బాతాఖాని-లక్ష్మి ఫణి కబుర్లు–OLYMPICS

    మా అబ్బాయి హరీష్ ఒలింపిక్స్ సందర్భంగా టెండర్ లీవ్స్ తరపున ఒక కార్యక్రమం ఆన్ లైన్ లో ఒక కార్యక్రమం నిర్వహిస్తున్నాడు. వివరాలు ఇక్కడ చూడండి…..

Advertisements

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– లాండ్రీలో బట్టలిచ్చినప్పుడు చీరల రంగులతో పాట్లు….

    నేను అప్పుడెప్పుడో ఓ టపా వ్రాశాను. లాండ్రీ వాడికి బట్టలు, అదీ ఇంటావిడ చీరలు ఇచ్చి, వాటిని తిరిగి తీసికున్నప్పుడు, మన ఈతి బాధల గురించి. అలాటి పరిస్థితి మనలో చాలా మందికొస్తూంటుంది. కొందరు చెప్పుకుంటారు, కొంతమందికి మొహమ్మాటం చెప్పుకోడానికి. ఈ రోజుల్లో చాలామంది భార్యాభర్తలిద్దరూ ఉద్యోగం చేసే పరిస్థితే. ఏదో మగాళ్ళైతే ఓ డ్రెస్ రెండు రోజులు వాడేస్తారు కానీ, ఆడవారికి ఇది సుతరామూ ఇష్టం ఉండదు. కారణాలు చాలానే ఉన్నాయనుకోండి. “అదేమిటి మాడం ఇవేళ కూడా నిన్నటి డ్రెస్సే వేసికున్నారేమిటీ” అని ఎవరైనా అంటారేమో అన్నది ముఖ్యమైన ఫీలింగుట ! నాకో విషయం అర్ధం అవదూ.. ఆఫీసుల్లో పనిచేసేవాళ్ళందరికీ ఇంకో పని లేదా, అవతలి వాళ్ళు ఏం బట్టలేసికున్నారూ అని చూడ్డం తప్ప? ఏమిటో అన్నీ సమస్యలే…
పోన్లెండి, కారణం ఏదైనా working women లకి, వారానికి మూడు డ్రెస్స్సులూ, ఓ రెండు చీరలూ తప్పవు. అదృష్టం కొద్దీ 5 Day week ధర్మమా అని, కొంతలో కొంత రక్షింపబడ్డారు. శనివారం వచ్చేసరికి, అప్పటిదాకా ఉపయోగించిన బట్టలన్నీ, ఓ వాషింగ్ మెషీన్ లో పడేసి, మధ్యాన్నం ఎండుంటే, ఎండేసి, సాయంత్రం,ఆ ఎండిన బట్టలన్నీ ఓ పేద్ద క్యారీ బాగ్గులో పెట్టి, ఆ poor soul భర్తతో,” రవీ/హరీ/వెంకీ/( ఈరోజుల్ల్లో సుబ్బారావూ, వెంకటరావూ,సాంబశివరావులు ఉండరు కాబట్టి) బయటకెలాగూ వెళ్తున్నావూ, ఈ బట్టలు press చేయడానికిచ్చేసి వెళ్ళూ”, అని ఆ మూట చేతిలో పెడతారు.ఆదివారం ఇచ్చేయమనూ, అని కూడా చెప్తారు. పాపం ఈ yours obediently ఓ చేతిలో హెల్మెట్టూ, ఇంకో చేతిలో బైక్కు తాళాలూ, రెండో చేతిలో ఆ ప్యాకెట్టు పట్టకపోవడం చేత గుండెలకానించుకుని, మరీ పెద్దగా విసుక్కోకుండా ( గట్టిగా విసుక్కుంటే మళ్ళీ అదో గొడవా!), మొత్తానికి, ఎదురుగుండా, వాడకంగా ఇచ్చే లాండ్రీ వాడికి ఇచ్చెసి, అమ్మయ్యా ఓ గొడవొదిలిందిరా బాబూ అనుకుని, ఓ నిట్టూర్పోటి వదిలి, తన పని మీద వెళ్ళిపోతాడు. మరీ పేద్ద పనంటూ ఉండదనుకోండి ఏదో సీడీలోకొనుక్కోడానికో, ఏ షటిల్ ఆడ్డానికో .

అక్కడితో ప్రధమాంకం పూర్తవుతుంది.అసలు గొడవ ఆదివారం నాడు, ఈ భర్త గారు ఏ సినిమా చూస్తున్నప్పుడో, ఏ IPL Match చూస్తున్నప్పుడో, భార్య, “ నిన్న బట్టలిచ్చావుగా, ప్రెస్ చేశాడేమో చూసి తీసుకొచ్చేయ్ ప్లీ…ప్లీ..ప్లీజ్, మంచివాడివి కదూ. ” అంటూ చెప్పగానే, మళ్ళీ విసుక్కుంటూ, ఆ షార్ట్స్ తోనే సొసైటీ ఎదురుగుండా ఉన్న లాండ్రీకి వెళ్తాడు. అప్పటికే కొట్టు మూసే టైమవుతుంది. మనవాణ్ణి చూడగానే, ” సార్ వచ్చేశారా, మీకోసమే చూస్తున్నానూ, అమ్మగారి బట్టలు కూడానూ, డ్రెస్సులు బ్యాగ్ లో పెట్టేశాను, చీరల రంగులేవో చెప్పండి, అవికూడా మడత పెట్టి పెట్టేస్తాను…” అంటాడు. అప్పుడు వస్తుంది ఆలోచన, ఎంత memory recallచేసినా ఆ చీరల రంగు మాత్రం ఛస్తే గుర్తుకు రాదు. పైగా అక్కడ హ్యాంగ్ చేసిన చీరలన్నీ ఒకేలాగుంటాయి. ఏదో ఓ పిందో, బుటావో తేడాగా. ఇందులో మనదేదో తెలిసికోడం ఎలాగరా భగవంతుడా? అప్పటికే అంతకుముందు రెండు మూడుసార్లు చివాట్లు తిన్న ఘటమాయె, ఏదో రంగు తెలిసున్నదవడం చేత ఎవరిదో చీర తీసికెళ్ళి. “ ఆ మాత్రం నా చీరైనా తెలిసికోలేరా, నాలుగేళ్ళనుండీ కాపరం చేస్తున్నారు, నా చీరకేమో బుటా ఉంటుంది, దీనికేమో పిందెలున్నాయి. వెళ్ళి మార్చేసి తీసుకురండీ …” అని.

అసలుగొడవెందుకొచ్చిందీ, ఎప్పుడైనా భార్యల చీరలు లాండ్రీకి ఇస్తే, వాటి రంగులు, మీ hard disk లో store చేసేసికోవాలి. ఏదో ఓ క్యారీ బాగ్గు లో పెట్టి ఇచ్చాము కదా అంటే సరిపోదు. మామూలు బట్టలు బాగానే పెడతాడు లాండ్రీవాడు. చీరల దగ్గరే అసలు గొడవంతా. పోనీ ఏదైనా లేబుల్ తగిలిస్తే వాడి సొమ్మేంపోయిందీ.అలాటప్పుడు ఏ hi-fi drycleaners కో వెళ్ళాలి, లేకపోతే ఇలాగే ఉంటుంది. ప్రపంచంలో మీకొక్కరికే ఇలాటి “కష్టం” వచ్చిందనుకోకండి. ఇలాటి చీర బాధితులు వెదకాలే కానీ, కావలిసినంత మంది దొరుకుతారు.

నాకు జరిగిన అనుభవం పైన ఇచ్చిన లింకులో వ్రాశాను. ఎప్పుడూ చీరల రంగులు గుర్తుండి చావ్వు. ప్రతీ సారీ ఓ యజ్ఞమే. ఇలా కాదనుకుని ఈమధ్య ఓ ఆలోచనొచ్చి, వెంటనే అమలు పరిచేశాను. చూడండి మీక్కూడా ఉపయోగిస్తుందేమో? లాండ్రీవాడికి బట్టలిచ్చేటప్పుడు, హాయిగా ఓ ఫొటో తీసేయడం especially చీరలు. ఆ కెమేరాయో, సెల్ ఫోనో తీసికుని వెళ్ళడం, ఠక్కుమని మనావిడ చేరేదో టుపుక్కున తెచ్చేసికోడం… ఎలా ఉంది ఐడియా? నాకైతే ఏ గొడవా లేకుండా జీవితం “నాలుగు చీరలూ నాలుగు డ్రెస్సులూ..” గా వెళ్ళిపోతోంది.

లాండ్రీ బట్టలతో అయిపోదు గొడవ. ఎప్పుడైనా టైలర్ దగ్గరకి వెళ్ళి, ఓ బ్లౌజు పీసూ, ఓ “ఆది” జాకెట్టూ ఇవ్వాల్సొస్తూంటుంది. రసీదుకి ఆ బ్లౌజు పీసు ముక్కోటి తగిలించి ఇస్తాడు. ఆ ” ఆది జాకెట్టే” మనల్ని కష్టాల్లోకి పెడుతుంది. కుట్టిన బ్లౌజులు పరవా లేదు, ఎదూరుగా వేళ్ళాడుతూంటాయి. దాని రంగేమిటీ అంటాడు ఆ టైలర్, మళ్ళీ action replay. ఓ పేద్ద అట్ట పెట్టిలోంచి, ముడతలు పడిపోయిన నానా విధములైన ఆది జాకెట్లూ బయటకొస్తాయి. అందులో మనదెలా కనుక్కోడం? పోనీ కొత్తగా కుట్టిన బ్లౌజుకి దగ్గరలో ఉండే రంగు తీద్దామా అంటే, అబ్బే అంతదృష్టం కూడానా. ఆది జాకెట్టు రంగు always differs కొత్త బ్లౌజు నుంచి. అదెప్పుడూ constanటే.సమస్యకి పరిష్కారం …. ఫొటో మాత్రమే….

నేను పడ్డ కష్టాలు అందరూ పడకూడదనే సదుద్దేశ్యంతో ఈ idea మీ అందరితోనూ పంచుకున్నాను. బావుండలేదూ, మీ పాట్లేవో మీరు పడండి…

పునర్దర్శనం ఆగస్టు ఒకటిన. ఈ నాలుగురోజులూ భాగ్యనగరంలో.

బాతాఖాని- లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–ऍक दम् down to earth వాళ్ళు అరుదుగా కనిపిస్తారు…

    పైన పెట్టిన శీర్షిక అంటే ऍक दम् down to earth గా ఉండేవారిని చాలా అరుదుగా చూస్తూంటాము. కారణం మరేమీ లేదు, మనలో(including me..) చాలా మంది ఇంట్లో ఒకలాగా, బయటకు వెళ్ళినప్పుడు ఇంకోలాగానే ఉండడానికి ప్రయత్నిస్తూంటాము. లేకపోతే మన ” బండారం” బయట పడిపోదూ? వాటికి మొట్టమొదటగా చెప్పవలసింది రాజకీయ నాయకులూ, సినిమా వాళ్ళూనూ, వాళ్ళు మారరు. అయినా వాళ్ళ గొడవెందుకులెండి, ఎప్పుడూ ఉండేదే. ప్రస్తుతం మన అంటే, అచ్చం మనలాటివాళ్ళ సంగతికొద్దాము.

    ఎప్పుడైనా ట్రైనులోనో, బస్సులోనో ఓ చిన్న పాప కనిపించిందనుకోండి, ఎక్కడలేని ప్రేమా, అభిమానమూ పుట్టుకొచ్చేస్తుంది. ఊరికే ముద్దులూ, బుగ్గ నిమరడాలూ, నాలుకలు బయట పెట్టడాలూ, ళ్ళొ ..ళ్ళొ.. అనడాలూ, అడక్కండి మనం వేయని వేషాలుండవు. ఆ పిల్ల తల్లో తండ్రో కూడా ఎంతోమురిసిపోతాడు తన పిల్ల ఎంత ముద్దొస్తోందో అనుకుంటూ… “నమస్తే బోలో బేటా…అంకుల్ కో..” అంటూ బలవంత పెట్టేస్తారు. మరీ నానా, దాదా అంటే బావుండదేమో అని అంకుల్ అనేస్తాడు. అప్పుడు ఈయనకూడా ” పర్వా నహీ మైభీ చార్ బచ్చే కో దాదా/నానా హూ… ” అంటూ చెప్ప్తాడు. ఎలాగా ఆ పాపకి మాటలు రావూ, గొడవే లేదు. అక్కడదాకా బాగానే ఉంటుంది. వచ్చిన గొడవల్లా మనతోపాటు ఉండే ఇంటావిడ తోనే. ఆశ్చర్యంతో నోరెళ్ళబెట్టేస్తుంది. ఓర్నాయనోర్నాయనోయ్.. ఎంతంత యాక్షన్ చేసేస్తున్నాడీయనా, ఇంట్లో, ఓ పావుగంట నడుం వాలుస్తానూ, ఓ సారి మనవణ్ణి చూడండీ అంటే ఎంత గొడవ చేసేస్తాడూ, అలాటిది బయట పిల్లలంటే ఇంత అభిమానమా, ఈసారి చెప్తానీయన సంగతి అనుకుంటుంది.

    అలాగే ఏ ట్రైనులోనో, పక్కన ఒంటరిగా, పిల్లలతో ప్రయాణం చేస్తున్న ఏ ఆడవారినైనా చూసేసరికి, ఎక్కడలేని chivalry వచ్చేస్తుంది.ఆవిడకి సంబంధించిన సామానంతా ఒబ్బిడిగా సద్దేయడం, అవసరమైతే పై బెర్తుమీద కూడా ఎత్తి పెట్టేయడం. వామ్మోయ్ వామ్మోయ్, అక్కడ గిన్నె ఇక్కడ పెట్టడానికి కూడా చిరాకు పడే మా ఇంటాయనే ఇంతంత చేసేస్తున్నాడూ… అనుకుంటుంది ఈ chivalrous భర్త గారి ఇల్లాలు…అక్కడే మరి అసలు సంగతంతా.. మనలో ప్రతీవారికీ నూటికి తొంభై మందిలో చూస్తూంటాము.అలాగని ఇదేమీ తప్పనడం లేదు. ఇంట్లో ఎవడు చేస్తాడండి బాబూ, ఒక్క రోజు చేసేమంటే జీవితాంతం ఓ unpaid slave లా బతకాలి. ఎప్పుడో అప్పుడప్పుడు ఇలా చేస్తే, పుణ్యానికి పుణ్యమూ, పేరుకి పేరూనూ !! స్వతహాగా ఎవరూ చెడ్డవారు కారు. ఏ నూటికో కోటికో ఒకరిద్దరు తప్ప.

    అలాగే ఎవరింటికో వెళ్ళామనుకోండి, ఏదో వాళ్ళింట్లో వచ్చిన సమస్య చెప్తారనుకోండి, ఏదో వినేసూరుకోవచ్చా, అబ్బే ఎక్కళ్ళేని ఉచిత సలహాలూ ఇచ్చేయడం.అలా చేయకుండా ఉండవల్సిందండీ, ఓ టాక్సీ యో, ఆటో నో పిలిస్తే సరిపోయేదిగా, ఈమధ్యన ఓ ఫోను చేస్తే చాలు ఇంటికొచ్చేస్తుందీ… అంటూ, తన దగ్గరున్న ఫోను నెంబరుకూడా ఇచ్చేస్తాడు. మనతో ఉన్న ఇల్లాలనుకుంటుందీ..ఇక్కడకు రావడానికి ఓ ఆటో పిలిస్తే పోదా అన్నదానికి, నాకు నానా జ్ఞానబోధలూ చేసి, పడుతూ లేస్తూ బస్సులో తీసికొచ్చాడే ఈయనా, ఇదేమిటీ ఇలా సలహాలిచ్చేస్తున్నాడూ… అనుకుంటుంది…

    ఇప్పుడు అసలు విషయం లోకి వద్దాము. ఈ రోజుల్లో ఎంతమందికి ఉన్నదున్నట్టుగా మాట్టాడే ధైర్యం ఉంటుందండీ? వాళ్ళనేదో calling spade a spade అంటారుట. ఈమధ్యన ఎక్కడో అక్కడక్కడ తళుక్కుమంటూంటారు.Its a rare breed.

   ఈరోజుల్లో ప్రతీ వారికీ ” అందంగా కనిపించడం” అనేది ఓ obsession అయిపోయింది. ఇంట్లో ఎలా ఉన్నా సరే బయటకి వచ్చేటప్పటికి మాత్రం ఛకాఛక్ గా కనిపించాలి. వాటికోసం ప్రతీవారూ ఎంత ఖర్చైనా భరిస్తారు. డబ్బులున్నవాళ్ళైతే ప్లాస్టిక్ సర్జరీలూ గట్రా.సాదా సీదా జనాలైతే, అన్నిటిలోకీ జుట్టుకి రంగేసికోడం చాలా చోట్ల చూస్తూంటాము. అవునూ వేసికుంటారూ, మీకేం నష్టం, కావలిసిస్తే మీరూ Dye చేసికోండీ, లేదా మీ dieఏదో మీరు డయ్యండి అనకండి. ఎందుకంటే ఈవేళ్టి టపా ఆ విషయం గురించే మరి.

    ఈ రంగులేసికునేవారి కష్టాలు అడక్కండి. మొగాళ్ళకైనా, ఆడవారికైనా సరే, ఒక్కసారి మొదలెట్టారంటే జీవితాంతం చేసుకోవాలి. మొగాళ్ళ సంగతే తీసికోండి ఏదో అవసరార్ధం జుట్టు తీయించుకోవలసిన పరిస్థితి వచ్చినప్పుడు, పాపం మరీ కష్టం. తీయించుకున్నరోజు బాగానే ఉంటుంది. మర్నాటినుంచే, పెసలు నానబెట్టినప్పుడు వచ్చే మొలకల్లాగ, తెల్ల వెంట్రుకలు తొంగి చూస్తూంటాయి.

    భార్యాభర్తలిద్దరికీ ఈ అలవాటుంటే గొడవే లేదు.Made for each other అనేసికుంటారు. విడివిడిగా కొనుక్కోనఖ్ఖర్లేకుండా కలిసొస్తుంది. అదో సదుపాయం. ఇలాటి వారింటికి ఫోను చేయకుండా వెళ్ళకూడదుట. మనం వస్తున్నామని ఫోను చేస్తే, ఇప్పుడు పన్లో ఉన్నానూ, ఓ గంటాగి రండీ అనేస్తారు. ఏమిటో ఎవరి గొడవ వాళ్ళదీ. ఈ టపా ఎవరి మనోభావాలూ కించపరచాలని వ్రాసింది కాదు. పైనే చెప్పినట్టు ఎవరిష్టం వారిదీ. ఎవరికీ ఇంకోరిని విమర్శించే హక్కు లేదు. కానీ చెప్పానుగా నా ఈ రోజు టపా దానికి సంబంధించినదే. ఏదో సందర్భం వచ్చింది కదా అని వ్రాశాను.

    నిన్న మా ఇంటావిడ కిచెన్ కిటికీ లోంచి చూసేసరికి, మెట్ల మీద ఒకావిడ కూర్చుని ఉన్నారు. పక్కవారింటికి వచ్చారేమో అనుకుని లోపలకి వచ్చి కూర్చోమంది. నేనేదో కంప్యూటరు బ్రౌజు చేస్తూన్నవాడిని, ఎవరో వచ్చారూ అని హాల్లోకి వచ్చాను. మా పక్కనుండే ఆయనకి అక్కో/చెల్లెలో ట.హల్లో అన్నాను.మాటల్లో చెప్పారు ఆవిడ, ” I am working at Ordnance Factory….” అని. ఓహో మన జాతి పక్షేనన్నమాటా అనుకుని అక్కడే ఇంకో కుర్చీలో సెటిలైపోయాను, బోరు కొట్టడానికి ఓ బక్రా/ క్రీ దొరికిందిరా అనుకుంటూ… ఒకటా రెండా నలభైరెండేళ్ళ నిర్వాకం. వినేవాళ్ళుండాలే కానీ, కావలిసినన్ని కబుర్లు చెప్తాను.ఆ కబురూ ఈ కబురూ చెప్పి అన్నారావిడా..” I am retiring Next year.. .” అని. నాకైతే చాలా ఆశ్చర్యం వేసింది, ఇదేమిటీ అంత వయసున్నట్టు లేదూ అప్పుడే రిటైర్మెంటంటోందీ ఈవిడా అనుకుని, ” You dont look like that...” అన్నాను. మామూలుగా అయితే “సంతూర్” యాడ్ లో లాగ, మెలికలు తిరిగిపోతారు. కానీ ఆవిడ చెప్పింది విని floor అయిపోయాను. అంత candid గా ఉంది..ఆవిడ చెప్పింది. ” Dont get carried away by color of my hair. I dye it.And its a pain to maintain it. Just waiting for my retirement day, I will just go and get it bobbed and stop dyeing..” అంతలా down to earth గా ఉండేవాళ్ళని ఎంతమందిని చూస్తాము? అందుకే ఈ టపా. అప్పుడప్పుడు అలాటివారుకూడా ఎదురవుతూంటారు… Life goes on....

    రంగులేసికోడం విషయంలో ఎవరినైనా కించపరిచినట్టు భావిస్తే క్షంతవ్యుణ్ణి ఏం చేస్తానూ ఏదో ఒకటి వ్రాయాలని ఆత్రం. అప్పటికీ మా ఇంటావిడ అంటూనే ఉంది. మీకెందుకండీ ఇంకోళ్ళ గొడవా? ఏమైనా అనుకోరూ వాళ్ళూ… అని.

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– We get what we deserve…..

    ఈ టపాకి పెట్టిన శీర్షిక, ఆయనెవరో పెద్దాయన చెప్పారుట. నిజమే కదూ ! ఏదో పెద్దాయన చెప్పారని కాకపోయినా, ఒప్పుకోడానికి కొంచం కష్టమనుకోండి.అయినా నిజం నిజమే కదా ! ఉదాహరణకి చూడండి, నిన్నా మొన్నట్లో భాగ్యనగరం ఎడతెరిపి లేని వర్షానికి బలైపోయింది. కాలనీలకి కాలనీలు అతలాకుతలం అయిపోయాయి. ఎపార్టుమెంట్ల బేస్మెంట్లలోకి నీళ్ళొచ్చేసి, కార్లు కొట్టుకుపోయాయిట. పల్లంలో ఉండే చిన్న చిన్న ఇళ్ళల్లోకి నీళ్ళొచ్చేసి అపార నష్టాన్ని రుచి చూపించింది.ఇంక ప్రతీ వాళ్ళు టివీ ల్లోకి వచ్చేసి అయ్యోయ్ నాయనోయ్ మా బ్రతుకులిలా అయిపోయాయో అని గోల పెట్టేవారే. ఛాన్సు దొరికితే చాలు ప్రభుత్వాన్ని దుయ్యబట్టే ప్రతిపక్షాలు ఎప్పుడూ ఉండేవే. వాళ్ళు అధికారంలోకి వచ్చినా కొత్తగా ఒరిగేదేమీ లేదు.ప్రతీ వర్షాకాలంలోనూ సంవత్సరాల తరబడి మనందరమూ చూస్తూనే ఉన్నాము.ఈ ప్రభుత్వాలని ఎన్నుకున్నదీ మనమే కదా, ఇప్పుడేమీ చేయడం లేదో అని గోల పెట్టడం దేనికీ? అలాగని మనం మాత్రం చేస్తున్నదేమిటీ? ఎక్కడ పడితే అక్కడ భూములు కబ్జా చేసేయడం, ఓ డ్రైనేజీ మీద ఓ జోపిడీ వేసేసికోవడం, లేక ఇంకో రియల్ ఎస్టేట్ వాడు ఓ ఎపార్ట్మెంటు సముదాయం కట్టేయడం, మనమేమో ఎగేసుకుపోవడం మరి వర్షాలొచ్చినప్పుడు, ఆ నీళ్ళన్నీ ఎక్కడకి పోతాయిట? ఏదో underground drainage లాటివి కట్టి, ఎప్పుడైనా అవి choke అయితే దాన్ని బాగుచేయడానికి రోడ్లమీద manholes లాటివి కట్టారు. మనజనాలు చేసేదేమిటీ, అదేదో dust bin అనుకుని, చెత్తా చెదారమూ వాటిల్లో religeous గా పారేస్తూంటారు.మరి ఆ నీళ్ళు పైకి రోడ్లమీదకి కాక ఏ గంగలోకి వెళ్తాయి?
కార్పొరేషన్ వాళ్ళేమీ చేయలేదో అని గోలోటీ పైగా! మన పని మనం సరీగ్గా చేసికుంటే అన్నీ బాగానే ఉంటాయి. అందుకే We get what we deserve….

    అలాగే ఇదివరకటి ప్రముఖ రచయితలు ఈ మధ్యన అసలు వ్రాయడమే లేదో అని ఓ ఉవాచ. ఔనండీ వాళ్ళు వ్రాయరు. వారిలో ఉండే ఆ ఇఛ్ఛ ని చంపేసింది ఎవరూ, మనమే. ఇప్పుటి రోజుల్లో ఎక్కడ చూసినా ఈ బుక్కులూ, ఇంకోటీనూ. ఎవరికీ పుస్తకం కొని చదివే ఓపిక ఎవరికీ లేదు.ఆ మధ్యన మాకు తెలిసిన ఓ ప్రముఖ రచయితని అడిగాను, ఏమిటి సార్ మీ రచనలేవీ కనిపించడం లేదూ ఈ మధ్యనా అంటే ఆయనిచ్చిన సమాధానమే ఇది. ఓ పుస్తకం ప్రచురించాలంటే మామూలు విషయం కాదు. ఎంతో ఖర్చుతో కూడిన పని అది. పబ్లిషర్ కి వాటా ఉంటుంది, అమ్మేవాడికి వాటా ఉంటుంది, అన్నీ పోయిన తరువాత ఇంక ఆ రచయితకి మిగిలేది ఏమిటీ చిప్ప !!తన వాటాకొచ్చిన పుస్తకాలు, వాళ్ళింటికొచ్చిన మిత్రులకి ఓ సంతకం పెట్టి తాంబూలంలా ఇవ్వడమో, ఆయన్ని ఏ సన్మానికో పిలిచినప్పుడు, ఆ ఆర్గనైజర్లకి ఇచ్చుకోడమో. పత్రికల్లోనూ, పుస్తకాల్లోనూ రివ్యూలు వ్రాయించుకోడానికి ప్రతీ పత్రిక వాడికీ ఓ కాంప్లిమెంటరీ కాపీ పంపించుకోడం, పైగా వాటి పోస్టల్ ఖర్చులూ. ఇవన్నీ కాకుండా ఇంట్లో వాళ్ళావిడ చేత చివాట్లూ, ఏమిటండీ ఇంటినిండా ఈ పుస్తకాలూ, ఇవేమైనా తిండి పెడతాయా అంటూ… ఇన్ని గొడవలు భరించడం కన్నా హాయిగా వ్రాయడమే మానేస్తే హాయీ అనుకుంటాడాయన. ఇంగ్లీషులో పుస్తకాలు మరీ వందల్లో ఉన్నా, పాపం మన తెలుగు పుస్తకాలు ఇంకా వందలోపే. అయినా పుస్తకాలు కొని చదివే ఓపికా సహనం ఎవరికీ లేదు.అలాగని వీళ్ళు ఓ సినిమాకి వెళ్ళి పెట్టే ఖర్చులో పాతిక శాతం కూడా ఉండదు.అందుకనే ఆ మధ్య ఓ ఇంటర్వ్యూలో శ్రీరమణ గారు, మీరు నవలలు ఎందుకు వ్రాయరూ అంటే, మొహమ్మాటానికి ఈ రోజుల్లో పెద్ద నవలలు వ్రాస్తే చదవడానికి పాఠకులెక్కడండీ అన్నారు.ఆయన ఉద్దేశ్యం అసలు కొనేవాళ్ళెక్కడండీ అని!అందుకే హాయిగా “కాలం” లో సెటిల్ అయిపోయారు. పొనీ కొనుఖ్ఖోనఖ్ఖర్లేదు, హాయిగా మీకు కావలిసిన పుస్తకాలు మీ ఇంటికే తెచ్చి ఇస్తామూ అని, ఓ లైబ్రరీ పెట్టి అందులో తెలుగు పుస్తకాలుంచితే, ఎవరో కొందరు పుస్తక ప్రియులు తప్ప, వాటి మొహమే చూడ్డానికి టైమే లేదు, మా పూణె లోని తెలుగు వారికి! అందుకే We get what we deserve….

   ఇవన్నీ ఓ ఎత్తూ, ఈమధ్యన ఓ ప్రముఖ బ్లాగరు, తెలుగులో ” మంచి” బ్లాగులు రావడం లేదని రెండు భాగాల్లో ఓ టపా వ్రాశారు. ఆ టపా మీద మన intellectual readers అందరూ తమ తమ అభిప్రాయాల్ని వ్యక్త పరిచారు. వాటిని చదివిన తరువాత నిజం చెప్పాలంటే నవ్వొచ్చింది.ఎవరికి వారే–
” ఏమిటోనండీ ఈ మధ్యన అసలు ఏగ్రిగేటర్లు చూడాలంటేనే విసుగొస్తోందీ, ఎక్కడ చూసినా కాపీ పేస్టులూ, వార్తాపత్రికల్లోని విషయాలూ, ఏవేవో సినిమా కబుర్లూ etc..etc..” అని ఒకరూ.ఇంకా ఏవేవో అభిప్రాయాలు వెలిబుచ్చారు. ఎవరిష్టం వారిదీ. కానీ ఇందులో పాఠకుల పాత్ర ఎంతవరకూ ఉందనేది కూడా ఆలోచించుకోవాలి. మూడేళ్ళనుండీ వ్రాస్తున్నాను కాబట్టి, నేనూ ఓ అభిప్రాయం ఇక్కడ చెప్పదలుచుకున్నాను.

    తమ తమ అనుభవాలూ, అభిప్రాయాలూ వ్యక్త పరిచి మిగిలిన వారితో పంచుకోవాలని ప్రతీ వారికీ ఉంటుంది. ఏదో మన పేరు బ్లాగుల్లో కనిపిస్తే ఈ virtual world లో కనిపిస్తే బావుంటుందీ అనుకుని ఓ బ్లాగు మొదలెడతారు. మొదట్లో పాఠకులందరి దగ్గరనుంచీ స్పందనలు వచ్చేస్తాయి. ” బ్లాగులోకంలోకి స్వాగతం” ” మీలాటి పెద్దవారు చెప్పే విషయాలు ఎంతో బావుంటాయీ..” ” మీరు వ్రాసినవి చదువుతూంటే, ఏదో మా బాబయ్యో, పెదనాన్నో, మావయ్యో మాట్టాడుతున్నట్టే ఉంటుందీ…” etc..etc…. అడక్కండి ఎత్తేస్తారు… ఇంక అ వ్రాసే పెద్దమనిషి కూడా, ఓహో మనం ఇంత బాగా రాస్తామన్న మాట, ఎంతమంది చదువుతున్నారో కదూ అనుకుంటూ, ప్రతీ రోజూ పొద్దుటే లేవగానే పళ్ళేనా తోముకోకుండా మెయిళ్ళు చూడ్డం, తను ముందు రోజు వ్రాసిన టపాకి ఏమైనా స్పందనలు వచ్చాయా అని. ఏదో ఓ ఏడాదివరకూ బాగానే ఉంటుంది. కానీ అప్పటికే జరగవలసిన నష్టం జరిగిపోయింది. పేకాట ఆడేవాళ్ళని చూడండి, లేదా తాగే వాళ్ళని చూడండి, చుట్టుపక్కలుండేవాళ్ళే అసలు పురెక్కిస్తారు. నషా నెత్తికెక్కేస్తుంది.ఈ ఆడేవాడి చావు వాణ్ణి చావనీయండి అనుకుని, చల్లగా జారుకుంటారు.వీడికేమో చేతిలో బాటిలో, లేక పేకముక్కలో మిగులుతాయి.తుపాగ్గుండుకోడూ కనిపించడు.

    అలాగే ఈ బ్లాగుల “మత్తు” లో పడ్డవాడు రాసుకుంటూ పోతాడు. అలాగని ఈ టపాలేమైనా ఊరికే వస్తాయా ఏదో విషయం గురించి ఆలోచించాలి, వాటికో అక్షర రూపం తేవాలి, వాటిని ” కొత్త టపా” లో పేస్టు చేసికోవాలి, మళ్ళీ వాటికి అలంకారాలు చేయాలి, ఎంతో కొంత సమయం కేటాయించాలి కదా.ఈ పడ్డ శ్రమకంతా ఆశించేది ఏమిటీ, టపాలు చదివేవారి దగ్గరనుంచి ఓ స్పందన, ఓ స్మైలీ.. బస్.. అదికూడా ఎక్కువేనంటారా? చెప్పొచ్చేదేమిటంటే, ఎక్కువ సంఖ్యల్లో వ్యాఖ్యలు చూడ్డానికి అలవాటు పడ్డ ప్రాణం, ఒక్కసారిగా nil comments చూసి, దిగాలు పడిపోతాడు.పాపం ఓ టపా వ్రాసుకుంటాడు ఏమిటో ఈమధ్య నా టపాలు నచ్చడంలేదేమో , పోనీ రాయడం మానేస్తే బాగుంటుందేమో అని. మళ్ళీ వ్యాఖ్యలొచ్చేస్తాయి. — ” అయ్యో మీ టపాలు చదువుతూనే ఉంటామండీ, ఎప్పుడూ ఒకే రకమైన కామెంటే పెట్టాలీ ” సూపర్..” అని,మళ్ళీ మళ్ళీ పెట్టేదేమిటిలే అని మానేస్తూంటామూ…” అని. అదేదో సామెత చెప్పినట్టు లేదూ– ఊళ్ళో ఉన్న ప్రతీ వాడినీ ఓ బిందెడు పాలు తెచ్చి పోయమంటే, ఒకడనుకున్నాడుట, నేనొఖ్ఖాణ్ణీ నీళ్ళు పోస్తే తెలుస్తుందా అనుకుని, నీళ్ళు తెచ్చి పోశాడుట.అలాగే ఎవడికి వాడే అనుకుని చివరకి అందరూ నీళ్ళే పోశారుట ! అలా ఉంది బ్లాగుల్లోని టపాల పరిస్థితి !

    అవతలివాడు ఏదో చెప్తూంటే మన స్పందన కూడా ఉండాలి. అప్పుడే రాసేవాడికీ ఉత్సాహంగా ఉండి ఇంకా వ్రాయకలుగుతారు. అంతే కానీ, పాఠకులు స్పందించడం మానేసి, బ్లాగులు బావుండడంలేదో అనడం బావుండలేదు. పోనీ అలాగని చదవడంలేదూ అనడానికీ వీల్లేదూ, dashboard లోకి వెళ్ళి చూస్తే, ఎంతమంది చదివారో తెలుస్తుంది. చివరకి ఏమౌతుందీ, ఇంతమంది చదివినా ఒక్కళ్ళకీ నచ్చలేదూ అనుకుని, ఆ రచయితకి నిరుత్సాహం వస్తుంది. అలా టపాలు వ్రాయడం మానేసిన వారెందరో ఉన్నారు. ఇలాటప్పుడు, మంచి టపాలు రావడం లేదో అనడం ఎంతవరకూ సమంజసం ? అందుకే We get what we deserve…..

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు- ఏమిటో ఈ మధ్య అమ్మవారు ఓ వారం ముందుగానే వచ్చేస్తున్నారు…

    క్రిందటేడాది వరలక్ష్మీవ్రతం రోజుకి ఇక్కడ పూణె లో ఉండడం లేదని, మా ఇంటావిడ అమ్మవారిని ఓ వారం ముందుగానే ఆహ్వానించేసింది. ఆవిడా వచ్చేసి, మమ్మల్నందరినీ ఆశీర్వదించేశారు. ఆవిడకీ ఈ పధ్ధతీ బాగుండినట్టే అనిపించింది కాబోలు, ఈ సంవత్సరం కూడా అలాగే కానిమ్మన్నట్టున్నారు.వరలక్ష్మి వ్రతం ( 27-07-2012) రోజున మా మకాం భాగ్యనగరంలో. నలభై ఏళ్ళనుంచీ ( మధ్యలో ఓ రెండు సంవత్సరాలు తప్పించి) ఏది చేసినా, చేయకపోయినా, వరలక్ష్మి వ్రతం మాత్రం ఆనవాయితీ తప్పకుండా చేసికుంటోంది.ఆ సందర్భంలో నిన్నంతా బిజీ బిజీ గా ఉన్నాము. ఇందులో నేను చేసేదేమీ లేకపోయినా, పాపం ఆ వెర్రిల్లాలు మాకోసమే కదా చేస్తున్నదీ అనుకుని, ఏదో నాకు తోచిందీ, తెలిసినవీ చేశాను.అంటే పేద్ద ఏమీ లేదు, తనకి కావలిసిన పూజా సామగ్రి, ప్రసాదాల్లోకి కావలిసిన సామాన్లూ, ఓ లిస్టు రాసేసికుని, Rama is a good boy… లాగ, ఓ రెండ్రోజులు ముందుగానే తెచ్చి పెట్టేశాను. ఏదైనా మర్చిపోయినా, దగ్గరలో ఉన్న దుకాణాలకి వెళ్ళి తేవొచ్చూ అని. ఆ తెచ్చిన సామాన్లన్నీ, విడిగా ( మడిగా) పెట్టుకుంటుందేకానీ, అన్నీ తెచ్చానా లేదా అని మాత్రం చూసుకోదు. పైగా ఏమైనా అంటే, ” చూసుకోడం ఎందుకండీ, నాకు తెలుసుగా మీరు అన్నీ తెస్తారనీ….” అంటూ డయలాగ్గోటీ. ఏదో అదృష్టం బాగుండి, ఈ విషయంలో మాత్రం నామీద పేద్ద నమ్మకం లెండి.ఏదో వెళ్ళిపోతోంది …..

    పెళ్ళైన కొత్తలో చెప్పారుట మా అమ్మగారు, మా ఇంట్లో తొమ్మిది రకాల ప్రసాదాలూ చేయడం ఆనవాయితీ అని. మా ఇంటావిడ కూడా మా కోడలు శిరీషకి చెప్పేసింది ఈ విషయం. దానితో మాకు ఈ తొమ్మిది పిండివంటలకి మాత్రం లోటు లేదు!పాపం ఆ అమ్మాయి కూడా, తెల్లారకట్ల మూడింటికల్లా లేచి, లెఖ్ఖ కట్టి మొత్తం తొమ్మిదీ తయారుచేస్తుంది. ఈసారి మాత్రం ఓ చిత్రం జరిగింది.

    మా ఇంటావిడ చెప్పేనుగా అర్ధరాత్రి దాటిన దగ్గరనుంచీ మొదలుపెడుతుంది, పన్లు. మనవడికిష్టం కదా అని క్యారెట్టు హల్వా మాత్రం తప్పకుండా చేస్తుంది. ఇంకో మనవడికిష్టం అని గులాబ్ జామ్ములూ. క్యారెట్టు హల్వా అంటే, ఆ క్యారెట్లు తురుముకోడం అవీ ఉంటాయి గా. ఇదివరకటి రోజుల్లో అయితే ఈ క్యారెట్లూ లేవూ, హల్వాలూ లేవు. కాలక్రమేణా వచ్చినా, వాటిని తురుము చేసికోడానికి,, అవేవో ఎండు కొబ్బరి తురిమే ఓ చిన్న స్టీలు దానితో పనైపోయేది. కానీ, ఈ కొత్త కొత్తగా, మార్కెట్ లోకి వచ్చే Food Processor ల ధర్మమా అని, ఆ క్యారెట్లన్నీ పై స్కిన్ తీసేసి, ఆ Food Processor లో వేసేస్తే హాయిగా నిమిషాల్లో పనైపోతోంది. ఈ మధ్యనే, మా పాత Food Processorమరీ ఎక్కువ చప్పుడు చేసేస్తోందని ( 12 సంవత్సరాలు విశ్వాసంగా పనిచేసింది, ఇంకా ఓపికుంది, అయినా ..) దానికి రిటైరుమెంటిచ్చేసి, ఓ కొత్తది Kenstar తీసికున్నాము. దానికేం వచ్చిందో ఠక్కు మని జామ్మైపోయింది. ఆ బ్లేడు రాదూ, దాన్ని తీయకుండా పనీ జరగదూ, పోనీ తురుమేనా సరీగ్గా అయిందా అంటే, నా అంత ముక్కలు. పైగా ఇంకా రుబ్బుకోవలసినవి ఇంకా ఉన్నాయి.

    పాపం పాతవి పాతవేనండీ అది ఓ మనిషవనీయండి, ఓ వస్తువవనీయండి. ఆపత్కాలంలో మనకి అవసరానికి వచ్చేసి, పని కానిచ్చేస్తాయి. వచ్చిన గొడవల్లా, మనం ఆ విషయం గుర్తించకపోవడమే!! మొత్తానికి, మా పాతది అటకమీద గుమ్ముగా పడుక్కున్న దానిని బయటకు తీసి, మొత్తానికి నిర్విఘ్నంగా పని చేసేసికుంది. చిత్రం ఏమిటంటే సాయంత్రం, మా ఇంటికెళ్ళినప్పుడు తెలిసిందీ, మా కోడలుక్కూడా ఇదే అనుభవం !Moral of the story ఏమిటంటే, మార్కెట్లో ఏవేవో వస్తున్నాయి కదా అని, అన్నాళ్ళూ పనిచేసిన వాటిని మరీ బయట పారేయఖ్ఖర్లేదు. ఓ అటకమీదో ఎక్కడో పడేస్తే దానిదారినది పడుంటుంది. ఎవరి కాళ్ళకీ చేతులకీ అడ్డం రాదు.అవసరానికి ఉపయోగపడేవి అవే !!!

    మొత్తానికి ప్రొద్దుట ఎనిమిదింటికల్లా, పూజ పూర్తిచేసికుని, తొమ్మిది రకాల ప్రసాదాలూ నైవేద్యం పెట్టేసికంది. పదకొండు గంటలకి అమ్మాయి వచ్చి, భోజనం చేసి వెళ్ళింది. మా ఇంటావిడ స్నేహితురాలు ఒకావిడ వచ్చి, వీళ్లిద్దరూ సాయంత్రం సౌందర్య లహరీ, లలితా సహస్రనామాలూ పారాయణ చేసికుని కార్యక్రమం పూర్తిచేసికున్నారు. సాయంత్రం మా ఇంటికి వెళ్ళి. మా ఇంట్లో కోడలు పూజ చేసికున్న అమ్మవారిని కూడా దర్శించుకుని, తనిచ్చిన తొమ్మిది ప్రసాదాలూ తీసికుని, మా లక్ష్మీదేవి ( మా మనవరాలు నవ్య), ‘ ఈవేళ రాత్రి నానమ్మ్త తోనే ఉంటానూ అనడం తో..” ఆ ముచ్చటకూడా తీర్చేసికుని, ఇంకో మనవరాలు తాన్యా, ఇంకో మనవడు ఆదిత్యలతో గడిపి, అగస్థ్య తో కబుర్లు చెప్పి ఇంటికొచ్చాము.

    కింద పెట్టిన తొమ్మిది ప్రసాదాలూ, ఏదో file photo అనుకోకండి. పైన ఇచ్చిన లింకులో చూస్తే తెలుస్తుంది… కిందటేడాది రవ్వ లడ్డూలూ, మైసూరు పాక్ ఈ ఏడాది లేదు… అదండీ విషయం వాటి బదులుగా బూరెలూ, కజ్జికాయలూనూ…

   ఏదో ఆ అమ్మవారి ధర్మమా అని కాలక్షేపం చేసేస్తున్నాము……

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– కాలక్షేపం…

    మనదేశంలో సచిన్ తెండూల్కర్ అభిమానులు చాలా మందే ఉన్నారు. అతన్ని ఏమైనా అంటే sacrilegious గా భావించి, నన్ను కూడా వెలేసినా వెలేస్తారు !!No issue.. ఈవేళ్టి DNA లో చదివాను. వ్రాసిన దానిలో చాలానే పాయింట్లున్నాయి. ఏ ఒక్కదానికీ సమాధానం ఇవ్వడం కొద్దిగా కష్టమేననుకోండి. మహ అయితే అభిమానులందరూ– ” ఏదో పిచ్చి పిచ్చి వార్తలొస్తూంటాయండి, ప్రతీ దానికీ “దేవుణ్ణి” సమాధానం అడుగుతామా ఏమిటీ...” అని కొట్టిపారేసినా పారేస్తారనుకోండి. Still it is an interesting read..SRT.

    Indian Express లో ఒక ఆసక్తి కరమైన వార్త చదివాను. పూర్వకాలంలో chastity belts అని విన్నాము. కానీ ఇక్కడ ఇచ్చిన వార్త sadism కే పరాకాష్ఠ.IE

    నెల రోజులనుండీ, హాస్పిటల్ కి వెళ్తూ, వస్తూ మొత్తానికి మనల్నందరినీ వదిలి వెళ్ళిపోయాడు… True Super Star Rajesh Khanna. పాపం అమితాబ్ వచ్చిన తరువాత, రొమాన్స్ genre కి రోజులెళ్ళిపోయాయి కానీ, రాజేష్ ఖన్నా ఆరోజుల్లో ఎంత ప్రఖ్యాతి చెందాడో కదా ! RIP

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–కర్తవ్యం, బాధ్యత…

    అవడం రెండు మాటలవొచ్చు, చాలా మంది, ఆ … పేద్ద తేడా ఏమిటిలెద్దూ అనికూడా అనుకోవచ్చు. ఆ రెండు పదాల మధ్య అర్ధం లో కూడా, ఓ బుల్లి వెంట్రుకవాసి తేడా మాత్రం ఉంది. నాకు తెలిసిన బుడి బుడి ఇంగ్లీషులో వీటిని Duty, Responsibility/Accountability అంటారని అనుకుంటున్నాను.
వీటి మధ్య ఉండే తేడా మన perception బట్టి ఉంటుంది. నా ఇంగ్లీషు నచ్చకపోతే తిట్టడం మాత్రంతిట్టకండి.

    అసలు ఈ గొడవంతా ఎందుకొచ్చిందంటే, ప్రతీ రోజూ ఉదయం 8.30 కి “మా” టీవీ లో బ్రహ్మశ్రీ చాగంటి కోటేశ్వరరావుగారి, ప్రవచనాలు వినడం ధర్మమా అని. ఈవేళ ప్రొద్దుట, ఏదో విషయం గురించి ప్రసంగిస్తూ ఈ పై పదాలగురించి ప్రస్తావించారు. అదన్నమాట ఈ టపాకి కారణం. చాగంటి వారి లాటివారు చెప్తే వినాలి కానీ, మీరు చెప్పే సోదంతా వినాలని రూల్ ఏమైనా ఉందా అంటే నేనేమీ చెప్పలేననుకోండి. ఆయన చెప్పవలసినవేవో చెప్పారు, నాకంటే పనీ పాటా లేదు కాబట్టి, ప్రతీ రోజూ ఈ ప్రవచనాలతోనే సరిపోతోంది. కానీ అందరి విషయమూ అలా ఉండదుగా, ఏదో నాకు తోచింది, నాకు వచ్చిన భాషలో చెప్దామని ఈ తాపత్రయం అంతానూ..

   ఇష్టమైతే చదవండి, లేదా దాటవేసేయండి. నా Duty మాత్రం నేను చేస్తాను. చూశారా నేను మొదట్లో మూడేళ్ళ క్రితం బ్లాగులోకం లోకి ప్రవేశించినప్పుడు, నేను వ్రాసే టపాలు, వాటిమీద వచ్చే వ్యాఖ్యలూ ( ఎన్నెన్నొచ్చేవండీ..) చూసి, అబ్బో మనమూ వ్రాయగలమూ, ఎంతోకొంతమందికైనా నచ్చుతున్నాయీ అనుకుని, ఓ “బాధ్యత” తో వ్రాసేవాడిని. ఎవరినీ నొప్పించకూడదూ, కొంతమందికైనా ఉపయోగపడాలీ అనుకుని, వ్యాఖ్యలు కూడా మరి అలాగే ఉండేవి. కానీ చదవగా చదవగా మొహం మొత్తేసినట్టుంది, నా టపాల మీదా ఓ టైప్ ఆఫ్... ఎందుకులెండి ఆ మాటనడం… దానితో ఏమయ్యిందీ, ఓ అలవాటైపోయిందికాబట్టి ఓ Duty లా చేస్తున్నాను కానీ, ఓ Responsibility లా చేయడానికి మనసు రావడం లేదు.అయినా నా గొడవెందుకులెండి, ఎవరికి నచ్చినా నచ్చకపోయినా రాస్తూనే ఉంటాను.

    ఇప్పుడు అసలు విషయంలోకి వస్తాను.చాలా మందికి గుర్తుండేఉంటుంది, ఇదివరకటి రోజుల్లో మనకి పాఠాలు చెప్పిన గురువులు, చదువు చెప్పడం ఓ Duty లా మాత్రం ఎప్పుడూ చెప్పలేదు. ఇంకో మెట్టు పైకి వెళ్ళి ఓ ” బాధ్యత” కూడా తీసికునేవారు. వారు చెప్పింది మనకర్ధమయిందా లేదా, లేకపోతే ఇంకోసారి చెప్పి, అప్పటికీ అర్ధం అవకపోతే ఇంటికి కూడా పిలిపించుకుని మరీ, చెప్పేవారు. ఏదో జీతం ఇస్తున్నారు కదా, సిలబస్ పూర్తిచేసేస్తే సరిపోలేదా అని ఎప్పుడూ అనుకునేవారు కాదు. మరి ఇప్పుడు ఎన్ని కోచింగ్ సెంటర్లలో, ఎన్ని కార్పొరేట్ కాలేజీల్లో అటువంటి వాతావరణం చూడకలుగుతున్నాము? ఆ మధ్యన హైదరాబాద్ లో ఓ Day Care Centre లో పాపం ఒక పాప, చపాతీ గొంతుకడ్డం పడి, ఊపిరాడక ప్రాణం విడిచిందిట.It was so sad.. కారణం ఏమిటీ, అక్కడుండే ఆయా, ఏదో పిల్ల తింటోందీ,టైముకి తింటోందా లేదా చూడ్డమే కదా మన Duty అనుకుందేకానీ, సరీగ్గా తింటోందా లేదా అని చూడాలని అనుకోలేదు. అక్కడే కర్తవ్యానికీ బాధ్యత కీ ఉన్న తేడా. Parents paid a heavy price.

    ఏ బ్యాంకుకైనా, ఎల్ ఐ సీ ఆఫీసు, అలాగని ఏ ప్రభుత్వ ఆఫీసుకైనా వెళ్ళి చూడండి. మనం నింపిన ఫారాలు సరీగ్గాఉన్నాయో లేదో చూడ్డం వరకే తమ కర్తవ్యం అనుకుంటారు కొంతమంది. ఓ సారి చూసేసి, “సరీగ్గా లేదండీ..” అనేసి మొహాన్న కొట్టేసి Next... అంటూ ఇంకోణ్ణి పిలుస్తారు. అంతేకానీ, తప్పెక్కడుందీ ఎలా సరి చేయాలీ అని మాత్రం చెప్పడు. అలాగని అందరూ అలా ఉంటారని కాదు, కొంతమంది Poor Souls ని కూడా చూస్తూంటాము. అలా కాదు మాస్టారూ, ఇలాగ నింపాలీ అంటూ ఓపిగ్గా చెప్త్పడమే కాదు, కొన్ని కొన్ని సార్లు వాళ్ళే నింపి పెడతారు కూడానూ. దీన్నే “బాధ్యత” అంటారు.రోజంతా ప్రజాసేవ చేయడమేనా మా పనీ, అనుకుని, ఇలా ఉపకారం చేసేవాడినికూడా వేళాకోళం చేస్తారు. దానితో ఆ మనిషికూడా, పోన్లెద్దూ మనకెందుకులే అనుకుని, ఎవడెలా పోతే మనకెందుకులే అనుకుని గుంపులో గోవిందా అయిపోతాడు. చూశారా ఈ so called Duty minded వారి నిర్వాకం ?

    ఈమధ్యన ఎక్కడ చూసినా ఎప్పుడో జరిగిన స్కామ్ముల్లో డబ్బు తినేసేరనో, ఎవడికో disproportionate assets విషయంలో సహాయం చేశారనో, మన IAS IPS Officers లను జైళ్ళల్లో పెట్టారు. వాళ్ళంటారూ, మా Duty మేము చేశామూ, అదికూడా తప్పేనా అని. ఇంక మన మంత్రులు, మేమేం చెయ్యమూ, ఆ ఆఫీసరు సంతకం పెట్టాడు కదా అని మేమూ సంతకాలు పెట్టేశామూ, ప్రతీ కాయితమూ చూసి సంతకాలు పెట్టాలంటే, ఇంక మాకేమీ పనే లేదా, ఎన్నెన్ని పనులుండవూ,భూకబ్జాలు చెయ్యాలి,డబ్బులు తినాలి, ఇంకో పార్టీవాణ్ణి తిట్టాలి, మనవాడికి టెండర్లిప్పించాలి, విదేశాల్లో చదివే మన పిల్లలకి ఎవడినో చూసి డబ్బిప్పించాలి ఎన్ని గొడవలూ? మాకేముందీ ఉండేదా అయిదేళ్ళు .. అంటూ. చివరకి ఎవడు చూసినా Duty చేస్తున్నాడంటాడే కానీ, ఆ రెండో దాన్ని గురించి మాత్రం ఎవ్వడూ ఎత్తడు… our life goes on...

    ఇంక ఇళ్ళల్లో పిల్లలకి చెప్పిచేయించడం ఓ కర్తవ్యం అనుకుంటే సరిపోదు. దాన్ని ఓ బాధ్యతలాగే తీసికోవాలి. రేపెప్పుడో మన పిల్ల ఇంకో ఇంటికి వెళ్ళవలసినదే. అక్కడ ఏదైనా తేడా ( పిల్ల నడవడిక, మాటల్లో) వస్తే, అత్తారింట్లో చివాట్లు తినేది, మన పిల్ల కాదు, మనమే, “ అబ్బ ఏం పెంపకమండీ, ఓ మాట తీరువైనా నేర్పలేదు ఆ మహా తల్లి, అసలు వాళ్ళమ్మని అనాలి...” అంటూ.అలాగే కొడుకు విషయం లోనూ, ” ప్రతీ రోజూ నిత్యసంధ్యావందనం లాగ చెప్తూనే ఉన్నామండీ, వాడు వినడం లేదూ..” అనుకుని ఓ డ్యూటీ చేసేసికున్నట్టు, ఓ సీడీ పెట్టేస్తే సరిపోతుందా, ఒకటికి పదిసార్లైనా చెప్పి, ఆ పిల్లాడిని సరైన మార్గం లో పెట్టే బాధ్యత తల్లితండ్రులదే గా.

%d bloggers like this: