బాతాఖాని- లక్ష్మి ఫణి కబుర్లు– రైల్వేల నిర్వాకం..

 అప్పుడెప్పుడో దురాంతో లో పూణె నుండి, హజ్రత్ నిజాముద్దీన్ దాకా వెళ్ళాం.. ప్రయాణం గురించి ఓ ఐడియా ఉంది.. భోజనం, చాయ్, స్నాక్స్ లాటివి ఇస్తాడని.. మేము సాధారణంగా పూణె నుంచి సికిందరాబాద్ దాకా శతాబ్ది లోనే వెళ్ళి , మర్నాడో మూడోనాడో శతాబ్దిలోనే తిరిగిరావడం.. మొదట్లో చైర్ కార్ లోనే వెళ్ళినా, ఈమధ్య కన్సెషన్ ఎలాగూ ఉంది కదా అని,  Executive Class  లో మొదలెట్టాము.. ఇక్కడైతే కాళ్ళు జాపుకోడానికి తగినంత జాగా ఒకటీ, తిండిలో కూడా తేడా గమనించాము.. భోజనం ఒక్కటే అయినా, మిగతా గంట గంటకీ ఇచ్చేవాటిలో చాలా తేడా ఉంది..

 మరీ శతాబ్ది లో 7-8 గంటలు కూర్చోడం కష్టంగా అనిపించి, మొన్న వెళ్ళినప్పుడు, తిరుగుప్రయాణానికి శుక్రవారం,  Sec’bad- LTT  దురాంతో ఉంది కదా అని అందులో బుక్ చేసుకున్నాను…

గమనించే ఉంటారు.. IRCTC  లో బుక్ చేసేటప్పుడు, వాడిచ్చిన ఆప్షన్స్ లో ఏ ఒక్కటి టిక్ చేయకపోయినా , అంటే..  Age, Gendre,  Berth preference,   Concession, Meal  వీటిలో  ఏదైనా మర్చిపోతే ఓ  alert  వస్తుంది కదా.. మొత్తానికి అవన్నీ ఫిల్ అప్ చేసి బుక్ చేసాను.. పోనీ పడుక్కుని వెళ్ళొచ్చు కదా అని…

శుక్రవారం రాత్రి 11 గంటలకి ట్రైనూ.. పదింటికల్లా చేరి, మొత్తానికి అదేదో  PF 9  మీద ఉంటే, అవేవో ఎస్కలేటర్లూ అవీ ఎక్కి, ఓ అరఫర్లాంగ్ నడిచి, మొత్తానికి ట్రైన్ ఎక్కాను..

 IRCTC  వాడు వయసూ, బెర్త్ ప్రిఫరెన్సూ అడగడమైతే అడిగాడు కానీ, 75 ఏళ్ళవాడికి  Upper Berth  ఇవ్వడమేమిటీ? అసలు అడగడం ఎందుకో? ఆ అప్పర్ బెర్త్ ఎక్కుతూ, ఏ కాలో చెయ్యో విరిగితే వాడు ఏమైనా కాంపెన్సేట్ చేస్తాడా పెడతాడా? మొత్తానికి, ఓ పెద్ద మనిషిని రిక్వెస్ట్ చేస్తే, పాపం ఒప్పుకున్నాడు, తన మిడిల్ బెర్త్ ఇవ్వడానికి…

ఈ రిక్వెస్ట్ ల సందర్భంలో ఓ చిన్న అనుభవం … అదేం కర్మమో నాకు కన్సెషన్ ప్రారంభం అయినప్పటినుండీ ఇదే తంతు.. వాడు అప్పర్ బెర్త్ ఇవ్వడం, నేనేమో ఎవరో ఒకరి కాళ్ళు పట్టుకోవడం..ఓసారి చిర్రెత్తుకొచ్చి  IRCTC  వాళ్ళకి ఓ  mail  పంపి అడిగితే, వాడిచ్చిన సమాధానం.. ఈ బెర్త్ వ్యవహారాలు అవేవో కంప్యూటర్ లో random  గా జరుగుతాయీ, మేమేమీ చేయలేమూ.. మహా అయితే తోటి పాసెంజర్లని రిక్వెస్టు చేయడమే.. అని జ్ఞానబోధ చేసాడు.. నాయనా బభ్రాజిమానమూ, నేను  చేస్తున్నదదే.. ఏదైనా విమోచనామార్గం తెలపరా అంటే, మళ్ళీ జవాబు లేదు.అదేమిటో రైల్వే వాళ్ళకి అంతులేని ప్రేమ నేనంటే.. చివరకి  AC I, AC2  ల్లోకి మారాము కన్సెషన్ ధర్మమా అని..ఏమైనా నా జాతకం మారిందేమో అని చూస్తే  AC3  లో మళ్ళీ సీన్ రిపీట్..

 ఓ  good Samaritan  నన్ను  oblige  చేసారని చెప్పానుగా, కానీ అప్పటికే మరొకరిని కూడా  oblige  చేసినట్టు,  T C  వచ్చినప్పుడు తెలిసింది. నాకంటే ముందే, ఒ దంపతులకి విడి విడి బోగీల్లో ఇవ్వడంతో, పాపం ఇతను బెర్త్ మారాడు. చెకింగ్ కి వచ్చినప్పుడు టిసీ ఒప్పుకోడే.. అదేదో మరో బోగీ, నాకు తెలియదూ అంటాడు. అప్పటికీ ఈ పెద్దమనిషి, తను ఎవరికోసం మార్చాడో, ఆ  PNR No  స్కాన్ చేసింది చూపించినా కూడా…రాత్రి ఒంటిగంట దాకా ఇదో భాగవతం.

ఇంక మిడిల్ బెర్త్ లోకి ఎక్కడానికీ నానా యోగాసనాలూ  చేస్తే కానీ పట్టం. మిడిల్ బెర్త్ లోకి ఎక్కడమంత మహా యజ్ఞం మరోటి లేదు…

 ఇంక చివరగా, ఆప్షన్స్ లో వెజ్జా  నాన్ వెజ్జా అని అడిగాడూ, రాత్రిపూట ఏమిస్తావని ఎటెండెంట్ ని అడిగితే, 8 దాటిన తరవాత బ్రేక్ ఫాస్టూ అన్నాడు.. మేమేమో పూణె లో , 750 కి దిగిపోతాము కదా, మరి మాకో అని అడిగితే, లేదూ అన్నాడు. అలాటప్పుడు ఆ ఆప్షన్స్ అడగడం ఎందుకూ, టిక్కెట్టులో తీసుకోవడమెందుకూ?

దీక్షా వస్త్రాలు మాత్రం ఇచ్చాడు…

అదండీ రైల్వేల వారి నిర్వాకం.. హాయిగా శతాబ్ది లోనే హాయి..

అఛ్ఛే దిన్ అంటే ఇవేనేమో…

 మేరా భారత్ మహాన్…

%d bloggers like this: