బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు-Interview on ND TV

ఇన్నాళ్ళకి ఓ సంచలనాత్మకమయిన ఇంటర్వ్యూ చూశాను ఇప్పుడే. ఎవరైనా చూడకపోతే ఒక్కసారి చూడండి.

Advertisements

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు- కాలక్షేపం

    మొన్న శనివారం నాడు కొత్తగా ఈమధ్యన చేరిన మిస్టరీ షాపింగు ఒకటి చేశాను. కళ్ళజోళ్ళకొట్టు Lawrence & Mayo కి వెళ్ళాను.కళ్ళ టెస్టింగు చేసికోమన్నారు. అప్పటికే ఇంకో ఏజన్సీ వాళ్ళ Titan Eye వి మూడు చేసి ఉన్నాను కాబట్టి, ఈ assignment ఏమీ అంత కష్టమనిపించలేదు.ఆ eye testing చేసిన డాక్టరుతో, నా పాత కబుర్లన్నీ- నాకు మొట్టమొదటిసారి ఫాక్టరీ డాక్టరుతో కళ్ళటెస్టింగు ఎలా అయిందీ, ముందరే రూమ్ము లోకి వెళ్ళి అక్కడుండే అట్టమీదున్న అక్షరాలన్నీ ఎలా బట్టీ పట్టేశానో, చివరకి ఎలా పట్టుబడిపోయానో వగైరా..- చెప్పేటప్పటికి, వాళ్ళందరూ నవ్వాపుకోలేకపోయారు. దానితో నేనొక VIP అయిపోయాను.కన్సల్టేషన్ ఫీ ఇవ్వఖ్ఖర్లేదన్నారు! నేనక్కడుంటున్నానూ అని అడిగితే చెప్పాను. మరి కళ్ళ టెస్టింగుకి ఇంతదూరం ఎందుకొచ్చారూ అన్న దానికి, మీ కంపెనీ పేరు నచ్చింది అందుచేత వచ్చానూ, తప్పా అన్నాను. కాలక్షేపం మాత్రం చాలా బాగా అయింది.బస్సులో వెళ్ళడానికి పేద్ద ఖర్చేమీలేదు, మా పూణె మునిసిపాలిటీ వారి ధర్మమా అని ( సీనియర్ సిటిజెన్స్ కి రోజుకి 10 రూపాయలు మాత్రమే, ఎక్కడికైనా ప్రయాణం చేయొచ్చు). ఇంకో నెలలో ఎలాగూ డబ్బులు ( 600 రూపాయలు) పంపుతారు.

    ఇంకో ఏజన్సీ వారిది రెండు కూడాచేశాను ఈవేళ. దీనిలో తేడా ఏమిటంటే, మనం వస్తువు ముందర డబ్బు పెట్టి కొనాలి, ఓ నెలలో మనం ఆ వస్తువు కొనడానికి ఎంత ఖర్చుపెడితే అంతా పంపించేస్తారు. బావుంది కదూ!డిశంబరు నెలలో అదేదో ‘ మోకా’ ట, దానికి వెళ్ళి ఓ 550 రూపాయల తిండి తినాలిట.ఒక్కణ్ణీ తిండం కష్టమేనండి బాబూ. తిన్నంత తిని, ఆ పైది పార్సెల్ కట్టించుకొచ్చేస్తే సరి! వచ్చే నెలలో వాళ్ళు చెప్పిన మల్టీ ప్లెక్స్ కి వెళ్ళి సినిమా చూసి, ఆ థియేటర్ గురించి వ్రాయాలిట. వాళ్ళు ఎసైన్ చేస్తే చేయడం. కావలిసినంత కాలక్షేపం.కొత్తవాళ్ళైనా మాట్లాడడానికి ఏమీ భయం గట్రా ఏమీ లేవు.వయస్సులో పెద్దవాణ్ణి కాబట్టి, మరీ ఎవరూ ఇరుకులో పెట్టరు.ఇంకేం కావాలి?నాకూ మంచి టైంపాసూ.

    మా ఇంటావిడ కూడా చేస్తూంటుంది. ఇక్కడ వచ్చిన గొడవల్లా ఏమిటంటే, మిస్టరీ షాపింగుకి వెళ్ళినప్పుడు, డబ్బులు నా జేబులోంచి వెళ్తాయి, చెక్కు మాత్రం ఆవిడ పేరున పంపుతూంటారు! నా అదృష్టం కొద్దీ, ఈ మధ్యన చెక్కులు ఆపేసి
బ్యాంకు ట్రాన్స్ఫర్ చేస్తున్నారు. అందుకే ఆ మధ్యన ఒకేనెలలో ఆవిడకి డెంటల్, కళ్ళజోడూ పెట్టించేశాను. ఆ వచ్చిన 5000/-కి అలా కాళ్ళొచ్చేశాయి!మహా అయితే, వైద్యం మీరేమైనా చేయించారా అంటుంది!పోనిద్దురూ, ఎవరి ఆనందం వాళ్ళది. ఆ మిగిలిన రెండు ఏజన్సీలలోనూ రిజిస్టర్ చేయించేస్తే ఓ గొడవొదిలిపోతుంది.తన ఖర్చులేవో తనే చూసుకుంటుంది! హాయి కదా!

    అందుకే అంటాను,రిటైరయి బాధ్యతలు చాలా భాగం తీరిపోయాక, మన దారిన మనమే ఏదో వ్యాపకం పెట్టేసికుంటే కావలిసినంత కాలక్షేపం. పిల్లలు ఎక్కడికైనా వెళ్తే, మనం కూడా నొరు వెళ్ళబెట్టికుని ‘ మేమూ వస్తామూ ఊ ఊ ఊ…’
అని పేచీ పెట్టఖర్లేదు
! పిల్లలు వాళ్ళ దారిన వాళ్ళుంటే వాళ్ళకీ హాయి. ఏ restaurant కేనా వాళ్ళు వెళ్తూ, మొహమ్మాటానికి మనల్నీ రమ్మంటారనుకోండి, పొనీ అని వెళ్ళేమా,అక్కడంతా అగమ్యగోచరంగా ఉంటుంది. సుఖానున్న ప్రాణానికి అంత హింస పెట్టాలంటారా ?

    నేనకోవడం మన దారిన మనం ఉండడం. ఎవరైనా మనింటికి వస్తే, ఓ సారి వాళ్ళింటికి వెళ్ళడం.ఎవరూ రారూ ఇంకా మహబాగు.మన కాలక్షేపం మనకి ఉండనే ఉంది.ఎవరైనా ఏ ఫంక్షనుకో పిలిస్తే వెళ్ళడం.కారణాంతరాలవల్ల, మనల్ని పిలవలేదూ తరవాత తెలిసి ఏడవకూడదు.ఇవ్విధంబుగా మా ఇంటావిడకి బ్రెయిన్ వాష్ చేస్తున్నాను.చూద్దాం ఎంతవరకూ నెగ్గుకొస్తానో? వచ్చే వారం మాతో గడపడానికి మా కజిన్ వస్తున్నాడు. తనతో ఓ అయిదురోజులు కాలక్షేపం !

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు

నెట్ లో దేనిగురించో వెదుకుతుంటే ఈ లింకు దొరికింది. తెలుగు సినిమాలు ఎటువంటి యాడ్లూ లేకుండా హాయిగా చూసుకోవచ్చు ఇక్కడ.

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు

   ఈవేళ మా స్నేహితొలొకరి ఇంటికి, వారి గృహప్రవేశానికి వెళ్ళాము.ఆ అమ్మాయి పంజాబీ, భర్త మలయాళీ.భర్తగారి తండ్రితో పరిచయం చేశారు. ఆయన వయస్సు 80 సంవత్సరాలు. ఆయన 1950 నుండీ మన సికిందరాబాద్ లో ఉంటున్నారు. నా పరిచయం అయిన తరువాత, నేను తెలుగువాడినని తెలిసి, మా స్వంత ఊరు ఏదీ వగైరా ప్రశ్నలు వేశారు. మరీ తెలియదేమో అనుకుని, రాజమండ్రీ అని చెప్పాను. అంటే తూర్పుగోదావరా అన్నారు.అబ్బో, ఈయనకి అన్నీ తెలుసే అనుకుని, కాదూ దగ్గరలోనే అమలాపురం అని ఉంది అక్కడే పుట్టి పెరిగానూ అన్నాను.’ ఓహో కోనసీమా..’ అనడంతో, వామ్మోయ్ ఈయనకి చాలా తెలుసునూ, అనుకుని పిచ్చాపాటీలోకి దిగిపోయాను.

   అప్పుడు ఆయన తను అవిభక్త మద్రాసు రాష్ట్రంలో, ఎక్కడెక్కడ పనిచేశారో ఆ వివరాలన్నీ చెప్పారు.ఇప్పటికి సికిందరాబాద్ లో అరవై ఏళ్ళనుండి ఉంటున్నారుకదా, తెలుగు మాట్లాడడం అదీ వచ్చునా అని అడగ్గానే, టకటకా మని తెలుగులో కుశలప్రశ్నలు వేసేశారు! ఆ సందర్భంలోనే సికిందరాబాద్ లో ఉండే తన ఓ స్నేహితుడిగురించి చెప్పారు- ఆయన బెంగాలీ, ప్రస్తుత తమిళనాడు రాష్ట్రం లో పుట్టారు,చివరకి గుజరాతీ అమ్మాయిని పెళ్ళి చేసికుని, హైదరాబాదులో స్థిరపడ్డారు-
అన్ని భాషలూ అనర్గళంగా మాట్లాడుతారుట. ఈ స్నేహితుడిగురించి చెప్తూ,ఆయనకీ ఈయనకీ ఎక్కడ పరిచయం అయిందో చెప్తే ఆశ్చర్యపోయాను. సికిందరాబాద్ ఆర్మీ హాస్పిటల్ లో ఫిజియో థెరపీ వార్డు దగ్గరట. ఈయనకి ఎడం వైపు, పెరాలిసిస్ స్ట్రోక్ రావడం తో, మందులూ అవీ వాడి, ఆ తరువాత ఫిజియో థెరపీకి వెళ్ళినప్పుడు, అక్కడ ఓ పెద్ద మనిషి, అక్కడికి వచ్చిన ప్రతీ పేషంటుతోనూ, వారి వారి భాషల్లో మాట్లాడుతూ, వారికి ధైర్యం చెప్తూ,అందరినీ ఉత్తేజ పరచడం చూసి, ఆయనతో మాటలు కలిపినప్పుడు తెలిశాయిట వివరాలన్నీ. ఆయనేమీ అక్కడ గైడ్ కాదు. తనుకూడా చికిత్సకోసం వచ్చిన వారే. తగిలిన చోట తగలకుండా, శరీరంలోని చాలా చోట్ల- కాలు,చెయ్యి,మోకాలూ- అడక్కండి ఎక్కడపడితే అక్కడ, విరిగో, బెణికో ఒకదాని తరువాత ఇంకో దాన్ని గురించి ఫిజియో థెరపీ కోసం ఇక్కడికి అంటే ఆ హాస్పిటల్ కి వస్తున్నారుట.చివరికి ఈ మధ్య బాత్ రూం లో జారిపడి నడుము దెబ్బ తిందిట!అయినా సరే, ధైర్యం కోల్పోక, పట్టువదలని విక్రమార్కుడిలా వైద్యం చేసికుంటునే వీలున్నంతవరకూ అక్కడికొచ్చిన పేషంట్లకి ధైర్యం చెప్తున్నారు! హాట్స్ ఆఫ్ !!

   ఇంకో విషయం కూడా చెప్పారు తన తమ్ముడి గురించి- ఆయన అవడం మలయాళీ అయినా, ఒక కన్నడ అమ్మాయిని వివాహం చేసికున్నారుట.ఆరొజుల్లో వాళ్ళ అమ్మగారు అభ్యంతరం చెప్తే, ఆయనన్నారుట-‘అమ్మా మీరూ, నాన్నా ఉండేది ఇంకో అయిదారు సంవత్సరాలు, ఆ తరువాత నేను ఎలాగూ ఒంటరివాడినే కదా, నాకు ఎవరు నచ్చితే వాళ్ళని చేసికుంటేనే సుఖం కదా. కావలిసిస్తే మీ మాట ప్రకారం, మీరున్నంతవరకూ, ఒంటరిగానే ఉండిపోతానూ, అలాగని మీరెప్పుడు పోతారా అని ఎదురుచూడ్డం కాదు. మీరు ఇష్టపడితేనే ఈ పెళ్ళి, అనేటప్పటికి వారు కన్విన్స్ అయి ఆ అమ్మాయితో పెళ్ళి చేశారుట.అలాగని దానితోనే ఆగిపోలెదు, తన పిల్లలకి కూడా వాళ్ళకిష్టమైన వివిధ రకాల భాషల పిల్లలతోనూ పెళ్ళిళ్ళు చేశారుట. అందరూ హాయిగా ఉన్నారు.

   ఇదంతా ఎందుకు వ్రాస్తున్నానంటే ఈవేళ ప్రొద్దుట జీ తెలుగులో ‘గోపురం’ కార్యక్రమంలో,’ కొత్తగా పెళ్ళైన భర్త ఎలా ఉండాలీ? ‘ అనే విషయం మీద చెప్పారు.ఆవిడ చెప్పినవన్నీ థీరిటికల్ గా బాగానే ఉంటాయి. తల్లితండ్రులతోనూ, భార్యతోనూ సంయమనం పాటించాలీ, ఓ సారధిలాగ ఉండాలీ వగైరా వగైరా.. ఓ మాట చెప్పండి ఈ రోజుల్లో అంత సంయమనం పాటించే ఓర్పూ, ఓపికా ఎవరికైనా ఉన్నట్లు కనిపిస్తోందా?

   ఏది ఏమైనా ఓ కొత్త పరిచయం అయింది.కొత్తవారితో పరిచయం చేసికున్నప్పుడే కదా తెలిసేది ప్రపంచం ఎలా ఉందో ? అంతేకానీ మనమూ, మన పిల్లలూ అనుకోకుండా కొత్తవారితో పరిచయం చేసికుంటూ ఉండండి.
బై ద వే ఈ రెండుమూడు రోజుల్లోనూ చేయడానికి రెండు మిస్టరీ షాపింగులు వచ్చాయి. పీటర్ ఇంగ్లాండ్, లారెన్స్ మేయో. ఆ అనుభవాలు అవి పూర్తయిన తరువాత ! సీ యూ !!

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు- చదువులు

    మనం చిన్నప్పటినుండీ నేర్చుకున్న చాలా చాలా పాఠాలు, అసలు ఆ గురువులు ఎందుకు నేర్పారో, మనం బట్టీ పట్టేసి ఎందుకు నేర్చుకున్నామో ఇప్పటికీ నాకైతే తెలియదు. ఉదాహరణకి తెలుగు అక్షరాల్లో అలు,అలూ ( ౡ).ఈ అరవైఅయిదేళ్ళలోనూ, చిన్నప్పుడు నేర్చుకోవడం తప్ప, ఇంకెక్కడా ఆ అక్షరాలు ఉపయోగించగా చూడలేదు. అలాగని నేనేమీ పేద్ద చదువుకున్నవాడిననడం లేదు. తెలుగుకి సంబంధించినంతవరకూ, మిగిలిన అక్షరాలు ఎక్కడో అక్కడ చదివే సందర్భం వచ్చింది, అదీ నేను చెప్పేది.మనకేం తెలుసునూ, ఈ అక్షరం వాడుక భవిష్యత్తులో ఉండదూ అని! నేర్చుకోకపోతే మాత్రం, ఓ తొడపాయసమో, గోడకుర్చీ యో,టెంకి జెల్లో మాత్రం పడేది!చచ్చినట్లు నేర్చుకున్నాము!

    ఎక్కాలోటీ,రెండునుంచి పంథొమ్మిదో ఎక్కందాకా కిందనుంచి పైకీ, పైనుంచి కిందకీ బట్టీ పట్టాల్సిందే! ఆతరువాత ఇరవయ్యో ఎక్కంనుండీ కొంతకాకపోతే కొంత సుళువుగానే ఉండేవి.ఏదో అంతకుముందు నేర్చుకున్నవాటికి ఒకటో రెండో సున్నలు చేర్చేస్తే పనైపోయేది! అన్నిటిలోకీ చిత్రహింసలు పెట్టేది పదమూడో ఎక్కం.ఛస్తే వచ్చేది కాదు. అదివచ్చేదాకా ఇంట్లోనూ, స్కూల్లోనూ, ప్రెవేటు లోనూ బుర్ర పగలుకొట్టుకోవడమే! ఏమిటో ప్రపంచం అంతా మనకి శత్రువుల్లా కనిపించేవారు!మన ఇంటికి వచ్చే పాలవాడూ, చాకలీ, డబ్బులు లెఖ్ఖెట్టేటప్పుడు టకటకా మని నోటి లెఖ్ఖ కట్టేసి, టక్కుమని చెప్పేసేవారు. వాళ్ళని చూపించి ‘ వీళ్ళలా లెఖ్ఖలు నేర్చుకుంటే, పెద్దయిన తరువాత ఏ కొట్లోనో పద్దులు వ్రాసే గుమాస్తాగా అయినా ఉద్యోగం వస్తుందీ’ అని చీవాట్లేసేవారు.

    ఎలాగోలా ఈ బాలారిష్టాలన్నీ దాటి పెద్ద స్కూల్లోకొచ్చేటప్పటికి జనరల్, కాంపొజిట్ మాథ్స్ అనేవొచ్చాయి.వాటిల్లో ఏమిటేమిటో స్క్వేర్ రూట్లూ అవీనూ.వాటిని ఎందుకు కనిపెట్టారో,అవన్నీ మనకి ఎందుకు ఉపయోగిస్తాయో అంతా అగమ్యగోచరంగా ఉండేది. పోనీ అలాగని నేర్చుకోనూ అందామా అనుకుంటే, పైక్లాసుకు వెళ్ళమేమో అనో భయం!జనరల్ మాథ్స్ లో అవేవో పొలాలూ, చుట్టుకొలతలూ, ఆవులూ, గడ్డీ,వైశాల్యాలూ అవీ ఉండేవి.గోడలు కట్టడాలూ, కూలీలూ కూడా.ఇంక కాంపోజిట్ మాథ్స్ కి వస్తే,ఏవేవో ఏ స్క్వేర్లూ, బీ స్క్వేర్లూ అవీ ఉండెవి. ఏమిటో ఈ గోలంతా అనిపించేది.కాలేజీకొచ్చేసరికి సైన్ తీఠాలూ, కాస్ తీఠాలూ, టాన్ తీఠాలూ వచ్చేశాయి.ఆ ఫిజిక్సోటీ,యాక్సిలరేషన్ డ్యూ టూ గ్రావిటీ ఎంతైతే మనకెందుకంట! ఎంతంత చిత్రహింసలు పెట్టారండి బాబూ!పైగా ఈ మాథ్స్ లో కాలుక్లస్,జామెట్రీ,ట్రిగనామెట్రీ, ఇవన్నీ సరిపోనట్లు ఎస్ట్రానమీ ఒకటీ.అన్నిటికీ విడివిడిగా క్లాసులూ! అసలు ఈ హింసలన్నీ దాటుకుని బతికి బట్ట కడతానా అనిపించేది!

    ఏదో తిప్పలు పడి ఎలాగోలాగ ఆ బి.ఎస్.సీ పూర్తిచేసేననిపించుకున్న తరువాత, ఆ వెలగబెట్టిన చదువుకి సంబంధించిన ఉద్యోగం చేశామా అంటే అదీ లేదూ.ఏం చదివానో, ఎందుకు చదివానో అంతా అగమ్యగోచరం! ఇప్పటి వాళ్ళని చూస్తే అసూయ వేస్తుంది ఆ ఎక్కాలూ అవీ నేర్చుకోనఖ్ఖర్లేదు. ఓ కాలిక్యులేటరు తీసికుని ఠక్కు మని నొక్కేస్తే చాలు.పైగా అదికూడా అఖ్ఖర్లేదు.సెల్ ఫోన్లలోనే పెట్టేశారు.

    ఆ రోజుల్లో తెలుగులో ఛందస్సూ,అలంకారాలూ, ఇంగ్లీషులో గ్రామరూ మనల్ని ‘ నిను వీడని నీడనులే ‘ అంటూ ఉండేవి. ఇంగ్లీషు గ్రామరుకైతే జే.వీ.రమణయ్య గారి గ్రామరు పుస్తకమో,కొంచం ఎఫోర్డబిలిటీ ఉన్నవాళ్ళైతే రెన్ ఎండ్ మార్టిన్ గ్రామరూ ఉంచుకునేవారు.కాంపోజిషనూ, లెటర్ రైటింగూ అయితే ఆ రోజుల్లో నేర్చుకున్నదే ఇప్పటికీ గుర్తు.లీవు లెటర్ వ్రాయడం, ఏదొ కంపెనీకి వ్రాయడం అప్పుడు నేర్చుకున్నదే.నాలుగక్షరాలు వంటబట్టాయీ అంటే,ఆ రోజుల్లో మనకి చదువు చెప్పిన గురువులదే ఆ చలవంతా.ఆ రోజుల్లో ఇంగ్లీషులో ‘ఫిగర్ ఆఫ్ స్పీచ్’ అనేదొకటి నేర్చుకున్నాము. ఈ మధ్యన ఏదో మాటల సందర్భంలో స్కూల్లో చదువుకునే ఒక అబ్బాయినడిగాను- మీకు ‘ఫిగర్ ఆఫ్ స్పీచ్’ నేర్పుతారా అని.అంటే అతనన్నాడూ, ‘అంకుల్ మాకు క్లాసులో ఉండే ఆడపిల్లల ఫిగర్ తప్ప ఇంకేదీ తెలియదూ’ అని.నవ్వాలో ఏడవాలో తెలియలేదు.

    ఒకలా చూస్తే, మాకు కాలేజీల్లో నేర్పేవి ఇప్పుడు అయిదో, ఆరో క్లాసునుండే నేర్పుతున్నారు. మా మనవరాలి పుస్తకాలు ఒక్కొక్కప్పుడు చూస్తే తల తిరిగిపోతూంటుంది!ఆరోజుల్లోది తక్కువ స్టాండర్డా అనిపిస్తూంటుంది. పోన్లెండి ఈ గొడవలన్నీ పడఖ్ఖర్లేకుండా ఏదో గట్టెక్కేశాను !!

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– కొత్త ముఖ్యమంత్రి

    కొత్తగా మన రాష్ట్రానికి ముఖ్యమంత్రిగా నియమింపబడిన శ్రీ కిరణ్ కుమార్ రెడ్డి గారిలో అన్నీ మంచి క్వాలిఫికేషన్సే ఉన్నట్టు కనిపిస్తోంది. ఏణ్ణర్ధం పాటు మన అసెంబ్లీ లో అన్ని పార్టీలవారినీ సంభాళించుకుంటూ ఎక్కడా సంయమనం కోల్పోకుండా నెగ్గుకు రావడం అన్నిటికంటే గొప్పది. వయస్సు చూస్తేనా యాభై ఏళ్ళు.రాజకీయాల్లో మంచి అనుభవం ఉంది.మన రాష్ట్రంలో గత 14 నెలలుగా ఉన్న అనిశ్చిత ఇప్పటికేనా తొలగిపోయి, స్వర్ణాంధ్ర ప్రదేశ్ గా ముందుకి వెళ్తుందని ఆశిద్దాం.

ఏమిటో ఆయన ఫొటో ఎప్పుడు చూసినా సినీ నటుడు ప్రకాష్ రాజ్ గుర్తొస్తాడు. పోలికలో మాత్రమే !!

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–అలా అయితే ఎంతబావుంటుందో….

    ఒక్కొక్కప్పుడు ఏమీ పనిలేనప్పుడు కూర్చుంటే, ఏమిటేమిటో చిన్నప్పటి జ్ఞాపకాలు వచ్చేస్తూంటాయి. మనకి తెలుసును గడిచిపోయిన సమయం మళ్ళీ రాదని అయినా వాటిని జ్ఞాపకం చేసికుంటే ఎంత సంతోషం వేస్తుందో? ఇలాటివి ఇంట్లోవాళ్ళకి చెప్తే ‘ఈయనకి మతి స్థిరం తప్పిందీ, ఏ డాక్టరుకైనా చూపించాలేమో ‘అన్నా అనుకోవచ్చు! అయినా సరే,నేను కొన్ని కొన్ని జ్ఞాపకాలు గుర్తుకు తెచ్చుకున్నాను. అవేమీ పేద్దపేద్ద ఇడీల్ విషయాలేమీ కాదు. మామూలు విషయాలే. ఇప్పటి కాలమానపరిస్థితుల్ని చూస్తే అవన్నీ సిల్లీగా కనిపించొచ్చు. కానీ అవి జరిగినప్పుడు, మన బుల్లిబుర్ర ఎంత సంతోషించిందో, ఒక్కసారి గుర్తుకు తెచ్చుకోండి.కాదూ, మీకు నచ్చలేదంటారూ వదిలేయండి, ‘ ఏదో పాడుకల వచ్చుంటుందీ,ఏమిటేమిటో వ్రాస్తున్నారూ’ అని!

నాకు గుర్తొచ్చినవి ఇవీ.జీవితంలో ఛాన్సంటూ వస్తే మళ్ళీ అలా చేయాలని….

చిన్నప్పటి జ్ఞాపకాలు–

1) తేగలు కాల్చుకుని తినడం, గుర్తుంచుకుని అందులో ‘చందమామ’ ని తినడం.
2) జనుము (ఆవులకీ, గేదెలకీ గడ్డితో పెట్టేది) పుల్లకి నిప్పంటించి గుప్పుమని పొగ పీల్చడం.
3) రోడ్డుమీద ఏ సీనారేకు డబ్బా అయినా కనిపిస్తే దాన్ని తన్నడం ( ఈ విషయం మీద అప్పుడెప్పుడో క్యాడ్బరీస్ యాడ్ కూడావచ్చింది)
4) గోడలమీద పెన్సిళ్ళతో వ్రాయడం, చివాట్లు తినడం.
5) ఫ్రెండ్స్ తో ఏదైనా ‘కాకి ఎంగిలి’ చేసి పంచుకోవడం.
6) దీపావళి రోజున ‘ తిప్పుడు పొట్లం’ తిప్పుకోవడం.
7) శలవల్లో పొద్దున్నే లేవఖ్ఖర్లేకుండా దుప్పటీ ముసుగెట్టుకుని నిద్రపోవడం.
8) మొదటి రోజు మొదటాటకి టిక్కెట్లకోసం నుంచోవడం, టిక్కెట్టు దొరికితే ఏదో సాధించేసేసేమన్నట్లు ఊరికే ‘ఫీలైపోవడం’.
9) ఇంట్లో ‘తద్దినాలు’ ప్రతీరోజూ వస్తే బాగుండుననుకోవడం. ఎందుకంటే ఆరోజే గారెలూ, అప్పాలూ చేస్తారుగా!
10) ఆ రోజుల్లోలాగ మన నెత్తిమీద వెంట్రుకలు గాలికి ఎగురుతూండాలనుకోవడం !
11) కోపం వస్తే పళ్ళు కొరుక్కోవాలనుకోవడం.
12) కిరాణా కొట్టుకెళ్ళి కొట్టువాడిని బెల్లం ముక్క పెట్టమనడం !
13) తీర్థాల్లో జీళ్ళు కొనుక్కోవడం, రంగులరాట్నంలో ఎక్కడం.
14) శ్రీరామనవమికి పానకం త్రాగడం.

    మా ఇంటావిడని ఈ విషయం అడిగితే,’ శుభ్రంగా తిని కూర్చోక, ఇప్పుడు అవన్నీ అడిగితే ఎలాగండి బాబూ’ అంది.మా అమ్మాయిని అడిగితే, ‘ డాడీ, ఇప్పటికే ఆదిత్య( అంటే మా మనవడు), నిన్నూ, విశాల్ వాళ్ళ డాడీ నీ, ఎప్పుడూ ఇంట్లోనే ఉండడం చూస్తూంటే, ‘ మమ్మీ నేను కూడా రిటైరయిపోతే బావుంటుందనుకుంటున్నానూ అంటున్నాడు'” అని చెప్పింది! ఇంతాచేసి వాడు చదివేది ఫస్ట్ స్టాండర్డ్!

ఈయన IQ level ఇంతే, ఇంతకంటే ఏం గుర్తుకొస్తాయిలే అనుకున్నా ఫరవాలేదు. ఇప్పుడు ఈ వయస్సులో దేశాన్నేమీ ఉధ్ధరించేద్దామనుకోవడం లేదు!

అలాగని వదిలేస్తాననుకోకండి. మీకు గుర్తుకొచ్చి, మళ్ళీ అలా చేస్తే బావుండునూ,అనుకునే విషయాలు అందరితోనూ పంచుకోండి.

%d bloggers like this: