపడతారో ఈ తల్లి తండ్రులు? ఏదో దొరికిన సంబంధమే చేసేయాలని కాదు,అన్నీ చూసుకునే చేయాలి. కానీ ఈ ‘అన్నీ’ అనేది ఓ relative term. ‘అన్నీ’ అంటే ఏమిటి?పెళ్లికొడుకు రూపం, ఉద్యోగం,సంపాదన వరకూ బాగానే ఉన్నాయి. మరి ఇంకా ఏమిటిట? ఈ ‘అన్నీ’ ల గురించి, మొదట్లోనే మొహమ్మాట పడకుండా చెప్పేస్తే అటువారికీ, ఇటువారికీ ఈ ఈతిబాధలు తప్పుతాయికదా.అసలే male/female ratio చాలా alarming గా ఉందని ప్రతీ రోజూ పేపర్లలో చదువుతున్నాము. దీనికి సాయం ఈ మనస్థత్వాలు కూడా తోడయ్యేయంటే ఇంక అడగఖ్ఖర్లేదు!

   ఈ కార్యక్రమాలన్నీ పూర్తయి ఓ ఇంటివాడో/ ఇల్లాలో అయేసరికి 30-35 ఏళ్లొస్తాయి. ఇక్కడేమో ఈ తల్లితండ్రులకు 70 దాటుతాయి. అప్పుడు పురుళ్ళూ,పుణ్యాలూ చూసే ఓపికా ఉండదు. మళ్ళీ ఏమీ సహాయం చేయటల్లేదో అని గోలా!
ఎందుకొచ్చిన గొడవలండి బాబూ, ఏదో ఆ ‘అన్నీ’ లన్నీ ముందరే చెప్పేసి, పిల్లల్ని చిలకా గోరింకల్లా హాయిగా పెళ్ళవలసిన టైముకి చేసేస్తే ఎంత హాయండి !

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు

   మొత్తానికి అనుకున్నంతా అయింది. మా ఇంటావిడ, నేను బయటికి వెళ్ళినప్పుడు, మా అబ్బాయీ, కోడలుతోటీ, అప్పుడెప్పుడో నేను రోడ్డు క్రాసు చేస్తూండగా ఓ సైకిలు వాడొచ్చి ఢీ కొడితే, నేను క్రింద పడ్డానని!నేను ఇంటికి వచ్చేటప్పడికి, అనుకున్నట్లే, మా అబ్బాయీ,కోడలూ ఓ లెక్చరిచ్చేశారు. అదేమిటి డాడీ, అలా జరిగినప్పుడు మాతో ఒకసారి చెప్తే ఏం పోయిందీ? అని.దానివలన, నన్ను ఎక్కడికీ బయటకు వెళ్ళడానికి వీల్లేకుండా చేయడం తప్ప, నాకు ఒరిగిందేమిటీ? నేను పడే బాధేదో నేనే పడాలికదా.దానికి సాయం మీ అందరి చివాట్లోటీ.అందుకే చెప్పలేదు,అన్నాను.

   మా కోడలు చెన్నై నుండి తిరిగి వచ్చేయడంతో, మేము మా కొంపకి వచ్చేశాము.ఈవిడ సరుకులన్నీ వచ్చాయో లేదో చూడ్డం నాకు అప్పజెబుతూంటుంది.ఈవేళ వచ్చేటప్పుడు, కళ్ళజోడు పెట్టి తెచ్చాను,దాంట్లో కళ్ళజోడు లేకుండా! సుఖపడ్డాను, కంప్యూటరు నాకొదిలేసింది!అక్షరాలు కనిపించవు పాపం!ఇటుపైన ఎప్పుడైనా ఇలా కంప్యూటరు నేనే ఉపయోగించుకోవాలీ అనుకున్నప్పుడల్లా, ఇలా ఖాళీ కళ్ళజోడు పెట్టి తెస్తే సరి,సుఖ పడతాను! అబ్బే అంత ఈజీయా ఈవిడతో, పోనీండి, ఇక్కడకూడా ఓ కళ్ళజోడు స్టాండ్ బై పెట్టుకుంటే బాగుంటుందేమో అంటోంది!

   నిన్న ప్రొద్దుట పేపరు తెచ్చుకోడానికి వెళ్ళినప్పుడు, ఒకతను, ఏదో క్రిందబడితే, తీసి, ఎవరికో చెయ్యూపుతున్నాడు. ఆ అబ్బాయి తన ఫోనులో మాట్లాడుకోవడం తప్ప, చెయ్యూపుతున్నతనివైపు చూస్తేనా!చివరికి ఏమిటీ అని అడిగితే, నా చేతిలో పెట్టాడు.సరే ఈ సంగతేదో చూద్దాం అనుకుని,ఆ అబ్బాయి ఫోనులో మాట్లాడ్డం పూర్తయేదాకా ఉండి, అడిగాను- నీ జేబులోంచి ఏదైనా పడిపోయిందా అని, అబ్బే ఏం లేదూ అన్నాడు. కాదు ఓసారి చూసుకో అనగానే, జేబులు వెదుక్కుని, అయ్యో నా ఐ.డి. కార్డ్ పడిపోయిందీ అన్నాడు. మరి అతనెవరో నీ జేబులోంచి పడిన ఈ కార్డు తీసి, నిన్ను పిలుస్తూంటే, కనీసం రెస్పాండేనా చేయొచ్చుకదా అన్నాను.అంటే అతనన్నాడూ, ఫోనులో మాట్లాడుతూ, అంత ధ్యాస పెట్టలేదూ, సారీ అన్నాడు. ఆ కార్డు అతనికిచ్చేసి, రోడ్డుమీద వెళ్ళేటప్పుడు ఎలా ఉండాలో వగైరాలమీద ఓ లెక్చరిచ్చేసి వెళ్ళాను. చిత్రం ఏమిటంటే, ఈవేళ, నేను పేపరు తీసికెళ్ళడానికి వెళ్ళినప్పుడు, ఆ అబ్బాయి కంపెనీ బస్సుకోసం చూస్తున్నాడనుకుంటాను, ‘అంకుల్, ఈవేళనుండీ జాగ్రత్తగా ఉంటానూ..’అని పలకరించాడు.

   అలాగే అప్పుడెప్పుడో, మిస్టరీ షాపింగుకి, టైటాన్ ఐ షాపుకి వెళ్తే, 11.30 అయినా,షాపు తెరవలెదు.11.00 కి తెరవాలి. తీరిగ్గా వచ్చి తెరిచాడు.ఇదేమిటీ, ఇంత లేటయిందీ అంటే ట్రాఫిక్ జాం, ఆలశ్యం అయిందీ అన్నాడు. ప్రతీరోజూ ట్రాఫిక్ జామ్ ఉంటూనే ఉంటుంది కదా, ఓ అరగంట ముందే బయలుదేరితే, ఓ గొడవే ఉండదుగా అన్నాను. ఆ సంగతే మర్చిపోయాను. నిన్న నేను వెళ్తూంటే, నా పక్కన ఓ బైక్కతను ఆగి, హాయ్ అంకుల్ అని పలకరించాడు. ఆ హెల్మెట్ లో అతనెవరో తెలియక, ఆప్ కౌన్ హై అంటే, నేను ఈమధ్య ఓ అరగంట ముందరే బయలుదేరి, షాప్ టైముకే తెరుస్తున్నానూ అన్నాడు. ఆ టైటాన్ సంఘటన జరిగి నెల పైగా అయింది.అప్పుడు గుర్తొచ్చింది, ఈ కుర్రాడు, ఓహో అతనా అని! నాకైతే చాలా సంతోషం వేసింది. నేను చెప్పిన మర్నాటినుండీ, తన పధ్ధతి మార్చుకోవడమే కాకుండా,గుర్తు పెట్టుకుని నాతో చెప్పడం.నేను చెప్పింది వినాల్సిన అవసరం ఆ అబ్బాయికి లేదు, అయినా నేను చెప్పింది ఆచరించాడు. అప్పుడు అర్ధం అయింది,చెప్పవలసిన పధ్ధతిలో చెప్తే,ఎవరైనా వింటారూ అని!

   వచ్చిన గొడవల్లా ఏమిటీ అంటే, ఈగోలు.వాటిని పక్కకు పెట్టి,అవతలివాడు చెప్పేది మన మంచికే ప్రతీ వారూ అనుకుంటే, ఈ దెబ్బలాటలూ, దీక్షలూ, ధర్నాలూ ఉండనే ఉండవు.పాలక పక్షం చేసేవి అన్నీ తప్పుల తడకలే అని ప్రతిపక్షాలూ, ప్రతిపక్షాలు చేసేది ఎప్పుడూ కుట్రే అని పాలకవర్గం వారూ భావిస్తున్నంతకాలం, పార్లమెంటు సమావేశాలూ, అసెంబ్లీ సమావేశాలూ, ఈమధ్యన జరిగేయ్ చూడండి, అలాగే తగలడతాయి. ఉల్లిపాయ ధర 100 దాటుతుందంటున్నారు. గత రెండు నెలలుగా చేతికొచ్చినట్లు export చేసికోనిచ్చి, స్టాక్ అంతా బయటకు పోనిచ్చారు, ఇక్కడ ఉన్నదేమో అయిపోయింది. ఉన్నదానికి రేట్లు పెంచుకుంటూ పోతున్నారు. ఓ నెల పోయిన తరువాత, ఇదిగో ఉల్లిపాయ ఖరీదు తగ్గించడానికి బయటి దేశాలనుండి import చేస్తున్నామూ అంటారు! మళ్ళీ దాంట్లో కొంత తినేయడం! చివరకు తేలేదేమిటంటే, మన మంత్రుల జేబులు నిండడం.

   చిత్రం ఏమిటంటే, ఏ పార్టీ వారు పవర్ లోకి వచ్చినా, మన బ్రతుకులింతే.లేకపోతే ఒకటి చెప్పండి,ప్రతీ పార్టీ లోనూ స్కాం లున్నాయి.వీడింత తిన్నాడని వాడూ, వాడింతతిన్నాడని వీడూ అనడమే తప్ప, ఏమైనా చేస్తున్నారా, ఏమైనా చేశేరా, ఇంక్వైరీలూ, కమిషన్లూ తప్ప! ఒకడి వీపు ఇంకోడు గోక్కోడం ఒకటీ మిగిలింది.మన జాతకాలలాగే ఉన్నాయి!
సర్వే జనా సుఖినోభవంతూ !

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–” ముసలోళ్ళు..”

   ఇదేమిటీ ఈయన మొత్తం తన ‘జాతి’ వారికందరికీ వకాలతు పుచ్చుకుని వ్రాస్తున్నాడూ అనుకోకండి. ఏం చేస్తాను, బ్లాగులోకంలో ఉండే చాలామంది యువతరం వారే. వాళ్ళూ ఎప్పడికో అప్పటికి ఈ ‘జాతి’ లో చేరేవారే అయినప్పటికీ, వారికైనా ఈ బాధ తప్పుతుందేమో అన్న ఆశ తో ఈ టపా!

మామూలుగా మనవైపు 50 సంవత్సరాలు దాటేటప్పటికి ఆ మానవులు ముసలాడూ, ముసల్దీ అయిపోతారు. మా ముసలాడు ఇలా అన్నాడురా, మా ముసిల్ది ఇలా అందిరా అనే వింటూంటాము. కొద్దిగా సంస్కారం ఉన్నవాళ్ళైతే ముసలాయనా, ముసలావిడా అంటూంటారు. ఓ సుబ్బారావుని ‘సుబ్బిగా’ అంటే వినడానికి ఎలా ఉంటుంది? లేకపోతే ఒక అలవేలు మంగ అనే శుభ్రమైన పేరుండగా ‘మంగీ’ అంటే ఎలా ఉంటుంది? ఛండాలంగా ఉంటుందంటాను.మరి ముసలాళ్ళని అలా అంటే తప్పేమిటీ అని అడగొచ్చు.

ఇదివరకటి రోజుల్లో ఏదైనా అంగవైకల్యం ఉన్నవారిని handicapped అనేవారు. మరి ఇప్పుడో అలా అంటే వారి మనోభావాలు దెబ్బతింటాయీ అని, ఏ అవయం దెబ్బతింటే ఆ పేరుతో-mentally challenged, hearing impaired, visually challenged..- అంటూ పిలవడానికి ఎటువంటి అభ్యంతరం లేనప్పుడు, మరి ఈ ముసలాళ్ళకో పేరుకూడా పెట్టొచ్చు కదా అనే నా బాధ!కొద్ది కొద్దిగా ఎక్కడైనా వ్రాయవలసివచ్చినప్పుడు ‘వయో వృధ్ధులు’ అని బస్సుల్లోనూ, రైళ్ళలోనూ వ్రాయడం మొదలెట్టారు. కొంతలో కొంత ఇంప్రూవుమెంటే !ఇంగ్లీషులో అయితే మెరుగే ‘Senior Citizen’ అంటున్నారు. అలా అని మిగిలినవాళ్ళందరూ ‘Junior’ అని కాకపోయినా, ఏదో ప్రభుత్వోద్యోగాల్లో ఈ సీనియర్ జూనియర్ పదాలకి అలవాటు పడిపోయి, ఈ కొత్త యూసేజ్ మొదలైంది!ఎంత చెప్పినా ఇలా ఉపయోగించడం మొదలెట్టించింది ఓ ప్రభుత్వోద్యోగే అయుంటాడు! తన సీనియారిటీ దృష్టిలో పెట్టుకుని ఈ ఆర్డరు పాస్ చేసుంటాడు!ఏది ఏమైతేనేం, ప్రతీ చోటా ఇంగ్లీషులో ఈ బోర్డులు చూస్తూంటాము, రిజర్వేషన్ కౌంటర్ ల దగ్గరా, బాంకుల్లోనూ- ఎక్కడ ప్రభుత్వం చెయ్యి ఉంటే అక్కడ!

ఇక్కడ పూణె లో చూస్తూంటాను-‘ ज्यॅश्ठ नागरिक् ‘( జ్యేష్ఠ నాగరిక్) అని బస్సుల్లో. మొట్టమొదటిసారి, రిటైరయిన తరువాత చూసినప్పుడు అనుకున్నాను,’ అరే నా నక్షత్రంతో పిలుస్తున్నారే, జ్యేష్ఠా నక్షత్రం వాళ్ళే ఇక్కడ కూర్చోవాలన్న మాట ఇదీ బాగానే ఉందీ’అని ( నా జన్మ నక్షత్రం జ్యేష్ఠ లెండి!). అంటే అప్పుడు చెప్పింది మా ఇంటావిడ, జ్యేష్ఠ కాదూ జ్యేష్ఠ్ అని!దానర్ధం సీనియర్ అనిట!ఏమిటో ఛాన్సొచ్చినప్పుడల్లా, మా ఇంటావిడ నాతో చెడుగుడు ఆడేస్తూంటుంది. పైగా రిటైరు కూడా అయిపోయానూ! అప్పుడెప్పుడో మా చుట్టం ఒకాయన, మా ఫ్రెండు శ్రీవాత్సవ కనిపిస్తే, అది అతని గోత్రం పేరనుకుని, మనవాడేనా అన్నారు. నాకు దొరికినవాళ్ళూ నాలాటివాళ్ళే!

అసలు 60 ఏళ్లు దాటినవాళ్ళు వృధ్ధులు అని ఎవరు చెప్పారు మీకు? అంతకంటే తక్కువ వయస్సున్నవారికే అసలు కష్టాలన్నీనూ. పెళ్ళాం పిల్లల్ని పోషించుకోవాలి, అప్పో సొప్పో చేసి ఓ కొంపా, కారూ కొనుక్కోవాలి. పిల్లలు అడిగిన కొండమీది కోతినైనా తెచ్చివ్వాలి. ఇన్నివ్యవహారాలు బాలెన్స్ చేసికుంటూ సంసారం లాగించాలి. ఈ టెన్షన్లతో బట్టతలొచ్చేస్తుంది, పొట్ట పెరిగిపోతుంది, సుగర్లూ కెలస్ట్రొల్లూ పెరిగిపోతాయి, వీటన్నిటినుంచీ కాపాడుకోడానికి జిమ్ములూ, ఓపికుంటే ఇంట్లోనే ట్రెడ్ మిల్లులూ! అర్ధరాత్రులు దాటేదాకా ఆఫీసుల్లో టైంబౌండ్లూ, టార్గెట్టులూ! ఏదో ఓపికున్నప్పుడు పెళ్ళాం పిల్లలు ఉన్నారో ఊడేరో చూడ్డం!ఇదా జీవితం అంటే?

ఊరికే పిలిపించుకోవడం వరకే కాదు, ఈ సీనియర్ సిటిజెన్లుకూడా తమ స్టేటస్ ని సార్ధకం చేసికోవాలి.ఖాళీగా ఉన్నాము కదా అని పేట్రేగిపోకూడదు.అలాగని ముంగిలాగా కూర్చోనూ కూడదు.ఏదో మన వంతు చేయకలిగిందేదో చేస్తూంటే, చూసేవాళ్ళకీ అనిపిస్తుంది– పోన్లెద్దూ, ఏదో పేరే కదా, మార్చేస్తే ఏం పోయిందీ- అనుకుని, ముసలాళ్లు, ముసల్దీ అనడం మానేసినా మానేయొచ్చు! బయటి దేశాల్లో వీళ్ళని ఏమని పిలుస్తారో నాకైతే తెలియదు. ఎప్పుడైనా వెళ్ళిన మొహమా నాది? ఇక్కడ మాత్రం మరీ అలాగన్నప్పుడు కొంచం బాధేస్తుంద్.

హిందీ లో ‘ ऍ बुढ्ढॅ, ऍ बुढियॅ’ ( ఏ బుఢ్ఢే ) మరీ అన్యాయం. మరాఠిలో కొద్దిగా బెటరు- आजोबा, अज्जी అంటారు. Idea యాడ్ లో లాగ Sarjee లాగైనా వినిపిస్తుంది.కనీసం ఈ తరంవారందరూ వృధ్ధులూ, వయోవృధ్ధులూ అయే లోపల ఓ మంచి పేరోటి coin చేసి పుణ్యం కట్టుకోండి. కాదూ మీదారిన మీరే పొండి అంటారూ, మాకేమీ లేదు, ఎలాగూ అలవాటు పడిపోయాము, మీకే నష్టం మీరూ ‘ముసలాళ్ళే’ అవుతారు!

అలా పిలవడం వలన మీరేమైనా యంగ్ హీరోలవుతారా అని అడక్కండి. అదో సరదా! జుట్టుకి రంగెందుకేసుకుంటారు? అలాగే ఇదీనూ! ఈ ‘ముసలాడి’ గోల కొంచం వినండి !!

బాతాకాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు-అయిపోయుండేది నా పని…

   మొన్న 16 వ తారీఖున, మేముండే ఫ్లాట్ నుండి, మా ఇంటికి వెళ్ళడానికి బస్సెక్కి, కడ్కీ స్టేషను దగ్గర దిగాను. అటువైపు వెళ్ళడానికి రోడ్డు క్రాస్ చేయాలి. కార్లూ, బస్సులూ వెళ్ళేదాకా ఆగి వెళ్ళొచ్చులే అనుకుంటూ, ఇన్ కమింగు ట్రాఫిక్కుకేసి చూస్తూ, అది ఆగగానే, రోడ్డు క్రాస్ చేయడం మొదలెట్టానో లేదో, అటువైపునుంచి ( రాంగ్ సైడు) నుండి ఓ సైకిలువాడొచ్చి, నన్ను క్రింద పడేయడమూ, నేను రోడ్డుకడ్డంగా బోర్లా పడ్డమూ, చేతిలో ఉన్న సెల్ ఫోను ఓ మూలకీ, భుజాన్నున్న సంచీ జారిపోవడమూ క్షణాల్లో జరిగిపోయింది! బస్ స్టాప్ లో ఉన్న అందరూ వచ్చిలేవదీశారు.ఎలాగొలాగ లేచి నుంచుని, కాళ్ళేమీ విరగలేదు కదా అని చూసుకున్నాను.ఏదో కొద్దిగా మోకాళ్ళమీద కొట్టుకుపోయింది.అంత సడెన్ గా పడితే నొప్పి పెట్టకుండా పోతుందా ఏమిటీ?

   ఆ సైకిలువాడిని ఛడా మడా తిట్టి, అసలు నువ్వెందుకు రాంగ్ సైడులో వచ్చావయ్యా అంటే, వాడు ఏదేదో సారీలూ అవీ చెప్పి మాఫ్ కీజియే అంటూ గోల పెట్టాడు. పైగా మై ఆప్ కా బేటా సమఝ్ కే మాప్ కీజియే అంటూ. పైగా ఇదో చుట్టరికం కూడానా? హాస్పిటల్ కి తీసికెళ్ళమంటారా అంటూ. ఏ కారో, ఆటోయో అయితే అదో సంగతీ. మరీ సైకిలేమిటండి బాబూ! మరీ బిలో డిగ్నిటీ అనుకుని, అసలే సైకిలు తొక్కడం కూడా రాదూ, దానికి సాయం సైకిలుకింద పడితే ఇంకెమైనా ఉందా అప్రతిష్ఠ కూడానూ!అప్పుడనిపించింది, అది ఏ కారో, ఆటోయో అయి ఉంటే అసలు శాల్తీయే గల్లంతయేదని! నేనూ లేను, నా బ్లాగ్గులూ లేవు! అందుకనే ఎటువంటి ట్రాజెడీ అయినా సరే, దానిలోని పాజిటివ్ విషయం చూస్తేనే మనం బ్రతక్కలం.

   అసలు ఈ గొడవంతా ఎందుకు వచ్చిందీ అంటే, రోడ్డుమీదెళ్ళే ప్రతీ వాహన దారుడూ, అవకాశం వస్తే కార్నర్లు కట్ చేయడం వలనే కదా! పొనీ ఓ రోడ్డుందీ, దానికి ఓ డివైడరోటి తగలడిందీ, ఎవరి దారిన వాళ్ళే వెళ్ళాలీ అనే ఆలోచనే ఉంటే ఈ ఆక్సిడెంట్లూ అవీ జరక్కుండా ఉంటాయి కదా. అబ్బే,వాళ్ళకంటే మనమే తెలివైనవాళ్ళమూ అనుకోవడం, ఎలా తోస్తే అలా సిగ్నల్స్ బ్రేక్ చేసికుంటూ పోవడమే. ఎప్పుడో దేన్నో గుద్దేస్తాడు కహానీ ఖతం !

   అసలు విషయానికొస్తే, ఈ సంగతి-ఇలా రోడ్డుమీద పడ్డానూ అని మా వాళ్ళకి తెలిస్తే ఖానా పానీ బంధ్! ఓ మంచం మీద కూలేస్తారు. బయటకు వెళ్ళడానికి వీల్లేకుండా, పథ్యం భోజనం వగైరాలతో! వాటికంటే ఈ నొప్పే నయం బాబూ అనుకుని, ఎవరికీ చెప్పలెదు.పైగా ఆ రొజు గురువారం అవడంతో కరెంటు కూడా లేకపోవడంతో, మా ఫ్లాట్ లోకి,నాలుగంతస్థులూ నడిచే ఎక్కాల్సొచ్చింది! చెప్పుకోలేనూ, ఏం చేస్తాను? ఇంక అక్కడ కొద్దిసేపు కూర్చుని, మేముండే ఫ్లాట్ కి వచ్చాను.ఇంక మా ఇంటావిడ కళ్ళెట్లా కప్పడమా అని ఆలోచించి, పోన్లే ఆ పడ్డప్పుడు, పాంటూ అదీ మోకాళ్ళమీద చిరగలెదూ అనుకున్నాను. లేకపోతే ఆవిడ కనిపెట్టేసి, సంగతంతా తెలిసేసికుని, పిల్లలకి ఫోన్లూ వగైరా చేసేసి, వాళ్ళచేతకూడా చివాట్లు పెట్టించేసి, ఏ డాక్టరుదగ్గరకో తీసికెళ్ళిపోయేది! చూశారా పాంటు మోకాలిమీద చిరక్కపోవడం కూడా పాజిటివ్వే మరి! అలాగన్నమాట మనం ప్రతీ విషయంలొనూ పాజిటివ్ గా ఉండేదే చూస్తే జీవితమంతా హాయి! అక్కడికేదో, నాకు జరిగిన ఆక్సిడెంటు విషయం మా వాళ్ళనుండి దాచాలని కాదు, ఊరికే టెన్షన్ పడిపోయి పానిక్ అవుతారూ అనే నా ఉద్దేశ్యం. ఆ తరువాతెప్పుడో, నాకారోజు అలా అయిందీ అని చెప్తే,ఆ విషయం వేరూ. మహ అయితే బయటకు వెళ్ళొద్దూ, వెళ్ళినా జాగ్రత్తగా ఉండూ తో సరిపోతుంది.అయినా జరిగేదేదో జరక్కా మానదూ!అవన్నీ ఆలోచిస్తూ కూర్చోడం నాకు అసలే పడదు.పైగా లేనిపోని టెన్షన్లోటీ. బయటకు వెళ్ళినప్పుడల్లా ప్రతీ అరగంటకీ నన్ను వాళ్ళకి ఫోను చేయమనో, లేక వాళ్ళే ఫోను చేయడమో, అసలే ఆ బస్సుగోలలో ఆ ఫోను వినిపించి చావదూ. ఇవన్నీ అవసరమంటారా?

   చెప్పొచ్చేదేమిటంటే అయ్యలారా, అమ్మల్లారా మీరు కార్లలోనూ, స్కూటర్లమీదా, బైక్కులమీదా వెళ్ళేటప్పుడు సిగ్నల్స్ పాటిస్తూ, రాంగ్ సైడుల్లోంచి వెళ్ళకండి. మీరే కాదు, ఏ సైకిలుమీదో స్కూలికెళ్తున్న మీ పిల్లలకి కూడా చెప్పండి, ఎప్పుడైనా రాంగ్ సైడులో వెళ్తే, ఇదిగో ఈ బాబాయి గారిలాటివారు బలైపోతారూ అని.

   ఇప్పుడు నేర్చుకున్న నీతి ఏమిటయ్యా అంటే బయటకి వెళ్ళినప్పుడు మనం రూల్స్ ఫాలో అవుతున్నామా అనే కాక,అక్కడ నడిపేవాళ్ళు సరీగ్గా ఉన్నారా లేదా అని కూడా ఓ నజర్ వేయాలని!చచ్చినట్లు రెండువైపులా చూసుకుని మరీ, రోడ్డు క్రాస్ చేస్తున్నాను. బైదవే, ఈవేళే నొప్పీ అదీ తగ్గింది. మరీ నెను వ్రాసిన టపా చదివి తెలిసికుంటే బాగోదని, మా ఇంటావిడకి చెప్పేశాను. ఢూం ఢాం అందనుకోండి.అయినా ఇలాటివన్నీ పట్టించుకుంటే ఎలాగా?

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు

   మన రొటీన్ లోకి వచ్చేద్దామంటారా? ఎవరింటికైనా వెళ్ళినప్పుడు, మన చేతిలో ఓ రెండుమూడు ఫొటో ఆల్బం లు చేతిలో పెట్టేసినట్లు,నేను కూడా మిమ్మల్ని గత మూడు రోజులుగా బోరు కొట్టేసినట్లున్నాను. నన్నూ, నాగోలనీ భరించినందుకు మనసా,వాచా ధన్యవాదాలు.

మా చిన్నతనంలో ఎప్పుడైనా రేడియోల్లో పాటలు వినాలంటే,ఏ పార్కులోనో వినేవాళ్ళం. కొన్నికొన్ని గ్రామాల్లో అయితే ఏ పంచాయితీ బోర్డువారో, ఆఫీసులో రేడియో పెట్టి, స్పీకర్లద్వారా వినిపించేవారు. తరువాత్తరువాత స్థోమతను బట్టి ఇళ్ళల్లొకి రేడియోలు వచ్చాయి.క్రమక్రమంగా టేప్ రికార్డర్లూ,గ్రామఫోన్లూ వచ్చాయి.ఆ తరువాత Walkman లు వచ్చాయి. ట్రాన్సిస్టర్లోటి మధ్యలో వచ్చాయి. సినిమా పాటలు వినాలంటే ఇన్ని సాధనాలు అందుబాటులోకి వచ్చేశాయి.టెక్నాలజీ అభివృధ్ధిచెంది,సెల్ ఫోన్లూ వగైరాలొచ్చేశాయి.వాటిల్లో మళ్ళీ ఎఫ్.ఎం లూ గట్రా. దాని తరువాత ఐపాడ్ రంగంలోకి వచ్చాయి.

ఇప్పుడు రోడ్డుమీద ఎవరిని చూసినా చాలామంది చెవుల్లో ఏవేవో వైర్లు,’ఇయర్ ఫోన్లు’ తోటే దర్శనం ఇస్తున్నారు. ఇదివరకటి రోజుల్లో ఎవరైనా చెవిలో ఇయర్ ఫోను పెట్టుకున్నారూ అంటే, వారికి వినబడదనే అర్ధం.కొంతమంది ఎందుకొచ్చిన గొడవా, అవతలివాళ్ళు మాట్లాడేది వినబడకపోతేనే హాయీ, అని ఇయర్ ఫోన్లూ వగైరా పెట్టుకునేవారు కారు. దీనికి ఉదాహరణ మా అమ్మగారే. ఆవిడచెప్పేదేదో మనం వినాల్సిందే, మనం చెప్పేది ఆవిడ ఇష్టం ఉంటే విన్నట్లుండేవారు లేకపోతే మన ఖర్మ! ఏదిఏమైనా సుఖపడ్డారనే అనుకుంటాను. ఈ one way traffic లో చాలా ఉపయోగాలుకూడా ఉంటాయి. నేను ఉద్యోగం చేసేటప్పుడు, మా ఫోర్మన్ ఒకాయన ఉండేవారు. ఆయనది బ్రహ్మచెముడు, జి.ఎం. వచ్చినప్పుడు మాత్రమే ఇయర్ ఫోను పెట్టుకునేవారు! మిగిలిన రోజంతా వాటిని దాచేసేవారు.నెత్తినోరూ బాదుకున్నా సరే, చిదానందంగా, చిద్విలాసం తోనే ఉండేవారు. అమలాపురంలో మా ఇంటిపక్కనే ఓ ప్లీడరుగారు శ్రీ చేబోలు అచ్యుతరామయ్య గారని
ఓ ప్లీడరుగారుండేవారు. ఎంత ప్రాక్టీసో ఆయనకి. చెవిలో ఏదీ పెట్టుకోకుండానే కోర్టుల్లో వాదించేవారుట. అవతలివారి వాదనలు ఆయనకి ఎలా వినిపించేవో ఆ బ్రహ్మకే తెలియాలి!He was one of the busiest and successful Advocates in those days.

ఇప్పటిరోజులకొస్తే, ఎక్కడ చూసినా చాలామంది (స్టూడెంట్స్) అదేదో హ్యూమన్ బాంబుల్లాగ, ఈ.సి.జీ. తీసికున్నప్పుడు వేళ్ళాడే వైర్లలాగ జేబుల్లోంచో,బాగ్గుల్లోంచో వైర్లతో, చెవుల్లోకి ఓ ఇయర్ ఫోనూ. మళ్ళీ దాంట్లో ఒకటి ఐఫోనుకీ, రెండోది సెల్ ఫోనుకీనూ. ఏమిటో ఇన్నిన్ని అలంకారాలు చేసికుని, కాలేజీల్లో ఏం చదువులు వెలగబెడతారో అంతా అయోమయం! ఏమైనా అంటే,one must move with times అని జ్ఞానబోధోటీ !పైగా వాటిల్లోంచి వచ్చే పాటలు వింటూ,కొండపల్లి బొమ్మల్లాగ, తల అటూ ఇటూ ఊపడం ఓటీ!ఒక్కొక్కప్పుడు బలే చిరాకనిపిస్తుంది.మనం చెప్పే మాట వినిపించదు,అయినా తల అటూ ఇటూ ఊపేస్తూంటారు, ఏమైనా మతిస్థిమితం తప్పిందేమో అనిపించేలా.

దీంట్లో వాళ్ళనని ఏమీ లాభం లేదు. అసలు వాళ్ళడగ్గానే ఇలాటి hi-fi gadgets కొని ఇచ్చిన వాళ్ళ తల్లితండ్రుల్ని అనాలి. వీళ్ళు ఇస్తేనే కదా వాళ్ళు ఉపయోగిస్తున్నదీ.ఆమాత్రం బాధ్యత లేకుండా ప్రవర్తించే తల్లితండ్రులదే తప్పంతా!ఏ బైక్కుమీదో వెళ్తూ, ఈ ఇయర్ ఫోన్లు చెవుల్లో పెట్టేసికుని బయటి శబ్దాలు ( వెనక్కాల వచ్చే కారు హారన్లతో సహా)వినబడక, ఏ ఆక్సిడేంటో చేస్తే, నెత్తీ నోరూ బాదుకోడం! ఇదంతా అవసరమంటారా?ఆ సెల్ ఫోన్లలో కెమేరాలోటీ! వాళ్ళు చేసేదేమిటిట,ఎక్కడపడితే అక్కడ ఎవరినిబడితే వారిని ఫొటోలు తీయడం.కాలేజికి వెళ్ళే పిల్లలకి ఇలాటివివ్వవలసిన అగత్యం ఏమిటో నాకు ఇప్పటికీ అర్ధం అవదు.ఆ పిల్లలు వాళ్ళ కాళ్ళమీద నిలబడినప్పుడు, వాళ్ళకి కావలిసినవేవో వాళ్ళే కొనుక్కుంటారు కదా! ఇక్కడ వచ్చిన గొడవల్లా ఏమిటీ అంటే,ప్రతీవారూ ( పిల్లలూ, వాళ్ళ తల్లితండ్రులూ) తమకున్న ఐశ్వర్యాన్ని చాటుకోవడం. వీళ్ళని చూసి ఇంకోళ్ళు పులినిచూసి నక్క వాత పెట్టుకున్నట్లుగా, అప్పో సప్పో చేసైనా సరే పిల్లలకి మార్కెట్ లొకి వచ్చిన hi-fi gadgets కొనిచ్చేయడం.18 సంవత్సరాలు నిండేదాకా డ్రైవింగు లైసెన్సు ఎలా ఇవ్వరో, అలాగే ఈ hi-fi gadgets కి కూడా ఓ చట్టం తెస్తే బాగుండును.

ఆ కొడుకో, కూతురో తన సెల్ ఫోను వాడకానికి బిల్లు ఈ తండ్రే కట్టాలిగా.అంతంత బిల్లు ఎందుకౌతూందీ అని అడిగిన పాపానికి పోయాడా ఎప్పుడైనా?తను తీసికోవలసిన జాగ్రత్తలు తీసికోకుండా,ఎప్పుడో ఏదో దారుణం జరిగినప్పుడు ఊళ్ళోవాళ్ళమీదా, సమాజం మీదా పడి ఏడవడం ఎందుకూ? టెక్నాలజీ ఉపయోగించుకోవాలి తప్పు అనరు ఎవరూ. కానీ దానికీ ఓ సమయం సందర్భం ఉంటాయి. కాలేజికి వెళ్ళే పిల్లలకి ఈ కమెరా ఫోన్లూ, ఐ పాడ్లూ లేకపోతే ఏమీ కొంపలు మునిగిపోవు. ఒక్కసారి గుండెల మీద చెయ్యెసికుని ఆలోచించండి, మనం చేసేది సరైనదేనా అని. తరువాత దురదృష్టవశాత్తూ జరగరానిదేదైనా జరిగితే బాధపడేదీ,నష్టపోయేదీ మనమే. ఆ ఐపాడ్/ కెమెరా ఫొను కంపెనీలు కాదు!

ఈ టపా ఎలా ఉందని ఎరక్కపోయి మాఇంటావిడ అభిప్రాయం అడిగితే, ఆవిడ చెప్పిందేమిటంటే, కంప్యూటరు లో టైపు చేయడం వచ్చిన ప్రతీవారూ ఈ బ్లాగ్గులూ అవీ వ్రాసి ప్రపంచాన్ని బోరుకొట్టకుండా, Computer knowledge లో ఓ టెస్ట్ పెట్టి అందులో పాస్ అయినవాళ్ళే బ్లాగులు రాయొచ్చూ అని ఓ చట్టం తెస్తే బాగుండునూ అని!ఆవిడకు తెలుసు, మాకు ఏదో టైపుచేయడం తప్ప ఇంకే కంప్యూటర్ పరిజ్ఞానం లేదని!