బాతాఖాని-లక్ష్మి ఫణి కబుర్లు–OLYMPICS

    మా అబ్బాయి హరీష్ ఒలింపిక్స్ సందర్భంగా టెండర్ లీవ్స్ తరపున ఒక కార్యక్రమం ఆన్ లైన్ లో ఒక కార్యక్రమం నిర్వహిస్తున్నాడు. వివరాలు ఇక్కడ చూడండి…..

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– లాండ్రీలో బట్టలిచ్చినప్పుడు చీరల రంగులతో పాట్లు….

    నేను అప్పుడెప్పుడో ఓ టపా వ్రాశాను. లాండ్రీ వాడికి బట్టలు, అదీ ఇంటావిడ చీరలు ఇచ్చి, వాటిని తిరిగి తీసికున్నప్పుడు, మన ఈతి బాధల గురించి. అలాటి పరిస్థితి మనలో చాలా మందికొస్తూంటుంది. కొందరు చెప్పుకుంటారు, కొంతమందికి మొహమ్మాటం చెప్పుకోడానికి. ఈ రోజుల్లో చాలామంది భార్యాభర్తలిద్దరూ ఉద్యోగం చేసే పరిస్థితే. ఏదో మగాళ్ళైతే ఓ డ్రెస్ రెండు రోజులు వాడేస్తారు కానీ, ఆడవారికి ఇది సుతరామూ ఇష్టం ఉండదు. కారణాలు చాలానే ఉన్నాయనుకోండి. “అదేమిటి మాడం ఇవేళ కూడా నిన్నటి డ్రెస్సే వేసికున్నారేమిటీ” అని ఎవరైనా అంటారేమో అన్నది ముఖ్యమైన ఫీలింగుట ! నాకో విషయం అర్ధం అవదూ.. ఆఫీసుల్లో పనిచేసేవాళ్ళందరికీ ఇంకో పని లేదా, అవతలి వాళ్ళు ఏం బట్టలేసికున్నారూ అని చూడ్డం తప్ప? ఏమిటో అన్నీ సమస్యలే…
పోన్లెండి, కారణం ఏదైనా working women లకి, వారానికి మూడు డ్రెస్స్సులూ, ఓ రెండు చీరలూ తప్పవు. అదృష్టం కొద్దీ 5 Day week ధర్మమా అని, కొంతలో కొంత రక్షింపబడ్డారు. శనివారం వచ్చేసరికి, అప్పటిదాకా ఉపయోగించిన బట్టలన్నీ, ఓ వాషింగ్ మెషీన్ లో పడేసి, మధ్యాన్నం ఎండుంటే, ఎండేసి, సాయంత్రం,ఆ ఎండిన బట్టలన్నీ ఓ పేద్ద క్యారీ బాగ్గులో పెట్టి, ఆ poor soul భర్తతో,” రవీ/హరీ/వెంకీ/( ఈరోజుల్ల్లో సుబ్బారావూ, వెంకటరావూ,సాంబశివరావులు ఉండరు కాబట్టి) బయటకెలాగూ వెళ్తున్నావూ, ఈ బట్టలు press చేయడానికిచ్చేసి వెళ్ళూ”, అని ఆ మూట చేతిలో పెడతారు.ఆదివారం ఇచ్చేయమనూ, అని కూడా చెప్తారు. పాపం ఈ yours obediently ఓ చేతిలో హెల్మెట్టూ, ఇంకో చేతిలో బైక్కు తాళాలూ, రెండో చేతిలో ఆ ప్యాకెట్టు పట్టకపోవడం చేత గుండెలకానించుకుని, మరీ పెద్దగా విసుక్కోకుండా ( గట్టిగా విసుక్కుంటే మళ్ళీ అదో గొడవా!), మొత్తానికి, ఎదురుగుండా, వాడకంగా ఇచ్చే లాండ్రీ వాడికి ఇచ్చెసి, అమ్మయ్యా ఓ గొడవొదిలిందిరా బాబూ అనుకుని, ఓ నిట్టూర్పోటి వదిలి, తన పని మీద వెళ్ళిపోతాడు. మరీ పేద్ద పనంటూ ఉండదనుకోండి ఏదో సీడీలోకొనుక్కోడానికో, ఏ షటిల్ ఆడ్డానికో .

అక్కడితో ప్రధమాంకం పూర్తవుతుంది.అసలు గొడవ ఆదివారం నాడు, ఈ భర్త గారు ఏ సినిమా చూస్తున్నప్పుడో, ఏ IPL Match చూస్తున్నప్పుడో, భార్య, “ నిన్న బట్టలిచ్చావుగా, ప్రెస్ చేశాడేమో చూసి తీసుకొచ్చేయ్ ప్లీ…ప్లీ..ప్లీజ్, మంచివాడివి కదూ. ” అంటూ చెప్పగానే, మళ్ళీ విసుక్కుంటూ, ఆ షార్ట్స్ తోనే సొసైటీ ఎదురుగుండా ఉన్న లాండ్రీకి వెళ్తాడు. అప్పటికే కొట్టు మూసే టైమవుతుంది. మనవాణ్ణి చూడగానే, ” సార్ వచ్చేశారా, మీకోసమే చూస్తున్నానూ, అమ్మగారి బట్టలు కూడానూ, డ్రెస్సులు బ్యాగ్ లో పెట్టేశాను, చీరల రంగులేవో చెప్పండి, అవికూడా మడత పెట్టి పెట్టేస్తాను…” అంటాడు. అప్పుడు వస్తుంది ఆలోచన, ఎంత memory recallచేసినా ఆ చీరల రంగు మాత్రం ఛస్తే గుర్తుకు రాదు. పైగా అక్కడ హ్యాంగ్ చేసిన చీరలన్నీ ఒకేలాగుంటాయి. ఏదో ఓ పిందో, బుటావో తేడాగా. ఇందులో మనదేదో తెలిసికోడం ఎలాగరా భగవంతుడా? అప్పటికే అంతకుముందు రెండు మూడుసార్లు చివాట్లు తిన్న ఘటమాయె, ఏదో రంగు తెలిసున్నదవడం చేత ఎవరిదో చీర తీసికెళ్ళి. “ ఆ మాత్రం నా చీరైనా తెలిసికోలేరా, నాలుగేళ్ళనుండీ కాపరం చేస్తున్నారు, నా చీరకేమో బుటా ఉంటుంది, దీనికేమో పిందెలున్నాయి. వెళ్ళి మార్చేసి తీసుకురండీ …” అని.

అసలుగొడవెందుకొచ్చిందీ, ఎప్పుడైనా భార్యల చీరలు లాండ్రీకి ఇస్తే, వాటి రంగులు, మీ hard disk లో store చేసేసికోవాలి. ఏదో ఓ క్యారీ బాగ్గు లో పెట్టి ఇచ్చాము కదా అంటే సరిపోదు. మామూలు బట్టలు బాగానే పెడతాడు లాండ్రీవాడు. చీరల దగ్గరే అసలు గొడవంతా. పోనీ ఏదైనా లేబుల్ తగిలిస్తే వాడి సొమ్మేంపోయిందీ.అలాటప్పుడు ఏ hi-fi drycleaners కో వెళ్ళాలి, లేకపోతే ఇలాగే ఉంటుంది. ప్రపంచంలో మీకొక్కరికే ఇలాటి “కష్టం” వచ్చిందనుకోకండి. ఇలాటి చీర బాధితులు వెదకాలే కానీ, కావలిసినంత మంది దొరుకుతారు.

నాకు జరిగిన అనుభవం పైన ఇచ్చిన లింకులో వ్రాశాను. ఎప్పుడూ చీరల రంగులు గుర్తుండి చావ్వు. ప్రతీ సారీ ఓ యజ్ఞమే. ఇలా కాదనుకుని ఈమధ్య ఓ ఆలోచనొచ్చి, వెంటనే అమలు పరిచేశాను. చూడండి మీక్కూడా ఉపయోగిస్తుందేమో? లాండ్రీవాడికి బట్టలిచ్చేటప్పుడు, హాయిగా ఓ ఫొటో తీసేయడం especially చీరలు. ఆ కెమేరాయో, సెల్ ఫోనో తీసికుని వెళ్ళడం, ఠక్కుమని మనావిడ చేరేదో టుపుక్కున తెచ్చేసికోడం… ఎలా ఉంది ఐడియా? నాకైతే ఏ గొడవా లేకుండా జీవితం “నాలుగు చీరలూ నాలుగు డ్రెస్సులూ..” గా వెళ్ళిపోతోంది.

లాండ్రీ బట్టలతో అయిపోదు గొడవ. ఎప్పుడైనా టైలర్ దగ్గరకి వెళ్ళి, ఓ బ్లౌజు పీసూ, ఓ “ఆది” జాకెట్టూ ఇవ్వాల్సొస్తూంటుంది. రసీదుకి ఆ బ్లౌజు పీసు ముక్కోటి తగిలించి ఇస్తాడు. ఆ ” ఆది జాకెట్టే” మనల్ని కష్టాల్లోకి పెడుతుంది. కుట్టిన బ్లౌజులు పరవా లేదు, ఎదూరుగా వేళ్ళాడుతూంటాయి. దాని రంగేమిటీ అంటాడు ఆ టైలర్, మళ్ళీ action replay. ఓ పేద్ద అట్ట పెట్టిలోంచి, ముడతలు పడిపోయిన నానా విధములైన ఆది జాకెట్లూ బయటకొస్తాయి. అందులో మనదెలా కనుక్కోడం? పోనీ కొత్తగా కుట్టిన బ్లౌజుకి దగ్గరలో ఉండే రంగు తీద్దామా అంటే, అబ్బే అంతదృష్టం కూడానా. ఆది జాకెట్టు రంగు always differs కొత్త బ్లౌజు నుంచి. అదెప్పుడూ constanటే.సమస్యకి పరిష్కారం …. ఫొటో మాత్రమే….

నేను పడ్డ కష్టాలు అందరూ పడకూడదనే సదుద్దేశ్యంతో ఈ idea మీ అందరితోనూ పంచుకున్నాను. బావుండలేదూ, మీ పాట్లేవో మీరు పడండి…

పునర్దర్శనం ఆగస్టు ఒకటిన. ఈ నాలుగురోజులూ భాగ్యనగరంలో.

బాతాఖాని- లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–ऍक दम् down to earth వాళ్ళు అరుదుగా కనిపిస్తారు…

    పైన పెట్టిన శీర్షిక అంటే ऍक दम् down to earth గా ఉండేవారిని చాలా అరుదుగా చూస్తూంటాము. కారణం మరేమీ లేదు, మనలో(including me..) చాలా మంది ఇంట్లో ఒకలాగా, బయటకు వెళ్ళినప్పుడు ఇంకోలాగానే ఉండడానికి ప్రయత్నిస్తూంటాము. లేకపోతే మన ” బండారం” బయట పడిపోదూ? వాటికి మొట్టమొదటగా చెప్పవలసింది రాజకీయ నాయకులూ, సినిమా వాళ్ళూనూ, వాళ్ళు మారరు. అయినా వాళ్ళ గొడవెందుకులెండి, ఎప్పుడూ ఉండేదే. ప్రస్తుతం మన అంటే, అచ్చం మనలాటివాళ్ళ సంగతికొద్దాము.

    ఎప్పుడైనా ట్రైనులోనో, బస్సులోనో ఓ చిన్న పాప కనిపించిందనుకోండి, ఎక్కడలేని ప్రేమా, అభిమానమూ పుట్టుకొచ్చేస్తుంది. ఊరికే ముద్దులూ, బుగ్గ నిమరడాలూ, నాలుకలు బయట పెట్టడాలూ, ళ్ళొ ..ళ్ళొ.. అనడాలూ, అడక్కండి మనం వేయని వేషాలుండవు. ఆ పిల్ల తల్లో తండ్రో కూడా ఎంతోమురిసిపోతాడు తన పిల్ల ఎంత ముద్దొస్తోందో అనుకుంటూ… “నమస్తే బోలో బేటా…అంకుల్ కో..” అంటూ బలవంత పెట్టేస్తారు. మరీ నానా, దాదా అంటే బావుండదేమో అని అంకుల్ అనేస్తాడు. అప్పుడు ఈయనకూడా ” పర్వా నహీ మైభీ చార్ బచ్చే కో దాదా/నానా హూ… ” అంటూ చెప్ప్తాడు. ఎలాగా ఆ పాపకి మాటలు రావూ, గొడవే లేదు. అక్కడదాకా బాగానే ఉంటుంది. వచ్చిన గొడవల్లా మనతోపాటు ఉండే ఇంటావిడ తోనే. ఆశ్చర్యంతో నోరెళ్ళబెట్టేస్తుంది. ఓర్నాయనోర్నాయనోయ్.. ఎంతంత యాక్షన్ చేసేస్తున్నాడీయనా, ఇంట్లో, ఓ పావుగంట నడుం వాలుస్తానూ, ఓ సారి మనవణ్ణి చూడండీ అంటే ఎంత గొడవ చేసేస్తాడూ, అలాటిది బయట పిల్లలంటే ఇంత అభిమానమా, ఈసారి చెప్తానీయన సంగతి అనుకుంటుంది.

    అలాగే ఏ ట్రైనులోనో, పక్కన ఒంటరిగా, పిల్లలతో ప్రయాణం చేస్తున్న ఏ ఆడవారినైనా చూసేసరికి, ఎక్కడలేని chivalry వచ్చేస్తుంది.ఆవిడకి సంబంధించిన సామానంతా ఒబ్బిడిగా సద్దేయడం, అవసరమైతే పై బెర్తుమీద కూడా ఎత్తి పెట్టేయడం. వామ్మోయ్ వామ్మోయ్, అక్కడ గిన్నె ఇక్కడ పెట్టడానికి కూడా చిరాకు పడే మా ఇంటాయనే ఇంతంత చేసేస్తున్నాడూ… అనుకుంటుంది ఈ chivalrous భర్త గారి ఇల్లాలు…అక్కడే మరి అసలు సంగతంతా.. మనలో ప్రతీవారికీ నూటికి తొంభై మందిలో చూస్తూంటాము.అలాగని ఇదేమీ తప్పనడం లేదు. ఇంట్లో ఎవడు చేస్తాడండి బాబూ, ఒక్క రోజు చేసేమంటే జీవితాంతం ఓ unpaid slave లా బతకాలి. ఎప్పుడో అప్పుడప్పుడు ఇలా చేస్తే, పుణ్యానికి పుణ్యమూ, పేరుకి పేరూనూ !! స్వతహాగా ఎవరూ చెడ్డవారు కారు. ఏ నూటికో కోటికో ఒకరిద్దరు తప్ప.

    అలాగే ఎవరింటికో వెళ్ళామనుకోండి, ఏదో వాళ్ళింట్లో వచ్చిన సమస్య చెప్తారనుకోండి, ఏదో వినేసూరుకోవచ్చా, అబ్బే ఎక్కళ్ళేని ఉచిత సలహాలూ ఇచ్చేయడం.అలా చేయకుండా ఉండవల్సిందండీ, ఓ టాక్సీ యో, ఆటో నో పిలిస్తే సరిపోయేదిగా, ఈమధ్యన ఓ ఫోను చేస్తే చాలు ఇంటికొచ్చేస్తుందీ… అంటూ, తన దగ్గరున్న ఫోను నెంబరుకూడా ఇచ్చేస్తాడు. మనతో ఉన్న ఇల్లాలనుకుంటుందీ..ఇక్కడకు రావడానికి ఓ ఆటో పిలిస్తే పోదా అన్నదానికి, నాకు నానా జ్ఞానబోధలూ చేసి, పడుతూ లేస్తూ బస్సులో తీసికొచ్చాడే ఈయనా, ఇదేమిటీ ఇలా సలహాలిచ్చేస్తున్నాడూ… అనుకుంటుంది…

    ఇప్పుడు అసలు విషయం లోకి వద్దాము. ఈ రోజుల్లో ఎంతమందికి ఉన్నదున్నట్టుగా మాట్టాడే ధైర్యం ఉంటుందండీ? వాళ్ళనేదో calling spade a spade అంటారుట. ఈమధ్యన ఎక్కడో అక్కడక్కడ తళుక్కుమంటూంటారు.Its a rare breed.

   ఈరోజుల్లో ప్రతీ వారికీ ” అందంగా కనిపించడం” అనేది ఓ obsession అయిపోయింది. ఇంట్లో ఎలా ఉన్నా సరే బయటకి వచ్చేటప్పటికి మాత్రం ఛకాఛక్ గా కనిపించాలి. వాటికోసం ప్రతీవారూ ఎంత ఖర్చైనా భరిస్తారు. డబ్బులున్నవాళ్ళైతే ప్లాస్టిక్ సర్జరీలూ గట్రా.సాదా సీదా జనాలైతే, అన్నిటిలోకీ జుట్టుకి రంగేసికోడం చాలా చోట్ల చూస్తూంటాము. అవునూ వేసికుంటారూ, మీకేం నష్టం, కావలిసిస్తే మీరూ Dye చేసికోండీ, లేదా మీ dieఏదో మీరు డయ్యండి అనకండి. ఎందుకంటే ఈవేళ్టి టపా ఆ విషయం గురించే మరి.

    ఈ రంగులేసికునేవారి కష్టాలు అడక్కండి. మొగాళ్ళకైనా, ఆడవారికైనా సరే, ఒక్కసారి మొదలెట్టారంటే జీవితాంతం చేసుకోవాలి. మొగాళ్ళ సంగతే తీసికోండి ఏదో అవసరార్ధం జుట్టు తీయించుకోవలసిన పరిస్థితి వచ్చినప్పుడు, పాపం మరీ కష్టం. తీయించుకున్నరోజు బాగానే ఉంటుంది. మర్నాటినుంచే, పెసలు నానబెట్టినప్పుడు వచ్చే మొలకల్లాగ, తెల్ల వెంట్రుకలు తొంగి చూస్తూంటాయి.

    భార్యాభర్తలిద్దరికీ ఈ అలవాటుంటే గొడవే లేదు.Made for each other అనేసికుంటారు. విడివిడిగా కొనుక్కోనఖ్ఖర్లేకుండా కలిసొస్తుంది. అదో సదుపాయం. ఇలాటి వారింటికి ఫోను చేయకుండా వెళ్ళకూడదుట. మనం వస్తున్నామని ఫోను చేస్తే, ఇప్పుడు పన్లో ఉన్నానూ, ఓ గంటాగి రండీ అనేస్తారు. ఏమిటో ఎవరి గొడవ వాళ్ళదీ. ఈ టపా ఎవరి మనోభావాలూ కించపరచాలని వ్రాసింది కాదు. పైనే చెప్పినట్టు ఎవరిష్టం వారిదీ. ఎవరికీ ఇంకోరిని విమర్శించే హక్కు లేదు. కానీ చెప్పానుగా నా ఈ రోజు టపా దానికి సంబంధించినదే. ఏదో సందర్భం వచ్చింది కదా అని వ్రాశాను.

    నిన్న మా ఇంటావిడ కిచెన్ కిటికీ లోంచి చూసేసరికి, మెట్ల మీద ఒకావిడ కూర్చుని ఉన్నారు. పక్కవారింటికి వచ్చారేమో అనుకుని లోపలకి వచ్చి కూర్చోమంది. నేనేదో కంప్యూటరు బ్రౌజు చేస్తూన్నవాడిని, ఎవరో వచ్చారూ అని హాల్లోకి వచ్చాను. మా పక్కనుండే ఆయనకి అక్కో/చెల్లెలో ట.హల్లో అన్నాను.మాటల్లో చెప్పారు ఆవిడ, ” I am working at Ordnance Factory….” అని. ఓహో మన జాతి పక్షేనన్నమాటా అనుకుని అక్కడే ఇంకో కుర్చీలో సెటిలైపోయాను, బోరు కొట్టడానికి ఓ బక్రా/ క్రీ దొరికిందిరా అనుకుంటూ… ఒకటా రెండా నలభైరెండేళ్ళ నిర్వాకం. వినేవాళ్ళుండాలే కానీ, కావలిసినన్ని కబుర్లు చెప్తాను.ఆ కబురూ ఈ కబురూ చెప్పి అన్నారావిడా..” I am retiring Next year.. .” అని. నాకైతే చాలా ఆశ్చర్యం వేసింది, ఇదేమిటీ అంత వయసున్నట్టు లేదూ అప్పుడే రిటైర్మెంటంటోందీ ఈవిడా అనుకుని, ” You dont look like that...” అన్నాను. మామూలుగా అయితే “సంతూర్” యాడ్ లో లాగ, మెలికలు తిరిగిపోతారు. కానీ ఆవిడ చెప్పింది విని floor అయిపోయాను. అంత candid గా ఉంది..ఆవిడ చెప్పింది. ” Dont get carried away by color of my hair. I dye it.And its a pain to maintain it. Just waiting for my retirement day, I will just go and get it bobbed and stop dyeing..” అంతలా down to earth గా ఉండేవాళ్ళని ఎంతమందిని చూస్తాము? అందుకే ఈ టపా. అప్పుడప్పుడు అలాటివారుకూడా ఎదురవుతూంటారు… Life goes on....

    రంగులేసికోడం విషయంలో ఎవరినైనా కించపరిచినట్టు భావిస్తే క్షంతవ్యుణ్ణి ఏం చేస్తానూ ఏదో ఒకటి వ్రాయాలని ఆత్రం. అప్పటికీ మా ఇంటావిడ అంటూనే ఉంది. మీకెందుకండీ ఇంకోళ్ళ గొడవా? ఏమైనా అనుకోరూ వాళ్ళూ… అని.

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– We get what we deserve…..

    ఈ టపాకి పెట్టిన శీర్షిక, ఆయనెవరో పెద్దాయన చెప్పారుట. నిజమే కదూ ! ఏదో పెద్దాయన చెప్పారని కాకపోయినా, ఒప్పుకోడానికి కొంచం కష్టమనుకోండి.అయినా నిజం నిజమే కదా ! ఉదాహరణకి చూడండి, నిన్నా మొన్నట్లో భాగ్యనగరం ఎడతెరిపి లేని వర్షానికి బలైపోయింది. కాలనీలకి కాలనీలు అతలాకుతలం అయిపోయాయి. ఎపార్టుమెంట్ల బేస్మెంట్లలోకి నీళ్ళొచ్చేసి, కార్లు కొట్టుకుపోయాయిట. పల్లంలో ఉండే చిన్న చిన్న ఇళ్ళల్లోకి నీళ్ళొచ్చేసి అపార నష్టాన్ని రుచి చూపించింది.ఇంక ప్రతీ వాళ్ళు టివీ ల్లోకి వచ్చేసి అయ్యోయ్ నాయనోయ్ మా బ్రతుకులిలా అయిపోయాయో అని గోల పెట్టేవారే. ఛాన్సు దొరికితే చాలు ప్రభుత్వాన్ని దుయ్యబట్టే ప్రతిపక్షాలు ఎప్పుడూ ఉండేవే. వాళ్ళు అధికారంలోకి వచ్చినా కొత్తగా ఒరిగేదేమీ లేదు.ప్రతీ వర్షాకాలంలోనూ సంవత్సరాల తరబడి మనందరమూ చూస్తూనే ఉన్నాము.ఈ ప్రభుత్వాలని ఎన్నుకున్నదీ మనమే కదా, ఇప్పుడేమీ చేయడం లేదో అని గోల పెట్టడం దేనికీ? అలాగని మనం మాత్రం చేస్తున్నదేమిటీ? ఎక్కడ పడితే అక్కడ భూములు కబ్జా చేసేయడం, ఓ డ్రైనేజీ మీద ఓ జోపిడీ వేసేసికోవడం, లేక ఇంకో రియల్ ఎస్టేట్ వాడు ఓ ఎపార్ట్మెంటు సముదాయం కట్టేయడం, మనమేమో ఎగేసుకుపోవడం మరి వర్షాలొచ్చినప్పుడు, ఆ నీళ్ళన్నీ ఎక్కడకి పోతాయిట? ఏదో underground drainage లాటివి కట్టి, ఎప్పుడైనా అవి choke అయితే దాన్ని బాగుచేయడానికి రోడ్లమీద manholes లాటివి కట్టారు. మనజనాలు చేసేదేమిటీ, అదేదో dust bin అనుకుని, చెత్తా చెదారమూ వాటిల్లో religeous గా పారేస్తూంటారు.మరి ఆ నీళ్ళు పైకి రోడ్లమీదకి కాక ఏ గంగలోకి వెళ్తాయి?
కార్పొరేషన్ వాళ్ళేమీ చేయలేదో అని గోలోటీ పైగా! మన పని మనం సరీగ్గా చేసికుంటే అన్నీ బాగానే ఉంటాయి. అందుకే We get what we deserve….

    అలాగే ఇదివరకటి ప్రముఖ రచయితలు ఈ మధ్యన అసలు వ్రాయడమే లేదో అని ఓ ఉవాచ. ఔనండీ వాళ్ళు వ్రాయరు. వారిలో ఉండే ఆ ఇఛ్ఛ ని చంపేసింది ఎవరూ, మనమే. ఇప్పుటి రోజుల్లో ఎక్కడ చూసినా ఈ బుక్కులూ, ఇంకోటీనూ. ఎవరికీ పుస్తకం కొని చదివే ఓపిక ఎవరికీ లేదు.ఆ మధ్యన మాకు తెలిసిన ఓ ప్రముఖ రచయితని అడిగాను, ఏమిటి సార్ మీ రచనలేవీ కనిపించడం లేదూ ఈ మధ్యనా అంటే ఆయనిచ్చిన సమాధానమే ఇది. ఓ పుస్తకం ప్రచురించాలంటే మామూలు విషయం కాదు. ఎంతో ఖర్చుతో కూడిన పని అది. పబ్లిషర్ కి వాటా ఉంటుంది, అమ్మేవాడికి వాటా ఉంటుంది, అన్నీ పోయిన తరువాత ఇంక ఆ రచయితకి మిగిలేది ఏమిటీ చిప్ప !!తన వాటాకొచ్చిన పుస్తకాలు, వాళ్ళింటికొచ్చిన మిత్రులకి ఓ సంతకం పెట్టి తాంబూలంలా ఇవ్వడమో, ఆయన్ని ఏ సన్మానికో పిలిచినప్పుడు, ఆ ఆర్గనైజర్లకి ఇచ్చుకోడమో. పత్రికల్లోనూ, పుస్తకాల్లోనూ రివ్యూలు వ్రాయించుకోడానికి ప్రతీ పత్రిక వాడికీ ఓ కాంప్లిమెంటరీ కాపీ పంపించుకోడం, పైగా వాటి పోస్టల్ ఖర్చులూ. ఇవన్నీ కాకుండా ఇంట్లో వాళ్ళావిడ చేత చివాట్లూ, ఏమిటండీ ఇంటినిండా ఈ పుస్తకాలూ, ఇవేమైనా తిండి పెడతాయా అంటూ… ఇన్ని గొడవలు భరించడం కన్నా హాయిగా వ్రాయడమే మానేస్తే హాయీ అనుకుంటాడాయన. ఇంగ్లీషులో పుస్తకాలు మరీ వందల్లో ఉన్నా, పాపం మన తెలుగు పుస్తకాలు ఇంకా వందలోపే. అయినా పుస్తకాలు కొని చదివే ఓపికా సహనం ఎవరికీ లేదు.అలాగని వీళ్ళు ఓ సినిమాకి వెళ్ళి పెట్టే ఖర్చులో పాతిక శాతం కూడా ఉండదు.అందుకనే ఆ మధ్య ఓ ఇంటర్వ్యూలో శ్రీరమణ గారు, మీరు నవలలు ఎందుకు వ్రాయరూ అంటే, మొహమ్మాటానికి ఈ రోజుల్లో పెద్ద నవలలు వ్రాస్తే చదవడానికి పాఠకులెక్కడండీ అన్నారు.ఆయన ఉద్దేశ్యం అసలు కొనేవాళ్ళెక్కడండీ అని!అందుకే హాయిగా “కాలం” లో సెటిల్ అయిపోయారు. పొనీ కొనుఖ్ఖోనఖ్ఖర్లేదు, హాయిగా మీకు కావలిసిన పుస్తకాలు మీ ఇంటికే తెచ్చి ఇస్తామూ అని, ఓ లైబ్రరీ పెట్టి అందులో తెలుగు పుస్తకాలుంచితే, ఎవరో కొందరు పుస్తక ప్రియులు తప్ప, వాటి మొహమే చూడ్డానికి టైమే లేదు, మా పూణె లోని తెలుగు వారికి! అందుకే We get what we deserve….

   ఇవన్నీ ఓ ఎత్తూ, ఈమధ్యన ఓ ప్రముఖ బ్లాగరు, తెలుగులో ” మంచి” బ్లాగులు రావడం లేదని రెండు భాగాల్లో ఓ టపా వ్రాశారు. ఆ టపా మీద మన intellectual readers అందరూ తమ తమ అభిప్రాయాల్ని వ్యక్త పరిచారు. వాటిని చదివిన తరువాత నిజం చెప్పాలంటే నవ్వొచ్చింది.ఎవరికి వారే–
” ఏమిటోనండీ ఈ మధ్యన అసలు ఏగ్రిగేటర్లు చూడాలంటేనే విసుగొస్తోందీ, ఎక్కడ చూసినా కాపీ పేస్టులూ, వార్తాపత్రికల్లోని విషయాలూ, ఏవేవో సినిమా కబుర్లూ etc..etc..” అని ఒకరూ.ఇంకా ఏవేవో అభిప్రాయాలు వెలిబుచ్చారు. ఎవరిష్టం వారిదీ. కానీ ఇందులో పాఠకుల పాత్ర ఎంతవరకూ ఉందనేది కూడా ఆలోచించుకోవాలి. మూడేళ్ళనుండీ వ్రాస్తున్నాను కాబట్టి, నేనూ ఓ అభిప్రాయం ఇక్కడ చెప్పదలుచుకున్నాను.

    తమ తమ అనుభవాలూ, అభిప్రాయాలూ వ్యక్త పరిచి మిగిలిన వారితో పంచుకోవాలని ప్రతీ వారికీ ఉంటుంది. ఏదో మన పేరు బ్లాగుల్లో కనిపిస్తే ఈ virtual world లో కనిపిస్తే బావుంటుందీ అనుకుని ఓ బ్లాగు మొదలెడతారు. మొదట్లో పాఠకులందరి దగ్గరనుంచీ స్పందనలు వచ్చేస్తాయి. ” బ్లాగులోకంలోకి స్వాగతం” ” మీలాటి పెద్దవారు చెప్పే విషయాలు ఎంతో బావుంటాయీ..” ” మీరు వ్రాసినవి చదువుతూంటే, ఏదో మా బాబయ్యో, పెదనాన్నో, మావయ్యో మాట్టాడుతున్నట్టే ఉంటుందీ…” etc..etc…. అడక్కండి ఎత్తేస్తారు… ఇంక అ వ్రాసే పెద్దమనిషి కూడా, ఓహో మనం ఇంత బాగా రాస్తామన్న మాట, ఎంతమంది చదువుతున్నారో కదూ అనుకుంటూ, ప్రతీ రోజూ పొద్దుటే లేవగానే పళ్ళేనా తోముకోకుండా మెయిళ్ళు చూడ్డం, తను ముందు రోజు వ్రాసిన టపాకి ఏమైనా స్పందనలు వచ్చాయా అని. ఏదో ఓ ఏడాదివరకూ బాగానే ఉంటుంది. కానీ అప్పటికే జరగవలసిన నష్టం జరిగిపోయింది. పేకాట ఆడేవాళ్ళని చూడండి, లేదా తాగే వాళ్ళని చూడండి, చుట్టుపక్కలుండేవాళ్ళే అసలు పురెక్కిస్తారు. నషా నెత్తికెక్కేస్తుంది.ఈ ఆడేవాడి చావు వాణ్ణి చావనీయండి అనుకుని, చల్లగా జారుకుంటారు.వీడికేమో చేతిలో బాటిలో, లేక పేకముక్కలో మిగులుతాయి.తుపాగ్గుండుకోడూ కనిపించడు.

    అలాగే ఈ బ్లాగుల “మత్తు” లో పడ్డవాడు రాసుకుంటూ పోతాడు. అలాగని ఈ టపాలేమైనా ఊరికే వస్తాయా ఏదో విషయం గురించి ఆలోచించాలి, వాటికో అక్షర రూపం తేవాలి, వాటిని ” కొత్త టపా” లో పేస్టు చేసికోవాలి, మళ్ళీ వాటికి అలంకారాలు చేయాలి, ఎంతో కొంత సమయం కేటాయించాలి కదా.ఈ పడ్డ శ్రమకంతా ఆశించేది ఏమిటీ, టపాలు చదివేవారి దగ్గరనుంచి ఓ స్పందన, ఓ స్మైలీ.. బస్.. అదికూడా ఎక్కువేనంటారా? చెప్పొచ్చేదేమిటంటే, ఎక్కువ సంఖ్యల్లో వ్యాఖ్యలు చూడ్డానికి అలవాటు పడ్డ ప్రాణం, ఒక్కసారిగా nil comments చూసి, దిగాలు పడిపోతాడు.పాపం ఓ టపా వ్రాసుకుంటాడు ఏమిటో ఈమధ్య నా టపాలు నచ్చడంలేదేమో , పోనీ రాయడం మానేస్తే బాగుంటుందేమో అని. మళ్ళీ వ్యాఖ్యలొచ్చేస్తాయి. — ” అయ్యో మీ టపాలు చదువుతూనే ఉంటామండీ, ఎప్పుడూ ఒకే రకమైన కామెంటే పెట్టాలీ ” సూపర్..” అని,మళ్ళీ మళ్ళీ పెట్టేదేమిటిలే అని మానేస్తూంటామూ…” అని. అదేదో సామెత చెప్పినట్టు లేదూ– ఊళ్ళో ఉన్న ప్రతీ వాడినీ ఓ బిందెడు పాలు తెచ్చి పోయమంటే, ఒకడనుకున్నాడుట, నేనొఖ్ఖాణ్ణీ నీళ్ళు పోస్తే తెలుస్తుందా అనుకుని, నీళ్ళు తెచ్చి పోశాడుట.అలాగే ఎవడికి వాడే అనుకుని చివరకి అందరూ నీళ్ళే పోశారుట ! అలా ఉంది బ్లాగుల్లోని టపాల పరిస్థితి !

    అవతలివాడు ఏదో చెప్తూంటే మన స్పందన కూడా ఉండాలి. అప్పుడే రాసేవాడికీ ఉత్సాహంగా ఉండి ఇంకా వ్రాయకలుగుతారు. అంతే కానీ, పాఠకులు స్పందించడం మానేసి, బ్లాగులు బావుండడంలేదో అనడం బావుండలేదు. పోనీ అలాగని చదవడంలేదూ అనడానికీ వీల్లేదూ, dashboard లోకి వెళ్ళి చూస్తే, ఎంతమంది చదివారో తెలుస్తుంది. చివరకి ఏమౌతుందీ, ఇంతమంది చదివినా ఒక్కళ్ళకీ నచ్చలేదూ అనుకుని, ఆ రచయితకి నిరుత్సాహం వస్తుంది. అలా టపాలు వ్రాయడం మానేసిన వారెందరో ఉన్నారు. ఇలాటప్పుడు, మంచి టపాలు రావడం లేదో అనడం ఎంతవరకూ సమంజసం ? అందుకే We get what we deserve…..

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు- ఏమిటో ఈ మధ్య అమ్మవారు ఓ వారం ముందుగానే వచ్చేస్తున్నారు…

    క్రిందటేడాది వరలక్ష్మీవ్రతం రోజుకి ఇక్కడ పూణె లో ఉండడం లేదని, మా ఇంటావిడ అమ్మవారిని ఓ వారం ముందుగానే ఆహ్వానించేసింది. ఆవిడా వచ్చేసి, మమ్మల్నందరినీ ఆశీర్వదించేశారు. ఆవిడకీ ఈ పధ్ధతీ బాగుండినట్టే అనిపించింది కాబోలు, ఈ సంవత్సరం కూడా అలాగే కానిమ్మన్నట్టున్నారు.వరలక్ష్మి వ్రతం ( 27-07-2012) రోజున మా మకాం భాగ్యనగరంలో. నలభై ఏళ్ళనుంచీ ( మధ్యలో ఓ రెండు సంవత్సరాలు తప్పించి) ఏది చేసినా, చేయకపోయినా, వరలక్ష్మి వ్రతం మాత్రం ఆనవాయితీ తప్పకుండా చేసికుంటోంది.ఆ సందర్భంలో నిన్నంతా బిజీ బిజీ గా ఉన్నాము. ఇందులో నేను చేసేదేమీ లేకపోయినా, పాపం ఆ వెర్రిల్లాలు మాకోసమే కదా చేస్తున్నదీ అనుకుని, ఏదో నాకు తోచిందీ, తెలిసినవీ చేశాను.అంటే పేద్ద ఏమీ లేదు, తనకి కావలిసిన పూజా సామగ్రి, ప్రసాదాల్లోకి కావలిసిన సామాన్లూ, ఓ లిస్టు రాసేసికుని, Rama is a good boy… లాగ, ఓ రెండ్రోజులు ముందుగానే తెచ్చి పెట్టేశాను. ఏదైనా మర్చిపోయినా, దగ్గరలో ఉన్న దుకాణాలకి వెళ్ళి తేవొచ్చూ అని. ఆ తెచ్చిన సామాన్లన్నీ, విడిగా ( మడిగా) పెట్టుకుంటుందేకానీ, అన్నీ తెచ్చానా లేదా అని మాత్రం చూసుకోదు. పైగా ఏమైనా అంటే, ” చూసుకోడం ఎందుకండీ, నాకు తెలుసుగా మీరు అన్నీ తెస్తారనీ….” అంటూ డయలాగ్గోటీ. ఏదో అదృష్టం బాగుండి, ఈ విషయంలో మాత్రం నామీద పేద్ద నమ్మకం లెండి.ఏదో వెళ్ళిపోతోంది …..

    పెళ్ళైన కొత్తలో చెప్పారుట మా అమ్మగారు, మా ఇంట్లో తొమ్మిది రకాల ప్రసాదాలూ చేయడం ఆనవాయితీ అని. మా ఇంటావిడ కూడా మా కోడలు శిరీషకి చెప్పేసింది ఈ విషయం. దానితో మాకు ఈ తొమ్మిది పిండివంటలకి మాత్రం లోటు లేదు!పాపం ఆ అమ్మాయి కూడా, తెల్లారకట్ల మూడింటికల్లా లేచి, లెఖ్ఖ కట్టి మొత్తం తొమ్మిదీ తయారుచేస్తుంది. ఈసారి మాత్రం ఓ చిత్రం జరిగింది.

    మా ఇంటావిడ చెప్పేనుగా అర్ధరాత్రి దాటిన దగ్గరనుంచీ మొదలుపెడుతుంది, పన్లు. మనవడికిష్టం కదా అని క్యారెట్టు హల్వా మాత్రం తప్పకుండా చేస్తుంది. ఇంకో మనవడికిష్టం అని గులాబ్ జామ్ములూ. క్యారెట్టు హల్వా అంటే, ఆ క్యారెట్లు తురుముకోడం అవీ ఉంటాయి గా. ఇదివరకటి రోజుల్లో అయితే ఈ క్యారెట్లూ లేవూ, హల్వాలూ లేవు. కాలక్రమేణా వచ్చినా, వాటిని తురుము చేసికోడానికి,, అవేవో ఎండు కొబ్బరి తురిమే ఓ చిన్న స్టీలు దానితో పనైపోయేది. కానీ, ఈ కొత్త కొత్తగా, మార్కెట్ లోకి వచ్చే Food Processor ల ధర్మమా అని, ఆ క్యారెట్లన్నీ పై స్కిన్ తీసేసి, ఆ Food Processor లో వేసేస్తే హాయిగా నిమిషాల్లో పనైపోతోంది. ఈ మధ్యనే, మా పాత Food Processorమరీ ఎక్కువ చప్పుడు చేసేస్తోందని ( 12 సంవత్సరాలు విశ్వాసంగా పనిచేసింది, ఇంకా ఓపికుంది, అయినా ..) దానికి రిటైరుమెంటిచ్చేసి, ఓ కొత్తది Kenstar తీసికున్నాము. దానికేం వచ్చిందో ఠక్కు మని జామ్మైపోయింది. ఆ బ్లేడు రాదూ, దాన్ని తీయకుండా పనీ జరగదూ, పోనీ తురుమేనా సరీగ్గా అయిందా అంటే, నా అంత ముక్కలు. పైగా ఇంకా రుబ్బుకోవలసినవి ఇంకా ఉన్నాయి.

    పాపం పాతవి పాతవేనండీ అది ఓ మనిషవనీయండి, ఓ వస్తువవనీయండి. ఆపత్కాలంలో మనకి అవసరానికి వచ్చేసి, పని కానిచ్చేస్తాయి. వచ్చిన గొడవల్లా, మనం ఆ విషయం గుర్తించకపోవడమే!! మొత్తానికి, మా పాతది అటకమీద గుమ్ముగా పడుక్కున్న దానిని బయటకు తీసి, మొత్తానికి నిర్విఘ్నంగా పని చేసేసికుంది. చిత్రం ఏమిటంటే సాయంత్రం, మా ఇంటికెళ్ళినప్పుడు తెలిసిందీ, మా కోడలుక్కూడా ఇదే అనుభవం !Moral of the story ఏమిటంటే, మార్కెట్లో ఏవేవో వస్తున్నాయి కదా అని, అన్నాళ్ళూ పనిచేసిన వాటిని మరీ బయట పారేయఖ్ఖర్లేదు. ఓ అటకమీదో ఎక్కడో పడేస్తే దానిదారినది పడుంటుంది. ఎవరి కాళ్ళకీ చేతులకీ అడ్డం రాదు.అవసరానికి ఉపయోగపడేవి అవే !!!

    మొత్తానికి ప్రొద్దుట ఎనిమిదింటికల్లా, పూజ పూర్తిచేసికుని, తొమ్మిది రకాల ప్రసాదాలూ నైవేద్యం పెట్టేసికంది. పదకొండు గంటలకి అమ్మాయి వచ్చి, భోజనం చేసి వెళ్ళింది. మా ఇంటావిడ స్నేహితురాలు ఒకావిడ వచ్చి, వీళ్లిద్దరూ సాయంత్రం సౌందర్య లహరీ, లలితా సహస్రనామాలూ పారాయణ చేసికుని కార్యక్రమం పూర్తిచేసికున్నారు. సాయంత్రం మా ఇంటికి వెళ్ళి. మా ఇంట్లో కోడలు పూజ చేసికున్న అమ్మవారిని కూడా దర్శించుకుని, తనిచ్చిన తొమ్మిది ప్రసాదాలూ తీసికుని, మా లక్ష్మీదేవి ( మా మనవరాలు నవ్య), ‘ ఈవేళ రాత్రి నానమ్మ్త తోనే ఉంటానూ అనడం తో..” ఆ ముచ్చటకూడా తీర్చేసికుని, ఇంకో మనవరాలు తాన్యా, ఇంకో మనవడు ఆదిత్యలతో గడిపి, అగస్థ్య తో కబుర్లు చెప్పి ఇంటికొచ్చాము.

    కింద పెట్టిన తొమ్మిది ప్రసాదాలూ, ఏదో file photo అనుకోకండి. పైన ఇచ్చిన లింకులో చూస్తే తెలుస్తుంది… కిందటేడాది రవ్వ లడ్డూలూ, మైసూరు పాక్ ఈ ఏడాది లేదు… అదండీ విషయం వాటి బదులుగా బూరెలూ, కజ్జికాయలూనూ…

   ఏదో ఆ అమ్మవారి ధర్మమా అని కాలక్షేపం చేసేస్తున్నాము……

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– కాలక్షేపం…

    మనదేశంలో సచిన్ తెండూల్కర్ అభిమానులు చాలా మందే ఉన్నారు. అతన్ని ఏమైనా అంటే sacrilegious గా భావించి, నన్ను కూడా వెలేసినా వెలేస్తారు !!No issue.. ఈవేళ్టి DNA లో చదివాను. వ్రాసిన దానిలో చాలానే పాయింట్లున్నాయి. ఏ ఒక్కదానికీ సమాధానం ఇవ్వడం కొద్దిగా కష్టమేననుకోండి. మహ అయితే అభిమానులందరూ– ” ఏదో పిచ్చి పిచ్చి వార్తలొస్తూంటాయండి, ప్రతీ దానికీ “దేవుణ్ణి” సమాధానం అడుగుతామా ఏమిటీ...” అని కొట్టిపారేసినా పారేస్తారనుకోండి. Still it is an interesting read..SRT.

    Indian Express లో ఒక ఆసక్తి కరమైన వార్త చదివాను. పూర్వకాలంలో chastity belts అని విన్నాము. కానీ ఇక్కడ ఇచ్చిన వార్త sadism కే పరాకాష్ఠ.IE

    నెల రోజులనుండీ, హాస్పిటల్ కి వెళ్తూ, వస్తూ మొత్తానికి మనల్నందరినీ వదిలి వెళ్ళిపోయాడు… True Super Star Rajesh Khanna. పాపం అమితాబ్ వచ్చిన తరువాత, రొమాన్స్ genre కి రోజులెళ్ళిపోయాయి కానీ, రాజేష్ ఖన్నా ఆరోజుల్లో ఎంత ప్రఖ్యాతి చెందాడో కదా ! RIP

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–కర్తవ్యం, బాధ్యత…

    అవడం రెండు మాటలవొచ్చు, చాలా మంది, ఆ … పేద్ద తేడా ఏమిటిలెద్దూ అనికూడా అనుకోవచ్చు. ఆ రెండు పదాల మధ్య అర్ధం లో కూడా, ఓ బుల్లి వెంట్రుకవాసి తేడా మాత్రం ఉంది. నాకు తెలిసిన బుడి బుడి ఇంగ్లీషులో వీటిని Duty, Responsibility/Accountability అంటారని అనుకుంటున్నాను.
వీటి మధ్య ఉండే తేడా మన perception బట్టి ఉంటుంది. నా ఇంగ్లీషు నచ్చకపోతే తిట్టడం మాత్రంతిట్టకండి.

    అసలు ఈ గొడవంతా ఎందుకొచ్చిందంటే, ప్రతీ రోజూ ఉదయం 8.30 కి “మా” టీవీ లో బ్రహ్మశ్రీ చాగంటి కోటేశ్వరరావుగారి, ప్రవచనాలు వినడం ధర్మమా అని. ఈవేళ ప్రొద్దుట, ఏదో విషయం గురించి ప్రసంగిస్తూ ఈ పై పదాలగురించి ప్రస్తావించారు. అదన్నమాట ఈ టపాకి కారణం. చాగంటి వారి లాటివారు చెప్తే వినాలి కానీ, మీరు చెప్పే సోదంతా వినాలని రూల్ ఏమైనా ఉందా అంటే నేనేమీ చెప్పలేననుకోండి. ఆయన చెప్పవలసినవేవో చెప్పారు, నాకంటే పనీ పాటా లేదు కాబట్టి, ప్రతీ రోజూ ఈ ప్రవచనాలతోనే సరిపోతోంది. కానీ అందరి విషయమూ అలా ఉండదుగా, ఏదో నాకు తోచింది, నాకు వచ్చిన భాషలో చెప్దామని ఈ తాపత్రయం అంతానూ..

   ఇష్టమైతే చదవండి, లేదా దాటవేసేయండి. నా Duty మాత్రం నేను చేస్తాను. చూశారా నేను మొదట్లో మూడేళ్ళ క్రితం బ్లాగులోకం లోకి ప్రవేశించినప్పుడు, నేను వ్రాసే టపాలు, వాటిమీద వచ్చే వ్యాఖ్యలూ ( ఎన్నెన్నొచ్చేవండీ..) చూసి, అబ్బో మనమూ వ్రాయగలమూ, ఎంతోకొంతమందికైనా నచ్చుతున్నాయీ అనుకుని, ఓ “బాధ్యత” తో వ్రాసేవాడిని. ఎవరినీ నొప్పించకూడదూ, కొంతమందికైనా ఉపయోగపడాలీ అనుకుని, వ్యాఖ్యలు కూడా మరి అలాగే ఉండేవి. కానీ చదవగా చదవగా మొహం మొత్తేసినట్టుంది, నా టపాల మీదా ఓ టైప్ ఆఫ్... ఎందుకులెండి ఆ మాటనడం… దానితో ఏమయ్యిందీ, ఓ అలవాటైపోయిందికాబట్టి ఓ Duty లా చేస్తున్నాను కానీ, ఓ Responsibility లా చేయడానికి మనసు రావడం లేదు.అయినా నా గొడవెందుకులెండి, ఎవరికి నచ్చినా నచ్చకపోయినా రాస్తూనే ఉంటాను.

    ఇప్పుడు అసలు విషయంలోకి వస్తాను.చాలా మందికి గుర్తుండేఉంటుంది, ఇదివరకటి రోజుల్లో మనకి పాఠాలు చెప్పిన గురువులు, చదువు చెప్పడం ఓ Duty లా మాత్రం ఎప్పుడూ చెప్పలేదు. ఇంకో మెట్టు పైకి వెళ్ళి ఓ ” బాధ్యత” కూడా తీసికునేవారు. వారు చెప్పింది మనకర్ధమయిందా లేదా, లేకపోతే ఇంకోసారి చెప్పి, అప్పటికీ అర్ధం అవకపోతే ఇంటికి కూడా పిలిపించుకుని మరీ, చెప్పేవారు. ఏదో జీతం ఇస్తున్నారు కదా, సిలబస్ పూర్తిచేసేస్తే సరిపోలేదా అని ఎప్పుడూ అనుకునేవారు కాదు. మరి ఇప్పుడు ఎన్ని కోచింగ్ సెంటర్లలో, ఎన్ని కార్పొరేట్ కాలేజీల్లో అటువంటి వాతావరణం చూడకలుగుతున్నాము? ఆ మధ్యన హైదరాబాద్ లో ఓ Day Care Centre లో పాపం ఒక పాప, చపాతీ గొంతుకడ్డం పడి, ఊపిరాడక ప్రాణం విడిచిందిట.It was so sad.. కారణం ఏమిటీ, అక్కడుండే ఆయా, ఏదో పిల్ల తింటోందీ,టైముకి తింటోందా లేదా చూడ్డమే కదా మన Duty అనుకుందేకానీ, సరీగ్గా తింటోందా లేదా అని చూడాలని అనుకోలేదు. అక్కడే కర్తవ్యానికీ బాధ్యత కీ ఉన్న తేడా. Parents paid a heavy price.

    ఏ బ్యాంకుకైనా, ఎల్ ఐ సీ ఆఫీసు, అలాగని ఏ ప్రభుత్వ ఆఫీసుకైనా వెళ్ళి చూడండి. మనం నింపిన ఫారాలు సరీగ్గాఉన్నాయో లేదో చూడ్డం వరకే తమ కర్తవ్యం అనుకుంటారు కొంతమంది. ఓ సారి చూసేసి, “సరీగ్గా లేదండీ..” అనేసి మొహాన్న కొట్టేసి Next... అంటూ ఇంకోణ్ణి పిలుస్తారు. అంతేకానీ, తప్పెక్కడుందీ ఎలా సరి చేయాలీ అని మాత్రం చెప్పడు. అలాగని అందరూ అలా ఉంటారని కాదు, కొంతమంది Poor Souls ని కూడా చూస్తూంటాము. అలా కాదు మాస్టారూ, ఇలాగ నింపాలీ అంటూ ఓపిగ్గా చెప్త్పడమే కాదు, కొన్ని కొన్ని సార్లు వాళ్ళే నింపి పెడతారు కూడానూ. దీన్నే “బాధ్యత” అంటారు.రోజంతా ప్రజాసేవ చేయడమేనా మా పనీ, అనుకుని, ఇలా ఉపకారం చేసేవాడినికూడా వేళాకోళం చేస్తారు. దానితో ఆ మనిషికూడా, పోన్లెద్దూ మనకెందుకులే అనుకుని, ఎవడెలా పోతే మనకెందుకులే అనుకుని గుంపులో గోవిందా అయిపోతాడు. చూశారా ఈ so called Duty minded వారి నిర్వాకం ?

    ఈమధ్యన ఎక్కడ చూసినా ఎప్పుడో జరిగిన స్కామ్ముల్లో డబ్బు తినేసేరనో, ఎవడికో disproportionate assets విషయంలో సహాయం చేశారనో, మన IAS IPS Officers లను జైళ్ళల్లో పెట్టారు. వాళ్ళంటారూ, మా Duty మేము చేశామూ, అదికూడా తప్పేనా అని. ఇంక మన మంత్రులు, మేమేం చెయ్యమూ, ఆ ఆఫీసరు సంతకం పెట్టాడు కదా అని మేమూ సంతకాలు పెట్టేశామూ, ప్రతీ కాయితమూ చూసి సంతకాలు పెట్టాలంటే, ఇంక మాకేమీ పనే లేదా, ఎన్నెన్ని పనులుండవూ,భూకబ్జాలు చెయ్యాలి,డబ్బులు తినాలి, ఇంకో పార్టీవాణ్ణి తిట్టాలి, మనవాడికి టెండర్లిప్పించాలి, విదేశాల్లో చదివే మన పిల్లలకి ఎవడినో చూసి డబ్బిప్పించాలి ఎన్ని గొడవలూ? మాకేముందీ ఉండేదా అయిదేళ్ళు .. అంటూ. చివరకి ఎవడు చూసినా Duty చేస్తున్నాడంటాడే కానీ, ఆ రెండో దాన్ని గురించి మాత్రం ఎవ్వడూ ఎత్తడు… our life goes on...

    ఇంక ఇళ్ళల్లో పిల్లలకి చెప్పిచేయించడం ఓ కర్తవ్యం అనుకుంటే సరిపోదు. దాన్ని ఓ బాధ్యతలాగే తీసికోవాలి. రేపెప్పుడో మన పిల్ల ఇంకో ఇంటికి వెళ్ళవలసినదే. అక్కడ ఏదైనా తేడా ( పిల్ల నడవడిక, మాటల్లో) వస్తే, అత్తారింట్లో చివాట్లు తినేది, మన పిల్ల కాదు, మనమే, “ అబ్బ ఏం పెంపకమండీ, ఓ మాట తీరువైనా నేర్పలేదు ఆ మహా తల్లి, అసలు వాళ్ళమ్మని అనాలి...” అంటూ.అలాగే కొడుకు విషయం లోనూ, ” ప్రతీ రోజూ నిత్యసంధ్యావందనం లాగ చెప్తూనే ఉన్నామండీ, వాడు వినడం లేదూ..” అనుకుని ఓ డ్యూటీ చేసేసికున్నట్టు, ఓ సీడీ పెట్టేస్తే సరిపోతుందా, ఒకటికి పదిసార్లైనా చెప్పి, ఆ పిల్లాడిని సరైన మార్గం లో పెట్టే బాధ్యత తల్లితండ్రులదే గా.

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–never ending problem……

    ఆ మధ్యన హిందీలో 3 Idiots, తెలుగులో ” బొమ్మరిల్లు” సినిమాలొచ్చాయి. ఏదో నాకు తెలిసినవి ఇవి మాత్రమే. ఇంకా చాలా నే ఉండుండొచ్చు. తెలిస్తే చెప్పండి. నాకు జ్ఞానబోధ చేసిన వారవుతారు. ఆ రెండు సినిమాల్లోనూ theme అయితే దాదాపు ఒక్కటే. తల్లితండ్రులు, పిల్లలకి వాక్స్వాంతంత్రం ఇవ్వకుండా, తమకి ఇష్టమైనదే చేయమంటారని. ఎంత చెప్పినా ఈ రోజుల్లో ప్రతీ అమ్మాయికీ, అబ్బాయికీ ఈ topic చాలా ఇష్టమైనది కావడంతో ఈ రెండు సినిమాలూ సూపర్ డూపర్ హిట్ అయిపోయాయి. హిందీలో ఎలాగూ అయింది కదా అని, దర్శకుడు శంకర్ దాన్ని తెలుగులో “స్నేహితుడు” అని కూడా తీశాడు. ఇప్పుడు ఈ టపా తెలుగులోంచి, హిందీలోకీ, హిందీలోంచి తెలుగులోకీ తీసే సినిమాల గురించి కాదు. అయినా వాటిగురించి చెప్పేదేమిటిలెండి, ఓ హిందీ సినిమా వచ్చిందంటే, దానిని హిందీ లోకి డబ్ చేసి అదే నటీనటులతో ఓ వెర్షనూ, మళ్ళీ ఎవడికో నచ్చిందని, ఆ సినిమా రైట్లు కొనేసి, మళ్ళీ హిందీలోనూ అదే కథా, మక్కికిమక్కీ అవే సీన్లతోనూ, మహ అయితే ఓ ఐటం సాంగో, రేప్ సీనో added attraction గా పెట్టేసి ఓ ఏడాది లోపల హిందీ సినిమాకూడా చూసేస్తున్నాము. పైగా మన చానెళ్ళలో కూడా, ఈ మూడు రకాల సినిమా ( original, dubbed and hindi version) లు ఒకే రోజున మన తెలుగు చానెల్లోనూ, అదేదో UTV ట, దాంట్లోనూ, SET MAX, Star Gold ట దాంట్లోనూ కూడా చూసే దౌర్భాగ్యం కూడా అనుభవిస్తున్నాము. అది మన దురదృష్టం !!

ఆతావేతా చెప్పొచ్చేదేమిటంటే పైన చెప్పిన రెండు సినిమాల్లోనూ కూడా థీమ్ ఏమిటీ, మళ్ళీ చెప్పడం ఎందుకులెండి? ఒక్క విషయం గుర్తు చేసుకోవాలి, ఈ ప్రక్రియ- ” తల్లితండ్రులకే ఇష్టమైనవి తమ తమ పిల్లల మీద రుద్దుతున్నారూ..” అన్నది ఈవేళ్టికీవేళ వచ్చిందేమీ కాదు. యుగయుగాలనుండీ జరుగుతున్నదే. ఇదివరకటి వారికి చెప్పే ధైర్యం ఉండేది కాదు, ఇప్పటివారికి తల్లితండ్రులు ఇచ్చిన so called freedom వల్ల చెప్పుకోకలుగుతున్నారూ, దానికి సాయం ఈ సినిమాలూ, సీరియళ్ళూ తోడోటి.That simply is the difference. కానీ ఆ విషయం ఒప్పుకోడానికి రెడీగా లేరే ఇప్పటి వారు!

అసలు చదువు అనేది ఎందుకు చెప్పిస్తున్నారూ, ఏదో నాలుగాకులు చదివి, వాడి పొట్ట వాడు పోషించుకుంటాడనే కదా. ఇదివరకటి రోజుల్లో, మహ అయితే ఓ మామూలు డిగ్రీ ఉండేది. దానికీ ఓపికలేకపోతే ఓ డిప్లొమా. ఓ డిగ్రీ చేతబట్టుకుంటే, ఓ తాలూకాఫీసులో గుమాస్తాగానో, నగరాల్లో ఏజీ ఆఫీసుల్లోనూ చేరేవారు. ఇంతకాలమూ, మనం ఎలాగూ పాట్లు పడ్డాము కదా, మళ్ళీ పిల్లాడిక్కూడా ఈ తిప్పలెందుకూ , ఇంతకంటే మంచి ఉద్యోగం లోనే బాగుపడతాడూ, అని మనసారా కోరుకుని, తల తాకట్టు పెట్టి, అప్పులు చేసి చదివించేవారు. నూటికి యాభై మంది ఇలా పైకి వచ్చిన వారే. కారణం ఆ రోజుల్లో ఓ బోర్డు స్కూల్లో సెకండరీ గ్రేడ్ , పి.టి, తెలుగు పండిట్ etc..etc.. లాటివే కదా ఉద్యోగాలూ. జీతాలా అంతంత మాత్రం, ఇంటినిండా పిల్లలూ, చుట్టాల ఒత్తిళ్ళు, ఎక్కడ చూసినా ఇవే కదా పరిస్థితులూ? ఏదో డాక్టరీ, ఇంజనీరింగు కే మొదటిపీట వేసేవారు. పైగా ఆ రోజుల్లో ఇప్పుడున్నన్ని faculty, లు కూడా ఎక్కడుండేవి? ఇప్పుడు జీవితంలో ఎటువంటి దానికైనా ఓ డిగ్రీ/ డిప్లొమా వచ్చేశాయి.అదేమిటో ఎవణ్ణి చూసినా అదేదో subject లో డిగ్రీ చేశాననేవాడే. పైగా వాటికీ ఓ వరసా వావీ లేవు. ఈ స్పీడు చూస్తూంటే, ఎప్పుడో ఒకప్పుడు…Degree in Hoarding, Diploma in Smuggling, Post Graduation in Kidnapping, Short Term Course in Rape. Full time Degree in Extortion and Black Mailing అనేవి వచ్చినా ఆశ్చర్యపడఖ్ఖర్లేదు… ఎవడిష్టం వచ్చిన వాటిలో వాడిని చదువుకోమనండి. కాదూ కూడదూ అనుకుంటే వాళ్ళ పిల్లల్ని చదివించుకోమనండి.

ఇంజనీరింగులూ, మెడికల్ ఎడ్యుకేషనూ అంత అవసరం లేదనుకుంటే, మరి వీధి వీధికీ అన్నేసి కాలేజీలెందుకుట? అవేవో ఎంశాట్లూ, ఇంకోశాట్లూ, సీఈటీ లూ ఎందుకుట. పైగా వీటన్నిటికీ కోచింగులంటూ అన్నేసి ఆదిత్యలూ, నారాయణలూ, చైతన్యలూ ఎందుకుట? దీనివల్ల తేలిందేమిటయ్యా అంటే, ఎన్నేసి సినిమాలు వచ్చినాbottom line ఏమిటీ అంటే, చదువుకునే ప్రతీ వాడూ మొదటి ప్రిఫరెన్స్ వీటికే ఇస్తాడూ అనే కదా. మరి ఈమాత్రం దానికి, పాపం ఆ తల్లితండ్రుల్ని day in and day out ఆడిపోసుకోడం ఎందుకూ అంట?

ఇంక కొంతమందుంటారు, అసలు నాకు ఫలానాది చదవాలని లేదండీ, ఏదో అమ్మా నాన్నా చెప్పారు కదా అని చేరిపోయానూ, అసలు నా ఇంటరెస్ట్ ఫలానాదండి.I love music, I love cricket, I love సింగినాదం జీలకర్ర... అంటూ passion ల గురించి హోరెత్తించేయడం. కానీ ఇన్నిటిలోనూ, వాళ్ళ తల్లితండ్రులకి కూడా ఓ passion ఉందీ, That is nothing but to see their offspring shine in life.. అనేది అన్న విషయం మర్చిపోతున్నారు. తేరగా దొరికేది తల్లితండ్రులే కదా. పాపం వాళ్ళేమో..” నిజమే కాబోసు అనవసరంగా వాణ్ణి ఇంజనీరింగు చదివించాము, వాడిక్కవల్సిందేదో చదివించినా పోయేది..” అనేఓ అనవసరమైన guilty feeling లోకి దించేస్తున్నారు.

Passion అనేదుండకూడదనడం లేదు. ప్రతీ వాడికీ ఆ passioనే లేకపోతే, జీవితంలో పైకి రానే లేడు. కానీ దానికి తల్లితండ్రులే బాధ్యులూ అనడం మాత్రం భావ్యంగా లేదు. ఈమధ్యన కొంతమంది తల్లితండ్రుల్నీ చూస్తున్నాము, కొడుకు చదవనన్నాడనో, లేక ఇంకో కారణం చేతో మొత్తానికి ఇంజనీరింగూ, మెడిసినూ కాకుండా ఇంకోదాంట్లో చేర్పిస్తున్నారు. ఇది బయటకి కనబడే picture. తెరవెనక్కాల జరిగిన భాగవతమూ, పిల్లాడితో జరిగిన arguemenటూ, మొత్తుకోడాలూ, వగైరాలు బయటకి రావనుకోండి.పైకి మాత్రం ideal parent గా ఓ పోజెట్టేసికోవచ్చు.పైగా అడిగినవాడికీ, అడగనివాడికీ చెప్పుకోడం.. final choice వాడికే ఇచ్చేసేమండి అంటూ… This is the biggest joke of the century.. ఏ తండ్రీ కొడుకు చదువు విషయంలో..” రా నాన్నా, నీకే కోర్సులో చేరాలనుకుంటే దాంట్లోనే చేరు, ఏ కోర్స్సులోనూ చేరనూ అంటావా, పోనీ ఓ క్రికెట్టో, హాకీయో ఆడుకుంటూండూ, వగైరా..వగైరా..” లు, కూతురు పెళ్ళి విషయంలో..” అలాగా అమ్మా, ఆ పిల్లాడంటే అంత ఇష్టమా తల్లీ, పోన్లే వాణ్ణే చేసుకో తల్లీ...” అని అంటారనుకోడం, సినిమాల్లోనూ, సీరియళ్ళలోనే జరుగుతాయి, అంతేకానీ నిజ జీవితాల్లో కాదు. ప్రతీ తండ్రీ ముందు ఓ రాయి వేస్తాడు, convince చేయడానికి ప్రయత్నమూ చేస్తాడు. చివరకి ఏదారీ లేక నోరుమూసుకుని ఒప్పుకుంటాడు.

ఈవేళ నాకో మెయిల్ వచ్చింది. ఏమైనా ఉపయోగిస్తుందేమో చూడండి ఇక్కడ.

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– కొన్ని ఒప్పుకోలేని నిజాలు…

    Satisfaction కీ Delight కీ ఉన్న తేడాల వలనే ఈ రోజుల్లో, జనాలమీద చాలా ఒత్తిళ్ళు వస్తున్నాయని నా అభిప్రాయం. ఇదివరకటి రోజుల్లో ప్రతీవాడికీ Satisfaction అనేదొకటుండేది. ఓ పిల్లో పిల్లాడో పుట్టడం, వాళ్ళ చదువూ, సంధ్యా, పెళ్ళీ, పురుళ్ళూ, ఈ మధ్యలో ఓ కొంపోటీ తయారుచేసేసికుంటే చాలు, అమ్మయ్యా మన జీవితానికి ఓ అర్ధం ఉంది. చేయవలసిన పనులన్నీ సంతృప్తికరంగా చేయకలిగానూ అనే ఓ Satisfaction ఉండేది. మరీ అందనివాటికోసం అర్రులు చాచకుండా, ఏదో జీవితం గడిపేసేవారు. Ofcourse అదీ ఓ జీవితమేనా అని అనుకునేవారిని ఈ రోజుల్లో చూస్తున్నాము.Thats a different matter.

1990 దశకంలో reforms వచ్చిన తరువాత పూర్తి నక్షా యే మారిపోయింది. ప్రతీవాడూ, వాళ్ళ వాళ్ళ Satisfaction యొక్క benchmark మార్చేసి Delight లోకి దిగిపోయారు. కారణం కాంపిటీషన్.అవతలివాడికంటే ఎక్కువ గా ఉండాలి, అనే సూత్రమే ఇప్పుడు. ఎక్కడ చూడండి, అవతలివాడికంటే మనం ఓ ఆకు ఎక్కువ చదివామని చూపించేసికోవాలనే తపన ప్రతీ sector లోనూ వచ్చేసింది. దానికి సాయం ఈ Management, Quality గురువులు కూడా ఊదరకొట్టేస్తున్నారు. కస్టమరు ఇదివరకటి రోజుల్లో ఏదో ఒకటుంటే చాలనుకునేవాడు. మరి ఇప్పుడు అలా కాదూ, ప్రతీ కస్టమరుయొక్కా Delight కోసం మనం strive చేయాలీ అంటూ, పనిచేసే ప్రతీవారికీ జ్ఞానబోధ చేయడం మొదలెట్టారు. నిజమే ఎక్కడ గొంగళీ అక్కడే అన్నట్టుంటే ఎలా కుదురుతుందీ? కానీ, అన్ని విషయాలూ పరిగణలోకి తీసికుని మరీ చేయాలి పనులు.అంతేకానీ, ఏదో పుస్తకాల్లో వ్రాశారూ, ఆయనెవరో మేనేజ్మెంటు గురు చెప్పారూ అనుకుంటూ వెళ్తే, కష్టాలొచ్చేస్తూంటాయి.

ఉదాహరణకి మన విజయ్ మాల్యా ని తీసికోండి, అదేదో Customer Delight అంటూ, కింగ్ ఫిషర్ సర్వీసుని ప్రపంచస్థాయికి తీసికెళ్ళడానికి ప్రయత్నమైతే చేశాడు, కానీ చివరకి ఏమయింది? అలాగని రాతియుగంలో లా ఉండమని కాదు. మిగిలినవాళ్ళకి మాత్రం లేదా ఆయనలా చేయాలని? కొద్దిగా తమ తాహతు, స్థోమతా దృష్టిలో పెట్టుకుని, చేశారు. అలాగే బియాని ఫ్యూచర్ గ్రూప్– ఎక్కడ పడితే అక్కడ తెరిచేశారు వాళ్ళ Pantaloon Outlets. చివరకి 7000 కోట్ల అప్పుల్తో దాన్ని అమ్ముకోవాల్సొచ్చింది. ఇవన్నీ పేద్ద పేద్ద Corporate వ్యవహారాలు. ఏది ఏమైనా తట్టుకోనూ కలరు, ప్రభుత్వాలు మారగానే వాళ్ళ వ్యవహారాలు చక్కబెట్టుకోనూగలరు.

వచ్చిన గొడవల్లా మన మామూలు ఉద్యోగస్థులకి. ఏదో పేద్ద కంపెనీ లో ఉద్యోగం వచ్చేసిందీ, లక్షల్లో జీతాలూ, ఇంక మనకేమిటిలే అనుకోడం,ఉండడానికి ఓ పేద్ద ఫ్లాటూ, ఓ కారూ మరీ అలాటిదిలాటిది కాదు, మార్కెట్ లోకి వచ్చిన లేటెస్ట్ మోడల్.పిల్లలకి ఏడాదికి లక్షల్లో ఫీజులు వసూలు చేసే చోట ఎడ్మిషన్లూ, ప్రతీ ఏడాదీ బయటి దేశాలకి ఓ holiday trip, ఇంట్లో అన్ని రకాల గాడ్జెట్లూ ఒకటేమిటి, డబ్బుతో కొనకలిగినవన్నీ నిమిషాల్లో సమకూర్చుకోడం.డబ్బుకేముందిలెండి, అది లేకపోతే క్రెడిట్ కార్డులెలాగూ ఉన్నాయి. ఇంకా లైఫ్ లో ఫలానా గ్రేడ్ లోనే కదా ఉన్నామూ, ఇప్పుడే ఇంతంత జీతాలొచ్చేస్తుంటే, ముందు ముందు ఇంకా ఎంత ఎదిగిపోతామో అనేసికుని, తన Satisfaction ని Delight లోకి మార్చేసికోవచ్చనుకుంటాడు. ఈ రెండోదుందే చాలా డేంజరస్, ఓ వ్యసనం లాటిది. ఒకసారి బుర్రలోకి వచ్చిందంటే వదలదు.

ఇంట్లో ఒక్క కారుంటే చాలదు, భార్యకోటీ, పిల్లలకోటీ మళ్ళీ అవి ఎలాగుండాలంటే, తన ఫ్రెండు కార్లకంటే ఓ మెట్టు ఎక్కువ ! అవతలివాడు కుళ్ళుకు చావాలి మన దగ్గరున్న కార్లు చూసి. ఏదో ఓ ఇల్లుందికదా అని ఇంకో రో హౌసో ఇంకోటేదో కొన్నాడంటే అర్ధం ఉంది పోనీ investment కోసం అనుకోవచ్చు. ఎప్పుడైనా అవసరం వస్తే, కొంతలోకొంత లాభం రావొచ్చు. మళ్ళీ ఇక్కడా “లాభం” అనే ప్రలోభం లో ఉంటారు. ఇరవై ఏళ్ళకీ మనవాడు కట్టిన EMI లు లెఖ్ఖలోకి వేసికుంటే ఆ ముచ్చటా తీరిపోతుంది. కానీ ఈ పోటీలమీద కార్లేమిటండి బాబూ? ఈ కార్లనేవి functional గా ఉండాలా లేక Delight కోసమా? వాళ్ళదగ్గర డబ్బులున్నాయీ, కొనుక్కుంటున్నారూ, మీకెందుకూ అసలు ఏడుపూ అనొచ్చు. అక్కడికే వస్తున్నాను. ప్రతీ కంపెనీ వాడూ, పెద్ద పెద్ద పొజిషన్లలో ఉన్నవారిని కూడా ఈ మధ్య చెప్పా పెట్టకుండా టుపుక్కున తీసెస్తున్నారుట. ఎక్కడ చూసినా ఇదే గొడవ. అవును ఆ కంపెనీ వాడికి పెద్దపెద్ద జీతాలిచ్చి ఓ మనిషిని పోషించే బదులు, వాణ్ణి తీసేసి ఆ స్థానం లో పదిమందిని కొత్తవాళ్ళని చేర్చుకోడం చవకనుకుంటాడు. దానితో ఎంత సీనియర్ పొజిషన్ లో ఉన్నవాడికైనా సరే ఈ రోజుల్లో ఉద్యోగాల గారెంటీ లేదు. కానీ వీళ్ళు మాత్రం ఆ Delight వ్యసనంలోంచి బయటపడలేకపోతున్నారు…. ఏమో ఇది నా అబ్జర్వేషన్, అందరూ ఒప్పుకోవచ్చు కానీ అదిమాత్రం bitter truth....

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– ఇంకో ఏడాద్దాకా ఫరవాలెదు….

    అమ్మయ్య ఇంకో ఏడాద్దాకా ఫరవాలేదు, హాయిగా ఉండొచ్చు.Olympics, FIFA World Cup, Winter Olympics etc... లాటి పెద్ద పెద్ద events ఎప్పుడు ఎక్కడ జరగాలో ఎనిమిదేళ్ళ ముందర నుంచీ fix చేసేస్తారుట. ఈ events ని host చేసేవాళ్ళు, ప్రిపరేషన్లు చేసుకోవచ్చనీ, ఆ సందర్భంలో ఏదో కొద్ది కొద్దిగా కక్కూర్తులు పడొచ్చనీ ( మా సురేష్ కల్మాడీ లాగ!), ఏది ఏమైనా టైముకి అన్నీ సమకూర్చేలా అంతా హడావిడే. ఇలా ముందుగానే తెలియచేయడంతో పన్లు కూడా సావకాశంగా చేసికోవచ్చు. ఏదో దేశాలూ వగైరాలంటే కావలినన్ని సదుపాయాలూ, man powerలూ ఉంటాయి. గొడవ లేదు. ఏదో పిల్లకి పెళ్ళి చేయాలంటే చూడండి, ఇంట్లో అంతా హడావిడే. ప్రతీవాళ్ళూ ఆ రోజు దగ్గరకొచ్చేసరికి ఉరకలూ పరుగులూనూ. ఒక్కళ్ళకీ మనశ్శాంతుండదు. పైగా పెళ్ళికూతురి తల్లితండ్రులకైతే మరీనూ. మొగపెళ్ళివారికి కోపాలూ అలకలూ రాకుండా చేయగలమో లేదో, వాళ్ళకి క్యాటరింగూ అదీ సరీగ్గా చేస్తామో లేదో, వాళ్ళకి విడిదులూ, మర్యాదలూ సరీగ్గా చేస్తామో లేదో అనుకుంటూ, ప్రతీ దానికీ టెన్షనే.

    ఈ ఉపోద్ఘాతమంతా దేనికీ అంటే, మా ఇంటావిడ ప్రతీ నెలా ఇంకొందరు వాళ్ళ ఫ్రెండ్స్ తో అదేదో కిట్టీ పార్టీ లాటిది చేసుకుంటూంటారు.దీంట్లో చిట్లూ, పాటలూ లాటివుండవులెండి, ఏదో నెల నెలా ఓ ఫిక్సెడ్ అమౌంట్ ఇవ్వడమూ, ప్రతీ నెలా ఓ చీటీ తీయడమూ, అలా చిట్ వచ్చినవాళ్ళింట్లో మీటింగూ, వాళ్ళకి లంచీ , ఓ నాలుగ్గంటల పాటు కబుర్లు చెప్పుకోడమూ, అందరూ ఇచ్చిన డబ్బులు బ్యాంకుల్లో వేసికోడమూ,పై నెల నుంచి, ఈ చిట్ వ్యవధి పూర్తయేదాకా మొగుడనబడే పక్షి నెలనెలా డబ్బులు కడుతూండడమూ. పాపం మా ఇంటావిడ అలా కూడబెట్టిన డబ్బులు కావలిస్తే తీసికోండీ పోనీ అని అంటూంటుంది, మొహమ్మాటానికి, ఆ offer కూడా 24 గంటల్లో expire అయిపోతుంది.అదృష్టం బాగుందా ఒప్పుకోడం. లేదా అదేదో rain cheque లాగ, అవసరార్ధం అడుగుతూండడం. రెండో దే హాయి లెండి, మన క్రెడిబిలిటీ కూడా పెరుగుతుంది.

    క్రిందటి సారి పదిహేనో నెలలో వచ్చింది. ఏ నెలకానెల, పై నెలలో మన పేరొస్తుందేమో అని ఓ suspence, expectation లాటివుండేవి. ప్రతీ నెలా డబ్బులిచ్చేటప్పుడు, నా లెక్చరూ… ఊరికే నెలకీ రెండేసి వేలివ్వడమూ, ఓ నయా పైసా లాభం లేకుండా ఏడాది పొడుగునా కట్టుకుంటూండడమూనూ అంటూ ( నా ఉవాచ). ఇదే ఏ బ్యాంకులోనైనా వేసికుంటే వాడు వడ్డీయేనా ఇచ్చేవాడూ అంటూ నేనూ, ఏదో పాత ఫ్రెండ్స్ ని కలుసుకోడానికే కదా ఇవన్నీనూ, ఈ మాత్రందానికే పేద్ద రాధ్ధాంతం చేసేస్తున్నారూ, ఏమైనా మణులడిగానా, మాణిక్యాలడిగానా అంటూ తనూ, ప్రతీ నెలా ఏ ” నెలా తప్పకుండా” దెబ్బలాడుకోడమూనూ. నెల మొదటి వారం వచ్చేసిందంటే ఇదో కాలక్షేపం !!!

    ఈసారి ఈవిడకి నాలుగో నెలకే వచ్చెసింది ! పైగా మొదటి పేరాలో చెప్పానే అలాగ కిందటి నెలలోనే చెప్పేశారు. ఇంక చూడండి హడావిడి. నెల రోజుల్నుంచి ఒక్కరోజు మనశ్శాంతి లేదు. ప్రతీ దానికీ హడావిడే. మా అమ్మాయి పెళ్ళిక్కూడా, ఇంకో ఊరునుంచి పూణె వచ్చి పెళ్ళి చేసినప్పుడు కూడా ఇంత హైరాణ పడలేదు. ప్రతీ దానికీ ఖంగారే. తను ఖంగారు పడిపోవడమూ, నన్ను ఖంగారు పెట్టేయడమూనూ. అమ్మమ్మ..మ్మమ్మమ్మ... ఎంత హడావిడండి బాబూ.

    మెనూ ఏమిటీ, బయట్నుంచి తెచ్చేద్దామా పోనీ… వద్దులెండి మన వంటకాలంటే మా ఫ్రెండ్సందరికీ ఇష్టం, పైగా నా చేత్తో చేసినవి చాలా బావుంటాయంటారుకూడానూ అంటూ ప్రతీ రోజూ ఏదో ఓ టైములో దీనిగురించే చర్చ. ఇంకో తెలుగావిడున్నారులెండి వీళ్ళ గ్రూప్ లో, అవిడకి మొదటి నెలలోనే వచ్చేసింది, ఆ ఇంటాయన ప్రతీ నెలా డబ్బులు కట్టుకుంటున్నాడు! ఈవిడేం చేసేస్తోందో అని అవిడకి ఆత్రుత, మళ్ళీ ఆవిడతో చెప్పకూడదూ అంతా సస్పెన్సూ. ఏదో ఒకటీ బయట్నుంచైతే ఓ రోజు ముందర చెప్పేయ్, తీసికొచ్చి పెట్టేస్తానూ అని నామట్టుకు నేను చెప్పేశాను. అంతదృష్టంకూడానా.. మొత్తానికి ఓ మెనూ decide చేసేసింది. కొబ్బరి రైస్సూ, దోశలూ, సాంబారూ, మజ్జిగ పులుసూ, ఓ స్వీటూ, ఎవరో ఈవిడ చేసిన వడలు మెత్తగా దూదిలా ఉంటాయన్నారుట, మళ్ళీ అదోటీ, దాంట్లోకో పచ్చడీ. ఇప్పటికి మొత్తానికి sketch డ్రాయింగు బోర్డు మీదకొచ్చింది. ఇంక execution part మిగిలింది.

    అక్కణ్ణుంచి నా role ప్రారంభం! కోకోనట్ రైసు ఊరికే వస్తుందా, దానికి కొబ్బరికాయలుండాలి, వాటిని కొట్టాలి, మళ్ళీ వాటిని చిన్న చిన్న ముక్కలు చేయాలి, అవన్నీ మిక్సీ లో పడేసి పాలు తియ్యాలి ( పాపం ఆ పాల సంగతేదో తనే చూసుకుందిలెండి)

    మర్నాడు ఆ వడలేవో చేయడానికి మినప్పప్పేదో నానబెట్టాలికదా, అప్పుడొచ్చి అడుగుతుందీ, “ఇది మినప్పప్పేనంటారా, మరీ చిన్నగా ఉంది పప్పూ, పెసరపప్పేమోనండీ...”, నాకూ అవునేమో అనిపించింది నిజం చెప్పొద్దూ… ఏదో మొత్తానికి డిసైడయిపోయి, దానికి మినప్పప్పని పేరెట్టేసింది. లేకపోతే అంత రాత్రి బయటకెళ్ళి మళ్ళీ మినప్పప్పెక్కడ తీసుకురానూ, పొద్దుటకల్లా నానాలంటే ఉన్నదేదో నీళ్ళల్లో ఇప్పణ్ణుంచీ పెట్టకపోతే పని జరగదు. ఇంక రాత్రంతా ఖంగారే… ఓ రాత్రివేళ లేచి అది మినప్పప్పేనంటారా అనడం.. మహా అయితే పెసర పుణుకులవుతాయి, ఈ మాత్రందానికి నన్ను ఖంగారు పెట్టేయడం.

   ఇంక దోశలకోసం పిండి తయారు చేసి ఓ గిన్నెలో పెట్టుకుంది. మళ్ళీ దానిగురించో ఖంగారూ, “సరిపోతుందంటారా, పోనీ బయట్నుంచి రెడీమేడ్ దో ప్యాకెట్టు తెచ్చి ఉంచుతారా ఏమిటీ....”.

    ఇంకోటండోయ్ మర్చేపోయాను,,, సాంబారులోకి చిన్న ఉల్లిపాయలు… వాటిని ఒలవాలంటే ప్రాణం మీదకొస్తుంది.ఈవిడేమో డైనింగు టేబిలూ అవీ, చకా చక్ మని క్లీన్ చేసేసి పెట్టేసికుంది. ఆ ఉల్లిపాయలు తెచ్చి, ఓ న్యూసు పేపరేసికుని ఒలవడం మొదలెట్టాను. మధ్య మధ్యలో వచ్చి చూడ్డం, తను క్లీను చేసి పెట్టిన టేబిల్ మీదెక్కడ ఆ ఉల్లిపాయల తొక్కలేసేస్తున్నానో అని ! ఆ మాత్రం తెలియదా నాకూ, నలభై ఏళ్ళ కాపరం… ఈలోపులో మర్నాటికి కావలిసిన స్టీలు పళ్ళాలూ, స్పూన్లూ, కటోరీలూ వంటింట్లో కింద ఓ గుడ్డేసి, వాటిమీద క్లీన్ చేసి ఆర పెట్టడం, ఒకటా రెండా పదహారు మందికి ప్లేట్లూ, రెండేసి కటోరీలూ... మాకున్నదా ఓ బుల్లి కిచెనూ, దాంట్లో ముప్పాతిక భాగం ఈ “ఆరపెట్టడానికే” సరిపోయింది. కిచెన్ లోకి అడుగెట్టకూడదూ, మళ్ళీ ఏ నీళ్ళ తుంపర్లేనా పడి మరకలైపోతే… ఓర్నాయనోయ్…

    మర్నాడేమో ఈవిడకి ఓ mystery shopping assignment అది కూడా ఈవిడపేర్నే.. మళ్ళీ చివాట్లూ… మీరెప్పుడూ ఇంతే, నా పార్టీ రోజునే ఏదో ఒకటి పెట్టేసికుని, బయటకు పారిపోతారు… అంటూ… నేనేమైనా కావాలని చేశానా, ఏదో కాలక్షేపమూ…ఆ కబురూ ఈ కబురూ చెప్పేసి, పదింటికల్లా వెళ్ళి, ఈవిడ పార్టీ మొదలెట్టేలోపల పన్నెండున్నరకల్లా వచ్చేస్తానని బయటకెళ్ళిపోయాను. అలా కాకుండా పోనీ ఇంట్లోనే ఉండిపోదామా అంటే, ఏదో ఒక దానికి ఖంగారు పడిపోయి, నన్ను ఖంగారు పెట్టేస్తుంది, అంతకంటే ఇదే హాయి...

   నా ఖర్మకాలి, నేను వచ్చేసరికి రెండున్నర అయిపోయింది. తీరా చూద్దునుకదా, ఆ పదిహేనుమందీ రానూ వచ్చారూ, హాయిగా ప్లేట్లల్లో పెట్టుకుని తిననూ తిన్నారు, నాకు మాత్రం విడిగా ఓ ప్లేట్లో ” మడిగా” పెట్టేసింది…. అలా కథ సుఖాంతం……

    ఈ ఏడాదికి అయింది. మళ్ళీ ఇంకో పది నెలలపాటు ప్రతీ నెలా ఎవరింటికో వెళ్ళడం, డబ్బులిచ్చేయడం… ఓ ఆటో కుదిర్చేసి ఆవిణ్ణి పంపెస్తే సరిపోతుంది…..

%d bloggers like this: