బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– ఇంకో ఏడాది వెళ్ళిపోతోందట…so what?

    ఇంక కొద్ది గంటల్లో 2012 వెళ్ళిపోయి, 2013 వస్తుందట. అయితే ఏమిటిట? ఒకానొకప్పుడు, కొత్త సంవత్సరం వస్తోందంటే జరిగే హడావిడి గురించి క్రిందటి సంవత్సరం ఒక టపా వ్రాశాను.అప్పటికీ ఇప్పటికీ ఏమీ పెద్ద తేడా ఏమీ లేదు.ఒక విషయం ఏమిటంటే, అప్పుడు 2012 లో ఏవేవో జరుగుతాయేమో అనే ఆశన్నా ఉండేది. కానీ అలాటివేవో జరుగుతాయేమో అన్న ఆశ పెట్టుకోడం ఉఠ్ఠి బుఱ్ఱతక్కువ పనీ అని మాత్రం తేలింది.

    ప్రతీవారికీ కొత్తసంవత్సరం వచ్చిందంటే అవేవో New Year Resolutions ట, అలాటివి చేసేసికోడం ఓ పెద్ద సరదా. ఎందుకు చెప్పండి, అలాటివాటివల్ల ఏమైనా ఉపయోగం ఉంటుందా? ప్రొద్దుటే బయటకెళ్ళినవాడు లక్షణంగా కొంపకు చేరుతాడో లేదో తెలియని పరిస్థితాయే.Everything is unpredictable.ఈ మాత్రం దానికి రిజల్యూషన్లూ అవీ ఎందుకూ? పోనీ ఇదివరకటిలాగ ఏ గ్రీటింగు కార్డైనా కొందామనుకున్నా, ఆ గ్రీటింగ్ కార్డులు అమ్మే Archies, Hallmark వాళ్ళ దుకాణాలే కనిపించడం లేదాయె. ఎక్కడ చూసినా SMS లూ, e-greetings. కొద్దిరోజులక్రితం వరకూ డిసెంబరు 31 వచ్చిందంటే చాలు, టివీ ల్లో అద్భుతమైన కార్యక్రమాలు రాత్రి పన్నెండింటిదాకా. ఇప్పుడో ఆ కార్యక్రమాలంటేనే వెగటుపుట్టుకొస్తోంది. దిక్కుమాలిన రికార్డింగు డ్యాన్సుల్లోకి వెళ్ళిపోయాయి.

    గడిచిపోయిన సంవత్సరంలో జరిగిన ముఖ్య సంఘటనల గురించి ఓ కార్యక్రమం ఉండేది. ఇప్పుడు గత సంవత్సరంలో జరిగిన వాటిని గుర్తుకుతెచ్చుకుందామన్నా ఉండేవి ఏమిటిట, స్త్రీల మీద అత్యాచారాలూ, మర్డర్లూ, కిడ్న్యాపింగులూ, పార్లమెంటులో అల్లర్లూ, తుఫానులూ ఇవే కదా? మధ్యలో లంచగొండితనం మీద దీక్షలూ, ధర్నాలూనూ. పోనీ మనదేశంలో చట్టాలు చేయాల్సినవారు ఏమైనా ఉధ్ధరిస్తున్నారా అంటే అదీ లేదూ. ఏదో కారణంతో పార్లమెంటులోనూ, శాసనసభల్లోనూ అల్లర్లే.

    ఏదైనా “ప్రగతి” సాధించామా అంటే,అది Scams విషయంలో . ఎవరెవరినో జైళ్ళలో పెట్టారు. వాళ్ళు కూడా ఏ అరడజనుమందో తప్పించి మిగిలినవారందరూ హాయిగా బెయిలు మీద బయట తిరుగుతున్నవారే. ఆ మిగిలినవాళ్ళూ తొందరలో బయటకొచ్చేస్తారు. మనం మాత్రం Face Book, Twitter, Google+ ల్లో గ్రూపులూ, మెమొరాండాల్లమీద సంతకాలు సేకరించే హడావిడిలో ఉంటాము. ఈమధ్యన “సంతకాల సేకరణ” ఓ ఫ్యాషనైపోయింది. ప్రతీవాడూ సంతకాలు సేకరించేవాడే. వాటితో ఏం చేస్తారో మాత్రం తెలియదు.

    ఓ సంవత్సరం వెళ్ళి ఇంకో సంవత్సరం వచ్చిందీ అంటే జరిగేదేమిటయ్యా అంటే, మన వయస్సు ఇంకో సంవత్సరం పెరిగినట్టు, అంతకంటే జరిగేదేమీ లేదు.

    ఈమధ్యన నెట్ లో ఓ short film చూశాను. సరదాగా మీరూ చూడండి.

WISH YOU ALL A HAPPY 2013.

బాతాఖాని- లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– inhibitions 2

    కిందటి టపాలో కొన్ని inhibitions గురించి ప్రస్తావించానుగా, అసలు జీవితమంతా ఏదో ఒక inhibition తోటే వెళ్ళిపోతూంటుంది. వాటిల్లోంచి బయట పడాలంటే మళ్ళీ అదో inhibitioనూ , ఏమిటో అంతా గజిబిజిగా ఉంది కదూ. ఇప్పటి వాళ్ళకే హాయీ, ఏ గొడవా లేదు. పెద్దవాళ్ళేదో చెప్తే వినాలని inhibition ఉంటే కదా, దాంట్లోంచి బయటపడడమెలాగా అని బుఱ్ఱ పగలుకొట్టుకునేదీ, అసలు అలాటిదే లేనప్పుడు ఎంత హాయో కదూ? అందుకే ఈరొజుల్లో వాళ్ళని చూస్తూంటే నాకైతే చాలా envious గా ఉంటూంటుంది. ఈ మాత్రం తెలివితేటలు మనకెందుకు లేకపోయాయీ అని.

    ఏ విషయం తీసికోండి, తమకి convenient గా ఉన్నది మాత్రమే చేస్తారు, అవతలివాడు ఏమైనా అనుకుంటే అది వాడి ఖర్మ! కానీ, ఇళ్ళల్లో ఉండే ఈ పెద్దాళ్ళున్నారే ప్రతీ దానికీ నసే.పాపం వాళ్ళు మాత్రం ఏం చేస్తారూ, వాళ్ళ పెద్దాళ్ళు చెప్పినవే “వేదవాక్కు” గా భావించి, అలాగే ఉండాలి కాబోసూ, అని భావించేసి, వాళ్ళు పడ్డ పాట్లూ ( అలాటివి implement చేయడానికి), వాళ్ళ ‘నమ్మకాలూ” ఇంట్లోవాళ్ళ నెత్తిమీద రుద్దడానికి ప్రయత్నిస్తూంటారు, అవేమో, వీళ్ళకి నచ్చవూ, పోనీ ఏదో చెప్తున్నాడు కదా అని, ఒకటో అరో విన్నారా, అయిపోతుంది, ప్రతీ దాంట్లోనూ వేలెట్టేస్తారు.పైగా ఈ inhibitions అన్నవి ఇక్కడితో ఆగిపోవు, వాళ్ళ పిల్లలకి చెబ్దామని ప్రయత్నిస్తారు, అలా వంశపారంపర్యం కింద మారిపోతుంది.

   అందుకే, ఈ పెద్దాళ్ళే మారిపోతే అసలు గొడవే ఉండదుగా, వంశమూ లేదూ, పారంపర్యమూ లేదు.చెప్పానుగా తెల్లారి లేస్తే చాలు, ఇలా చెయ్యకూ, అలా చెయ్యకూ, ఫలానాది ఫలానాగానే చెయ్యాలీ అంటూ ఒకటే క్లాసులు.వీళ్ళ “బాధ” పడలేక వినేసేవారు. అయినా ఆ రోజుల్లో ఎదురు చెప్పేటంత ధైర్యం ఎక్కడేడిసిందీ? వినేయడంతో సరిపోతుందా మరి,వాటిని ఆచరించడం కూడా part of the deal . ఇలా ఆచరించి, ఆచరించి జీవితంలో ఓ భాగం అయిపోయాయి.మరి వాటిల్లోంచి బయటపడాలంటే కొద్దిగా టైము పడుతుంది కదా. ఈ time gap తోటే అసలు గొడవంతానూ. ఈ inhibitions అనేవి వ్యసనాల్లాటివి, ఓ సిగరెట్టు కాల్చడమో, ఓ పెగ్గేసికోడమో, కాదూ కూడదంటే ఓ “పాన్ మసాలా ” లాటిది వేసికోడమో, లేదా ఓ “కారా కిళ్ళీ’ లాటిది వేసికోడమో లాటిది.

    చిన్నప్పుడు ఎవడికైనా ఏ చెయ్యో కాలిందనుకోండి, చన్నీళ్ళు అసలు తగలకూడదూ, బొబ్బలెక్కిపోతాయీ అనేవారు.అలాటిది, ఈ రోజుల్లో ఏక్ దం ఉల్టా– చన్నీళ్ళే పోయాలిట. మనమేమైనా డాక్టర్లమా ఏమిటీ, ఈ మార్పులన్నీ తెలియడానికీ, మనకి చిన్నప్పుడు తెలిసిన ఆ limited knowledge తోటే ఇంట్లో ఖర్మకాలి ఎవరికైనా ఏ చెయ్యో, కాలో కాలితే ఓ సిరా బుడ్డి ఖాళీ చేసేవారం, అదే first aid అనుకునే వారం. తీరా డాక్టరుదగ్గరకు వెళ్తే, చివాటేస్తాడు, ఆమాత్రం తెలియదా చన్నీళ్ళు పోయాలనీ అని.

   ఎక్కడికైనా ప్రయాణం చేయాలంటే మంగళవారాలు ప్రయాణం చేయకూడదనేవారు మా అమ్మగారు. మరి ఈరోజుల్లో కుదురుతాయా అవన్నీనూ, పైగా ఇంతింత దూరాలు వెళ్ళడానికి ఆ weekly once train మంగళవారాలే ఉంటుంది. పైగా ఏ వారారంభంలోనో శలవు తీసికుని, వారం వర్జ్యం. చూస్తూ కూర్చోలేము కదా.ఇంక మడీ, తడీ ఆచారాలూ అయితే అడక్కండి.ఆ తడిబట్టతోనే వంటలు చేయడం, ఈరోజుల్లో అయితే అంతంత సేపు అలా తడిగుడ్డలతో ఉంటే, ఏ న్యుమోనియాయో వస్తుందీ, అంటారు.ఆరోజుల్లో మరి ఎవరికీ న్యుమోనియాలు వచ్చిన దాఖలాలే లేవే. అలాటివే ఆ “మూడురోజులూ” నూ. ఈ రోజుల్లోనూ చెసేవారు ఉన్నారనుకోండి, కానీ నూటికీ కోటికీనూ. ఏదో ఒక ఉద్దేశ్యంతోనే పెట్టారనుకోండీ అలాటివన్నీనూ, కానీ ఈ రోజుల్లో అలాటివన్నీ ఆచరించడం అంటే మాటలా మరి. ఎకడికక్కడే సరిపెట్టేసికోవాలి. అందుకే అంటారు, ఈ ఆచారాలూ అవీ, కాలమానపరిస్థుతుల బట్టే ఆచరించాలీ అని. ఆ రోజుల్లో జరిగేవి, ఇళ్ళూ అవీ కూడా అలాగే ఉండేవి.

    అలాగే “శకునాలు”-ఆ రోజుల్లో part and parcel of our daily life.ఎక్కడికెళ్ళాలన్నా శకునం చూస్తేనే కానీ కుదరదు. పరీక్షలకైతే ఆ “అమ్మ” గారే ఎదురొచ్చేసేవారు. ఎవరైనా తుమ్మితే కుదరదు. ఇప్పుడో ఏదో dust allergy తో ప్రతీవాడూ తుమ్మేవాడే. ఆ రోజుల్లో స్కూలుకి వెళ్ళె పిల్లలు ఆడైనా మొగైనా నుదుటిమీద బొట్టు లేకుండా ఉండేవారా? కానీ ఈ రోజుల్లో చిన్న పిల్లలమాట దేముడెరుగు, పెద్దాళ్ళకే దిక్కులేదు.నిన్న అదేదో Life is beautiful అనే ఓ తెలుగు సినిమా చూసే ‘దురదృష్టం’ కలిగింది. ఆయనెవరో శేఖర్ కమ్ముల గారి సినిమా ఇదీ, దానికి సాయం పేపర్లలోనూ, బ్లాగుల్లోనూ ఏమిటేమిటో పొగిడేశారూ, బావుంటుందేమో అని కూర్చున్నాను. దాంట్లో ఓ పిల్ల ఇంకో పిల్లతో అంటుంది, ” ఆ మొహం మీద ఆ బొట్టేమిటీ అసహ్యంగానూ..” అని.ప్రస్తుత పరిస్థితి అదాయే మరి.ఖర్మకాలి పెట్టుకోవలసివచ్చినా అవేవో మ్యాచింగు బొట్లు. అవన్నీ తప్పని కాదు నేననేది, మారారా లేదా, ఇళ్ళల్లో తల్లులుకూడా తమతమ inhibitions లోంచి బయట పడుతున్నారు.

    ఆ మధ్యన కష్టేఫలే శర్మ గారు ఓ టపా వ్రాశారు. వారి వియ్యంకుడు గారు స్వర్గస్థులైన సందర్భంలో. సరీగ్గా నాకూ అదే పరిస్థితి ఎదురయింది ఇక్కడ. మా అమ్మాయి మామగారు అక్టోబరు ఒకటిన స్వర్గస్థులయ్యారు. మనవైపైతే చెల్లుతుంది, వియ్యంకుడు పోతే వియ్యంకుడు వెళ్ళకూడదూ అని. కానీ ఇక్కడ అలా కుదరమంటే కుదురుతుందా?

    ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే కావలిసినన్నున్నాయి. మెల్లిమెల్లిగా బయటపడ్డానికి ప్రయత్నమైతే చేస్తున్నారు, కానీ టైముపడుతుంది మరి.

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– inhibitions….1

    అసలు ఇలాటి శీర్షికతో టపా వ్రాస్తాననగానే మా ఇంటావిడ, “ఎందుకండీ లేనిపోనివీ, ఏదో వ్రాస్తున్నారూ, మీమీద అభిమానం ఉన్నవాళ్ళు చదువుతూంటారూ, ఇప్పుడు ఇలాటివి వ్రాయడం అంత అవసరమంటారా, బావుండదేమో…” తో మొదలయింది, ఈ inhibitions. తో ఎలా పెరిగిపెద్దయామో చెప్పడానికి.ప్రతీదానికీ ఏదో ఒకటనేవారు. పెద్దాళ్ళు అదీ “అమ్మ” లు కబుర్లు చెప్పుకునేటప్పుడు, ఆటలకి పంపేసేవారు. వాళ్ళు చెప్పుకునే కబుర్లేవో వినాలని ఈ చిన్నపిల్లలకి ఆత్రుత, వాళ్ళు కబుర్లు చెప్పుకునేటప్పుడు మధ్యలో ఏమైనా ప్రశ్నలేసి ఇరుకులో పెడతారేమో అని భయం కావొచ్చు, లేదా ఆ particular topic గురించి మనకు తెలియచేసే టైము రాలేదనుకోవచ్చు, ఏదో ఒకటీ, చిన్నపిల్లలకి తెలియకూడదూ అంతే… దానితో ఆరోజుల్లో ప్రతీదీ mystery గానే మిగిలిపోయింది ! అలాగని అడిగినా తప్పే మళ్ళీ- “ పెద్దంతరం చిన్నంతరం లేకుండా ఏమిటీ వెధవ ప్రశ్నలూ నువ్వూనూ..” అంటూ కసిరిపారేసేవారు.మరి వాళ్ళకి అసలు అలాటి విషయాలెప్పుడు తెలిశాయిట అనే ప్రశ్నుండేది కాదు.వాళ్ళకెప్పుడు తెలిస్తే నీకెందుకూ, నువ్వుమాత్రం నోరుమూసుక్కూర్చో..అలా ప్రతీ విషయంలోనూ ఎన్నెన్నో inhibitions.తోటే చిన్నతనమంతా గడచిపోయింది.వాటన్నిటినీ ఇప్పుడు తలుచుకుంటే నవ్వొస్తుంది.అలా పెరిగాము కదా అని ఏమీ regret ఏమీ లేదండోయ్.ఆ కాలమానపరిస్థితులకి అలాగే బావుండేది.

కానీ రోజులన్నీ ఒకేలా ఉండవుగా, మెల్లిమెల్లిగా ప్రతీ రంగంలోనూ ఓ “పారదర్శకత”( transperency) లాటిది మొదలయింది.గుర్తుండేఉంటుంది, సినిమాల్లో చూపించేవారు హీరో హీరోయిన్ల మధ్య ఏదైనా ప్రేమ, అనురాగం లాటివి వస్తే అదేదో “పక్షుల్ని” దగ్గర చేర్చడమూ, ఆ “తరువాతి” కార్యక్రమం కోసం ఓ పువ్వూ, దానిమీద ఓ తుమ్మెదా etc.etc.. కాలక్రమేణా హీరో హీరోయిన్లని ఇంకొంచం దగ్గరగా తీసికొచ్చి తరువాతిది.. leave it to our imagination.. తరువాత్తరువాత బ్లూ ఫిల్ములకీ సినిమాలకీ తేడాయే లేదనుకోండి.. all in the name of entertainment.

ఇంక పుస్తకాల విషయంలోకూడా అలాగే ఉండేది. కిళ్ళీకొట్లలో వేల్లాడతీసి పెట్టేవారు “కొన్ని” genre పుస్తకాలు, అసలు అలాటివాటివైపు చూస్తేనే పాపమేమో అనే అభిప్రాయంతో పెరిగాము. కానీ మగాడన్నా, ఆడపిల్లన్నా అవేవో harmonal changes అనేవుంటాయి కదా, ఆడపిల్ల ” పెద్దమనిషి” అయేటప్పటికి అప్పటిదాకా ఆ లొకాలిటీ లో ఉండే అందరు పిల్లలతో ఆడుకునే ఆ పిల్లకి ఓ పరికిణీ, ఓణీ వేసేయడం, ఆ పిల్లేమో ఎవరిని చూసినా పమిట సద్దుకోడం…లాటివి మొదలయ్యేది. ఇంక మగపిల్లాడు, ఇంట్లోవాళ్ళకి కనిపించకుండా, ఆ “కిళ్ళీకొట్టు పుస్తకాలు” తన నోట్సుల్లో దాచేసి తెచ్చుకోడమూ, ఎవరూ చూడకుండా చదివి చొంగ కార్చుకోడమూనూ. ఎందుకంటే అలాటి పుస్తకాలు ఏక్ దం taboo. మరి వీటినే inhibitions అంటారు.కానీ రోజులు గడిచేకొద్దీ వాటిల్లోనూ మార్పులొచ్చాయి. ఆరోజుల్లో “చలం” గారి పుస్తకాలు చదివినా, చూసినా డొక్క చించేసేవారు. ఓహో ఆ చలంగారు వ్రాసేవన్నీ “బూతు” పుస్తకాలేమో అనే ఓ దురభిప్రాయంతోనే పెరిగాము. అలాగే “కొవ్వలి” వారివీనూ.

అదేకాకుండా అమ్మలు ఏ పేరంటానికైనా వెళ్ళినప్పుడు తన పిల్లాడిని తీసికెళ్ళిందనుకోండి, వాడిని “ కోతిపేరంటాలు” అని ఏడిపించేవారు. దానితో ఓహో.. మొగాళ్ళు పేరంటాలకి కానీ, ఆడవారి functions కి కానీ వెళ్ళకూడదన్నమాట అనే ఓ inhibition ఏర్పడిపోయేది.మరి ఈరోజుల్లో అలా జరగాలంటే కుదురుతుందా, ఇంటికో భార్యా భర్తా ఓ పిల్లో పిల్లాడో ఉండే రోజుల్లో,“ఫలానా పని నేను చేయకూడదూ, నా చిన్నప్పుడు చెయ్యనిచ్చేదికాదూ మా అమ్మా..” అంటే కుదురుతుందా. ఏ శ్రావణమంగళవారం పేరంటమో చేస్తే, నచ్చినా నచ్చకపోయినా శలవు పెట్టుకుని, శనగలూ, తాంబూలాలూ ప్లేట్లలో సద్దే కుర్రాళ్ళని చూస్తూంటాము. అయినా ఈరోజుల్లో నోములూ, వ్రతాలూ ఎవరు చేస్తున్నారులెండి అనకండి, చేసేవాళ్ళు చేస్తున్నారు, ఇంకా మన ఇళ్ళల్లో ఆచారాలూ, వ్యవహారాలూ ఇంకా బ్రష్టు పడిపోలేదు.

అంతదాకా ఎందుకూ మా ఇంటావిడ ఇప్పటికీ ఛస్తే కేక్కు తినదు, దాంట్లో ఎగ్ వేస్తారని! ఇంకో చిత్రం spring onion అని ఈరోజుల్లో మార్కెట్ లో దొరికేవాటిని తన చిన్నప్పుడు “ఉల్లికోళ్ళు” అనేవారుట, అదేదో మాంసాహారమనే భావంతో ఇంట్లోకి కూడా తేనిచ్చేది కాదు. పైగా పిల్లలతో, “మనము అలాటివి వండుకోమమ్మా..” అని కూడా చెప్పేది ! నిజమే కాబోసనుకునేవారు మా పిల్లలు. మార్కెట్ లో దొరికే స్వీట్లమీద అద్దుతారే సిల్వర్ ఫాయిల్, దాన్ని అదేదో జంతువు పేగులతో తయారు చేస్తారని ఎక్కడో చదివిందిట, బస్.. అలాటి స్వీట్స్ కి lifelong ban.. !

ఇవన్నీ “ఆ కాలం” నాటివాళ్ళకనుకోండి. ఇప్పుడు inhibitionసూ లెవూ, సింగినాదమూ లేదూ. ఏం కావలిసొస్తే దాన్ని నెట్ లో వెదుక్కోడమూ, పైగా తలితండ్రులకే కొన్నిటిని నేర్పడమూ. సేఫ్ పీరియడ్ అంటే, తల్లితండ్రులకంటే పిల్లలకే ఎక్కువ తెలిసే కాలం ఇది. టివీలలో కార్యక్రమాలూ అలాగే ఉన్నాయనుకోండి.సినిమాలకి సంబంధించినంతవరకూ ఏదో నామ్ కే వాస్తే ఓ సెన్సార్ బోర్డూ, ఓ సర్టిఫికేట్టూనూ.

అసలు ఈ గొడవంతా ఎందుకు వ్రాస్తున్నానంటే, ఈవేళ ప్రొద్దుట రైల్వే స్టేషనుకి తెలుగు పుస్తకాలు తెచ్చుకోడానికి వెళ్ళాను. ఈ వారం “స్వాతి” అట్టమీద “whisper ఈ సంచికతో ఉచితం” అని వ్రాసుందికదా అని, ఇమ్మన్నాను.దానికి ఆ కొట్టబ్బాయి అన్నాడూ, ” అడగడానికి సిగ్గుపడుతున్నారూ అందుకని అడిగినవారికే ఇస్తున్నానూ..”. “నాయనా ఇప్పుడు ఇలాటివి నాకేమీ అవసరం లేదూ, కానీ ఓ కూతురూ, కోడలూ, ఇద్దరు మనవరాళ్ళూ ఉన్నప్పుడు ఇలాటివాటి అవసరాలుంటాయి కదా..” అనేసి తీసికుంటూంటే పక్కనే ఉన్న ఒకావిడ నవ్వాపుకోలేకపోయారు. ” నిజం అంకుల్ ఎంత బాగా చెప్పారూ, అయినా ఈరొజుల్లో ఎవరు సిగ్గుపడుతున్నారులెండి..”,మరి అది ప్రశంసో, వెటకారమో తెలియదు. కానీ చిన్నప్పటి inhibitions. లోంచి మాత్రం బయటపడాలి.

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు

    గత నాలూగైదు రోజులనుండీ దేశమంతా “అట్టుడికి” పోతోంది, దేశ రాజధానీ నగరంలో జరిగిన ఓ దురదృష్టకరమైన సంఘటన వలన. నిజమే ఆ విషయం తెలిసి చాలా బాధ పడ్డాము. కానీ దేశంలో ఇలాటివి కొత్తేమీ కాదు. అలాగని ఆ సంఘటనని dilute చేయాలని మాత్రం కాదు ఈ టపా.కానీ విశేషమేమిటంటే, దేశరాజధానీ నగరంలో జరిగేటప్పటికే, పార్లమెంటులోనూ, పెద్ద పెద్దనగరాల్లోనూ చేశారే హడావిడి, అదీ. నిందితులకు ఉరిశిక్ష వేయమన్నారు. దేశ విద్రోహచర్యలకు పాల్పడినవాడికే, ఉరిశిక్ష వేసినా, దాని సంగతేదో ఇప్పటిదాకా తేలలేదు.మళ్ళీ ఇంతలో ఇంకోటా? ఈ సందర్భంలో ఈవేళ “సాక్షి” పేపర్లో ఒక వ్యాసం వచ్చింది, చదవండి. ఉన్నదున్నట్టుగా చక్కగా సమీక్షించారు. చాలామందికి నచ్చకపోవచ్చు, ఎప్పుడూ ఉండేదేగా నిజాన్ని ఒప్పుకోపోడం. అలాగే Indian-Express-Pune-20-December-2012-8 ఒకసారి చదవండి.దేశంలో ఎలా ఉందో.

    ఆడపిల్లలమీద యాసిడ్ దాడిల విషయం అసలు లెఖ్ఖలోకే తీసికోరు.కానీ ఇలాటి సంఘటనలు జరిగినప్పుడు మాత్రమే జనం నిద్రలేస్తారు. రాజకీయనాయకులూ, సెలిబ్రెటీలూ అయితే అడగనే అడగఖ్ఖర్లేదు.ఇక్కడ జరిగేవాటికి దిక్కులేదు కానీ, ఆమధ్యన అమెరికాలో జరిగిన కాల్పుల సంఘటనమీద మాత్రం చర్చలూ, అభిప్రాయాలూనూ. ముక్తకంఠంతో అందరూ చెప్పేశారు, అసలు వాళ్ళది gun culture అండీ అంటూ.మరి మన culture ని ఏమంటారుట?

    ఇంక eve teasing గురించి ప్రతీవాడూ మాట్టాడేవాడే. ఆ మధ్యన పంజాబ్ లో ఒక తండ్రి, తన కుమార్తెను ఏడిపిస్తూన్నారని అడ్డుకోబోతే, ఓ ప్రబుధ్ధుడు తుపాకీతో కాల్చిపారేశాడు. చిత్రం ఏమిటంటే ఆ తండ్రి ఓ పోలీసు అధికారీ, కాల్చిన దౌర్భాగ్యుడు అధికారపక్షానికి చెందినవాడూనూ.మరి మనకి లేదా ఆ gun cultuరో ఏదో.

    ఈవేళ ప్రొద్దుట టివీ చానెళ్ళలో scrolling లో చూశాము, కాకినాడలో ఓ corporate college లో పిల్లలు 500 మందికి ఫుడ్ పాయిజనింగ్ అయిందీ అనిన్నూ అందులో చాలామంది పరిస్థితి విషమంగా ఉందనిన్నూ. ఎవడో ఓ చానెల్ వాడు ఆ కాలేజీ పేరు (చైతన్య) బైటపెట్టేశాడు. మళ్ళీ ఆ విషయం మాత్రం ఎవడికీ పట్టలేదు. అసలు అలాటి సంఘటనే జరిగినట్టుకూడా లేనట్టుగా, మన మీడియా ప్రవర్తిస్తోంది. అంటే ఆ కాలేజీనుంచి వివిధ చానెళ్ళవాళ్ళకీ “ఆమ్యామ్యాలు” ముట్టినట్టా? ఈ మాత్రందానికి ఫ్రీ మీడియా అంటూ ఇళ్ళెక్కి అరవడం ఎందుకో? అప్పటికీ శ్రీ కట్జూ గారు చెప్పనేచెప్పారు– మొన్నటి గుజరాత్ ఎన్నికల సందర్భంలో వచ్చినవన్నీ paid news లే అని ! అంత ఉన్నతస్థానంలో ఉన్నాయనే అలా చెప్పారంటే, మన మీడియా ఎంత దౌర్భాగ్యపు పరిస్థితిలో ఉందో చెప్పఖ్ఖర్లేదు.

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– ఏదైనా చెప్తే నమ్మేట్టుండాలి…..

    ఈవేళ సుబ్బారాయుడి షష్ఠి కదా, పోనీ నా చిన్నతనంలో జరిగినవాటి గురించి వ్రాద్దామా అని మొదలెట్టాను. కానీ కిందటేడాది సరీగ్గా ఈ టైములోనే ఓ టపా పెట్టాను. మరీ ఏడాది తిరక్కుండా అందరినీ బోరు కొట్టేస్తే, చదివేవాళ్ళు కూడా చదవరూ అనేసికుని దాని లింకు మాత్రమే పెట్టేసి వదిలేశాను. బోరుకొట్టినా మళ్ళీ ఓసారి చదివేయండి.అంతే కానీ ఈ టపాకి శీర్షిక పెట్టానుకదా అని అలాటిదేమోలే అని మాత్రం భావించకండి. నేను వ్రాసే టపా మామూలుగా మీడియాల్లోనూ, ఒకళ్ళతో ఒకళ్ళు కబుర్లు చెప్పుకునేటప్పుడు చెప్పే విశేషాల్లోనూ జరిగేవి.

    కొంతమందుంటారు, వాళ్ళు ఏదైనా కొత్త వస్తువో, లేదా ఓ ఫ్లాట్టో కొనుక్కున్నప్పుడు, వాళ్ళు చెప్పే కబుర్లు కోటలు దాటేస్తూంటాయి. వినేవాడుండాలే కానీ కావలిసినన్ని ” కోతలు” కోసేయొచ్చు. వాటిని ఏదో entertainment అనేసి ఊరుకోవాలి కానీ, మరీ సీరియస్సుగా తీసికోకూడదు.నా పెళ్ళికాకపూర్వం, ఓ ఫ్రెండుండేవాడు, అతని భార్యకి పురుడొచ్చినప్పుడు రెండుసార్లూ, అదేదో ప్రపంచంలో ఆవిడొక్కరికే పురుడొచ్చినట్టూ, ” చచ్చి బతికినట్టూ” చెప్పేవాడు. నాకేం తెలుసూ నిజమే కాబోసనుకునేవాడిని. ప్రపంచంలో పురుటి సమయంలో ప్రతీ స్త్రీకీ నిజంగా పునర్జన్మే ఆ సమయంలో.కానీ అవన్నీ ఇదివరకటి రోజుల్లో, వైద్యసహాయాలు అంతంత మాత్రమే ఉన్న రోజులాయె. కానీ నెలతప్పినప్పటినుంచీ ఏవేవో టెస్టులు చేస్తూన్న ఈ రోజుల్లో అలాటివి చెప్పినా లాభం లేదు.అలాగే మిగిలిన వైద్య విషయాల్లోనూ ఏదో ఆపరేషను చేయించుకొచ్చిన తరువాత, ఆ డాక్టరుగారు ఇంతటివాడూ, అంతటివాడూ, మా ఆపరేషననేసరికి మిగిలిన పనులన్నీ వదిలేసికుని మరీ చేసేశారూ లాటి కబుర్లు.నిజమే కావొచ్చు, కానీ మరీ అంతగా exaggerate చేయవలసిన అవసరం లేదు.ప్రపంచంలో ప్రతీ డాక్టరూ చేసేదే ఇది.అలాగని dilute చేయాలనీ కాదు.ఎంత వరకూ అవసరమో అంతదాకా చెప్పి వదిలేయాలి. చెప్పిందే చెప్తే విసుగేస్తుంది.

    ఇంక న్యూసుపేపర్లలోనూ, టివీ ల్లోనూ వచ్చే వార్తలు ఆయనెవరో మాట్టాడిన బహిరంగ సభకి లక్షల్లో ప్రేక్షకులు వచ్చారని, అసలు ఇదేమైనా నమ్మతగ్గట్టుందా, వీళ్ళేమైనా లెఖ్ఖపెట్టారా ఏమిటీ? ఏదో ఉజ్జాయింపుగా ఓ అంకె చెప్పేయడం, నమ్మితే నమ్మారు, లేకపోతే వాళ్ళ ఖర్మ ! ఇవనే కాదు ప్రతీదానికీ ఉన్నది లేనట్టుగా చూపించడం ఈ మీడియా వాళ్ళకే చెల్లింది. దానితో వారి credibility దెబ్బ తింటోందని మాత్రం వీళ్ళకి తట్టదు.

    ఇంక కొంతమందుంటారు, ఈ రోజుల్లో ఉన్న దంపతులు అందరూ అని కాదూ, కొంతమంది, ఏదో పిల్లలకి హాలిడేస్ వచ్చాయి కదా అని, ఎక్కడికో అక్కడకి తీసికెళ్ళడం part of life అయిపోయింది. తప్పనడం లేదు. అలా బయటకెళ్ళాలంటే, ఎంత ప్లానింగు చేసికోవాలి? ఆఫీసుల్లో శలవలెట్టుకోవాలి, టిక్కెట్లు బుక్కు చేసికోవాలి, డబ్బులకేముందిలెండి క్రెడిట్ కార్డులెలాగూ ఉన్నాయి, ఇదివరకటి రోజుల్లా కాదు కదా!ఎక్కడికైతే వెళ్తున్నామో అక్కడ ఉండడానికి హొటళ్ళు బుక్ చేసికోవాలి, పిల్లల హోం వర్కేదైనా ఉంటే దాని సంగతి చూసుకోవాలి,ఇంత హడావిడి. ఇదంతా దేశంలో ఉండే చోట్లకి వెళ్ళాల్సొస్తే మాత్రం. ఇంక విదేశాలకెళ్ళాల్సొస్తే, అవేవో వీసాలూ అవీనూ. రాత్రికి రాత్రయ్యేవిషయాలు కావు.ఓ ఆర్నెల్ల ముందరనుంచీ ప్లాన్ చేసికుంటే కానీ సాధ్యపడదు.

    ఇదిగో ఇలాటప్పుడే వీళ్ళు చెప్పే కబుర్లు వినాలి.అసలు మేము flight లోనే వెళ్దామనుకున్నాము కానీ, చివరి నిముషంలో ట్రైనుకే సెటిలయిపోయామూ తో మొదలెడతారు. ఇదేమైనా అమలాపురం నుంచి అంబాజీపేట బస్సులో వెళ్ళొచ్చినట్టుదా? మన దేశంలో ట్రైన్లలో టిక్కెట్లు కావాలంటే, ఓ నాలుగు నెలలు ముందుగా చేసికున్నా వెయిటింగు లిస్టులే. పోనీ అదేదో “తత్కాల్” లో చేద్దామన్నా గొడవే.వీడికి flight లో వెళ్దామనుకున్నాడుట, దొరకలేదుట, మన irctc వాళ్ళు వీడికి నీరాంజనాలు పట్టి, ” అర్రే అలాగా, మా ట్రైన్లలో నీకు కావలిసినవేవో తీసేసికో..” అన్నారుట . వీళ్ళు చెప్పారూ, అవతలివాళ్ళు నమ్మేయాలి.
ఏదైనా emergency వస్తే అక్కడకి వెళ్ళాలి. అలాటప్పుడు జరిగాయంటే నమ్మొచ్చు. కానీ పెళ్ళాం పిల్లలతో హాలిడే కి వెళ్ళినప్పుడు ఇలాటివి జరుగుతాయంటే అంత నమ్మ శక్యం కాదు. మామూలుగా ఈరోజుల్లో పిల్లలు తల్లితండ్రులకి ఆఖరి నిముషంలో చెప్పేవిలాగే ఉంటాయి.ఆ చెప్పేదేదో వాళ్ళు ప్లాన్ చేసికున్నప్పుడే చెప్పేస్తే, వీళ్ళూ ఆ టైములో ఏదో ఓ ప్రోగ్రాం పెట్టుకుంటారు.అంతేకానీ, మమ్మల్ని కూడా తీసికెళ్ళండిరా అని అడిగే తల్లితండ్రులు బహు తక్కువ. ఈ రోజుల్లో ఎవరికి వారే యమునా తీరే ! ఊళ్ళొనే ఉండే తల్లితండ్రులు FIRE ENGINES లాటివాళ్ళు. ఎప్పుడూ ఖాళీగానే ఉంటారు.ఆ FIRE ENGINES లాగానే ఏడాదంతా పనుండదు. కానీ అవసరం వస్తే మాత్రం వీళ్ళే దిక్కు. ఓ మాట వీరి చెవినేస్తే బావుంటుంది, అంతేకానీ చివరి నిముషంలో పెట్టుకున్నామూ, పిల్లలకి శలవలు కదా అనీ.. లాటి ఫాల్తూ కబుర్లు చెప్తేమాత్రం చిరాకేస్తుంది.

    అబ్బాయీ, కోడలూ పిల్లలతో సింగపూర్ వెళ్ళడానికి నిశ్చయించుకున్న రోజే చెప్పారు మాతో, వెళ్తున్నామూ అని.మాకిలాటి గొడవలు లేవు. మా కార్యక్రమాలేవో, మేము టిక్కెట్లు రిజర్వ్ చేసినరోజే చెప్పేస్తాము పిల్లలతో. వాళ్ళ ఎరేంజ్ మెంట్లేవో వాళ్ళు చూసుకుంటారు. వాళ్ళకీ హాయీ, వీళ్ళకీ హాయీ. బయటికెళ్ళాసొస్తేనే కాదు, ఊళ్ళోనే ఉంటున్నా, మా ప్రోగ్రాములేవో, వాళ్ళకి చెప్తామూ, వాళ్ళ ప్రోగ్రాములేవో వాళ్ళూ చెప్తారు.సాయంత్రాలు ఓ గంటన్నర మాత్రం పిల్లలకోసం ఉంచుకుంటాము. ఏ క్రెచ్ లోంచో పిల్లల్ని తీసుకునిరావలసొచ్చినప్పుడు ఫ్రీగా ఉంటాను కదా అని,అదే టైములో అమ్మాయికేదైనా అవసరం వస్తే, మా ఇంటావిడ చూసుకుంటుంది. ఇదేమీ ఘనకార్యం అని కాదు, ఏదో ఊళ్ళోనే ఉంటున్నప్పుడు ఈమాత్రం చూసుకోవచ్చు.అప్పుడే పిల్లలతో సంబంధబాంధవ్యాలు బావుంటాయి.

    ఆ క్రికెట్ బోర్డువాళ్ళు చూడండి, మూడేళ్ళ కార్యక్రమాలు చెప్పేస్తూంటారు ముందుగానే, అలాగ మా ప్లాన్లు వేసికున్నప్పుడే వాళ్ళతో చెప్తాము. వాళ్ళూ అలాగే మాతో చెప్తూంటారు.ఊళ్ళోనే ఉంటున్నాము కాబట్టి, లేకపోతే గొడవే లేదూ. ఇదేదో one way traffic లాటిది కాదు, ఇద్దరికీ ఉండాలి. అప్పుడే జీవితం హాయిగా వెళ్ళిపోతుందని నా అభిప్రాయం.

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– ఊరికే వచ్చినవాటికి విలువుండదు…..

    అందరికీ తెలిసినదే.. ఏదైనా ఊరికే అంటే ఏ ఖర్చూలేకుండా వస్తే దాని విలువ తెలియదు. పోనీ అలాగని అప్పనంగా దొరికేవి వదులుతామా అంటే అబ్బే అలా కుదరదు.ఈ అంతర్జాలం వాడుకలోకి వచ్చినప్పటినుంచీ, ఎడా పెడా వెదికేయడమే ఏ సైటులో freebies దొరుకుతాయో,దానికి సాయం కొన్ని బ్లాగులుకూడా కనిపిస్తూంటాయి అదేదో ఫలానా సైటుందీ, అందులో ఉత్తినే రిజిస్టరు చేసికుంటే అదేదో లోషనిస్తారూ, హెయిర్ ఆయిలిస్తారూ, ఇంకో క్రీమేదో ఇస్తారూ అంటూ.ఇంకోళ్ళకి చెప్పడం బాగానే ఉంటుంది, నేనూ ఒకటిరెండు సార్లు కక్కూర్తిపడ్డాననుకోండీ, అలాగే దీపావళి కీ, దసరాలకీ దుకాణాలవాళ్ళు ఏదో కొంటే ఇంకోటేదో ఉచితం అని, పొలోమని వెళ్ళిపోతూంటాము. ఆ కొట్టువాడికి అమ్మకం అవలేదూ ఓ వస్తువూ అని అనిపిస్తే, ఇంకోటేదో కొంటే దానితో అంటాకట్టేస్తూంటాడు. మనమేమో కొనేస్తూంటాము. చెప్పొచ్చేదేమిటంటే “వస్తువులు” అనేటప్పటికి ఎగరేసికుంటూ వెళ్ళిపోతాము. అదే ఓ సలహా అనో, జ్ఞానబోధో అనిమాత్రం అనండి, ఛస్తే దాని జోలికి మాత్రం వెళ్ళము.అదేమిటో మనకి సంబంధించింది కాదూ అనేసికుని, పాటిస్తేనే ఏదో పాపం అనుకుంటాము.

పోనీ ఆ సలహాలూ, జ్ఞానబోధలూ చేసేవాళ్ళు, మనకేమైనా శత్రువులా అంటే అదీ కాదూ, మన శ్రేయోభిలాషులే, అయినా సరే వీళ్ళు చెప్పేదేమిటీ, మనం వినేదేమిటీ అనే ఓ అభిప్రాయం.దీనితో ఏమైపోతుందీ అంటే, మనం అన్నేళ్ళనుండీ పాటిస్తున్న పధ్ధతులే మంచివీ సరైనవీ,ఆ అవతలివారు చెప్పేది ఏదో కాలక్షేపం కబుర్లూ అని ! ఉదాహరణకి మనకో అలవాటుందనుకోండి, చిన్నప్పుడు తల్లితండ్రులో, స్కూల్లో మాస్టారో పాపం ఆ అలవాటు మాన్పించే ప్రయత్నం చేస్తారు, కానీ ఆ వయస్సులో మన బుర్రకెక్కదు. పెళ్ళైన తరువాత భార్యకూడా ప్రయత్నిస్తుంది, వీళ్ళంతా మన శత్రువులా, కానే కాదు. చిన్నప్పటి మాట వదిలేయండి, భార్య చెప్పినా కూడా, ” నాదారిన నన్నొదిలేద్దూ, నేను చేసేదాంట్లో నాకు సుఖం ఉందీ, దీనివలన నేనెమైనా కుటుంబాన్ని పట్టించుకోకుండా ఉన్నానా ఎప్పుడైనా, నా సరదా నాదీ, ప్రాణహాని లేనంతకాలం ఫరవాలేదు లెద్దూ, నీకేం కావలిసినా క్షణంలో చేస్తున్నాను కదా..” అంటూ, తనుచేసేదానిలో, తనకే కనిపించే ఏదో ఒకటి చూపించేసి సమర్ధించేసికుంటాడు. పైగా ఇంగ్లీషొచ్చునుకదా అని దానికో ముద్దుపేరు-comfort level/zone అని కూడా పెట్టుకుంటాడు. ఎందుకొచ్చిన గొడవా, గట్టిగా ఏదైనా అంటే దేశాలట్టుకుపోయినా పోవచ్చూ, అసలే మొండి ఘటం కూడానూ అని ఆవిడా వదిలేస్తుంది !

ప్రస్తుత రోజులు చూడండి, ఇళ్ళల్లో పెద్దాళ్ళు, ఊరికే కూర్చోలేక, ప్రతీ దాంట్లోనూ సలహాలిచ్చేస్తూంటారు, అలా కాదూ, ఇలా కాదూ అంటూ. ఈ సలహాపంపిణీ కార్యక్రమం ధర్మమా అని, ఈ పెద్దాళ్ళంటే, కుర్రకారుకి ఎక్కళ్ళేని చిరాకులూనూ.రిటైరయిన తరువాత పనిలేక చేసే పనులూ అనే కానీ, ఓసారి వింటే ఏంపోయిందిలే అనిమాత్రం అనుకోరు.ఇంట్లో చిన్నపిల్లలుంటారు, వాళ్ళకా చెయ్యీ కాలూ ఊరుకోదు, పోనీ అలాగని ఏ activity లేదూ అంటే, అదో రోగం అనుకుంటారు, ఏ వయస్సులో ఆ అల్లరి చెయ్యాలి, కాదనరు ఎవరూ.ఇంట్లో పెద్దాళ్ళకేమో ఈ చిన్న పిల్లల అఘాయిత్యాలు చూసి గుండె బేజారెత్తిపోతూంటుంది, పోనీ అలాగని ఏదైనా అదిలించారా, ఆ చిన్నపిల్లల తల్లితండ్రులు వెంటనే react అవుతారు. వాళ్ళదారిన వాళ్ళని వదిలేయండీ, ఓసారి పడితేనే కదా తెలిసేదీ,అప్పుడెప్పుడో నెట్ లో కూడా చదివానూ, అలాగే వదిలేయాలిటా అని ఆ పెద్దాళ్ళకి ఓ క్లాసు పీకుతారు. దానితో ఈ పెద్దాళ్ళు నిస్సహాయంగా ఉండిపోతారు,ఏం చెప్తే ఏం తప్పో అనుకుని. చిన్నపిల్లలకి ఫలానాది పెట్టకూడదని చెప్పకూడదు. వాళ్ళని అంతగా తిండికి మొహంవాచిపోయేటంతగా చేయాల్సిన అవసరం ఏముందీ ఇప్పుడూ, ఇద్దరం లక్షలులక్షలు సంపాదిస్తున్నాముగా, అని కొట్టిపారేస్తారు!

ఇలా ప్రతీవిషయంలోనూ ఎడ్డెం అంటే తెడ్డెం లాగే జరుగుతూంటుంది. చివరకి ఈ పెద్దాయన భార్య రంగంలోకి దిగి, “మీకెందుకండీ ఊరికే హైరాణ పడిపోతారూ, మీరుమాత్రం నామాటెప్పుడైనా విన్నారా..” అంటూ ఓ కసురు కసిరేసరికి నోరుమూసుక్కూర్చుంటాడు. అదన్నమాట అసలు విషయం- ఒకళ్ళు ఊరికే చెప్పింది ఇంకోళ్లకి నచ్చదూ.. అంటే నచ్చదూ.. Thats the bottom line.

అసలు ఈ సోదంతా ఎందుకూ అంటే, చెప్పానుగా ఆమధ్య పిల్లలు, నన్ను ఓ అర్హోపెడీషియన్ దగ్గరకు తీసికెళ్తే ఆ మోకాలి చిప్పకి అదేదో ఆపరేషను చేయాలీ అనగానే, మేము ఇంకో డాక్టరు దగ్గరకి వెళ్ళడమూ వగైరా..వగైరా, ఆ సందర్భంలో అన్నమాట ఈ టపా. చెప్పేనుగా, ఆయన ఏవేవో మందులువ్రాసి, ఓ పదిరోజులు తరువాత కనిపించమన్నారు. ఆఅగే అనుకుని వెళ్ళాము. ఆయనేమో simple గా ఓ అరడజను exercise లు చెప్పారు. ఓ పదేళ్ళదాకా ఢోకా( కాలికి) లేదని ఢంకా బజాయించి మరీ చెప్పారు. పోనీ ఆయనచెప్పినవేమైనా కొత్తవా అంటే, అదీకాదు,పోనీ వాటికి ఏమైనా అదనపు ఖర్చా అంటే అదీ లేదూ, పోనీ వాటికోసం కొత్తగా ఏదైనా నేర్చుకోవాలా అంటే అదీ లేదూ, పెళ్ళైన అయిదేళ్ళనుంచీ, మా ఇంటావిడ నెత్తీ నోరూ మొత్తుకుని చెప్తున్నవే. పాతికేళ్ళనుంచీ, మాడాక్టరు స్నేహితుడు చెప్తున్నవే. సులభమైన భాషలో చెప్పాలంటే, నా body posture లో చిన్న చిన్న మార్పులు తెచ్చుకోమన్నారు. As simple as that— మొదలెట్టానూ, మార్పు కనిపిస్తోంది. ఈ తెలివితేటలేవో ముందరే ఉంటే, ఇంత గొడవయ్యేదీ కాదూ, Xray లకీ, మందులకీ, డాక్టర్ల ఫీజులకీ ఇంత ఖర్చూ అయ్యెది కాదు. అబ్బాయే పెట్టుకున్నా ఖర్చు ఖర్చే కదా!అరవైఅయిదేళ్ళనుండీ ఉన్న మోకాలి నొప్పి రాత్రికి రాత్రే తగ్గిపోయిందని కాదు కానీ, తగ్గే మార్గం లో మాత్రం పడింది. I can feel it !

పోనీ ఇంతజరిగాకైనా, మన తప్పు ఒప్పుకుంటామా అంటే అదీ లెదూ, ” పొనిద్దూ రాసిపెట్టుందీ, ఖర్చయిందీ..” అని ఓ దిక్కుమాలిన వేదాంతమోటీ ! ప్రతీదానికీ వేదాంతమోటి చెప్పేసి, అవతలివాళ్ళ నోరుమూసేయడం. ఇందులో మాత్రం రెడియే.చూడండి, బ్రహ్మశ్రీ చాగంటి వారు తన ప్రవచనాల్లో ఏం చెప్తున్నారూ, భగవంతుడి దయ ప్రాప్తించాలంటే ఏవిటేవిటో పూజలు చేయఖ్ఖర్లేదూ, ఓ బిళ్వపత్రమో, ఓ తులసాకో భక్తితో ఆ దేవుడికి సమర్పిస్తే చాలూ. ఖాళీ ఉన్నప్పుడల్లా శ్రీరామ శ్రీరామ అనుకోమంటున్నారు. వీటికేమైనా డబ్బులు ఖర్చుపెట్టాలా ఏమిటీ? పోనీ ఆయన చేసే ప్రవచనాలకి టిక్కెట్టేమైనా కొన్నామా అంటే అదీ లేదూ. ఉచితంగా ఆయనచెప్పే ప్రవచనాలు- వింటున్నంతసేపూ బాగానే వింటాము, ఇదిగో రేపణ్ణించీ మొదలెట్టేయాలీ అనేసికుని, మర్నాటినుంచీ మళ్ళీ మామూలే, చిన్నపిల్లల దగ్గరనుంచీ నోట్లో “శ్రీరామ” మాట దేవుడెరుగు, వినిపించేవి ఏమిటీ– ” షీలాకీ జవానీలూ”, “నా వయసింకా పదహారేలూ..” నూ.

అవతలివారు చెప్పేవి రైటూ అని తెలుసు, కానీ వాటిని ఆచరించేసరికి పుణ్యకాలం కాస్తా అయిపోతుంది! ఏది చెప్పండి, ” ఇప్పణ్ణుంచీ ఎందుకులెండి, ఇంకా టైముందిగా..” అనేవారే. అలాగనుకునే ఇంతదాకా తెచ్చుకున్నాను, ఇప్పటికి జ్ఞానోదయం లాటిది కలిగింది, Though late than never...

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు— Oh… Mr.Cool…

    ఈ టపాకి నేను పెట్టిన శీర్షిక, ఎవరినిగురించో తెలిసికోడానికి ఏమీ పేద్ద తెలివితేటలు అవసరం లేదు ! “తనదాకా వచ్చేదాకా…” అన్న మన తెలుగు సామెత ఎంత అనుభవంతో ప్రాచుర్యం లోకి వచ్చిందో అర్ధం అవుతోంది.అసలు మనవాళ్ళలో ఉండే జాడ్యం ఏమిటంటే, ఏ రంగంలోనైనా సరే, ఎవరిదారిన వారిని పనిచేయనీయరు, ఏదో ఒకరకమైన బయటి ఒత్తిళ్ళు తేవడంలో experts.

    పోనీ అలాగని వదిలేశారా, నెత్తికెక్కేస్తారు.ఏమైనా అంటే ఓ తప్పూ, అనకపోతే ఇంకో తప్పూ. అసలు ఈ మీడియాని అనాలి, ఎవడో ఎక్కడో ఏదో నెగ్గేశాడని, వాడికి అభిషేకాలు చేసేసి, ఆహా..ఓహో.. అనేసి మునగచెట్టెక్కించేస్తారు. కిందకు దింపేయడంలోనూ వాళ్ళే అనుకోండి. అదేదో T20 World Cup మొదటిది, నెగ్గేశాడని,ధోనీని ఆకాశంలోకి ఎత్తేశారు.అదృష్టం బావుండి, ఆ రోజుల్లోనే మన టెస్ట్ తీం కూడా నెంబర్ 1 కి వెళ్ళింది.అదేమీ ధోనీ గొప్ప కాదు నిజంచెప్పాలంటే, అంతకుముందు కొన్ని సంవత్సరాలనుండీ వివిధ కెప్టెన్ల ఆధ్వర్యంలోనూ, నెగ్గిన కారణం చేతనూ,వీళ్ళు ఆ గెలుపులవల్ల వచ్చిన పాయింట్ల దృష్ట్యా, దానికి సాయం మిగతా ప్రపంచ జట్ల performance ధర్మమా అని, మనవాళ్ళు నెంబర్ 1 కి వెళ్ళగలిగారు. ఆ టైములో ధోనీ కెప్టెన్ గా ఉండడం just coincidence ! అంతే కానీ, ఇతనేదో పొడిచేసేడని కాదు.

    క్రికెట్ అనేది బ్రష్టు పట్టిపోయిందని, T20 మొదలెట్టినప్పుడే తెలిసింది.అదంతా ఓ “తమాషా” గా తయారయింది. వీటికి సాయం అదేదో IPL అని ఒకటి మొదలెట్టారు. పైగా వీటిల్లో ఆటగాళ్ళ వేలాలోటీ ! అప్పుడే కొందరన్నారు, డబ్బులకోసం వళ్ళమ్ముకునే వాళ్ళకీ, ఈ ఆటగాళ్ళకీ ఏమీ తేడా లేదని.చాలామందికి కోపాలొచ్చాయి. ఏది ఏమైతేనేం, అతనెవరో మోడీ ని అంతటివాడు లేడూ, ఇంతటివాడు లేడూ అనేసి, ఆకాశానికి ఎత్తేసి ఏమిటేమిటో చేసేశారు.చివరకి ఏవో కేసులన్నారు, డబ్బులు తినేశాడన్నారు, ఇంకా ఇప్పటికీ ఇంటి మొహమైనా చూడకుండా, అక్కడా ఇక్కడా తిరుగుతున్నాడు,దేశానికి తిరిగొస్తే ఎక్కడ జైల్లో పెడతారో అనే భయంతో. దావూద్ ఇబ్రహీంకీ ఇతనికీ పెద్ద తేడా లేదు. ఒకడు దేశంలో విద్రోహ కార్యక్రమాలు చేశాడు, ఇంకోడేమో శుభ్రంగా ఉన్న క్రికెట్ ని తగలేశాడు.కానీ మోడీ చేసిందేమిటంటే అందరికీ “డబ్బు” రుచి ఏమిటో తెలిసొచ్చేలా చేశాడు. అందరూ రుచి మరిగారు, ఎక్కడ ఎవడు డబ్బులెక్కువిస్తే అక్కడకి వెళ్ళిపోవడం. పైగా ఏమైనా అంటే, వీళ్ళు professionalసూ, డబ్బులకోసమే ఆడతారూ అన్నారు.మరి వీళ్ళకీ మెర్సినరీలకీ కీ తేడా ఏమిటిట? వీళ్ళూ డబ్బులిస్తే, ఎవణ్ణి చంపమంటే వాణ్ణి చంపేసొస్తారు. Bottom line డబ్బు.. డబ్బు.. డబ్బు..దేశం, ప్రతిష్టా ఎక్కడకి పోతే ఎవడిక్కావాలి?

    పైగా Test Matches ఎప్పుడైనా ఆడవలసొస్తే ” అలిసి” పోయేవారుట! IPL లో ఆడడానికి మాత్రం ICU నుంచికూడా పరిగెత్తికెళ్ళేవారు.అప్పుడు ఈ “అలుపులూ” fatigue లూ కనిపించేవి కావు!అలాటప్పుడు క్రికెట్ లో ఉండే వివిధ formats కీ తలో కెప్టెన్ నీ పెడితే ఏం పోయిందిట, మిగిలిన దేశాల్లో లాగ? అబ్బే మనదేశం లో Once Captain.. always captain.. ఇంకో format లో ఇంకోడి కింద ఆడ్డానికి నామోషీ ! పైగా జాతీయ టీం కెప్టెనాయె !

   మొత్తానికి ఈ రోజంతా మొహిందర్ అమర్ నాథ్ “బయటపెట్టిన” గుట్టుగురించే. ఈమధ్యలో మన కెప్టెన్ గారు, గంభీర్ సరీగ్గా ఆడడంలేదూ, నామాటే వినడంలేదూ అని ఓ complaint ఇచ్చాడుట! అక్కడికి తనేదో ఉధ్ధరించేస్తున్నట్టు! ఈవేళ జరిగిన చర్చల్లో తేలిందేమిటంటే, ఆ శ్రీనివాసన్ బోర్డు అద్యక్ష హోదాలోట అసలు ాఅ ధోనీ మంగళసూత్రాలు కాపాడాట్ట.

    ఈ గొడవలు మన క్రికెట్ లో ఏమైనా కొత్తా ఏమిటీ? అప్పుడెప్పుడో పాలీ ఉమ్రీగర్ రాజీనామా చేశాడని, మళ్ళీ ఇవ్వలేదు. పటౌడీని, మర్చెంటు గారు సీనియర్ పటౌడీతో తనకున్న తగాదావలన, జూనియర్ నవాబ్ ని తీసేశాడు. సచిన్ అయితే, అసలు నాకు కెప్టేన్సీయే వద్దన్నాడు. గంగూలీ ని అల్లరిపెట్టేసి పంపించేశారు.మన అజ్జూ మియ్యా అదేదో కక్కూర్తి పడ్డాడన్నారు.

    ఆతావేతా తేలేదేమిటంటే, మన దేశంలో రాజకీయనాయకులూ, పారిశ్రామికవేత్తలూ ఈ ఆటలని వదలనంతకాలం, మనకి ఈ గొడవలు తప్పవు. ఎక్కడైనా ఏ ఆటగాడైనా, అంపైర్ వైపు వేలెత్తి మాట్టాడితే action తీసికుంటారు. అలాటిది, మన ధోనీ గారు, అదేదో మ్యాచ్ లో పాకిస్తాన్ అంపైర్ ని వేలెత్తి చూపిస్తున్నా, ఆ ICC వాళ్ళకి ఏమీ అనే ధైర్యం కూడాలేదు.

    ఒక క్రికెట్టనే ఏమిటీ, ప్రతీదాంట్లోనూ రాజకీయాలు అలాగే తగలడ్డాయి. ఇంకోటిలెండి- ఏ ఆటలోనైనా నెగ్గుతూ ఉంటే, అదేదో Team Spirit అని ప్రతీవాడూ ఆకాశానికి ఎత్తేస్తాడు. కానీ ఓడిపోయినప్పుడే కదా అసలు సిసలు చిట్టాలు బయటపడేది?

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– ఓస్.. ఇంతేనా…

    పార్లమెంటులో FDI గురించి చర్చ జరిగినప్పుడు, ఓటింగులో అధికార పక్షం వారు నెగ్గీనెగ్గగానే, ఓ గొడవ వొదిలిపోయిందనుకున్నాము. ఇంక మిగిలిన so called “ముఖ్యాతి ముఖ్యమైన” ప్రమోషన్లూ గట్రా మీద కూడ ఓ బిల్లు పాస్ చేసేస్తే ఈ ఏడాదికి అయిపోయినట్టే అనుకున్నారు అందరూ.ఈ ఉద్యోగాల్లో రిజర్వేషన్లేమైనా కొత్తా ఏమిటీ,స్వతంత్రం వచ్చినప్పటినుండీ, పదేళ్ళకోసారి ఓ రూల్ పాస్ చేస్తున్నారు, మరీ సుప్రీంకోర్టువాళ్ళు ప్రతీసారీ ఏదో ఒక “అడ్డంకి” తెచ్చేస్తున్నారూ, వీళ్ళ పని ఇలా ఉందా ఆనేసికుని, ఓ “చట్టం” తెచ్చేస్తే ఓ గొడవొదిలిపోతుందీ, ఎవరైనా ఏమైనా “గోల” పెట్టినా, “రాజ్యాంగం” పేరుతో వాళ్ళ నోరు మూసేయొచ్చూ అని.అందులో మళ్ళీ “విభజనలూ”, “విభాగాలూ” అవీ తరువాత చూసుకోవచ్చులే అనేసికున్నారు. ఇంతలో “రామాయణం లో పిడకల వేట” లాగ, అక్కడెక్కడో అమెరికా లో walmart వాళ్ళు ఓ బాంబు పేల్చారు. విషయం ఏమిటయ్యా అంటే,భారత్ లో వాళ్ళ వ్యాపారం మొదలెట్టడానికిఅనుమతి కోసం డబ్బులు ఖర్చుపెట్టామూ అవటా.. అని !

    ఏమిటో కొంపలేమైనా మునిగిపోయాయేమో. ఆ శాండీయో, ఇంకో నీలమో మళ్ళీ వస్తోందా అనేసికుని భయ పడిపోయారు. తీరా చూస్తే, వాళ్ళెవరో ఈ “పని” కోసం, ఎంతో కొంత ఖర్చుపెట్టారని. కొండ తవ్వి ఎలకని పట్టినట్టు 120 కోట్లుట ! ఆసలు సిగ్గుండఖ్ఖర్లేదూ, మనవాళ్ళకి, మిగిలిన scam లతో పోలిస్తే ఇదీ ఓ డబ్బేనా? దీనికోసం ఆ లోక్ సభ లో అల్లరి పెట్టేసి, మనకున్న ఏకైక entertainment కి గండి కొట్టేస్తారా. హన్నా… ఏదో హాయిగా మనసారా, తనివితీరా నవ్వుకుంటున్నామంటే ఆ లోక సభ, రాజ్యసభ చానెళ్ళ ధర్మమే.హాయిగా టివీ ఎదురుగుండా కూర్చుంటే కావలిసినంత మసాళా.పొద్దుణ్ణించీ కాలక్షేపం లేక ఇలా టపా వ్రాయవలసొస్తోంది.

    అసలు వివిధ scaమ్ముల్లోనూ జైలు పాలైనవాళ్ళూ, అదేదో బెయిలు మీద బయటకొచ్చిన మా కల్మాడీలూ, రామలింగరాజులూ, బెయిలుకోసమే కోట్లకొద్దీ ఖర్చుపెట్టిన జనార్ధనాలూ,జీతాలు ఎగ్గొట్టేసిన మాల్యాలూ,”మామూళ్ళు” రూపంలో వసూళ్ళు చేసే, మన రాజకీయ దురంధరుళ్ళూ,ఏ ఎన్నికలముందో ఓ ప్రాజెక్టుకి శంఖుస్థాపన చేసేసి, దాని మొహం మళ్ళీ చూడకుండా, ఏదో మళ్ళీ టెండర్లూ అవీ అనేసి ఆ ప్రాజెక్టు ఖర్చు మళ్ళీ escalate చేసేసే ప్రభుత్వాలూ, పార్లమెంటులో ప్రశ్నలు అడగడానికే ఓ ” ఫీజు” వసూలుచేసే మన “గౌరవనీయ” పార్లమెంటేరియన్లూ నవ్వుకోరూ?

    ఇంతా చేసి 120 కోట్లా, దీనికింత హడావిడా? బుధ్ధిలేకపోతే సరీ, మనవేమిటి, మన దేశమేమిటి, దాని standard ఏమిటి,మూడంకెల్లో జరిగేవి, లక్షలైతేనేమిటి, కోట్లైతేనేమిటీ, అసలు వాటికేసి చూడమని ఎవరన్నారు? అసలు ఆ walmart వాళ్ళు చెప్పినప్పుడే, వాళ్ళతో అనాల్సింది, మాకు “లక్షల కోట్లైతేనే” మాట్టాడూ, ఇలా చిల్లరఖర్చుల్లోకి కూడా సరిపోని, మూడంకెల కోట్ల విషయం, చెప్పడానికి నీకు సిగ్గులేకపోయినా, దేశంలో ప్రజలదగ్గర మా “పరువూ ప్రతిష్ఠా” గంగపాలైపోవూ? రేపు 2014 లో ఓట్లడగడానికి ఏ మొహం పెట్టుకుని వెళ్తామూ? అని ఝణాయించి అడగడం పోయి, ఏమిటో ఏదో ఉపద్రవం వచ్చేసినంత గొడవ చేసేస్తున్నారు. ఏమిటో ఎవరో చెప్పినట్టు, “మీరు దేశంకోసం ఏం చేశారూ?” కి బదులు “ఎంత లాగించావేమిటీ..” అనేవారే ఎక్కువాయే.అలాటి ప్రజల దృష్టి లో మమ్మల్ని “నీచా” దిఖాయించడం మీకేమైనా న్యాయంగా ఉందా? ఇంకోమాటచెప్పి ఓ రెండో మూడో సున్నలు, నువ్వు చెప్పిన సంఖ్యకే చేర్చేయ్, కావలిసిస్తే అలా చేయడం కోసం ఓ పాతిక్కోట్లు పుచ్చుకో, అంతేకానీ ఇలా మమ్మల్ని ఇరుకులో పెట్టకూ అనాల్సింది. అలా చేసేస్తే మా మాటా, పరువూ నిలబడతాయి, వెధవది 120 కోట్లకి ఇంత కంఠశోషా అని ఇప్పటికే అందరూ తిడుతున్నారు. “Reputation नाम कॅ ऍक चीज हॉतीहै बाबा॥”

    నెలాఖరుదాకా ఏదో ఓ గొడవపెట్టేసి, పార్లమెంటు సెషన్ జరక్కుండా చూస్తే, ఆ ప్రమోషన్లూ చట్టాలూ గొడవుండదు.అదిట విషయం ! ఈలోపులో, ఆవిడెవరో మన BAI (Badminton Association of India) మీద ఓ కేసేసింది.మన ఆంధ్రతేజం, గోపీచంద్ ఓవైపున Chief Selector గా ఉంటూనే, ఏదో ఎకాడమీ ఓటి నడుపుతున్నాడు, ముంబై హైకోర్టు చివాట్లేసింది, ఇదేం పని నాయనా అంటూ. ఇదివరకటి రోజుల్లో గుర్తుందా, ట్యూషన్లకెళ్ళే విద్యార్ధులకే, స్కూలు పరీక్షల్లో మార్కులేసేవారు, అలాగ ఈ ఎకాడెమీలో లక్షలు పోసి చేరినవారికే, భారత జట్టులో స్థానం. కారణం-అప్పుడెప్పుడో ఆ గోపీచంద్ గారు ఏదో టూర్నమెంటులో నెగ్గినప్పటినుంచీ, ఆయన ఏం చెప్తే అదే వేదం. మనం పాత reputations మీదే వెళ్తాము.

    ఉదాహరణకి మన క్రికెట్ కప్టెన్ చూడండి, 2011 లో world cup నెగ్గినప్పటినుంచీ, ఆహా cool..cool.. అనేవాళ్ళే. చివరకి గత రెండుమూడేళ్ళనుండీ మ్యాచ్ తరువాత మ్యాచ్ ఓడిపోతున్నా, ఆహా cool.. ఓహో cool.. అనేవాళ్ళే. మొన్నటికిమొన్న, ఇలా ఓడిపోతున్నా, తనుమాత్రం కెప్టేన్సీకి రాజీనామా చేయడుట ! Height of it ! అసలు మనకొచ్చిన దౌర్భాగ్యం ఏమిటంటే, తమంతట తాము వెళ్ళడమే law of the land అనే అభిప్రాయం ఈ క్రీడాకారుల్లో కలగచేయడం.ఆ “దేముడు” గారు అనలేదా ఏమిటీ, మనంకూడా అనేస్తే సరీ.. అనుకున్నాడు ధోణుడు !

    ఇంత ప్రఖ్యాత cultural heritage ఉన్న మనదేశంలో మరీ అంత దిగజారిపోయి, afterall 120 కోట్లకోసం కక్కూర్తిపడ్డామంటే నమ్మదగేదిగా ఉందా?Its just peanuts ! ఏమైనా చెప్తే నమ్మేటట్టుగా ఉండాలి కానీ,ఇలా కిళ్ళీకొట్టు కబుర్లా చెప్పేదీ? అసలు మన AAP ( Aam Aadmi Party) కేజ్రీవాల్ గారే నమ్మడూ not fit for consideration అని.

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు

    తెలుగులో మంచి సినిమాలు రావడంలేదో అని బాధ పడఖ్ఖర్లేదని ఈవేళ ‘జీ’ తెలుగులో చూపించిన ఓ డబ్బింగు సినిమా చూసిన తరువాత అనిపించింది.అసలు ఈ చిత్రం డబ్బింగు అని గూగుల్ లో వెదికినతరువాతే తెలిసింది. అంత అద్భుతంగా ఉంది.మామూలుగా ఏ సినిమా అయినా ఇంకోభాషలోకి డబ్ చేసినప్పుడు, ఆ నటీనటుల గొంతుక/ హావభావాలతో తెలిసిపోతుంది. కానీ ఈ సినిమాలో ప్రకాశ్ రాజ్, బ్రహ్మానందం లు వారి స్వంత గొంతుకతోనే డయలాగ్గులు చెప్పడంతో, అసలు ఇది డబ్బింగు సినిమానా అని ఆశ్చర్యం వేసింది.దానికి సాయం విద్యాసాగర్ అందించిన పాటలు.ఇక్కడ వినండి.ఏ చానెల్ పెట్టినా దౌర్భాగ్యపు డయలాగ్గులూ, అర్ధం పర్ధం లేని పాటలూ వినవలసిన పరిస్థితుల్లో ఇలాటి అచ్చతెలుగు సాహిత్యంతో శ్రీ వేటూరి, శ్రీ వెన్నెలకంటి వ్రాసిన పాటలు అద్భుతం.సినిమా పేరంటారా “మాటరాని మౌనమిది“.సినిమా online లో దొరికితే లింకిద్దామనుకున్నాను, కానీ రివ్యూతోనే సరిపెట్టుకోవాల్సొచ్చింది.జ్యోతిక నటన అద్బుతం.అవకాశం వస్తే తప్పకుండా చూడాల్సిన చిత్రం.

    ఎవరి దేశంలోనో ఉంటూ, వారి చట్టాలను అతిక్రమిస్తానంటే ఊరుకుంటారా ఆ దేశం వాళ్ళు? May be, మన దేశంలోని చట్టాలు అవతలివారికి చిత్రంగా కనిపించొచ్చునేమో ( ఊరికే పేరుకేలెండి, మన చట్టాలు, అవి మనలాటివారికే పరిమితం.పెద్దపెద్దవారు పెద్ద పట్టించుకోరు). ఫేసుబుక్కు లో ఏమైనా వ్రాస్తే జైలూ, ఖర్మకాలి ఎవరినైనా ఏదైనా అంటే అట్రాసిటీ, అడక్కండి, అవతలివాడు ఓ “కులం” గురించి ఏదైనా వాగొచ్చు!ఎలాగైనా అపహాస్యం చేయొచ్చు. అది మన దురదృష్టం.ఏమైనా అంటే చట్టం, చట్టుబండలూ అంటారు.అలాటప్పుడు, పరాయిదేశానికి వెళ్ళినప్పుడు, వారి చట్టాలని గౌరవించవలసిన అవసరం ఉండదంటే ఎలా కుదురుతుందీ? మన దేశవాతావరణానికి, పిల్లలు ఏదైనా అల్లరి చేసినా ఓ దెబ్బవేయడం, మంచినీళ్ళు గొంతుకలో పోసుకున్నంత సులభం. ఈ టపాలు చదువుతున్నవారిలో నూటికి తొంభైమంది, ఎప్పుడో ఒకప్పుడు, వారివారి తండ్రిచేతిలో ఓ దెబ్బతిన్నవారే. ఏదో ఇక్కడే ఉండిపోయాముకాబట్టి బతికిపోయాము కానీ, లేకపోతే, ఏ నార్వేలాటి దేశంలోనో అయిఉంటే, ఊచలు లెఖ్ఖపెట్టవలసివచ్చేది ! అమెరికాలో అయితే, అదేదో నెంబరు తిప్పగానే పోలీసులు వచ్చేస్తారుట, నేనెప్పుడూ వెళ్ళలేదు, ఏదో అక్కడా ఇక్కడా చదివినదే. ఏది ఏమైతేనేం, వాళ్ళ చట్టం వాళ్ళదీ.

    అలాగే, అరబ్ దేశాల్లో, వెధవపనిచేసి పట్టుబడితే, limb for limb ట ! నచ్చితే అక్కడకి వెళ్ళండి, వెళ్తే వాళ్ళ చట్టాలు గౌరవించండి. లేదా, నోరుమూసుకుని ఇక్కడే ఉండండి.అంతే కానీ, అప్పుడెప్పుడో వాళ్ళెవరో బెంగాలీ దంపతులూ, ఇప్పుడేమో ఆంధ్రా దంపతులూ,అక్కడికేదో ఆ దేశంవాళ్ళు చేసింది, అమానుషం అనీ, వాళ్ళవి ఆటవికచట్టాలూ అని, మీడియాలోనూ, పేపర్లలోనూ ఘోష పెడితే అవుతుందా? మనదేశకాలమాన పరిస్థితులను బట్టి, అదేదో అమానుషం అనిపించొచ్చు, కానీ వాళ్ళకి చట్టవిరుధ్ధమే మరి.

   నిన్న అమెరికాలో Wallmart వాళ్ళు,మనదేశంలో వ్యాపారం మొదలెట్టడానికి lobbying కోసం లక్షలకొద్దీ డాలర్లు ఖర్చుపెట్టారుట. ఆ lobbying అనే దానిని మన చట్టప్రకారంముద్దుగా “లంచం” అంటారు, అదేమో చట్టవిరుధ్ధం ఇక్కడ, ఈవేళంతా, బిజెపీ వాళ్ళు ఆ విషయం పట్టుకుని గొడవచేశారు.అంతదాకా ఎందుకూ, బయటిదేశాల్లో విమానాశ్రయ సెక్యూరిటీ వాళ్ళు ప్రతీవాళ్ళనీ చెక్ చేస్తారుట ( విన్నదే లెండి, ఎప్పుడైనా వెళ్ళనా పెట్టానా!), అదేమో మన వాళ్ళకి నామోషీ. ఎందుకంటే, ఇక్కడ మామూలు ప్రజలకి తప్ప, ఇంకోళ్ళకి ఇలాటివిలేవు కనుక! మిగిలిన దేశాల్లో betting చట్టబధ్ధం, ఇక్కడో?

   నాకు మన క్రికెట్ టీం పిచ్చపిచ్చగా నచ్చేస్తున్నారు ! ఒకటిమాత్రం ఒప్పుకోవాలి- ఎప్పుడూ నిరాశ పరచరు. ఏదో అదృష్టం బావుండి కానీ, నాలుగోరోజుకే అయిపోవలసిన మ్యాచ్ అయిదో రోజుకి వెళ్ళింది ! ఎప్పుడూ ఒకటే excuse.

    నాకు లోక్ సభ టివీ చూడ్డం అంటే ఎంత entertainmenటో.. ఎవడిదారిన వాడు అరుస్తూంటాడు, ఆ స్పీకరుగారేమో నిర్వికార్, నిరాకార్ గా కూర్చుంటాడు.FDI గురించి ప్రతీవాడూ, ఏదో ఒకటి చెప్పారు.ఇదివరకు malls వచ్చినప్పుడూ ఇదే గోల. కిరాణా దుకాణాలవాళ్ళు దివళా ఎత్తేస్తారన్నారు, అదన్నారు, ఇదన్నారు. ఇప్పుడు ఎలాగూవస్తాయి, ఆ Wallmart లూ అవీనూ.ఈరోజుల్లో ఎవరిచేతుల్లో చూసినా ఐపాడ్లూ, ఐఫోన్లూ, గెలాక్సీలే కదా, మరి అంతంత స్వదేశీఅభిమానం ఉన్న దేశభక్తులు, వాటినే ఎందుకు పట్టుకుతిరుగుతున్నారుట?

    నిన్న ETV2 లో తెలుగుభాష గురించి, ఓ గంటన్నర కార్యక్రమం వచ్చింది. అంతర్జాలం విషయంలో తెలుగు గురించి చేస్తున్న ప్రగతి గురించి, శ్రీ కూచిభొట్ల ఆనంద్ గారు చాలా బాగా వివరించారు.

    చివరకు విసుగెత్తేసి అన్నా హజారేగారు కేజ్రీవాల్ గారి “గుట్టు” కాస్తా బయటపెట్టేశారు ! మరీ ఆయన అలా అనవలసిందికాదూ అని బేడీ గారు “బాధ” పడిపోయారు ! ఓ 72 రోజులు “శలవు” లో ఉండి, తిరిగి ఉపముఖ్యమంత్రి అయిపోయాడు. ఈవేళ ఉత్తర్ ప్రదేశ్ లో అదేదో కార్యక్రమానికి ఆడపిల్లల్ని “నల్ల” బట్టల్లో రాకూడదన్నారుట,నలుపు విచారానికి “సంకేతం” ట !

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– second opinion…

    అప్పుడే వారం రోజులైపోయింది టపా వ్రాసి. కిందటి టపాలో వ్రాశానుగా, attention seeking అని కాకపోయినా, నాకూ అవసరం ( అంటే ప్రస్థుతం) లేని attention ధర్మమా అని ఓ ఎముకల డాక్టరుగారిదగ్గరకు తీసికెళ్ళిపోయారు.చెప్పానుగా ఆ డాక్టరుగారు నా xray చూసీచూడడంతోనే, fit for surgery అని ఓ తీర్పిచ్చేశారు. నాకైతే, పోనీ ఇంకో డాక్టరు దగ్గరకూడా అడిగిచూద్దామా అని అనిపించింది. ఏ మూడ్ లో ఉన్నాడో, అబ్బాయీ,కోడలూ కూడా మొత్తానికి ఒప్పుకున్నారు !

    మా ఇంటావిడైతే అంటూనే ఉంది- మీ నాన్నగారికి ఈ మోకాలునొప్పి నా పెళ్ళైనప్పటినుంచీ చూస్తున్నానూ, ఏదో ఎవరినీ బాధపెట్టకుండా, తన బాధేదో తనే పడుతూ ఏదో కాలక్షేపం చేసేస్తున్నారు,, నాకు తెలిసినంతవరకూ ఎప్పుడూ కాలినొప్పి వలన శలవు కూడా పెట్టలేదూ, అన్నిటిలోకీ ముఖ్యం- గత నలభై ఏళ్ళలోనూ తిరుపతి వెంకటేశ్వరుని దర్శనం, మెట్లమీదుగా వెళ్ళే చేసికున్నారూ, మళ్ళీ ఈ వయస్సులో, ఆపరేషనూ గట్రా అంటే ఒప్పుకోరేమో.. అని ! అలాగని అబ్బాయీ,కోడలూ ఇప్పుడు ఏదో అల్లరి పెడదామని కాదు నన్ను ఆ డాక్టరుదగ్గరకి. రేపెప్పుడో ఇంకొన్ని రోజులు బతికిబావుంటే, ఇలాగ బాధపడకూడదనీ, వాళ్ళఅందోళనా. పోనీ ఆ మోకాలినొప్పేదో, నేను చెప్పినదాన్నిబట్టే కానీ, ఎప్పుడూ xrays తీయించిన పాపాన పోలేదు. చిన్నప్పుడు మోకాలు వాచిపోయేది. ఏవో అవీ ఇవీ వైద్యాలు చేయించి మొత్తానికి ఏదో కాలక్షేపం చేసేశాను. ఆ “మోకాలినొప్పి” selective గా నా rescue కి కూడా వచ్చేదనుకోండి, అంటే ఎప్పుడైనా క్లాసు టెస్టులు ఉన్నప్పుడు, వాటిని ఎగ్గొట్టడానికి ! ఏదో హెడ్మాస్టారి అబ్బాయి అవడంతో, ఈ గొడవలేమీ లేకుండా, మొత్తానికి ఎస్.ఎస్.ఎల్.సీ దాకా లాక్కొచ్చేశాను. అలాగని మరీ బడుధ్ధాయిని కాదూ! ఏదో ఓ డిగ్రీఓటి తగిలించుకున్నా కదూ! ఆ రోజుల్లో ఆమాత్రం సరిపోయేదిలెండి.

    చెప్పానుగా నా అదృష్టం బావుండి, ఏదో ఆ పళ్ళ విషయం లో తప్పించి, హాస్పిటళ్ళకి వెళ్ళవలసిన అవసరం రాలేదు. అప్పుడు కూడా,అదేదో హేమోఫీలియా ( బోర్డరు లోనే) ఉండడంతో, మా కజిన్ ధర్మమా అని, ఫాక్టరు 8 సపోర్టుతో, ఉన్న 32 పళ్ళూ పీకించేశాను.హాయిగా ఉంది.దీనితో ఏదో అప్పుడప్పుడు వచ్చే మోకాలునొప్పి, తెలిసున్న డాక్టరు ఇచ్చే మందులతోనే కాలక్షేపం చేశాను. దీనితో ఏమయ్యిందీ అంటే, గత 60 ఏళ్ళలోనూ ఒక్కటంటే ఒక్క xray లేదు.అందువలన periodical గా నా మోకాలు ఎంత deteriorate అయిందీ తెలిసే అవకాశమే రాలేదు! నొప్పొస్తే ఓ పైన్కిల్లర్ వేసేసికుని, రెస్టు తీసికోడమూ, మర్నాడు మళ్ళీ ఊరిమీద పడ్డమూ…పైగా ఒంటిని పట్టుకున్న ఆ హీమోఫీలియా వలన, సర్జెరీలూ అవీ వీలున్నంతవరకూ avoid చేయమని చెప్పడంతో, నా జాగ్రత్తలేవో నేనే పడుతూంటాను.దీనికి సాయం, అదే ఖర్మమో, నాకు తెలిసిన అయిదారు కేసులూ( knee replacement) సర్జెరీ అయినతరువాత కూడా ఇంకా బాధపడుతూనే ఉన్నారు. దీనితో, నాక్కూడా ఆ సర్జెరీ అంటే ఓరకమైన “భయం” అనండి, లేదా ఓ “విరక్తి” అనండి, లాటిది ఏర్పడిపోయింది.ఇదండీ background.

    చెప్పానుగా ఇంకో డాక్టరుగారి దగ్గరకు తీసికెళ్ళారు. ఆయన కూడా ఏదో alternate medicine కి సంబంధించిన వారు కాదు! ఆయనా ఇంగ్లీషు మందులాయనే, ఆయనా PG చేసినాయనే..నా xray చూసీచూడగానే, ఠాఠ్ సర్జెరీలేదూ, ఏమీలేదూ,
ఈ మోకాలి నొప్పికి అసలు కారణం ఇంకోటీ అనేసి, ఓ రెండు xray లు తీయించారు.వచ్చేవారంలో అవేవో exercises చెప్తారుట. అదండి విషయం.

    ఇప్పుడు నాకో విషయం అర్ధం అవదు.చదివే చదువు ఒక్కటే అయినా, ఈ డాక్టర్లు ఒకే అస్వస్థకి అలాగ diametrically contradictory అభిప్రాయాలు ఎందుకు చెబుతారూ అనేది.ఇదివరకటి రోజుల్లో ఇలాటి గొడవలుండేవి కావు. ఏదో ఊరికో నలుగురైదుగురు డాక్టర్లు,వాళ్ళే దేవుళ్ళూ.వాళ్ళ చేతుల్లోనే పుట్టి పెద్దయాముగా!ఇప్పుడో గలీ గలీకీ ఓ డాక్టరూ,లేదా ఓ నలుగురైదుగురు డాక్టర్లు ఓ పేద్ద బిల్డింగులో practice మొదలెట్టడమూ. ఇవి కాకుండా, కార్పొరేట్ ఆసుపత్రులు వేరే. వాటిల్లోకి వెళ్ళడం వరకే మనిష్టం కానీ, బయటకి ఎప్పుడు వస్తామో, అసలు వస్తామో రామో, అవన్నీ మనచేతుల్లో ఉండదు.

   అలాగని అందరు డాక్టర్లూ అలా ఉంటారని కాదు, కానీ ప్రతీదీ వ్యాపార దృష్టి తోనే చూస్తున్న ఈ రోజుల్లో ఈ second opinion అనేది చాలా ముఖ్యం అని నా అభిప్రాయం. ఇందులో ఏమీ పెద్ద తప్పుందనుకోను. అలాగని మనం ముందుగా చూసిన డాక్టరు efficiency ని శంకిస్తున్నామని కాదు, ఏదైనా వస్తువు కొనాలనుకున్నప్పుడు, నాలుగైదు చోట్ల చూసికానీ, కొనమే, అలాటిది, మన శరీరం అండి బాబూ, దీనిక్కూడా ఎప్పుడైనా ఏదైనా వస్తే ఇంకో డాక్టరుదగ్గరకూడా చూపించుకోవాలి. అలా కాకుండా, ఏదో emergency లాటిది వస్తే చేసేదేమీ లేదు, మనల్ని చేర్పించిన ఆసుపత్రివాళ్ళు ఏం చెబ్తే అంతే.

    అవసరం ఉన్నా లేకపోయినా, సర్జెరీలు ఎందుకు చేస్తారో తెలియదు.ఒప్పుకున్నాం, మన శరీరంలో ఏ రోగం ఉందో, ఆ డాక్టర్లకే తెలుస్తుంది, అలాగని ఆ ఆసుపత్రికి పెట్టిన ఖర్చంతా మన నెత్తినే రుద్దేద్దామనుకుంటే కష్టంకాదూ?ఈమధ్యన పేపర్లో చదివాను- మెడిసిన్ చదవాలంటే 50 లక్షలు అవుతుందిట! వామ్మోయ్, వచ్చిన పేషెంటుకి ఏదో ఒక భాగం తీసేస్తేనేకానీ, పెట్టిన ఖర్చు తిరిగిరాదన్నమాట! వాళ్ళమాట దేముడెరుగు, మన ప్రాణాలమీదకొస్తుందన్నమాట ఇటుపైన !

    అసలు ఉండవలసింది మనం వెళ్ళే డాక్టరుమీద ఓ faith. అదుంటేనే కదా మనరోగం తగ్గేదీ? మనం అంత నమ్మకం పెట్టుకుని, వాళ్ళనే దేవుళ్ళా భావించి, మన ప్రాణాలు వాళ్ళ చేతుల్లో పెడుతున్నామే, అలాగే ఆ డాక్టర్లూ, మరీ వ్యాపార దృష్టి తో కాకుండా,మానవతా దృక్పథం తో చేస్తే ఎంతబాగుంటుందో కదా! అలాటి డాక్టర్లూ ఉన్నారు, నూటికికనీసం 80 మంది, “రోగి” ని చూసే వైద్యం చేసేవారు.ఇంకో సంగతేమంటే, ఏదో ఎప్పుడో టెస్టులు చేయించుకున్నామన్నా ఊరుకోరు, మళ్ళీ ఆటెస్టులన్నీ చేయించుకుంటేనేట తెలిసేది. మళ్ళీ ఆ టెస్టూ, ఈ టెస్టూ అంటూ చేయించినవే మళ్ళీ చేయించుకోడమూ… ఏమిటో ఓసారి డాక్టరుదగ్గరకి వెళ్ళామంటే, హడలెత్తిపోతోంది. అసలు దానివల్లనే, ఎక్కడలేని రోగాలూ (కొత్తవి) వస్తున్నాయేమో అని నాకో పేద్ద అనుమానం !

    అందరూ అలాగే అనుకుంటే, మరి లక్షలూ, కోట్లూ పెట్టుబడి పెట్టి డాక్టర్లైనవాళ్ళ సంగతేమిటండి బాబూ అంటే చెప్పేదేమీలేదనుకోండి. Life goes on…..

%d bloggers like this: