బాతాఖానీ–లక్ష్మిఫణి ఖబుర్లు-“పల్లెవెలుగు”–2

    1960 ల్లో అనుకుంటా,బస్సు రూట్లు జాతీయం చేశారు. ప్రెవేట్ బస్సులవాళ్ళందరికీ ఏదో కాంపెన్సేషన్ లాటిదిచ్చి,ఆ రూట్లన్నింటిలోనూ గవర్నమెంట్ బస్సులు వేసేశారు. పాత బస్సులతో పాటు చాలా మంది డ్రైవర్లూ, కండక్టర్లకీ ఉద్యోగాలు ఊడిపోయాయి. కొత్తగా ప్రభుత్వం నియమించిన డ్రైవర్లనీ, కొత్త బస్సులనీ ప్రవేశపెట్టారు. అక్కడిదాకా బాగానే ఉంది.కోనసీమలో పుల్లేటికుర్రూ, బండార్లంకా చూసినవారికి అర్ధం అవుతుంది నేను వ్రాసేది. అక్కడ బస్సులు వెళ్ళే దారిలో ఆ రోడ్లు ఎంత ఇరుకో,ఒక్కొక్కప్పుడు ఎవరి ఇంట్లోకైనా బస్సు వెళ్ళిపోతుందేమో అని ! ఆ ఇళ్ళు ఎలా ఉంటాయంటే బస్సులో వెళ్తూ ఎవరైనా చెయ్యి జాపేరంటే అరుగు మీద కూర్చొన్నవాళ్ళకి షేక్ హాండ్ ఇవ్వొచ్చు, అంత దగ్గరన్నమాట.

    ఇన్నాళ్ళూ అలవాటు పడిన డ్రైవర్లు కాబట్టి, ఎటువంటి దుర్ఘటనా లేకుండా లాగించేశారు. ఇప్పుడూ కొత్త పొడుగాటీ బస్సులూ, కొత్త డ్రైవర్లూ. కోనసీమా మజాకా నా?

ఆ డ్రైవర్లకి కోనసీమలో బస్సులు ఇళ్ళలోకి వెళ్ళకుండా ఎలా నడపాలో, ఒక మలుపు తిరిగేసరికి ఇంకో మలుపు ఎలా మానిప్యులేట్ చేయాలో తెలీక చేతులెత్తేశారు. వీటికి సాయం రోడ్డుకోపక్క కాటన్ దొరగారి ధర్మమా అని తవ్వించిన కాలవలూ( పెద్దవి), రెండో పక్కన పంట కాలవలూ. ఓ బస్సు వచ్చిందంటే ఇంకో బస్సు వెళ్ళలేదు. ఇంక వర్షా కాలం అయితే దేముడే దిక్కు. రోడ్లు అంతంత మాత్రం, ఏమాత్రం అజాగ్రత్తగా ఉన్నా బస్సూ, మనమూ కాలవలోకే. అయినా నాకు తెలిసినంత వరకూ ఆ రోజుల్లో కాలవలోకి బస్సు దూసుకెళ్ళిన దుర్ఘటనా వినలెదు. అలాటి నిపుణులు మా కోనసీమ డ్రైవర్లు. కొత్తగా వచ్చిన ప్రభుత్వ డ్రైవర్లు ఇదంతా చూసి చేతులెత్తేశారు. ప్రతీ రోజూ ట్రాఫిక్ జామ్ములే !! తిరుపతి కొండల్లో డ్రైవర్లుగా పనిచేసిన వాళ్ళనీ ట్రై చేశారు. అబ్బే మా వల్లకాదన్నారు !! ఏ డ్రైవరూ రావులపాలెం దాటి రామన్నారు !!

ఇంక గత్యంతరం లేక ప్రభుత్వం వారు, కోనసీమ డ్రైవర్లందరినీ రిక్రూట్ చేసి, అదేదో స్పెషల్ డ్రైవ్ లాగ రావులపాలెం దాకా బయటి డ్రైవర్లూ, అక్కడినుండి వీళ్ళూ అని ఓ ఎరేంజ్మెంట్ చేసేశారు. అదేదో ట్రైనింగ్ లాగ కొత్తగా రిక్రూట్ అయిన ప్రతీ డ్రైవరూ, కోనసీమలో కనీసం ఆరునెలలు ట్రైనింగ్ పొందాలన్నారు. గ్రామీణ ప్రాంతాల్లో కొంతకాలం పనిచెసే దాకా డాక్టర్లకి డిగ్రీ ఇచ్చేవారు కాదట , అలాగన్నమాట !! ఒక్క సారి కోనసీమలో బస్సు నడిపాడంటే అతను, ప్రపంచం లో ఎక్కడైనా నడపడానికి ఎలిజిబుల్ అన్నమాట !!

    ఇవన్నీ ఎందుకు గుర్తొచ్చాయంటే, నిన్న రాజమండ్రి నుండి తణుకు దాకా ఆ రోజుల్ని గుర్తుచెసే బస్సు–” పల్లెవెలుగు” లో వెళ్ళాము.ఇదివరకు ట్రైన్లోనో, టాక్సీలోనో వెళ్ళేవాళ్ళం. విఝేశ్వరం దాకా వెళ్లిన తరువాత, టర్న్ తీసికొని కానూరు, పెరవలి మీదుగా తణుకు చేరతాము. పగలు వెళ్ళేటప్పుడు గ్రామాల్లోనుండి వెళ్తూంటే, పక్కనే పచ్చటి పొలాలూ,సైకిళ్ళమీద పెట్టుకుని అరటిపళ్ళ గెలలూ. చెప్పానుగా కాటన్ దొర గారిచ్చిన వరం–ధవళేశ్వరం దాకా వచ్చిన అఖండ గోదావరికి ఆనకట్టలు నిర్మించి, వ్యవసాయం కోసం తవ్వించిన కాలవలు– మనం గోదావరి జిల్లాలలో( తూర్పూ, పశ్చిమ) ఎక్కడకెళ్ళినా నీడలాగ మనతో పాటే వస్తాయి !!

    ప్రతీ గ్రామానికీ అయిదేసి విగ్రహాలు దర్శనమిస్తాయి( మహాత్మా గాంధీ, అంబేద్కర్, ఇందిరా గాంధీ, రాజీవ్ గాంధీ, ఎన్.టి. రామారావు).ప్రక్కనే ఓ పంచాయితీ ఆఫీసూ, ఓ సైకిలు రిపెర్లు చేసే దుకాణమూ, బీర్ దుకాణమూ, ఓ పాక హొటలూ, ఓ కాయిన్ బాక్స్ టెలిఫోనూ. దారిలో ఎవడు చేయి ఆపినా బస్సు ఆపుతారు. ఆ బస్సు ఆపీ ఆపగానే, సోడాలూ, పువ్వులు అమ్మేవాళ్ళూ, అరటి, జామ పళ్ళు అమ్మేవాళ్ళూ, ఇప్పుడైతే బొగ్గులమీద కాలుస్తున్న మొక్కజొన్న పొత్తులు కూడా దర్శనం ఇస్తాయి. ఆ గ్రామాల్లో కనిపించే అందాలు ఎన్ని కోట్లిచ్చినా చూడగలమా? అలాగని అక్కడ నివసించాలంటే కొంచెం కష్టమే.ఇంకోటి మరచిపోయాను, పక్కనే కాలవ నిండుగా ప్రవహిస్తూంటుందని చెప్పానుగా, దాంట్లోనే ఓ పక్క స్నానాలు చేస్తూంటారు, ఓ పక్క బట్టలుతికేవాళ్ళూ, వాటితోనే సహజీవనం చేసే గేదెలూ.

    మా చిన్నప్పుడు త్రాగడానికి కాలవ నీళ్ళు ప్రత్యేకంగా పోయించుకునే వారు. దాంట్లో ఇండుపు గింజలు వేస్తే, మట్టి అంతా క్రిందకుపోయి శుభ్రంగా మంచినీరు పైకి తేరేది. ఎంత రుచిగా ఉండేవో. ఒకటో రెండో బిందెలు తెప్పించుకునేవారు, అందుకని ముఖ్యమైన వారికే ఇచ్చేవారు. త్రాగడానికి కాలవ నీళ్ళిచ్చారంటే వాళ్ళు వీ.ఐ.పీ లన్నమాట.ఇప్పుడు మనం మినరల్ వాటర్ కి బానిసలయిపోయి, నూతి నీళ్ళే త్రాగడం మరచిపోయాము. ఆరోజుల్లో నదులు కూడా నిర్మలంగా ఉండేవి. ఈ ప్లాస్టిక్కులూ,చెత్తా చెదారమూ కనిపించేవి కాదు.గొదావరి నీళ్ళు ఎంత రుచిగా ఉండేవో !!ఏడాదినుండి రాజమండ్రీలో ఉన్నా , అదీ గోదావరి గట్టుమీద ఉంటూ కూడా, గొదావరిలోని నీళ్ళలో చెయ్యి పెట్టడానికే భయం !!అంత దౌర్భాగ్య స్థితికి వచ్చాము.గోదావరి చూస్తూంటే కడుపు తరుక్కుపోతూంది.

మిగిలిన విశేషాలు రేపు…..

బాతాఖానీ-లక్ష్మిఫణి ఖబుర్లు–” పల్లె వెలుగు”–1

    నా చిన్నప్పుడు ఎప్పడైనా అమలాపురం నుండి ఏ కాకినాడో,రాజమండ్రీ యో వెళ్ళవలసివస్తే గోదావరి రేవు దాటవలసివచ్చేది. కాకినాడ కైతే ముక్తేశ్వరం రేవు దాటి, కోటిపల్లి నుండి బస్సులో వెళ్ళేవాళ్ళం. బొబ్బర్లంక రేవు దాటితే రాజమండ్రీ.. తణుకు వెళ్ళవలసివస్తే గన్నవరం నుండి లంకలలో నడిచి, కోడేరు రేవు దాటేవాళ్ళం. ఈ ముక్తేశ్వరం, బొబ్బర్లంక, గన్నవరం దాకా బస్సుల్లో వెళ్ళడం. ఆ రేవులదాకా వెళ్ళడానికి అయితే గియితే 10 నుండి 30 మైళ్ళదూరం ఉండేది అనుకుంటాను. ఆదూరం వెళ్ళడానికి బస్సులే దిక్కు. అవికూడా ప్రైవేటు బస్సులు,అప్పటికి ఇంకా బస్సు రూట్లు జాతీయం చేయలేదు. కోనసీమ లో బండార్లంక శర్మ గారి కంపెనీ వాళ్ళవే ఎక్కువగా ఉండేవి. కాకినాడ కి వెళ్ళాలంటే రాం దాస్ ట్రాన్స్ పోర్ట్ వాళ్ళవి.

కోటిపల్లి రేవు దాటి, అమలాపురం రావాలంటే ముక్తేశ్వరం దగ్గర, పడవలోంచి బస్సు చూసేవాళ్ళం, మనం వేళ్ళేదాకా ఉంటుందో ఉండదో ఖంగారు. సామాన్లన్నీ పట్టుకుని, ఆ బస్సు దగ్గర ఓ కూలీ బస్సు ఎక్కి ఆ సామాన్లన్నీ టాప్ మీద వేసేవాడు.బస్సులో చిన్న పిల్లలకి సీట్లుండేవి కాదు. పైగా ఆ బస్సుల్లో అన్లిమిటెడ్ కెపాసిటీ, ఇన్ఫ్లుయెన్స్ ఉన్నవాళ్ళకి ఫ్రంట్ సీట్ దొరికేది ( అంటే డ్రైవర్ పక్కనుండేది), కొంచెం ఇన్ఫ్లుయెన్స్ వాళ్ళకి రెండో వరసలో . మా నాన్నగారు కోనసీమలో హెడ్మాస్టర్ గా చేయడం వల్ల సామాన్యంగా రెండో వరసలో దొరికేది. కోనసీమలో బస్సులు ఓపెన్ గాఉండేవి. అంటే కిటికీలూ అవీ ఉండేవికావు. వర్షం వస్తే, జల్లుకొట్టకుండా ఉండడానికి, టార్పొలీన్లు ఉండేవి. వాటిని నొక్కిపెట్టి ఉంచడానికి బటన్లూ.ఒక్కొక్కప్పుడు అవి లేకపోతే వర్షం జల్లు అంతా లోపలికే. అంటే వర్షాకాలంలో బస్సుప్రయాణం చేశామా, పూర్తిగా తడిసిపోయేవాళ్ళం. ఇంక ఆ బస్సు బాడీ లో కొంతమంది కూర్చొనేవాళ్ళు.అక్కడే స్టెఫ్నీ టైర్లూ అవీ పెట్టేవారు. కొంతమందికి వాటిమీదే కూర్చొనే భాగ్యం కలిగేది. స్త్రీ లకి ఎప్పుడూ బాడీలోనే కూర్చోవడమే. వాళ్ళ ఒళ్ళో పిల్లలు. ఆయిదేళ్ళదాకా పిల్లలకి టికెట్లుండేవికాదు–ఫ్రీ అన్నమాట.అందుకే అమ్మల వళ్ళో కూర్చోవడం. నాన్నలు ఎప్పుడూ ఫ్రంట్, సెకండ్ సీట్లలోనే కదా.

బస్సుల్లో బలే విచిత్రమైన బోర్డ్ లుండేవి– “హరే రామ, హరేకృష్ణ”, “బస్సులో ధూమపానం చేయరాదు”, “చేతులు బయట పెట్టరాదు “ అంటూ.అవన్నీ బోర్డులవరకే పరిమితం. ఆడా, మగా కూడా లంకపొగాకు చుట్టలు కాల్చేవారు. పైగా అవి, ఉల్టా పెట్టుకుని మరీనూ ( అంటే నిప్పున్నవైపు నోట్లో అన్నమాట !). చేతులు బయట పెట్టొద్దంటారుకానీ, మన శరీరం అంతా బయటకే ఉండేది ఓపెన్ బస్సులు కదా !! బస్సు టాప్ మీద,పేద్ద లగేజీ వేసేవారు, వాటి కిందో మధ్యలోనో, మన సామాన్లుండేవి. మన అదృష్టం బాగోలేక ఆ లగెజీ మధ్యలో ఎక్కడైనా దింఛారో, వాటితో మన సామాన్లు కూడా దింపేసేవారు..

రాజమండ్రీ వెళ్ళాలంటే తెల్లవారుఝామున నాలుగున్నరకి బస్సు ఎక్కేవాళ్ళం. మధ్యలో కొత్తపేటలో కాఫీలకి హాల్టూ, తాలూకాఫీసు దగ్గర ఆపేవాడు.అందరూ కాఫీ టిఫిన్లు చేసి, కిళ్ళి వేసికొని, ఓ దమ్ము కొట్టేదాకా బస్సు కదలదు. బొబ్బర్లంక చేరే లోపల ఊబలంకలో పాలకోవా బిళ్ళలు అమ్మకానికి వచ్చేవి. బొబ్బర్లంకలో దిగి లాంచీ లో గోదావరి దాటి రాజమండ్రీ చేరడం, అక్కడ ఏ వరదరావు హొటల్లోనో, శాంతి నివాస్ లోనో టిఫిన్లు చేయడం. మాకు కొత్తపెటలో బస్సు ఆగినప్పుడు పెట్టించేవారుకాదు!! మెడ్రాసు వెళ్ళాలంటే రాజమండ్రీలోనే మెయిల్ ( హౌరా–మెడ్రాస్) ఎక్కవలసివచ్చేది.

కాకినాడ వెళ్ళాలంటే ముక్తేశ్వరం రేవుకి 10 మైళ్ళు దూరం. బస్సు ప్రయాణం డిట్టో ..పైన చెప్పినట్లు.వచ్చిన గొడవల్లా ఏమిటంటే, గోదావరి పడవల్లో దాటడం. అప్పుడూ, ఇప్పుడూ ఎప్పుడూ భయమే నాకు పడవ ఎక్కి రేవు దాటడం. ఆ పడవ ఎప్పుడూ ఒరిగే వెళ్ళేది. కళ్ళుమూసుకొని కూర్చొనేవాడిని.కోటిపల్లి రేవులో దిగి , ఓ మైలు నడవ వలసివచ్చేది, బస్సు దాకా. గోదావరి బయటకదా, ఇన్ఫ్లుఎన్సులూ అవీ పనిచేసేవి కాదు. కండక్టర్ ఎక్కడ కూర్చోపెడితే అక్కడే కూర్చోవడం. మధ్యలో ద్రాక్షారం లో టిఫిన్లకి హాల్ట్. భీమేశ్వరస్వామి దేవాలయం చెరువు పక్కన ఆపేవాడు.

అన్నింట్లోకీ చిత్రమేమంటే, ఆరోజుల్లో టికెట్లు వ్రాసేవారు. బస్సు కదులుతున్నా సరే, ఆ చిన్న పుస్తకంలో, కార్బన్ పేపర్ పెట్టి టికెట్ వ్రాసేవారు. ఒరిజినల్ మనకీ, కార్బన్ కాపీ బస్సు వాళ్ళకీ. ఆ రోజుల్లో ఓ జోక్ ఉండేది– ఒకసారి ఓ బస్సు కండక్టర్ శలవులో ఇంట్లో ఉన్నాడుట, వాళ్ళ నాన్నగారికి ఉత్తరం వ్రాయవలసివస్తే, టేబిల్ మీద కార్డ్ పెట్టి, వాళ్ళ పిల్లాడిని టేబిల్ ఊపమన్నాడుట. ఉగితేనే కానీ అతడు వ్రాయలేడు, బస్సులో టికెట్లు వ్రాసి వ్రాసి అలవాటు పడిపోయాడు !!

ఇదంతా ఎందుకు వ్రాశానంటే, ఈ వేళ “పల్లె వెలుగు” బస్సులో తణుకు వెళ్ళి వచ్చాము. ఆ ప్రయాణంలో నా చిన్నతనంలో జరిగేవన్నీ గుర్తుకు వచ్చాయి. మరిన్ని విశేషాలు రేపు.

బాతాఖానీ–లక్ష్మిఫణి ఖబుర్లు–తెలుగు కార్యక్రమాలు

     మన తెలుగు చానెళ్ళు కొన్నింటిలో ప్రసారం చేసే కార్యక్రమాలు చూస్తూంటే, ఫరవాలేదూ, ప్రయత్నం చేయ్యాలే కానీ, వాళ్ళూ మంచికార్యక్రమాలు చూపించగలరనిపించింది. నిన్న ఆదివారం, ఈటివీ–2 లో ప్రసారమయ్యే ” తెలుగు వెలుగు” అలాటి కార్యక్రమమే.తెలుగు భాష ప్రచారానికి, వివిధ రంగాలలో చేస్తున్న కొంతమంది చేసే సేవలు చూపిస్తున్నారు. ఇదివరకు డాక్టర్.మృణాలిని గారు సారథ్యం వహించేవారు. ఇప్పుడు ఇంకొకరు చేస్తున్నారు. ఆవిడ కూడా చాలా బాగా చేస్తున్నారు. ఒకొక్కప్పుడు చూపించే కార్యక్రమాలు చూడచక్కటివిగా ఉంటాయి.

అలాగే ఈ వేళ టి.టి.డీ వారి “తెలుగు వైభవం ” అనే కార్యక్రమం చూసే అదృష్టం కలిగింది. శ్రీమతి ఝాన్సీ చేసిన ప్రశ్నోత్తర ( క్విజ్) కార్యక్రమం చాలా చాలా బాగుంది. అడిగిన ప్రశ్నలు కూడా చాలా ఆసక్తికరంగా ఉన్నాయి.సమాసాలూ, సంధుల గురించి కూడా ప్రశ్నలున్నాయి. చిన్నప్పుడెప్పుడో నేర్చుకున్న ఛందస్సు గురించి మళ్ళీ వింటూంటే వినసొంపుగా ఉన్నాయి.

    ” భక్తి” టి.వీ వారి కార్యక్రమాలు చెప్పనక్కరలేదు. వాటిలో అందరూ దురంధరులే. ఈ కార్యక్రమాలు చూస్తూంటే, తెలుగు భాష మీద ఇంకా ఇంకా ఆపేక్ష పెరిగిపోతూంది. తెలుగు వాడిగా పుట్టడం మన అదృష్టం , ఏ జన్మలో చేసికున్న పుణ్యమో అనిపిస్తుంది.

అంతర్జాలం ( నెట్) ధర్మమా అని, తెలుగు కి సంబంధించిన అన్ని రకాల సైట్లూ చూడడం ఓ వ్యసనంలా అయిపోయింది. ఈ మధ్యన, శ్రీ విశ్వనాథ సత్యనారాయణ గారి, ” వేయి పడగలు”డౌన్లోడ్ చేసికుని చదువుతున్నాను. పుస్తకం కొనాలని చాలారోజులు ప్రయత్నం చేశాను. నా అదృష్టం కొద్దీ నెట్ వెదుకుతూంటే దొరికింది. అలాగే “ గోదావరి కథలు” కూడా. ఇంక భక్తి పాటలు/ శ్లోకాలు కి అంతేలేదు. ఈ మధ్యన శ్రీ ఎం.ఎస్.రామారావు గారు పారాయణ చేసిన ” సుందర కాండ” వినే భాగ్యం కలిగింది.

    నేను చేయకలిగినదల్లా ఏమిటంటే కనిపించిన ప్రతీ వారితోనూ, వీటి గురించి చెప్పడమూ, వారిలో కూడా ఆసక్తి కలిగించడమూ. మన తెలుగు బ్లాగర్లలో ఒక్కరైన శ్రీ మల్లిన నరసింహారావు గారు, నన్ను కలుసుకోవడానికి శ్రమ తీసికొని, రాజమండ్రీ వచ్చారు. సమయాభావం వల్ల ఎక్కువసేపు ఉండలేక పోయారు.ఈ బ్లాగ్గు ప్రపంచం లో ప్రవేశించి ఇప్పటికి నాలుగు నెలలయింది.అందరి ప్రోత్సాహంతోనూ,ఏదో వ్రాస్తున్నాను. ఈ మాధ్యమం ద్వారా చాలా మందితో పరిచయం అయింది.

కావలిసినంత కాలక్షేపం అవుతోంది.

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి ఖబుర్లు–మన సినిమాలు

    ఈ మధ్యన మన తెలుగు చానెల్స్ ధర్మమా అని, సినిమాలు, కొత్తవీ, పాతవీ చూడకలుగుతున్నాము.కొత్త సినిమాల్లో చూపించే వయొలెన్స్,డబల్ మీనింగ్ డైలాగ్గులు, చేసే డ్యాన్సులూ చూస్తూంటే, మంచిదయింది, డబ్బులు తగలేసి, క్యూల్లో నిలబడి సినిమాలు చూడడంలేదని సంతోషిస్తున్నాము. టి.వీ అయితే, కనీసం రిమోట్ కి పనిచెప్పి కట్టేయొచ్చు. థియేటర్లో అయితే డబ్బులు వేస్ట్ అవుతాయని, చచ్చినట్లు కూర్చోవలసివస్తుంది!!

ఆ డాన్సులు చూస్తూంటే, మా చిన్నప్పుడు డ్రిల్ మాస్టారు చేయించే ఎక్సర్సైజ్ లా ఉంటోంది. ఇంక డయలాగ్గుల సంగతైతే, ఎంత తక్కువ చెప్తే అంత మంచిది. ప్రస్తుతం ఆంధ్రదేశంలో, చిన్న చిన్న పిల్లల దగ్గరనుండీ, సినిమా వాళ్ళలాగే మాట్లాడుతున్నారు. బహుశా నా లాటివారే ఇంకా ప్రగతి సాధించలేదేమో అనిపిస్తుంది.మన తెలుగు భాషని ఎంత డిబాచ్ చేయకలరో, ఈ రోజుల్లో వచ్చే సినిమా డైలాగ్గులు వింటే తెలుస్తుంది. పైగా ప్రేక్షకులు అలాటివే ఇష్టపడతారూ అంటూ అదో సాకు.

అన్ని సినిమాలూ అలాగ ఉన్నాయని కాదు. ఏడాదికి ఓ అయిదో. ఆరో మంచి సినిమాలు వస్తూంటాయి.ఎన్నిసార్లు చూసినా చూడాలనిపించేవి. అదృష్టం ఏమిటంటే, ప్రభుత్వం వారి నంది బహుమతులు, ఫిల్మ్ ఫేర్ లాటి వారు ఇచ్చే బహుమతులూ ఇంకా కరప్ట్ అవలెదు. ఈ రోజుల్లో వస్తున్న వయొలెన్స్ సినిమాలు, మన భాషకే పరిమితమా అంటే ఔననే చెప్పాలి. నేను చెప్పేది, హిందీ, తెలుగు సినిమాల గురించే. మిగిలిన భాషలు నాకు అర్ధం అవవు, కాబట్టి చూడను. మళ్ళీ మరాఠీ సినిమాలు మరీ అంత దరిద్రంగా ఉండవు. హిందీలో కూడా, మరీ పెద్ద బడ్జెట్ సినిమాలు కాకుండా, చిన్నవి అధిక శాతం చూడడానికి బాగానే ఉంటాయి.

ఇదివరకటి సినిమాలలో కొంత కథా, మంచి పాటలూ ఉండేవి. ఇప్పుడు తెలుగు సినిమాల్లో ఒకరిద్దరు తప్పించి, మిగిలిన హీరోయిన్లందరూ దిగుమతి చేసికున్న బాపతే. డబ్బింగ్ ధర్మమా అని వీధిన పడకుండా లాగించేస్తున్నారు. హీరోలని ఇంకా దిగుమతి చేయడంలేదు.విలన్లందరూ చాలామంది హిందీ ఫీల్డ్ నుండి వచ్చినవారే. మన వాళ్ళలో ఆమాత్రం చేయకలిగినవారే లేరా? లేక బయటవాళ్ళు, తక్కువ ఖర్చుతో వస్తారా?

సినిమా హాళ్ళకెడితే ఇంకో గొడవ ఉంది పాటలు వచ్చినప్పుడు ఎదో డాల్బీ సౌండ్ అని వళ్ళు జలదరించేలా పేద్ద సౌండ్ పెట్టేస్తారు.చెవుల్లో ఉన్న తుప్పంతా పోతుంది.పోనీ ఆ పాటలేమైనా, జీవితాంతం గుర్తుపెట్టుకునేలాగ ఉంటాయా అంటే అదీ లేదూ, సినిమా ఎంత త్వరగా వెళ్ళిపోతుందో అంతే స్పీడ్ తో ఆ పాట కూడా హూష్ కాకి!!

రాత్రిళ్ళు 10 దాటిన తరువాత మన చానెల్ వాళ్ళు, కొన్ని పాత సినిమాలు వేస్తూంటారు. ఎంత రిఫ్రెషింగ్ గా ఉంటుందో. ఇప్పటి హీరోయిన్లలాగ, బట్టలూడతీసేసుకొని ఉండనవసరం లేకుండా కూడా, వాళ్ళూ చాలా అందంగా ఉండేవారు. ఒప్పుకోవడానికి మొహమ్మాటం పడతారుకానీ, ఆనాటి పాటలు ఏ భాషవైనా ఇప్పటికీ వినడానికి మధురంగానే ఉంటాయి. వీటిని రీమిక్స్ లాటిది చేసి తగలేస్తున్నారు.

అన్నింటిలోనూ పాత ఫాషన్లు తిరిగి వస్తున్నాయి. మన సినిమాలకి ఆ అదృష్టం ఎప్పుడు పడుతుందో !!

బాతాఖానీ ఖబుర్లు –50

    డిశంబర్ 15 వ తారీఖు నా అసలు జన్మదినం. కానీ ఎస్.ఎస్.ఎల్.సి బుక్ లో ఫిబ్రవరి 26 అని వేయడం వలన రిటైర్మెంట్ ఫిబ్రవరి 28 న అయింది.మా పిల్లలు నాకు షష్టిపూర్తి చేయదలచి, తిరుమలలో శ్రీవెంకటేశ్వర స్వామి కల్యాణానికి టికెట్లు బుక్ చేశారు. పూణే నుండి మా అబ్బాయీ, అమ్మాయీ,అల్లుడూ వచ్చారు. చెన్నైనుండి మా కాబోయే కోడలు వచ్చింది. స్వామివారి కల్యాణం పూర్తిచేసికుని, చెన్నై వెళ్ళాము.నన్నూ, మా ఇంటావిడనీ తమిళనాడు టూరిస్ట్ వాళ్ళ దక్షిణదేశ యాత్రకి పంపారు.

    ఆ యాత్రలో మహాబలిపురం, కంచి, పాండిచేరీ, తంజావూరూ, రామేశ్వరం,మధురై,కన్యాకుమారి, కొడైకెనాల్, చిదంబరం, నాగపట్టణం ఇంకా మరికొన్నీ యాత్రా స్థలాలు చూసుకొని, డిశంబర్ 25 కి చెన్నై చేరాము. ఆ మర్నాడు పూణే కి ప్రయాణం. మాకు ఆ రోజు ఏదీ తెలియలేదు. హైదరాబాద్ నుండి ఫోన్ వచ్చింది-మేమందరం ఎలా ఉన్నామూ అని. అప్పుడు టి.వి పెడితే తెలిసింది– సునామీ వలన అపార ప్రాణనష్టం కలిగిందని. మేము ఆ వారంలో చూసిన ప్రదేశాలన్నీ,నాశనం అయిపోయాయి.పూణే వెళ్ళాలంటే ట్రైన్లు బంధ్. ఇంక మరోమార్గంలేక ఫ్లైట్ లో ముంబై వచ్చి, రాత్రికి పూణే చేరాము. మేము యాత్రలో ఎక్కడెక్కడైతే ఉన్నామో, ఆ హొటళ్ళన్నీ నాశనం అయిపోయాయి. ఒక్క రెండు రోజులముందు ఆ విపత్తు వచ్చుంటే, మా పరిస్థితి ఊహించుకోవడానికే భయం వేసింది. , మాకు ఈ భూమిమీద నూకలు మిగిలాయి కాబట్టి, భగవంతుడు మమ్మల్ని క్షేమంగా ఉంచాడు.

    మా అబ్బాయి పెళ్ళి, మే 29 వ తారీఖుకి నిశ్చయించాము. అందువలన పెళ్ళికూతురు చీరలు చెన్నైలోనే, మా అవబోయే కోడలు చాయిస్ ప్రకారం కొన్నాము. ఫిబ్రవరీ లో ఎలాగూ రిటైర్ అయిపోతున్నాను కదా అని, జనవరి లో కలకత్తా ప్రయాణం పెట్టుకున్నాము. నేను అంతకుముందు, మూడు సార్లు వెళ్ళాను. రిటైర్ అయేలోపల, మాకు తిండి పెట్టిన ఆర్డ్నెన్స్ ఫాక్టరీ బోర్డ్ ముఖ్యకార్యాలయం చూపిస్తానని, మా ఇంటావిడకి మాట ఇవ్వడం వల్ల ఈ ప్రయాణం. కలకత్తాలో చూడవలసినవన్నీ చూసి, ఒక రోజు గంగాసాగర్ కి వెళ్ళాము. పెళ్ళిలో పెట్టుబడి చీరలన్నీ బెంగాలీ కాటన్ శారీస్ కొనిపించింది.

    అలా చూస్తూండగానే నా రిటైర్మెంట్ దగ్గరకు వచ్చేసింది. ఏవేవో పార్టీలూ. అన్నింటిలోకీ ఫాక్టరీ చరిత్ర లో మొట్టమొదటిసారిగా అయిందేమంటే–మామూలు గా పర్చేజ్ డిపార్ట్మెంట్ వాళ్ళూ, అకౌంట్స్ వాళ్ళూ పామూ ముంగిసలాగ ఉండేవారు. అలాటిది మొట్టమొదటిసారిగా, అకౌంట్స్ వాళ్ళు నాకు ఫేర్వెల్ పార్టీ ఇచ్చారు. ఈ విషయం మా జి.ఎం గారికి కూడా ఆశ్చర్యం వేసింది.

    ఫిబ్రవరి 28 , 2005 నాడు చివరకి నేను రిటైర్ అయానండి. ఆరోజు నన్ను ఇంటికి తీసికెళ్ళడానికి, పిల్లలు ఫాక్టరీకి వచ్చారు. ఇంకో విషయము అదే రోజు మా 33 వ వివాహ వార్షికోత్సవం కూడా. అంటే గవర్నమెంట్ రూల్స్ ప్రకారం, 33 సంవత్సరాలు పూర్తి చేశానుకాబట్టి ఇంట్లో కూడా పెన్షన్ కి ఎలిజిబిలిటీ సంపాదించానన్నమాట !!

    చెప్పినట్లుగా ఎచ్.డి.ఎఫ్.సి వాళ్ళదగ్గరకు వెళ్ళి మార్చ్ 1 వ తేదీన ఇంటి కాగితాలు తెచ్చేసి, మా అబ్బాయి నాగురించి చేసిన లోన్ క్లియర్ చేశాను. ఇంతట్లో తనకో ఆలోచన వచ్చింది, మేము ఉంటున్న ఇల్లు చిన్నదైపోతుంది, అందరూ కలిసే ఉండాలంటే పెద్ద ఫ్లాట్ తీసికోవాలని. రిటైర్మెంట్ డబ్బులు చేతిలో ఉన్నాయి కదా, అవీ, ఈ ఫ్లాట్ అమ్మేసి, ఆ డబ్బులూ వేసి ఇంకో పెద్ద ఫ్లాట్ లోకి మారేము.

మే 29 వ తారీఖున మా అబ్బాయి వివాహం హైదరాబాద్ లో చేశాము. వాళ్ళ గృహప్రవేశం పూణే లో మా కొత్త ఫ్లాట్లోనే జరిగింది.

    మా అమ్మగారు తన 95 వ ఏట, మునిమనవరాలుని ( అబ్బాయి కూతురు) చూసికొని, మా ఇంట్లో, మా ఇంటావిడ చేతిలోనే సునాయాసంగా ప్రాణం విడిచారు.

ఇదండీ నా కథ. ఇప్పుడు చెప్పండి, అస్సలు పెళ్ళే అవుతూందా అని అనుకునేవాడిని, నాకున్న ల్యుకోడెర్మా వల్ల. అలాటిది, 37 సంవత్సరాల క్రింద ఓ అమ్మాయి నిస్వార్ధంగా, తనగురించి కాకుండా, ఇంకోళ్ళ గురించి ఆలోచించి, నాకంటూ ఒక జీవితం ఇచ్చింది. దానికి నేను భగవంతుడికి ఎల్లప్పుడూ కృతజ్ఞుడినే. అందుకే మొదట్లోనే చెప్పాను, సుధామూర్తి గారు వ్రాసిన నవలకి ముందే నా జీవితంలోకి ఓ వెలుగు వచ్చిందీ అని. భగవంతుడి దయ ఉన్నంతకాలం, ఇంకోళ్ళకి సహాయం చేస్తూండాలనెదే మా కోరిక. ఈ బాతాఖానీ ఖబుర్లకి ఇది ఆఖరి భాగం. ఇన్నాళ్ళూ ఓర్పుగా చదివినందుకు ధన్యవాదాలు.

బాతాఖానీ ఖబుర్లు –49

    మా అల్లుడూ, అమ్మాయి, ఢిల్లీలో ఉండగా, మాకు ఆగ్రా,జయపూర్, మథుర చూసే అవకాశం కలిగింది. పిల్లలిద్దరూ దగ్గరలోనే ఉండడం వలన, వాళ్ళతో సమయం కూడా గడప కలిగేము. మధ్యలో గుర్గాం వెళ్ళి మా అబ్బాయి ఇన్స్టిట్యూట్ కూడా చూశాము. ఇంట్లో కంప్యూటర్ వదిలేశాడని చెప్పానుగా, అక్కడ మళ్ళీ ఇంకోటి కావాలంటే కొనిచ్చాను.

    ఇలా నా రిటైర్మెంట్ ఒక ఏడాదిలోకి వచ్చేసింది. 2004 మార్చ్ 7 వ తేదీన, మాకు మనవడు పుట్టాడు. పురుడు మా డాక్టర్ ( శ్రీమతి రావు)గారి ఆధ్వర్యంలోనే జరిగింది. అప్పటికి మా అబ్బాయి, గుర్గాం లో చదువు పూర్తిచేసికొని, పూణే తిరిగి వచ్చేశాడు. ఓ రోజు మా ముగ్గురినీ కూర్చో పెట్టి ,మా అబ్బాయి, ” మీరు ముగ్గురూ ఒకచోటే ఉన్నారూ, ఒక విషయం చెప్పాలి, నేను ఐ.ఐ.ఎం అహమ్మదాబాద్ వెళ్ళినప్పుడు, ఒక అమ్మాయిని కలుసుకొన్నానూ, తను నాకు నచ్చిందీ, మీరు ఒప్పుకుంటే , ఆ అమ్మాయి తల్లితండ్రులు వచ్చి మిమ్మల్ని కలుస్తారూ “ అన్నాడు.

పిల్లల వివాహ విషయంలో మేము ఎప్పుడూ, వాళ్ళ ఇష్టప్రకారమే చేశాము.వాళ్ళ పార్ట్నర్స్ ని వాళ్ళే ఎంచుకున్నారు. మా అంగీకారం చెప్పిన తరువాత, ఆ అమ్మాయి తల్లితండ్రులూ, అన్నయ్యా ,పూణే వచ్చి మాతో మాట్లాడారు.

    ఇదంతా ఇలా ఉండగా, తణుకు లో మా ఇల్లు అమ్మకానికి పెట్టేద్దామని నిశ్చయించుకుని, నెట్ లో ప్రకటించాను. ముందర చాలా మంది మెయిల్స్ పంపేవారు. చివరకు, ముంబై నుండి ఒక అబ్బాయి తో డీల్ అయింది. నేను చెప్పిన ధరకి అతను ఒప్పుకున్నాడు. వచ్చిన సమస్యల్లా, తణుకు వెళ్ళి రిజిస్ట్రేషన్ ఎప్పుడు చేయాలా అని. ఇతనితో మాటలు పూర్తి అయిన మర్నాడు, యూ.ఎస్ నుండి ఒకాయన ఫోన్ చేశారు–” తణుకు లో మీ ఇల్లు అమ్మకానికి ఉందని చదివాను, రేట్ ఎంతండీ”అని. ” ఒకాయనకి మాట ఇచ్చేశానూ” అన్నాను. ” మాటే కదా, టోకెన్ మనీ ఏమీ పుచ్చుకోలేదు కదా ” అన్నారు. పైగా నాకెంత కావలిసి వస్తే అంత ఇవ్వడానికి రెడీ అని కూడా చెప్పారు. అంటే ఇది డబ్బుగురించి కాదండీ, ఇచ్చిన మాట వెనుకకు తీసికొనే అలవాటు లెదూ అని చెప్పాను.అయినా ఇంకోసారి ఆలోచించండీ, మళ్ళీ ఫోన్ చేస్తానూ అన్నారు.ఇంక ఆలోచించడానికి ఏమీలేదూ అని క్లోజ్ చేసేశాను.

    మా ఇంటావిడ, అమ్మాయి పిలిచిందని ఢిల్లీ వెళ్ళింది. నేను అదే టైములో తణుకు వెళ్ళి ఇల్లు అమ్మకం వ్యవహారం పూర్తి చేసేసుకున్నాను. ఈ సందర్భం లోనే, నేను తణుకు లో ఉండగా, ముంబైలో ఒక ఏక్సిడెంట్ లో మా అన్నయ్య గారి అబ్బాయి, నేవీ లో పనిచేసేవాడు, స్వర్గస్థుడయ్యాడని తెలిసింది. దురదృష్టం.

    అక్కడ కార్యక్రమాలన్నీ పూర్తి చేసికుని, తిరిగి పూణే వచ్చాము. ఇంక మా ఇంటావిడకి టెన్షనూ. ఉన్న ఇల్లు నేను లేకుండా చూసి అమ్మేసి వచ్చారూ అని అందరితోనూ గొడవా. ఆ ఇల్లు అమ్మెసి పూణే లో సెటిల్ అవ్వాలని ఇద్దరమూ కలిసి తీసికున్న నిర్ణయమే, అయినా నన్ను ప్రొవోక్ చేసి ఎలాగోలాగ, చేతిలో ఉన్న డబ్బు ఖర్చయ్యేలొపులో, ఇంకో ఇల్లు కొనిపించాలని ఒకే నస.వదలదే. మళ్ళీ శూన్యమాసం, ఈ లోపులోనే ఇల్లు కొనేయాలీ అంటుంది. ఇదేమైనా దుకాణానికి వెళ్ళి

చింతపండూ, పంచదారా కొన్నట్లా ? ఈవిడ గొడవ భరించలేక మొత్తానికి ఇళ్ళ వేట ప్రారంభించాము. ఎక్కడ చూసినా ఖరీదులు, ఆకాశానికి ఉన్నాయి.ఒక ఏడాదికంటే ఎక్కువ సర్వీసు లేని నాలాంటి వాడికి ఏ బ్యాంకు వాడూ అప్పు ఇవ్వనన్నాడు, నా చేతిలో ఉన్నదానితో ఫ్లాట్ రాదు. అబ్బాయి, బెగుళూరు లో ఉన్నప్పుడు, ఫోన్ చేసి తన పేరు మీద లోన్ సంపాదించాము. నేను పెట్టినకండిషన్ ఏమంటే నేను రిటైర్ అయిన మర్నాడు, నాకొచ్చే రిటైర్మెంట్ డబ్బులోంచి, ఈ లోన్ అమౌంట్ క్లియర్ చేస్తానని.మొత్తానికి మా ఇంటావిడ ఓ ఇల్లు పూణే లో నాచేత కొనిపించిందండి.

    ఇప్పుడు మళ్ళీ ఇంకో గోల ప్రారంభం అయింది. రోజూ, నన్ను కూర్చోపెట్టి, మేము కొన్న ఫ్లాట్ లో ఏది ఎక్కడుండాలో, ఎలా చేయించాలో, తూర్పులో ఏం ఉండాలో, వాయవ్యంలో ఏం ఉండాలో అంటూ. నాకు ఎదురుగా నుంచుంటేనే ఈ దిక్కులూ అవీ తెలియదు, ఇలా త్రీ డైమెన్షలలో చెప్తే ఇంకేం తెలుస్తుందీ. ఇలా కాదని నాకు తెలిసిన ఓ ఇంటీరియర్ డెకొరేటర్ ని తీసికొచ్చి ఆవిడకు అప్పగించాను. నన్నేం అడగొద్దూ, ఈవిడకి ఎలా కావాలో అలా తయారుచెయ్యి, డబ్బులు ఎంత అవుతాయో మాత్రం చెప్పు, అన్నాను.

    సెప్టెంబర్ లో ఇంటి గృహప్రవేశం చేసికుని, మా అబ్బాయి ఎంగేజ్మెంట్ కి హైదరాబాద్ వెళ్ళాము. అమ్మాయీ, అల్లుడూ శలవు పెట్టి వచ్చారు. మేము తిరిగి పూణే వచ్చాము. ఎలాగూ స్వంత ఇంట్లోకి మారిపోయాము కదా అని, ఆ పై వారంలో ఫాక్టరీ క్వార్టర్ ఖాళీ చేద్దామనుకున్నాము. ఇంతలో ఆ రాత్రి మా అమ్మాయి దగ్గరనుండి ఫోన్ వచ్చింది.వాళ్ళు, యు.ఎస్ వెళ్ళిపోవడం కేన్సిల్ చేసికొని, పూణే లో ఉద్యోగానికి వచ్చేస్తున్నామని !! మా అల్లుడు పేరెంట్స్ కూడా పూణే లోనే సెటిల్ అయ్యారు, ఇప్పుడు మేము కూడా అక్కడే సెటిల్ అవుతున్నామూ, ఈ కారణాల వల్ల ఇక్కడైతేనే బాగుంటుందనుకున్నారు.అదృష్టం కొద్దీ, నా క్వార్టర్ ఇంకా నా చేతిలోనే ఉంది, ఏం వర్రీ అవకండి, ఫిబ్రవరీ దాకా మీకు ఇంటి గురించి సమస్య లెదూ, వచ్చేయండీ అన్నాను.ఇంతలో హైదరాబాద్ లో ఉన్న మా అబ్బాయి కూడా, నెనూ పూణే వచ్చేస్తున్నానోచ్ అన్నాడు.ఇలా అందరమూ పూణే లోనే సెటిల్ ఐపోయాము.

బాతాఖానీ ఖబుర్లు–48

    2001 వ సంవత్సరం లో నన్ను ఓ మూడు వారాల ట్రైనింగ్ కి మెదక్ ఆర్డ్నెన్స్ ఫాక్టరీకి పంపారు. పోనీలే మన వాళ్ళని చాలా కాలం తరువాత కలుసుకోవచ్చూ అనుకుంటే, అక్కడకు వెళ్ళగానే వైరల్ ఫీవర్ పట్టుకుంది. రెండు వారాలు దీనితోనే ఐపోయింది. అయినా గవర్నమెంట్ లో ఈ ట్రైనింగులూ అవీ, ఏవేవో నేర్పేద్దామని కాదు, ఊరికే పాత స్నేహితులందరూ ఒకసారి కలుసుకోవడానికి మాత్రమే అని నా అభిప్రాయం. క్లాసులో వింటున్నంతసేపూ బాగానే ఉంటుంది, ఏవేవో నేర్చేసుకున్నామనే భావనా, బయటకు వెళ్ళగానే హూష్ కాకీ !! కానీ, ఆ ట్రైనింగ్ సందర్భం గా, మా వాళ్ళు తయారుచెసే ఏ.పీ.సీ ( ఆర్మ్డ్ పెర్సొనేల్ కారీయర్), ఎలా తయారు చేస్తారో, బులెట్ ఫ్రూఫ్ గ్లాస్ ఎలా తయారుచేస్తారో చూశాము.అలాగే నా 42 సంవత్సరాల సర్వీసు లోనూ, హై ఎక్స్ప్లోజివ్స్ ఎలా తయారుచేస్తారో, 7.62/5.56 అమ్మ్యునిషన్ ఎలా తయారుచేస్తారో తెలిసికున్నాము. క్వాలిటీ సర్కిల్ కార్యక్రమాల ధర్మమా అని, మిగిలిన ఫాక్టరీలకి వెళ్ళి, అక్కడ తయారుచేసే వివిధ రకాలైన సామగ్రీ చూసే అదృష్టం కలిగింది. మా అర్డ్నెన్స్ ఫాక్టరీల వాళ్ళు, 24 గంటలూ పనిచేసి, దేశ రక్షణ కార్యక్రమంలో సైనికులకి చాలా చేయూత ఇస్తున్నారు, అయినా ఆర్మీ వాళ్ళకున్నంత గుర్తింపూ, గ్లామరూ లేకపోవడం వల్ల పాపం వీళ్ళగురించి ఎవరికీ తెలియదు !!

    ఇది ఇలా ఉండగా, మా అమ్మాయీ, అల్లుడూ హైదరాబాద్ లో ఉద్యోగంలో చేరారు. ఇంక మా ప్రయాణాలు, ముంబై నుండి హైదరాబాద్ కి ప్రారంభం అయ్యాయి.ఇదంతా ఇలా ఉండగా, మా బావమరిది కి పెళ్ళి నిశ్చయించి, ఇంటికి పెద్ద అల్లుడుని కదా అని మమ్మల్ని స్నాతకం పీటలమీద కూర్చోమన్నారు.మేం వెళ్ళడానికి నాలుగు రోజులముందుగా, మా అమ్మ గారికి తుంటి ఎముక విరిగి, ఆపరెషనూ అదీ, ఎలా పెళ్ళికి వెళ్ళడమా అనుకుంటూంటే, ఆవిడే చెప్పారు–” నాకు ఏమీ అవదూ, వెళ్ళి మీ బావమరిది పెళ్ళి చేయించేయ్ “అని. నేనూ, మా ఇంటావిడా ముందుగా తణుకు వెళ్ళాము. పెళ్ళి రోజుకి మా అల్లుడూ, అమ్మాయీ, అబ్బాయీ , మనవరాలూ కారులో పెళ్ళికి ఏలూరు వచ్చారు. అంతా పూర్తిచేసికొని తిరిగి వెళ్ళిపోయారు. మా ఇంటావిడ వాళ్ళ తమ్ముడూ, మరదలుతోపాటు మంగళూరు దాకా వెళ్ళి పూణే తిరిగి వచ్చింది.

    మా అబ్బాయి జి.ఆర్.ఈ కి వెళ్తానన్నాడు, సరే అన్నాను, ఏమనుకున్నాడో ఏమో కాట్ కి కూడా వెళ్తానన్నాడు. పై చదువుకి దేనికి వెళ్తానన్నా దేనికీ అడ్డు పెట్టలేదు. ఈ మధ్యలోనే నా పళ్ళ వ్యవహారం కొంచెం తీవ్రతరమై, మా కజిన్ ధర్మమా అని, మిలిటరీ హాస్పిటల్, కర్కీ, లో నాలుగు సిటింగుల్లో, మిగిలిన 24 పళ్ళూ తీయించేసుకున్నాను. ఆయన అక్కడ ఉండకపోతే అన్ని సౌకర్యాలతో, అంత విజయవంతంగా, నా పళ్ళ వ్యవహారం ఓ కొలిక్కి వచ్చేదికాదు. గాడ్ బ్లెస్ హిం.

    నేను పళ్ళు పూర్తిగా తీయించుకునే సరికి నాకు ఇంకా మూడు సంవత్సరాల సర్వీసు మిగిలి ఉంది. పళ్ళు లేకపోయినా,నేను మాట్లాడినది స్పష్టంగా ఉండేది, ఎవరికీ అర్ధం అవకపోవడమనే సమస్యే ఉండేది కాదు. అందువలన చాలామందికి నేను చెప్పేదాకా తెలియదు నాకు పళ్ళు లేవని !! అలా ఇప్పటికి 7 సంవత్సరాలయింది, మా ఇంటావిడ ధర్మమా అని, నేను తినగలిగేవే చేస్తుంది( అంటే మెత్తగా) ,భగవంతుడి దయతో ఎటువంటి ఆరోగ్య సమస్యా లేకుండా లాగించేస్తున్నాను.

    ఇంతట్లో మా అల్లుడూ, అమ్మాయీ హైదరాబాద్ నుండి ఢిల్లీ కి మారారు.మా అబ్బాయికి ఇంజనీరింగ్ అయిన తరువాత క్యాంపస్ ప్లేస్మెంట్ వచ్చింది.అమ్మయ్యా, ఇప్పటికి అబ్బాయి తన కాళ్ళమీద తను నిలబడతాడూ అనుకున్నంత సేపు పట్టలేదు, ఉద్యోగం లో చేరనూ, ఎం.బి.ఏ లో చేరతానూ అని.మా ఇంటావిడంటుందీ, చదువుకోవాలని ఉత్సాహం ఉన్నప్పుడు, మనం కాదంటే ఎలాగా అని.అదికూడా దగ్గరలో కాకుండా, గుర్గాం వెళ్తానన్నాడు. సరే అని, ఏవో తిప్పలు పడి, బాంక్ లో లోన్ తెచ్చుకుని అక్కడ చేర్పించాము. ఒక విషయం చెప్పుకోవాలి, మా అబ్బాయి ఇంజనీరింగులో ఉన్నప్పుడు, వాళ్ళ అక్క ముంబైలో ఉండేది. ఆ తరువాత అబ్బాయి గుర్గాం వెళ్ళినప్పుడు అమ్మాయి ఢిల్లీలో ఉండేది. ప్రస్తుతం ఇద్దరూ పూణే లోనే సెటిల్ అయ్యారు. మాకూ ఒక నిశ్చింతా– అక్కా తమ్ముళ్ళు ఎల్లప్పుడూ ఇలాగే ఒకళ్ళకొకళ్ళు తోడుగా ఉంటారని.

బాతాఖానీ ఖబుర్లు–47

    అమ్మ్యునిషన్ ఫాక్టరీ పర్చెస్ డిపార్ట్మెంట్ లో పని చాలా ఆసక్తి కరంగా ఉండేది.అంతకుముందు 35 ఏళ్ళ సర్వీసులోనూ ఎన్నడూ ఇటువంటి పని చేయడానికి అవకాశం రాలేదు. మొదట్లో కొంచెం కన్ఫ్యూసింగ్ గా ఉండేది.ముందుగా సెక్షన్ లనుండి వాళ్ళ కి కావలిసిన వస్తువుల జాబితా వచ్చేది.మామూలుగాగవర్నమెంట్ శాఖలలో, ఏదో ఫలానా వస్తువు కావాలనే లేదు, జ్ఞాపకం వస్తే చాలు, అది కావాలనే వారు.అది నిజంగా అవసరమా లెదా అన్నది వేరే విషయం.ఇంకో సెక్షన్ ఉండేది, మాకు అనుబంధంగా మెటీరియల్ కంట్రోల్ ఆఫీసు అని, వాళ్ళు ముందుగా చెక్ చేసేవారు, ఆ వస్తువు అవసరమా లెదా అని, దాని స్టాక్ ఎంత ఉందీ, దానిని క్రిందటిసారి కొన్నప్పుడు ఖరీదెంత, ఎవరి దగ్గర కొన్నామూ లాంటి వివరాలతో. రోజుకి ఓ పాతిక రిక్విజిషన్లు వచ్చేవి. వాటినన్నిటినీ మళ్ళీ నేను స్వయంగా చెక్ చేసి, మా మేనేజర్ కి చెప్పేవాడిని. కొన్నింటిని కొనడం వాయిదా కూడా వేసేవాళ్ళం.

    ఒక్కో వస్తువూ కొనడానికి సుమారుగా ఎంత ఖర్చవుతుందీ అని ముందుగా ఎస్టిమేట్ చేయడం, 50,000/- రూపాయలైతే, నా లెవెల్ లోనే అయిపోయేది.నాలుగు లక్షలదాకా అయితే, ఇంకో కమెటీ ఉండేది, 4-20 లక్షలదైతే ఇంకో పెద్ద కమెటీ, 20–50 లక్షలైతే అన్నిటికంటే పెద్ద కమెటీ వాళ్ళూ, అలాగ 3 లెవెల్స్ లో కమెటీలుండేవి. అన్నిటికీ టెండర్లు పిలవడమూ, వాటిని తెరవడమూ, వాటి సి.ఎస్.టీ తయారుచేయడమూ నా బాధ్యతగా ఉండేది. వీటన్నింటనీ చేయడానికి నాకు ఓ ఆరుగురు స్టాఫ్ నిచ్చారు.ఒకసారి నాకు ఇచ్చిన తరువాత వాళ్ళతో ఎలా పనిచేయించుకోవాలో నా ఇష్టప్రకారమే జరగాలనేవాడిని. ఇది కొంతమంది నా పై ఆఫీసర్లకి నచ్చేది కాదు.జి.ఎం గారికి రిపోర్ట్ చేశారు. నన్ను ఆయన పిలిచి అడిగితే చెప్పాను-“సర్, అడిగినట్లుగా మెటీరియల్ టైముకి తెప్పించానా లెదా అనెదే ప్రశ్న, అంతేకానీ,నెను నాక్రింద వాళ్ళతో ఎలా చేయించానూ, ఎప్పుడు చేయించానూ అన్నది ఎవరికీ అవసరం లేదు.ఒక్కొక్కప్పుడు లంచ్ ఇంటర్వల్ లో కూడా పనిచేయించుకుంటాను, అలాటప్పుడు వాళ్ళకి, రెస్ట్ ఇవ్వల్సిన బాధ్యత నాది, నాకు తోచిన విధంగా ఇస్తాను” . నేను చెప్పిన దానితో ఆయన ఏకీభవించి, మా ఆఫీసర్లని పిలిచి వారికి చెప్పారు. అప్పటినుండీ, నా పనిలో ఎవరూ కలుగచేసికోలేదు.

    ఇవన్నీ ఒక ఎత్తూ, అకౌంట్స్ వాళ్ళదగ్గర వీటి అప్రూవల్ తీసికోవడం ఓ ఎత్తూ. ఏ ఫైల్ అయినా నేనే స్వయంగా తీసికెళ్ళి వాళ్ళు అడిగిన ప్రతీ సందేహానికీ జవాబు చెప్పేవాడిని. దీనివలన ఇంకో ఉపయోగం ఏమిటంటే ఫైళ్ళు ఎక్కడా ఉండిపోయేవి కాదు.ఎప్పుడైనా ఎకౌంట్స్ వాళ్ళు వివరణ అడిగితే, ఆ వస్తువు ఎవరైతే కావాలన్నారో వాళ్ళ సెక్షన్ కి కూడా వెళ్ళి వారితో సంప్రదించి, పని చేసేవాడిని. దీని వలన సాధించేదేమంటే అందరితోనూ సంయమనం.అందరికీ ఒక నమ్మకం ఏర్పడింది, ఏదైనా వస్తువు కావలిసి వస్తే, దానిని ముందుగా నాతో సంప్రదించేవారు. ఫాక్టరీ లో జి.ఎం గారి వద్దనుండి, యూనియన్ లీడర్స్ వరకూ ఓ నమ్మకం ఏర్పడింది–ఫణిబాబు తో చెప్తే ఏ పనైనా అవుతుందీ అని. అలా మొత్తం ఫాక్టరీ విశ్వాసానికి పాత్రుడనవడం భగవంతుని ఆశీర్వాదం, నా అదృష్టం అని భావిస్తాను.

    ప్రొద్దుటే 8.00 గంటలకి ఫాక్టరీకి వెళ్తే సాయంత్రం 7.00 గంటలదాకా, విశ్రాంతి అనెది ఉండేదికాదు.అక్కడ ఉన్న ఆఖరి ఆరు సంవత్సరాలూ శలవు అన్నది పెట్టింది మొత్తం ఆరు వారాలే, అదికూడా నా పళ్ళు తీయించుకున్నప్పుడు మిలిటరీ హాస్పిటల్ లో చేరినప్పుడు.

ఫాక్టరీలో ఉన్నవాళ్ళతో సంబంధాలు ఉండడం సరే, మాకు మెటీరియల్ సరఫరా చేసే వెండర్లతో కూడా సంబంధాలు అలాగే ఉండేవి. ఏ పనైనా న్యాయ బధ్ధంగా చెస్తానని వాళ్ళకీ ఓ నమ్మకం ఏర్పడింది.

పైన వ్రాసిందంతానా స్వంత డబ్బా కొట్టుకోవడానికి అనుకోకండి. ఏదైనా పని అప్పచెప్పినప్పుడు అది గవర్నమెంటైనా, ప్రెవేటైనా సరే, మనం ఆ పనికి సంబంధించినంతవరకూ అన్ని విషయాలూ తెలిసికోవాలి. మనకిచ్చిన పనిని, ఏ స్వార్ధం లేకుండా చేస్తే అందరి మెప్పూ సంపాదించవచ్చు. గవర్నమెంటులో రూల్స్ చాలా ఉంటాయి. ముందుగా అవన్నీ క్షుణ్ణంగా తెలుసుకోవాలి. మనకెందుకూ అవన్నీ పైవాడు చూసుకుంటాడులే అనుకుంటే కుదరదు. నేను పనిచేసిన విభాగంలో ఏమైనా తప్పులు వస్తే మన పీకకీ చుట్టుకుంటుంది, అందుకనైనా అన్ని రూల్సూ తెలిసికోవడం తప్పని సరి.మీరు ఎప్పుడైనా, నెట్ లో విజిలెన్స్ వాళ్ళవి కానీ, సి.ఏ.జీ వాళ్ళవి కానీ సైట్లు చూడండి, మా ఆర్డ్నెన్స్ ఫాక్టరీలలో ఎన్ని గందరగోళాలు జరుగుతాయో. ఎటువంటి విమర్శా రాకుండా ఎవరిచేతా మాట పడకుండా, క్లీన్ గా రిటైర్ అవడం నా అదృష్టంగా భావిస్తాను.

    ఏ వస్తువైనా కొనాలంటే కొల్లేటి చాంతాడంత ప్రొసీజరు. అన్నిటిలోనూ రూల్స్ పాటించడం కష్టం. అలాగని వాటిని అతిక్రమిస్తే ఏ ఆడిట్ వాళ్ళో పట్టుకుంటారు, మనం ఏదైనా రూల్ కి విరుధ్ధంగా చేయవలసి వస్తే, దాని గురించి ముందుగా అకౌంట్స్ వాళ్ళు అడిగే ప్రతీ ప్రశ్నకీ సమాధానం చెప్పి, వాళ్ళని కన్విన్స్ చేయాలి.అందరూ గవర్నమెంట్ లో పనిచెసేవాళ్ళే. అయినా కత్తిపీటకి అందరూ లోకువే అన్నట్లుగా, ఆడిట్, అకౌంట్స్ వాళ్ళకి మేమంటే లోకువా.ప్రతీ దానికి ఓ క్వెర్రీ వ్రాసేవారు. మనకి రూల్స్ అన్నీ తెలుస్తే ఇవన్నీ నల్లెరుమీద నడకలా అయిపోతాయి. అందువలన సబ్జెక్ట్ అంతా నేర్చుకోవడం ముఖ్యం.అది మనకు తెలియదని అవతల వాడు పసి కట్టేడా, ఇంక మన పని ఐపోయినట్లే. మా బాస్ అకౌంట్స్ తో ఏదైనా తేడా వస్తే వాళ్ళతో మాట్లాడడానికి నన్నే పంపేవారు.

    నేను చెసే పనిలో ఒక్క రోజూ విసుపు రాలేదు. ప్రతీ రోజూ ఓ కొత్తదానిలాగే ఉండేది. ఏ పనైనా మనం తీసికునే శ్రధ్ధ మీద ఆధార పడి ఉంటుంది.

బాతాఖానీ-తెరవెనుక(లక్ష్మిఫణి) ఖబుర్లు

    ఈ వేళ భక్తి టి.వీ. లో శ్రీ గరికపాటి నరసింహరావుగారు,చెప్పే ఆంధ్రమహాభారతం సామాజిక వ్యాఖ్య విన్నాను.ఈ వేళ్టి ప్రవచనంలో యమధర్మరాజు విదురిడిగా ఎందుకు జన్మించారో చెప్పారు–మాండవ్య మహాముని ఎంతో పుణ్యం చేసికున్నవారు. అయినా ఆయనని నరకానికి పంపుతారు యమధర్మరాజు.కారణం ఏమిటని మాండవ్యుడు, యమధర్మరాజును అడగ్గా, ఆయన చిత్రగుప్తుడిచే ఆయన చిఠా చదివిస్తారు. దానిలో, మాండవ్యుడు ఎప్పుడో చిన్నతనంలో చేసిన పాపం ఒకటి కనిపిస్తుంది. దానిప్రకారం ఈయన (మాండవ్యుడు) చిన్నతనంలో తుమ్మెదలని పట్టుకుని వాటిని ఈత ముళ్ళతో గాయపరచేవాడట. మాండవ్యుడన్నారూ అదేదో నేను చిన్నతనంలో తెలియక చేసిన పాపము, దానికి ఇంత పెద్ద శిక్ష ఎందుకు వేశారూ, పైగా నెను చేసిన పని “పాపం” అని నా తల్లితండ్రులు చెప్పాలీ, చిన్నపిల్లలకి తక్కువ శిక్షా, పెద్దవాళ్ళకి పెద్దశిక్షా ఉండడం ధర్మమూ అని చెప్పారుట. అప్పుడు యమధర్మరాజు ” ఓహో ఈయన చెప్పినదానిలో ధర్మసూక్షం ఉందీ, చిన్నపిల్లలు ఏదైనా తప్పుచెస్తే, అలా చేయకూడదని చెప్పడం తల్లితండ్రుల బాధ్యత కదా ” అని ఒప్పుకున్నాడట. “అయినా ఒకసారి శిక్ష వేసిన తరువాత దానిని తగ్గించే అధికారం నాకు లేదూ, భవిష్యత్తులో మీరు చెప్పినది దృష్టిలో పెట్టుకుని ధర్మ పరివర్తన చేస్తామూ” అన్నారుట. దానికి మాండవ్యుడు ఒప్పుకొని, “మీరు ఇన్నాళ్ళూ తెలిసో తెలియకో న్యాయం సరీగా చేయలేదూ అందువలన మీరు కూడా శిక్ష అనుభవించాలీ, భూలోకంలో మానవుడిగా జన్మ ఎత్తి, అన్నిరకాల భవబంధాలూ అనుభవించండీ” అని శాపం ఇవ్వడం వలన యమధర్మరాజు భూలోకంలో విదురిడి గా జన్మించారుట. ఇదండీ కథ…

    ఇదంతా ఎందుకంటే, చిన్న పిల్లలు చేసే తప్పులకి తల్లితండ్రులదే పూర్తి బాధ్యత అని చెప్పడానికి. ఈ మధ్యన ఒక పెళ్ళికి వెళ్ళాము. అక్కడ అకస్మాత్తుగా ఒక ఆయన, పెళ్ళి జరిగే హాల్ లోకి వచ్చి, ఓ పదహారేళ్ళ పిల్లాడిని, ఛడా, మడా తిట్టేస్తూ చెయ్యి పట్టుకుని లాక్కొనిపోయారు. ఎవరికీ ఆయనని ఆపే ధైర్యం లేకపోయింది. జరిగిన సంగతి ఏమిటంటే, ఈ అబ్బాయి ఈయన కారు తాళాలు కార్లోనే మరచిపోయారని చూసి, ఆ కారు ఇంజన్ స్టార్ట్ చేసేశాడు. కంట్రోల్ చేయడం చేతకాక, ఎదురుగా పార్క్ చేసిన ఇంకోళ్ళ కారుని గుద్దేశాడు. అంతా హంగామా అయిపోయింది. ఈ రెండు కార్లూ డామేజ్ చేసేసి, గుమ్ముగా వచ్చేసి కూర్చున్నాడు. అది ఈయనకి తెలిసి, ఈ పిల్లాడిని అలా లాక్కొనిపోయారుట. మొత్తం ఈ వ్యవహారం అంతా సెటిల్ చేయడానికి ఈయనకి 50,000 రూపాయలయ్యాయి. మరి ఒళ్ళుమండిందంటే తప్పేముందీ?

    దీనికంతకూ మూల కారణం ఏమంటే, పూర్తిగా నేర్చేసుకోకపోయినా మన వాళ్ళు, వాళ్ళ పిల్లల చేతిలో,కార్లూ, బైక్కులూ ఇవ్వడం. అదేదో పేద్ద ఘనకార్యం చేసేమనుకుంటారు. పైగా అందరితోనూ చెప్తారు కూడా, మా వాడికి ఇంకా పదిహేనేళ్ళు నిండలేదూ, అప్పుడే కారు నడిపేస్తున్నాడూ అని. ఇంక ఈ హీరో లకి చేతిలో బైక్కో, కారో చేతికి వచ్చిందంటే, వాళ్ళు షూమాకర్
అయిపోయామనుకుంటారు. రోడ్ల మీద వీళ్ళు నడిపించే పధ్ధతి చూస్తే ఆ భగవంతుడే మనని కాపాడాలి. నూతుల్లో బైక్కులు తొక్కేవాళ్ళలాగ పేద్ద చప్పుళ్ళు చేసికుంటూ, రోడ్డంతా వీళ్ళదే అనుకుంటారు. పోనీ తల్లితండ్రులు ఏమైనా కంట్రోల్ చేస్తారా?

    వీళ్ళనే అని లాభం ఏమిటీ, మన ట్రాఫిక్ పోలీసులు కూడా ఏమీ పట్టనట్లు వదిలేస్తారు. పోనీ ఇంకా మీసాలైనా రాని కుర్రాడు అంత స్పీడ్ గా వెళ్తున్నాడూ, వాడికి లైసెన్స్ ఉందో లేదో చూద్దామనేనా ఉండదు. ప్రతీ తండ్రికీ ఒక సోషల్ రెస్పాన్సిబిలిటీ కూడా ఉందిగా. అంత చిన్నపిల్లల చేతికి బైక్కులూ, కార్లూ ఇచ్చి రోడ్లమీదకి వదిలెస్తే ఎలాగా? అసలు శిక్ష ఆ బాధ్యతారహిత తండ్రికి వేయాలి.

    ఒకసారి రోడ్డుమీదకు వెళ్తే క్షేమంగా ఇంటికి వచ్చేమంటే కారణం మన ఇంట్లో వాళ్ళ మాంగల్యాలు గట్టిగా ఉండడం వలనే. ఇలా వ్రాయడం కొంతమందికి నచ్చక పోవచ్చు. ఈయనకి సైకిలు తొక్కడం కూడా రాదు, చిన్నప్పటినుండీ వాహనం చేతిలో పెడితే, పెద్ద అయ్యేసరికి మా వాడు ఎక్స్పర్ట్ అవుతాడూ, ప్రాక్టీస్ లేకపోతే ఎలాగా అని. ప్రాక్టీస్ ఇవ్వడంలో తప్పులెదు, వాళ్ళని ఇలా రోడ్లమీద వదిలేయడమే తప్పు. ఇందులో తండ్రి పాత్ర ఎంతో ఉంది. ఒకసారి ఆలోచించండి.

బాతాఖానీ–తెరవెనుక(లక్ష్మిఫణి) ఖబుర్లు

    ఈ వేళ సాక్షి పేపర్లో ఒక వార్త చదివాను–“స్నేహంగా నమ్మించి..పెళ్ళికి వెళ్ళి వస్తానంటూ పదిన్నర కాసుల బంగారు ఆభరణాలు తీసికెళ్ళిన ఒక మహిళ తిరిగి రాలెదంటూ పశ్చిమ గోదావరి జిల్లాకి చెందిన ఓ మహిళ పోలీసు రిపోర్ట్ ఇచ్చింది ” అని. అసలు ఈవిడ అంత బంగారం ఇంకోళ్ళకి నమ్మి ఎలా ఇచ్చిందో భగవంతుడికే తెలియాలి. ఇదివరకటి రోజుల్లో పక్క వాళ్ళింటికి వెళ్ళడం, ఏదో పప్పో, ఉప్పో, నూనో, అప్పడగడం ఓ అలవాటుగా ఉండేది.

    ఇప్పడుకూడా చూస్తూంటాము, కొంచెం పరిచయం ఉంటే చాలు, స్కూటర్/బైక్ నుండి కెమేరా దాకా అన్నీ అడిగేయడమే.కర్మకాలి, మొహమ్మాటానికి ఇచ్చేమా, ఇంక దానిగురించి మర్చిపోవాలి.ఏ వస్తువైనా ఒన్ మాన్ హాండ్లింగ్ ఉన్నంతవరకూ ఫర్వాలెదు. అందరూ ఒకేలాగ వాడరుగా.కొంతమంది అయితే, తీసికెళ్ళిన వస్తువు, తిరిగి ఇచ్చేటప్పుడు, అది పాడైందనికూడా చెప్పకుండా ఇస్తారు. దానికేమైనా రిపేర్లు వస్తే నోరుమూసుకొని చేయించుకోవడమే. అది ఓ ఎలక్టానిక్ వస్తువే కానక్కర్లేదు.కొంతమంది స్టూళ్ళూ, నిచ్చెన్ల దగ్గరనుండి అన్ని వస్తువులూ అడుగుతూనే ఉంటారు. పోనీ పని అయిపోయిన తరువాత తిరిగి ఇస్తారా, అబ్బే, మనమే మళ్ళీ వాళ్ళ వెనక్కాల పడి తెచ్చుకోవాలి. అలా అడిగినప్పుడు, ఏదో మెహర్బానీ చేస్తున్నట్లుగా మొహంపెట్టి, మరీ ఇస్తారు.

    ఈ ఎరువు తెచ్చుకోవడం అనేది ఒక ” నేషనల్ అబ్సెషన్” అనుకుంటా.మొన్న ఏదో బ్లాగ్గులో చదివాను, కొంతమంది ఇడ్లీ పిండి రుబ్బించుకోవడానికి కూడా పక్కవాళ్ళ మీద ఆధార పడతారు!!వీళ్ళింట్లో వెట్ గ్రైండర్ కొనుక్కున్న పాపానికి. నేను బ్రహ్మచారిగా ఉన్నప్పుడే ఇంట్లోకి కావలిసిన వస్తువులన్నీ కొనుక్కున్నాను.నాకొచ్చిన గొడవ ఏమిటంటే మా పక్కింటివాళ్ళు నేను అవన్నీ అస్తమానూ ఉపయోగించుకోను కదా అని, వాళ్ళింట్లో పెట్టుకునేవారు, స్టీల్ డబ్బాలనుండి,గిన్నెల దాకా. పెళ్ళైనతరువాతైనా తిరిగి ఇవ్వాలన్న ఇంగితజ్ఞానం ఉండాలా, అలాంటిదేమీ లెదు. నా భార్య వాళ్ళింటికి వెళ్ళి అడిగేదాకా, నా వస్తువులు తిరిగి గూటికి చేరలేదు. పైగా అలా అడిగినందుకు కోపాలూ–వాళ్ళ ఆస్థేదో మనం తినేసినట్లుగా!!

    ఇక్కడ రాజమండ్రీలో ఒక అబ్బాయి—- “మేము పిక్నిక్ కి వెళ్తున్నామూ, మీ దగ్గర డిజిటల్ కెమేరా ఉంటే ఇవ్వండి,ఓ నాలుగు రోజుల తరువాత ఇచ్చేస్తానూ, నాది మాఫ్రెండొకడు తీసికెళ్ళాడూ (ఇదో ఎక్స్క్యూజూ మళ్ళి)”అని అడిగాడు ఓ రోజు.నేనన్నానూ” మనిద్దరికీ పరిచయం ఎన్నాళ్ళండీ, మీరు అడగ్గానే ఇచ్చేస్తానని ఎలా అనుకున్నారూ “అని అడిగాను.అంటే అతనన్నాడూ ” ఒక సారి ఇస్తే అరిగిపోతుందా” అని ఓ రిటార్టూ!! అప్పుడు చెప్పాను ” నేను ఎవరిదగ్గరా ఏ వస్తువూ ఎరువు తెచ్చుకోవడం కానీ, ఇవ్వడం కానీ అలవాటు లేదు” అని మొహమ్మాటం లేకుండా చెప్పి వదుల్చుకొన్నాను! ఇది చదివిన తరువాత ,కొంతమందికి ఇది నచ్చకపోవచ్చు. నేనేం చేయలేను. నన్నో “అన్సోషల్ క్రీచర్” లాగ భావించవచ్చు. అంత్యనిష్టూరం కంటే ఆదినిష్టూరమే మంచిదిగా.

    కొంతమంది ఉంటారు, ఎవరింటికైనా వెళ్ళగానే వాళ్ళింట్లో ఉండే టి.వీ. రిమోట్ చేతిలోకి తీసేసుకొని ఒకే పనిగా చానెల్స్ మార్చేయడం, లెకపోతే వాళ్ళింట్లో ఉన్న సి.డీ లు చూసి ” ఓ సారి చూసి ఇచ్చేస్తామని” తీసేసుకోవడం. వీళ్ళింట్లో ఉన్న పుస్తకాలు సంగతి చెప్పనక్కర్లెదు. అపార్ట్మెంట్లలో ఉన్న కొంతమందికి ఇంకో దురల్వాటు కూడా చూస్తూంటాము, మనింటికి వచ్చే న్యూస్పేపర్, దారి కాసి ఆ పేపర్ ముందే తీసేసుకోవడం.మనం ఏదో వాళ్ళకి ఋణ పడి ఉన్నట్లుగా.

    మనం ఎన్నో తిప్పలు పడి వస్తువులు సమకూర్చుకుంటాము, అవి ఇలాంటి వాళ్ళ బారిన పడి పాడైపోతే రిపేర్ చేయించుకుందుకు మళ్ళీ తడిపి మోపెడౌతుంది. అయినా ఇలాంటి ప్రాణులు మనకి జీవితంలో తారస పడుతూంటారు. ఏ సిగ్గూ,ఎగ్గూ లేకుండా అడిగేవాళ్ళకి, మనం కూడా ఏ మొహమ్మాటం లేకుండా ముందుగానే చెప్పెయ్యాలి, లెకపోతే తరవాత బాధ పడి లాభంలేదు.

    ఇంకో రకం ఉంటారు, ఏ హొటల్, లేదా సినిమాకైనా వెళ్ళామనుకోండి టికెట్లు తీసే సమయంలో ఏదో పని ఉన్నట్లుగా ఎక్కడకో మాయం అయిపోతూంటారు. అలాగే హొటల్ బిల్లు ఇచ్చేసమయానికి,వాష్ బెసిన్ దగ్గరకి వెళ్ళిపోతాడు.అంటే ఇలాటి వాళ్ళు ఊళ్ళో వాళ్ళమీదే బ్రతుకుతారన్నమాట.ఇలాటి వారిని మనమే ముందుగా గుర్తించి దూరంగా ఉంచాలి. కానీ చెప్పే ఖబుర్లు మాత్రం కోటలు దాటేస్తాయి. సామాన్యంగా ఈ రకం వాళ్ళే, ఇంకోళ్ళు చెప్పినదానిమీద ఓర్వలేనితనం ప్రదర్శించి ” చెప్పారులెద్దూ, సలహాలు ఇవ్వడం తేలికే, అందరినీ ఒకే లాగ చూడడమూ, చేతికొచ్చినదల్లా వ్రాయడమూ, తనే ఓ గొప్పవాడినని చూపించుకోవడమూ “ అనొచ్చు.

%d bloggers like this: