బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు-అమ్మమ్మలు,నాన్నమ్మలు-2

   ప్రతిఫలాపేక్ష ఏదీ లేకుండా, పసిపాపలకి సేవ చేసేది ఈ అమ్మమ్మలూ,నాన్నమ్మలే అని నా అభిప్రాయం! ఆఖరికి తల్లితండ్రులు కూడా ఆ కోవలోకి చేరరేమో, ఎందుకంటే, అందరూ కాకపోయినా కొంతమంది తల్లితండ్రులైనా, ఈ పిల్లో పిల్లాడో పెద్ద అయినతరువాత తమకి ఆసరాగా ఉంటాడని ఆశించేవారే!కొంతమందికి నా అభిప్రాయం కోపం తెప్పించొచ్చుననుకోండి, కానీ ఫాక్ట్ ఈజ్ ఎ ఫాక్ట్ ! అందుకేనేమో చాలామందినుండి వింటూంటాము, ‘వాణ్ణి ఎంతో కష్టపడిపెంచామూ, చూశారా ఆ మాత్రం కృతజ్ఞతైనా లేకుండా, పెళ్ళాం మాటల్లో పడి, వేరింటి కాపరం పెట్టేశాడూ’ అని.దీనర్ధం ఆ పిల్లల దగ్గరనుండి ప్రతిఫలం ఆశించినట్లే కదా మరి!

   ఇంక కొంతమందుంటారు, పిల్లో పిల్లాడో పెళ్ళయి వెళ్ళేదాకా, వీలున్నంతవరకూ వాళ్ళచేత ఏదో ఒకటి కొనిపించుకోవడం, రిటైరయిన తరువాత వాళ్ళు ఉద్యోగంలో ఉన్నంతకాలం చూడలేకపోయినవన్నీ,చూపించుకోవడం, పైగా ఏమైనా అంటే, ‘పెళ్ళైతే ఎలాగూ మన చేతుల్లో ఉండడండీ, ఏదైనా చేయించుకుంటే ఇప్పుడే’ అని ఓ సమర్ధనోటి!మళ్ళీ వాళ్ళ పిల్లల్ని చూడమంటే, ఏవేవో కుంటి సాకులు చెప్పి తప్పించుకోవడం, పిల్లల్ని చూడూ అంటే, కాదు పెద్దాళ్ళైపోయారూ మా అమ్మా నాన్నల దగ్గరకు వెళ్ళాలీ అనడం, పోనీ ఆ పెద్దవారైన తల్లితండ్రుల్ని చూస్తారా, వాళ్ళడిగితే, మనవలూ,మనవరాళ్ళనీ చూసుకోవాలీ అనడం. ఆతావేతా జరిగేదేమిటంటే, ఎదో ఒక వంక ( సందర్భాన్ని బట్టి)చెప్పేసి, ఇద్దరికీ చేయకుండా తప్పించేసికోవడం! వీళ్ళ పనే హాయి కదూ ! ఓ కమిట్మెంటు లేదు.పైగా కోడలుతో చెప్పడం, ఏవమ్మోయ్ నీ పిల్లల్ని మామీద వదిలేసి ఉద్యోగం అంటూ వెళ్ళిపోకే,నాకూ వయస్సొచ్చేసింది, ఏదో మీ పిల్లలకి కాలూ చేయీ, మాటా వస్తే ఫరవా లేదు కానీ,పిల్లల ఉచ్చలూ,దొడ్లూ తుడిచే ఓపిక మాత్రం లేదమ్మోయ్!అని.

   ఈ రోజుల్లో భార్యా భర్తా ఉద్యోగం చేయకుండా, త్రీ బెడ్ రూం ఫ్లాట్టులూ, హోం థియేటర్లూ, ఐ-10,ఐ-20 కార్లూ, కార్పొరేట్ స్కూళ్ళల్లో ఎడ్మిషన్లూ ఎలా వస్తాయిటమ్మా? ఆ భార్య కాస్తా ఉద్యోగం మానేసిందంటే, రెండు మూడు ఈ ఎమ్ ఐ లు
గోవిందా గోవింద
. తమ తమ సర్కిళ్ళలో, తమ పిల్లలు ఎంతంత పేద్ద పేద్ద ఇళ్ళల్లో ఉంటున్నారో, వాళ్ళింట్లో ఏమేమి ఉన్నాయో,వీళ్ళని వీకెండ్లకి ఎక్కడెక్కడికి తీసికెళ్ళారో, చెప్పుకోవాలీ, వారి మధ్యలో ఓ ఇమెజ్ బిల్డ్ అప్ చేసికోవాలీ, కానీ కోడలు మాత్రం ఉద్యోగానికి వెళ్ళకూడదు! ఆహా ఏం న్యాయమండీ ! నేను నిన్న చెప్పిన 99% కాక మిగిలిన 1 % లోకి వస్తారు ఈ జనాలు! ఎవడెలా పోయినా సరే, అది కొడుకవనీయండి, కూతురవనీయండి, మనం పెంచి పెద్దచేశామూ
అందువలన వీళ్ళు బ్రతికున్నంతకాలం వీళ్ళ ఆలనా పాలనా ఆ పిల్లలే చూడాలి బస్! నో అర్గ్యుమెంట్ ! ఉన్న ఆస్థంతా పోయేటప్పుడు కట్టుకుపోతారా ఏమైనా?

   అలాటివాళ్ళ సంగతి వదిలేయండి, పారసైట్లుంటూనే ఉంటారు.ఉత్తినే మూడ్ పాడిచేసికోవడం కంటే, అసలు సిసలైన అమ్మమ్మలూ, నాన్నమ్మలగురించీ మాట్లాడుకుందాం, పుణ్యం పురుషార్ధమూనూ!ఒకవైపు ఏదో మందులు మింగనేనా మింగుతారు కానీ, మనవళ్ళకీ మనవరాళ్ళకీ మాత్రం ఏమీ లోటు రానీయరు. వాళ్ళు పడే బాధేమిటో, భర్తలతో మాత్రమే పంచుకుంటారు. ఆ పసిపిల్లల్ని సాకుతూంటే ఏదో తను కన్న పిల్లల్నే చూసుకుంటారు. మరి అదే కన్నపేగంటే! ఈ విషయంలో మాత్రం ఇప్పటి జనరేషన్ వారికి నేనిచ్చే సలహా ఏమిటంటే, ఏదో ప్లానింగూ, కెరీయరూ అంటూ ముఫై నలభై ఏళ్ళొచ్చేదాకా పిల్లల్ని కనడం మానెయకండి, ఎందుకంటే మీరు కనే టైముకి, మన మోస్ట్ వాల్యుబుల్ అమ్మమ్మ, నాన్నమ్మలకి మరీ అరవైఏళ్ళు దాటుతాయి. అప్పుడు వాళ్ళని శ్రమపెట్టడం భావ్యం కాదు.చెయ్యాలని ఉంటుందీ, శ్రమౌతుందీ, చెప్పుకోలేరూ అలాగని మనవల్నీ, మనవరాళ్ళనీ వదులుకోలేరూ.మరీ మంచం పడితే ఏమో కానీ, కాలూ చేయీ ఆడుతున్నంతకాలం ఈ బుడతల ధ్యాసే! ఆఖరికి కట్టుకున్నవాడిని కూడా పట్టించుకోరు!

   ఇంక తాతయ్యల సంగతంటారా, వీళ్ళు చెప్పానుగా సండ్రీ పన్లు చేయడానికి మాత్రమే! పసిపిల్లలకి డయపర్లు మారుస్తూంటే, చూస్తూ కూర్చోడం తప్ప, ఏది ఎటువైపుపెట్టాలో కూడా తెలియని ప్ర్రాణులు!అలాగని ఏదీ తెలియనట్లు పొజెట్టఖ్ఖర్లేదు, ఆ తీసేసిన డయపర్ని, ఏ వేస్ట్ పేపర్ బాస్కెట్ లోనో పడేయొచ్చు. దీనికేమీ పేద్ద టాలెంట్ అఖ్ఖర్లేదుగా!అలాగే,బాటిల్ ఫీడ్ అయిన తరువాత, వాటిని కడిగెసి స్టెరిలైజు చేయొచ్చూ, పిల్లల బట్టలు మార్చేటప్పుడు,ఆ విప్పిన బట్టల్ని, బకెట్ లో పడేయొచ్చు, ఎండలో ఆరేసిన బట్టల్ని మడతలు పెట్టొచ్చూ, చేయాలంటే ఇలాటివి కావలిసినన్నున్నాయి. చేయాలని మనసే ఉండాలి. ఈ సండ్రీ పన్లన్నీ అమ్మమ్మల్నీ, నాన్నమ్మల్ని చేయమంటే మాత్రం, ఆ తరువాత వాళ్ళకి ఏదైనా వస్తే మనకే నష్టం!వయస్సైపోయిందని, మనల్ని ఆ పిల్లల్ని ఎత్తుకోమని మాత్రమ్ ఎవరూ అడగరు, కారణం ఆ పిల్లో పిల్లాడో మన దగ్గరకొచ్చేటప్పటికి కెవ్వుమనరుస్తాడు. మొత్తం కొంపలో ఉన్నవాళ్ళంతా పరిగెత్తుకొచ్చేస్తారు ‘ఏం చేశారండి వాణ్ణి‘ అంటూ! వాడేం మనకు శత్రువా ఏమిటీ, మనమేం చేస్తాం. ‘ఏదో చేసే ఉంటారు, అందుకే ఇప్పటిదాకా ఆడుకుంటూన్నవాడు, మరీ అలా అరిచాడు’అని ఓ క్లాసూ!

   ఆ మధ్యనెక్కడో పేపర్లో చదివాను-ఇంగ్లాండు లో వాడెవడో ఎంగెస్ట్ గ్రాండ్ ఫాదర్ ( 29 ఏళ్ళకే) అవుతున్నాడుట! మరీ అలాగుండాలని కాదూ, ఏదో వీళ్ళు సీనియర్ సిటిజెన్లయే లోపల ఏదో మీరు చేయవలైన పనేదో కానిచ్చేశారంటే, అందరికీ సుఖం!

This is my humble tribute to all the Ammammas and Nannammaas of the World !.

Advertisements

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు- అమ్మమ్మలూ నాన్నమ్మలూ

   గత వారం రోజులనుండీ, నేనూ, మా ఇంటావిడా బిజీ అయిపోయాము. నేనైతే, కొంతలోకొంత, ఒకటో రెండో టపాలు పోస్ట్ చేసికోకలిగాను. మా ఇంటావిడకి ఆ ఛాన్సుకూడా రాలేదు, ఆవిడకి మా మనవడు అగస్థ్యతోనే సరిపోతుంది. వాడేమో, ఈవిడని చూడ్డం తరవాయి, మీదకెక్కేస్తాడు. ఉండడం అంటే, ఇంకో ఫ్లాట్ లో ఉంటున్నాము కానీ, ఈవిడకెప్పుడూ వాడి ధ్యాసే! ఏదో ఊళ్ళోనే ఉంటున్నాం కాబట్టి సరిపోయింది కానీ, అదే ఏ రాజమండ్రీలోనో ఉండి ఉన్నట్లైతే, నా ప్రాణం మీదకొచ్చేది, నా పెన్షనంతా రైలు ప్రయాణాలకే అయ్యేది.పైగా మా ఇంటావిడకి సీనియర్ సిటిజెన్ల కన్సెషన్ కూడా లేదు. ఇప్పుడు, ఓ ఆటోలో తీసికెళ్తే చాలు! అందుకే అంటారు, ఏది ఎలా జరిగినా మన మంచికే అని.

    ప్రపంచం లో ఆడవారికి ఎంత ఓర్పూ సహనం ఉంటుందో, ప్రత్యక్షంగా చూస్తేనే కానీ తెలియదు.అలా దగ్గరగా చూసే ముహూర్తం ఎప్పుడు వస్తుందిట,రిటైరయిన తరువాతే.అసలు భార్యలో ఉండే సుగుణాలన్నీ తెలిసికునే సమయం ఎక్కడేడిచిందీ ఉద్యోగం చేసినంత కాలం? ఏదొ సంపాదిస్తున్నాము,వండి పారేస్తోందీ,పిల్లల బాగోగులు చూసుకుంటోందీ అనే కానీ,వాళ్ళకీ ఏవెవో చిన్న చిన్న కోరికలుంటాయీ అని ఎప్పుడైనా అలోచిస్తామా?మనకైతే ప్రభుత్వం వారి ధర్మమా అని ఓ రిటైరుమెంటోటి ఉంది,మరి వాళ్ళకీ? పెళ్ళైయేదాకా,ఇంట్లో పెద్ద పిల్లైతే చెల్లెళ్ళకీ,తమ్ముళ్ళకీ సేవ చేయడం,ఆ తరువాత కట్టుకున్నవాడికీ,కన్న పిల్లలకీ చేయడం,ఆ తరువాత మనవళ్ళకీ,మనవరాళ్ళకీ చేయడం.ఈ లోపులో అత్త మామలుకూడా ఉంటే,వాళ్ళొకళ్ళు.ఆతావేతా జీవితకాలం అంతా సేవ చేయడం తోటే సరిపోతుంది. అసలు ఈ ఆడవాళ్ళకి అంత ఓపికా,సహనం ఎక్కడనుండి వస్తుందో తెలియదు.

   మనం రిటైరయ్యాక ఓ పెద్దరికం ఒకటి కట్టబెట్టేయడం తో బతికిపోయాము. లేకపోతే తెలిసేది ఇప్పటి పసిపిల్లల్ని అదీ 1-4 సంవత్సరాల మధ్య ఉండేవాళ్ళని ఎలా మేనేజ్ చేయాలో? వామ్మోయ్ వాళ్ళు పిల్లలా పిడుగులా!వాళ్ళవెనక్కాలే పరిగెత్తే ఓపిక లేదు. పైగా ప్రాక్టీసుకూడా తక్కువ, ఉద్యోగంలో ఉన్నప్పుడైతే ఏదో వంకుండేది. ఆఫీసులో ‘సో కాల్డ్ టైరైపోయి రావడం’ అనేది. టైరూ లేదూ సింగినాదం లేదూ, ఉత్తి పోజు! గవర్నమెంటు ఆఫీస్సులో పని చేసి, మగాళ్ళెవరూ టైరైపోవడం నేనైతే ఎప్పుడూ చూడలేదండోయ్.ఎప్పటి పని (ఆఫీసులో) అప్పుడు చేసేసికుంటే టైరెందుకవుతారూ? వాడితోటీ వీడితోటీ హస్కేసుకుని కూర్చుంటే చెప్పలేము. మా బాస్ అనేవారు- నో బడీ డైస్ ఆఫ్ ఓవర్ వర్క్ ఇన్ గవర్నమెంట్-అని!ఆఫిసునుండి, కొంపకి చేరడానికి ట్రాఫిక్కులో ఇరుక్కుపోవడం టైరైపోవడం అంటే చేసేదేమీ లెదు.ఆఫీసుల్లో పనిచేసే ఆడవారి సంగతేమిటి మరి?

   ఇంక ఇప్పటి నానమ్మలు/అమ్మమ్మల సంగతికొస్తే,వామ్మోయ్ మనవలతో ఎన్నెన్ని ఆసనాలూ,డాన్సులూ చేయాలో, నాకు మాత్రం అంత ఓపికలేదు బాబూ.ఏదో ముస్తాబు చేసి, ఏ ప్రామ్ లోనో కూర్చోబెడితే, బయటకి తీసికెళ్ళి తిప్పమంటే మాత్రం రెడీ!అంతేకానీ అస్తమానూ చంకెక్కుతానంటే మాత్రం ఎత్తుకోలేను. ఈ పిల్లలు పూర్తిగా నడక రాదూ,నడవాలని తాపత్రయం. మధ్యలో ఏదో చేస్తారు, బట్టలు మార్చాలి, పోనీ ఏదో సహాయం చేద్దామా అని అనుకున్నా, వాళ్ళు మనచేతిలో ఉండరూ, ‘ఏమిటండీ ఒక్కసారి పట్టుకోమంటే అంత హడావిడి చేసేస్తారూ’ అంటూ చివాట్లూ!ఏదో ఒక్కసారి నిద్రపోగొట్టుదామా అనుకున్నా, ఊరికే ఏడుస్తాడు. వాణ్ణి సముదాయించడం ఓ పేద్ద టాస్క్. ‘ఏడవకమ్మా, దాయి దాయి…’అనాలికానీ,ఊరికే వాడిమీదలా అరిస్తే వింటాడా? అని మళ్ళీ క్లాసూ.ఎందుకొచ్చిన రిటైర్మెంటయ్యా భగవంతుడా, హాయిగా ఉద్యోగంలో ఉన్నప్పుడే బావుండేది అని విసుపూ!

   రోజులో ఒక్క గంట ఆ చిన్న పిల్లల్ని సముదాయించలెని బ్రతుకూ ఓ బ్రతుకేనా అని అనుకుందామన్నా, అమ్మో రోజంతా చూడమంటే, ఏదో ‘మమ’ అని ఒకసారి అనుకుంటే పోతుంది.లేనిపోని గొడవల్లోకి వెళ్ళకూడదు!నూటికి తొంభైతొమ్మిది మంది అమ్మమ్మలూ, నానమ్మలూ, ఎంత నడుంనొప్పివస్తున్నా సరే, ఎంతంత గూళ్ళనొప్పి వస్తున్నా సరే, ఎంతంత మోకాళ్ళ నొప్పి వస్తున్నా సరే, ఈ చిన్న పిల్లల్ని చూడ్డం మాత్రం మానరు.’నీ ఆరోగ్యం కూడా చూసుకోవాలోయ్’ అన్నా సరే
‘పోనిద్దురూ, మనమేమీ రోజూ చూస్తున్నామా ఏమిటీ, ఏదో ఇలా అవసరం పడినప్పుడు అడుగుతారు పిల్లలు, వాళ్ళేం పరాయివాళ్ళా ఏమిటీ’ అని మనల్ని వీటో చేసేస్తారు!చివరకి మన మాటే మిగిలిపోతుంది కానీ, వాళ్ళు చేసేది చేస్తూనే ఉంటారు. అదీ ఈ నానమ్మల/అమ్మమ్మల గ్రేట్ నెస్!
నూటికి తొంభైతొమ్మిది అన్నానే, ఆ మిగిలిన ఒక పెర్సెంటు వాళ్ళనీ చూశాను. ముందరే చెప్పేస్తారు, మీ పిల్లలకి నడకా మాటా వచ్చేదాకా మేం చూళ్ళేమమ్మొయ్ అని! నడకా మాటా వస్తే, మనం చూసేదేమిటీ, వాళ్ళే మనల్ని చూస్తారు!
వాళ్ళగురించి ఇంకో టపాలో!
.

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–టైంపాస్

    చిన్నప్పుడు గణతంత్ర దినోత్సవం అంటే, ఎంతో ఉత్సాహంగా ఉండేది. ముందురోజు, రేడియో లో దేశాద్యక్షుడి ప్రసంగం, ఆ తరువాత జాతీయ గీతాలాపనా, అబ్బో ఆనాటి మన దేశాద్యక్షులు, ఎవరికి వారే చాలా గొప్పవారు. మర్నాడు అంటే జనవరి 26 న, జాతీయ బహుమతులు భారత రత్న, పద్మ విభూషణ్, భూషణ్, శ్రీ వచ్చిన వారి పేర్లు తెలిసికోడానికి, ఎంతో ఆత్రంగా, ప్రొద్దుటే ఏడు గంటలకి, రేడియో లో వచ్చే తెలుగు వార్తలూ, వాటిని చదివే శ్రీ పన్యాల రంగనాథ రావు గారూ, ఇంగ్లీషులో 8.00 గంటలకి మళ్ళీ వినడం, ఆ తరువాత స్కూలుకి వెళ్ళడం, సాయంత్రం సాంస్కృతిక కార్యక్రమాలూ, వాటినన్నిటినీ గుర్తుచేసికోవడం ఎంతో బాగుంటుంది.

   ఆ తరువాత దూర్ దర్శన్ ధర్మమా అని, ఢిల్లీ లో జరిగే రిపబ్లిక్ డే పెరేడ్ చూసే అదృష్టం కలిగింది. రానురానూ రిపబ్లిక్ డే సందర్భంగా ఇచ్చే ఎవార్డులు లలో ఇదివరకుండే, ఉత్తేజం కలగడం లేదు.ఎవరి influence ని బట్టి వారికి, ఇస్తున్నారు. వాటికి పెద్దగా వరసా వావీ ఉండడం లేదు. ఇప్పుడు ఎలా ఉందంటే, ఎవార్డ్ ఇవ్వకపోతేనే బాగుంటుందేమో అనిపిస్తోంది. గత నాలుగైదు రోజుల్నుండీ టి.వీ లో చూస్తున్నాము, సచిన్ తెండూల్కర్ కి భారత రత్న ఇవ్వాలని మహరాష్ట్ర ప్రభుత్వం రికమెండు చేశారని. సచిన్ definete గా ప్రపంచంలో ఉన్న క్రికెట్ ఆటగాళ్ళలో గొప్పవాడే. ఈ విషయం నిర్వివాదాంశం. కానీ అతను ఇంకా ఆడుతున్నాడు, తనకిష్టమైనప్పుడే రిటైరవుతానని, నొక్కి చెప్పాడు.ఇంకా ఎన్నేన్నో పోటీల్లో పాల్గొంటాడు, అటువంటి పరిస్థితుల్లో అతనికి ఇప్పటినుంచీ భారత రత్న ఈయవలసిన అవసరం ఏమిటో అర్ధం కాదు. No doubt, Sachin Tendulkar deserves the highest civilian decoration of the Country. Can’t we wait till he retires? మన దేశం లోని ఫాన్లు most fickle minded అని మనకందరికీ తెలుసు. రేపెప్పుడో World Cup లో, సచిన్ ఆడలెకపోవడంతో, అతనిని దుయ్యబట్టేతంత ఘనులు మన క్రిటిక్సూ, ఫాన్లూనూ ! మరి అది బాగుంటుందా?

   కజోల్, టబూ లకి పద్మశ్రీ ఇచ్చారుట. వాళ్ళూ మామూలుగా చేసే నటులే.మరి వారిలో మన ప్రభుత్వానికి ఏం ప్రత్యేకత కనిపించిందో, ఆ భగవంతుడికే తెలియాలి. వీరికంటే గొప్ప నటులే దొరకలేదా? అందుకే అంటున్నాను, ఏదో ఓ నలుగురైదురు తప్పించి, ఈ సంవత్సరపు ఎవార్డులు వచ్చిన వారిలో,ఏదో కలకాలం గుర్తుపెట్టుకునేటంతటి ఘనులెవరూ కనిపించలేదు.వారికి ప్రభుత్వంలొ ఉన్న ప్రాపకం బట్టి వచ్చినవె!అసలు ఒక విషయం అర్ధం అవదు ఈ ఎవార్డులకి కొలమానం ఏమిటీ అన్నది.Less said the better.

   ఇంక ఈరోజు ప్రసారమైన కార్యక్రమాల్లో, ‘మా’ టి.వీ. లో వచ్చిన ‘వెలుగు వెలిగించు’ కార్యక్రమంలో చూపించిన నృత్య ప్రదర్సన అద్భుతం! రిపబ్లిక్ డే పెరేడ్ లో ప్రదర్శించే వివిధ రక్షణ బలాల కవాతు చూస్తూంటే, మనం ఈ రోజు ప్రశాంతంగా నిద్రపోతున్నామంటే, వీళ్ళ చలవే కదా అనిపిస్తుంది. కానీ, మళ్ళీ మన రాజకీయ నాయకులు వేసే వెధవ్వేషాలు చూస్తూంటే,Do we really deserve all the sacrifices made by our Armed Forces? అనికూడా అనిపిస్తుంది. మన దేశాద్యక్షురాలినె తీసికోండి, ఆవిడ అంత అత్యుత్తమ పదవిలో ఉండబట్టి, మనం ఏమీ అనకూడదు కానీ, అసలు ఆవిడలో ఏం చూసి అద్యక్ష పదవి ఇచ్చారో? ఇలాటి పదవులు రాజకీయ ప్రాభవంతో వచ్చినంతకాలం మనకి ఇవి తప్పవు

   నిన్న మన్మాడ్ లో ఒక అసిస్టెంటు కలెక్టరుని పెట్రోల్ పోసి దహించేశారుట. ఆయన చేసిన తప్పేమిటీ, ఆయిల్ మాఫియా ని పట్టుకోవడం, తప్పకుండా ఈ మాఫియా వెనక ఎవడో రాజకీయనాయకుడి హస్తం ఉండే ఉంటుంది.ఎప్పుడో పాపం పండిన తరువాత, బయట పడతారు. ఈలోపులో వీళ్ళందరూ మనల్ని పరిపాలిస్తూంటారు. ఖర్మ! కర్ణాటక ముఖ్యమంత్రి ఎడ్డీ, పూణె ఎం.పి. కల్మాడీ,సి.వీ.సీ థామస్, మాజీ సుప్రీం కోర్టు ప్రధాన న్యాయాధిపతి బాలకృష్ణన్ వీటికి ఉదాహరణ మాత్రమే. పట్టుకుంటే దొంగా, పట్టుకోనంత కాలం దొరా! మేరా భారత్ మహాన్ అంటూ చప్పట్లుకొట్టుకుంటూ కూర్చోడమే !!

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు

   చిన్నప్పుడు, చంటి పిల్లల్ని జోకొట్టాలంటే, ‘చందమామ రావే జాబిల్లి రావే’ లాటివీ, ఆ తరువాత్తర్వాత ‘జో అచ్చుతానంద జోజో ముకుందా‘, ఆ తరువాత స్వాతిముత్యం లో సుశీలమ్మ పాడిన’ వటపత్ర శాయీ…’ లాటి అద్భుతమైన పాటలు పాడేవారు అమ్మలైనా, అమ్మమ్మలైనా, నానమ్మలైనా. దోమల మందులకి దోమలు ఇమ్యూన్ అయిపోయినట్లు, చంటి పిల్లలు కూడా, ఆ పాత పాటలకి నిద్రపోవడం మానేశారు. మరి ఇప్పుడేం కావాలిట? దబంగ్ లోని ‘మున్నీ బద్నాం హుయీ.., లేక తీస్ మార్ ఖాన్ లోని ‘మై నేం ఈజ్ షీలా, షీలాకీ జవానీ...ఏం ఖర్మొచ్చి పడిందండి బాబూ?

   అది ఇక్కడి పరిస్థితీ, మరి మన ఆంధ్రదేశంలో ( భాగ్య నగరం తప్పించి) ఎలా ఉందో, మీరెవరైనా చెప్తేనే కదా తెలిసేది! ఇదంతా ఎందుకు వ్రాస్తున్నానంటే, ఈ మధ్యన అదేదో ఫిల్మ్ అవార్డుల ప్రోగ్రాం చూస్తూంటే, ఈ రెండు పాటలకీ, అత్యుత్తమ ఎవార్డ్ దొరికింది! ఏడవాలో నవ్వాలో తెలియలేదు.పైగా ఏమైనా అంటే ‘మీకెందుకూ, ఆ పాటలు మోస్ట్ పాప్యులర్ అయ్యాయీ, అందుకోసం జ్యూరీ వాళ్ళు అలా ఇచ్చారూ’ అంటారు. పోనీ మ్యూజిక్ దర్శకులని అడిగితే, అదంతా
ఫోక్ మ్యూజిక్కూ అంటారు. ఇదివరకటి రోజుల్లోనూ ఉండేవి, ఈ ఫోక్ మ్యూజిక్కులూ సింగినాధాలూనూ. నయాదౌర్, తీస్రీ కసం,మధుమతి.. ఇలా ఎన్నింటిలో లేవూ? తెలుగులో కూడా రోజులు మారాయనండి, వెలుగునీడలనండి, ఇంకో మంచి మనసులనండి, ఎన్నెన్ని సినిమాల్లో లేవూ?

   పైగా బీట్ పేరు చెప్పి, ఆ పాటలు వ్రాసే రచయితలు కూడా, ద్వందార్ధాలు వచ్చే పాటలే వ్రాస్తున్నారు. మరి మన తీయని తెలుగు బాగుపడమంటే ఎలా బాగుపడుతుందీ?ఒక్క పాటలోనూ, అర్ధం అయ్యే ముక్క ఒక్కటీ ఉండదు.అన్నిటిలోకీ విచిత్రం ఏమిటంటే, ఈ సంకర జాతి పాటలు ప్రతీ పాటలపోటీలోనూ, చిన్న చిన్న పిల్లలు నేర్చుకుని పాడడం. ప్రతీ సభలోనూ, మెడమీద తలకాయున్న ప్రతీ వాడూ, ఘోషించడమే, మన భాష తగలడిపోతూందీ అంటూ.మరి బయటి లౌడ్ స్పీకర్లలోనూ, టి.వీ. ల్లోనూ ఈ దరిద్రపు పాటలే హోరెత్తించేస్తూంటే, ఇంకోటి ఎలా పైకి వస్తుంది?

   ఈ మధ్యన ఒక్క సినిమాలోనైనా మెలొడీ ప్రధాన పాట ఒక్కటైనా వచ్చిందా? రేడియో ( ఎఫ్.ఎం), లేక మ్యూజిక్ చానెల్ ఏది తీసికోండి, ఇవే పాటలు.వీటికి సాయం, ఇళ్ళల్లో హోం థియేటర్లూ, ఓ డజనో, పరకో స్పీకర్లూ, వాటికి డాల్బీ, సర్రౌండ్ సిస్టమ్లూ,ఒకటేమిటి, ఇంటినిండా అవే! ఇంక ఆ ఇంట్లో ఉండే పసిపాపలుకూడా, ఈ పాటలకి స్టెప్పులూ, తలలూపడాలూ. పైగా ఏమైనా అంటే, మావాడికి ఈ పాటంటే ఎంతిష్టమో అని అడిగినవాడికీ, అడగనివాడికీ చెప్పి మురిసిపోవడం.
ఇంట్లో కూర్చోవాలంటే గుండె ఠారెత్తిపోతూంది. ఎప్పుడో అది కాస్తా ఆగిపోతే సుఖపడతాము.

   అస్తమానూ, ఏవో దేముడి భజనలూ, సుప్రభాతాలూ పెట్టుకోమని కాదు, దేనికైనా ఓ టైముంటుంది. ఈ పసిపిల్లలు కూడా, పగలంతా నిద్రపోయి, ఏ అర్ధరాత్రో లేచి కూర్చుంటారు, గట్టిగా ఏడుస్తారు, ఆ పిల్లనో పాపనో ఊరుకోపెట్టాలంటే, పక్కనే ఉండే, సీ.డీ. ప్లేయరులో అప్పటికే ఉండే సీ.డీ. పెట్టేయడం. వాడేమో కిలకిలా నవ్వడం. అబ్బో మా పిల్లాడికి మ్యూజిక్కంటే ఎంతిష్టమో అని ఆ తల్లితండ్రులు సంతోష పడ్డం. ఇవే ఎక్కడ చూసినా!పోనీ బయటకు వెళ్తే కారుల్లోనూ ఇవే!టోటల్ బొంబార్డ్మెంట్ ! వాతావరణ కాలుష్యం గురించి, లెక్చర్లివ్వగానే సరిపోదు, మనం ఇళ్ళల్లో ఎంత కలుషితం చేస్తున్నామో కూడా చూసుకోవాలి.

   ఈ దరిద్రం ఎక్కడిదాకా వెళ్ళిందంటే, ఆఖరికి సాయిబాబా భజనలూ, అయ్యప్ప భజనలూ లాటివి కూడా ఈ సినిమా పాటల ట్యూన్ లో వినిపిస్తున్నారు.పాపం ఆ దేముళ్ళు మాత్రం ఏం చేస్తారూ, నోరుమూసుకుని వింటున్నారు.అన్నమయ్య సినిమాలో,చూశాము, పాపం తెలుగులో ఆయన్ని గురించి వ్రాసిన పాటలు లేవని, అన్నమయ్యని భూలోకంలొకి పంపి ధన్యుడయ్యాడు.మరి మన సంగతెవడు చూస్తాడు?ఈ మధ్యన ఏదో పుస్తకం లోఒక వ్యాసం చదివాను- ప్రస్తుతం మ్యూజిక్కు పోటీల్లో పాడే పిల్లల ప్రతిభ చాలా బాగుంటోంది. సినిమాల్లో పాటలు పాడిన వాళ్ళంతా, 30 ఏళ్ళకి అంత మెచ్యూరిటీ సంపాదించారు. అదే పాటలని చిన్న పిల్లలు అయిదారేళ్ళవాళ్ళదగ్గరనుంచీ అలవోగ్గా, ఒరిజినల్ పాటలకంటే బాగా పాడుతున్నారు,నిజంగా వాళ్ళంతా ఛైల్డ్ ప్రాడిజీలే ! సందేహం లేదు.ఆరేళ్ళకే 30 ఏళ్ళ మెచ్యూరిటీ వచ్చేసిందంటే, 30 ఏళ్ళొచ్చిన తరువాత వీరి పరిస్థితి ఏమిటీ? అసలు వీళ్ళకి బాల్యంలో ఉండే మధుర స్మృతులనేవి ఉంటాయా…– అని. నిజమే కదూ !

   తల్లితండ్రులకి కూడా, ఈ జాడ్యం పూర్తిగా వచ్చేసింది. కొన్ని కార్యక్రమాల కర్టెన్ రైజరుల్లో చూస్తూంటాము,వరద బాధితుల్లా ఆ పిల్లలూ, వాళ్ళ తల్లి తండ్రులూ, క్వాలిఫై అయినవాళ్ళు గెంతులూ, కానివారు ఏడుపులూ, తీరా చివరికి చూసిన మొహాలే కనిపిస్తాయి.టి.వీ. ల్లో వచ్చే ఏ సంగీతప్రధాన కార్యక్రమమైనా ఇదే సీను! ఇంక డ్యాన్సు కార్యక్రమాలగురించి ఎంత తక్కువ చెప్పుకుంటే అంత మంచిది ఆరోగ్యానికి! మేరా భారత్ మహాన్ !!

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు- పిల్లలు, ఎడాలు

   ఇదివరకటి రోజుల్లో అంటే, మా ముందు తరం వారి రోజులన్నమాట, ఇంటికి ఎంతమంది పిల్లా పాపా, పాడీ ఉంటే అంత సుభిక్షమనే సదుద్దేశ్యంతో ఉండేవారు.అందుకనే ఏ ఇంట్లో చూసినా కనీసం, నలుగురైదుగురు పిల్లలుండేవారు. ఆనాటి పరిస్థితుల ధర్మమా అని, తిండికీ, బట్టకీ కూడా లోటుండేది కాదు. ఎవరి ఓపికనిబట్టి వారు చదువులూ, పెళ్ళిళ్ళూ కానిచ్చేవారు.
క్రమక్రమంగా, న్యూక్లియర్ ఫామిలీలు వచ్చేశాయి, మహ అయితే ఇద్దరు పిల్లలతో సరిపెట్టేసికుంటున్నారు. అంతకంటె ఎక్కువయితే పోషించే ఓపికెక్కడిదీ? అప్పుడప్పుడు టి.వీల్లో మా ఊరివంట కార్యక్రమం లో విటూంటాము, మీకు పిల్లలెంతమందీ అని యాంకరమ్మ అడగడం, వెరైటీ అయితే ‘పాపా, బాబూ’ అని చెప్పడం, ఇద్దరు పాపలే అయితే కొద్దిగా డిఫిడెంటు గా చెప్పడం, ఇంక ఇద్దరూ మొగపిల్లలే అయితే పేద్ద పోజెట్టి చెప్పడం!ఆతావేతా తేలెదేమిటంటే, మేమిద్దరం, మా పిల్లలు ఇద్దరూ అని! ఏక్ దం డిసిప్లీన్డ్ సిటిజెన్!!

మా ఇంట్లో పిల్లలిద్దరికీ ఎడం ఆరేళ్ళు. మా అమ్మాయికి అయిదేళ్ళు, అబ్బాయికి మూడున్నరేళ్ళు వాళ్ళ పిల్లలకున్న ఎడం.మాకైతే అంత సమస్యుండేది కాదు, బాబు పుట్టే సమయానికి, అమ్మాయి స్కూల్లో ఫస్ట్ స్టాండర్డ్ లో ఉంది, తన సంగతి అప్పుడప్పుడు నేను చూసుకున్నా, బాబు విషయం మా ఇంటావిడే చూసుకునేది.అంతే కాకుండా అక్కకి తమ్ముడిమీద ఓ మెటర్నల్ ఫీలింగు కూడా వస్తుంది, వయస్సు తేడా వలన.పిల్లలిద్దరి మధ్యా మరీ, రెండేళ్ళే తేడా ఉంటే, కొద్దిగా కష్టం అయిపోతుంది, ఇద్దరినీ సముదాయించడం. ఇద్దరికీ అమ్మే కావాలి. కవలపిల్లలైతే అసలు గొడవే లేదు! తిట్టుకుంటూనో, కొట్టుకుంటూనో మొత్తానికి, ఓ పదేళ్ళు మన చెప్పుచేతల్లో ఉండి, ఆ తరువాత, వాళ్ళ దారిన వాళ్ళు పెద్దైపోతారు!

అప్పుడప్పుడు చూస్తూంటాము, ఎవరికైనా ఇద్దరు పిల్లలు అదీ పాపా, బాబూ అయితే’అబ్బ ఏం ప్లానింగండీ’ అనడం! అక్కడికేదో, వీడు ఓ పెద్ద ప్లానేసికుని ఓ మొగా, ఓ ఆడా కనేసినట్లు పోజిచ్చేస్తాడు. ఇప్పటికీ క్రొమొజోమ్ములో అవేవో ఫలానా గా కలిస్తే ఆడపిల్లా, ఇంకోలా కలిస్తే మగాడూ అని అంటారు మన సైంటిస్టులు, వాటికి ఇప్పటిదాకా పేరే పెట్టలేకపోయారు, అదేదో లెఖ్ఖల్లొలాగ x, y అంటున్నారు, వాళ్ళకే ఈ బ్రహ్మ రహస్యం తెలియక కొట్టుకుంటుంటే, మరి ఈ తండ్రిగారికి ఎలా తెలిసిందండి బాబూ? ఏదో ఘనకార్యం చేసేసినట్లు పోజూ!

ఇద్దరు పిల్లలకీ మరీ తక్కువ ఎడం ఉంటే, కొద్దిగా కష్టమే. పెద్దవాళ్ళు ఎప్పుడూ శాంతస్వభావం కలవారే, అని మా ఇంటావిడా, అమ్మాయీ అంటూంటారులెండి.పోనీ ఏదో అనుకుంటున్నారులే అని వదిలేద్దామా అనుకుంటే, దానికి ఓ కొరాలరీ పెడతారు-రెండో వాళ్ళెప్పుడూ రౌడీలే అని! అదొక్కటే బాగోలెదు. ఔనూ, నోరుందీ, నెగ్గుకొస్తారూ తప్పెమిటీ? ప్రస్తుతం మా మనవలిద్దరినీ చూస్తున్నాను కదా, మా ఇంటావిడ చెప్పెది నిజమేమో అని! వాడికి మొన్న ఏడో తారీఖుకి, ఏడాది నిండింది, ఇప్పుడే గ్రౌండ్ ఫ్లోర్ లో రెండూ, బాల్కనీ లో రెండూ పళ్లొచ్చాయి. అదేమిటో ఇన్నాళ్ళూ, మేమిద్దరమూ పళ్ళవిషయంలో, ఒక్కటే అనుకునేవాడిని, కానీ ఈ నాలుగు పళ్ళూ వచ్చేటప్పటికి, అప్పుడప్పుడు కొరుక్కుని, నన్ను rag చేస్తున్నాడేమో అనిపిస్తూంటుంది.

ఈ రెండో పిల్లలున్నారే,ఒక విధంగా చెప్పాలంటే కొద్దిగా ‘చాలూ’ లోకే వస్తారు!అమ్మా నాన్నా లకి ఎప్పుడూ సింపతీ తనమీదే ఉంటుందని,తననుకున్నది సాధించాలంటే, పేద్దగా అరిచి గీ పెట్టేస్తారు. అమ్మొ, నాన్నో ఇంకో గదిలోంచి, ఓ అరుపు అరుస్తారు,’అదేమిటే, పెద్దదానివి కదా, పాపం వాడడుగుతూంటే ఇవ్వొచ్చు కదా’ అని.అప్పుడు ఈ చిన్నాడికీ/చిన్నదానికీ ఓ విషయం confirm అయిపోతుంది. నోరుంటే ఎక్కడైనా నెగ్గుకు రావచ్చని! వీళ్ళకి భవిష్యత్తులో రాజకీయనాయకులయ్యే లక్షణాలు పుష్కలంగా ఉన్నాయి!పాపం, ఆ పెద్ద పిల్లో,పిల్లాడో భరిస్తారు వీళ్ళ ఆగడాలన్నీ.ఒక్కొక్కప్పుడు ఈ పెద్ద పిల్లలూ వారికి కావలిసినవేవో, అంటే ఏదో ఔటింగుకి వెళ్ళాలన్నా, సినిమాకి వెళ్ళాలన్నా,ఆ చిన్నాళ్ళని ఓ సారి తొడపాయసం పెడితే చాలు.అదో tactic.ఇంట్లో అయితే ఫరవాలేదు, అమ్మో నాన్నో వీళ్ళ rescue కి వస్తారు, మరి బయటో ఆ పెద్దాళ్ళమీదే ఆధార పడాలిగా! అందుకే ప్రతీ విషయం లోనూ give and take policy!
ఆహా మన పిల్లలెంత అన్యోన్యంగా ఉన్నారో అని ఆ poor తల్లితండ్రులు
మురిసిపోతూంటారు! అంతా ‘మాయ’!

కొంతమందిని చూస్తూంటాము,’పిల్లలెంతమందీ’ అని అడగండి–‘ ఆయ్ మీ దయవలన ఇద్దరండి’ అంటాడు! వీడి మొహం, ఏదో భగవంతుడి దయ అంటే బావుంటుంది కానీ, అవతలివాడి దయేమిటీ, విన్నవాళ్ళేమనుకుంటారో అని కూడా ఆలోచించరు!

బాతాఖాని-లక్ష్మి ఫణి కబుర్లు-Melville D’mellow

Melville D’mellow

ఈవేళ సాక్షి పేపరు చదువుతూంటే నాకు అత్యంత ఇష్టమైన ఒక మహా వ్యక్తి గురించిన ఒక వ్యాసం కనిపించింది. నేను చేసికున్న అదృష్టమేమంటే, ఆయన దగ్గరనుండి నాకు రెండు ఉత్తరాలు వచ్చాయి. వాటిని,ఇదివరకు నా టపా లో
ప్రస్తావించాను. మళ్ళీ ఇంకొకసారి ఆయన, శ్రీ Melville D’mellow ని గుర్తుచేసికోవడం చాలా బాగుంది. పైన ఇచ్చిన వ్యాసం సరీగ్గా కనిపించకపోతే ఇక్కడ నొక్కండి.

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు- చిరుగు కూడా మంచిదేట !!

   ఇదివరకటి రోజుల్లో, వేసికున్న చొక్కాకి,కట్టుకున్న చీరకీ, పంచకీ చిరుగు కనిపిస్తే, ‘ఉత్తరేణి కుట్టు’ అని వేసికుని మళ్ళీ కట్టుకునేవారు. వారి వారి ఆర్ధిక స్థోమతని బట్టి ఉండేవి, వారు కట్టే బట్టలు. పాత సినిమాల్లో చూసేవారం-బాగా బీద గా ఉండే, బడిపంతులు గారో, లేకపోతే ఏ ఇంట్లోనో వంటలు చేసే ఆవిడనో చూపించవలసివస్తే, తప్పని సరిగా ఎక్కడో అక్కడ ఓ చిరుగు చూపించేవారు.అది ఆ సినిమా దర్శకుడి,ప్రావీణ్యం చూపించినట్లన్నమాట.It was symbolic of the poverty, that particular character was suffering!అప్పుడెప్పుడో శంకరాభరణం సినిమాలో చూసినట్లు జ్ఞాపకం- శంకరశాస్త్రి గారు, తన వైభవాన్ని కోల్పోయి, అతి బీద స్థితి లోకి వచ్చినప్పుడు,
‘ఆహా విశ్వనాథ్ గారు, ఎంత అద్భుతంగా తీశారో వగైరా వగైరా.’ ప్రశంశలు కురిపించేశారు!

   అంతదాకా ఎందుకూ, చిరిగిన పాంటు వేసికుంటే, బయటకు వెళ్ళనిచ్చేవారు కాదు.అలాగే చిరిగిపోయిన ఓణీ ఓ అతిబీదస్థితిలో ఉండి, తండ్రి పెళ్ళి చేయలేని స్థితిలో ఉన్నట్లన్నమాట.అలాగ చిరుగు అన్నది ఓ నెగటివ్ సంకేతం లా ఉండేది. ‘ఏ అమ్మాయి మీదైనా అత్యాచారం జరిగితే, ‘పాపం ఆ అమ్మాయి జీవితం చిరిగిపోయిన విస్తరి లా అయిపొయింది’ అనే వాక్య ప్రయోగాలు కూడా చదివాము, విన్నాము!ఇలాటివన్నీ, ఎకనామిక్ రిఫార్మ్స్ ముందర లెండి!

   మరి ఇప్పుడో, చిరుగు అన్నది ఓ status symbolఅయిపోయింది! కట్టుకున్న బట్టకి ఎన్ని చిరుగులుంటే అంత ఫాషనుట!అదేం ఖర్మమో, బయటకు వెళ్తే చూసేది ఈ చిరుగులే!ఇదెక్కడి ఫాషనండి బాబూ?అమ్మాయి అయినా అబ్బాయి అయినా సరే కట్టుకున్న జీన్స్ పాంటుకి, మోకాళ్ళు రెండింటి మీదా రెండు చిరుగులుండాల్సిందే!ఇంక అమ్మాయిలకైతే, అడక్కండి,అసలే ఓ గుడ్డపీలిక కట్టుకుని వస్తారు, దానికి సాయం ఈ చిరుగులోటి.ఇదంతా నేను చాదస్థం గా వ్రాస్తున్నది కాదు,బస్సుల్లోనూ, మాల్స్ లోనూ చూస్తూంటాము, ఒంటిమీద బట్ట ఉండదు.ఇందులో వాళ్ళు పొందుతున్న ఆనందం ఏమిటి? శీతాకాలం లో అసలు వాళ్ళకి చలేయదా?ప్రొద్దుటే, స్కూలుకి వెళ్ళే పిల్లలు, ఆ చలిలో, మోకాళ్ళ పైదాకా వచ్చే యూనిఫారం వేసికుంటేనే, గుండె కరిగిపోతుంది అయ్యో పాపం ఈ చలిలో ఎలా వెళ్తున్నారో అని!
సినిమా స్టార్లూ,ఫాషన్ పెరేడ్ లో పాల్గొనేవారూ, పోనీ అలాటి బికినీలూ, వళ్ళంతా చూపించుకునే బట్టలూ వేసికున్నారంటే అర్ధం ఉంది, ఎందుకంటే వాళ్ళు పూర్తి బట్టలతో ఉంటే ఎవడూ వాళ్ళవంక చూడడు కాబట్టి.మామూలుగా ఉండే వాళ్ళకి ఏం రోగం? ఊళ్ళో వాళ్ళందరికీ వాళ్ళ అందాలు చూపించుకోవలసిన అవసరం ఏమిటో ఇప్పటికీ అర్ధం అవదు. ఇలాటి దరిద్రపు డ్రెస్సులు వేసికుని, వాడెవడో ఈలేశాడూ, కాలు తొక్కాడూ, గిల్లాడూ అని ఏడవడం ఎందుకూ? ఇంట్లో తల్లితండ్రులకి బాధ్యత ఉండదా? లేక వాళ్ళ ప్రోత్సాహంతోనే ఇలా ‘ప్రదర్శనలు’ ఇస్తున్నారా? క్రీడలు ఆడేవారూ, ఆసుపత్రిల్లో పనిచేసే నర్సులకీ అయితే వేసికోవాలే ఆ స్కర్టులు. అ స్కర్టులూ అవీ వేసికోకూడదనడం లేదు. కానీ దానికీ ఓ సమయం సందర్భం ఉంది.చీరల్లోనూ, పంజాబీ డ్రెస్సుల్లోనూ ఉండేవాళ్ళు అందంగా ఉండరా? కట్టుకునే పధ్ధతిలో ఉంది అందం అంతా.

   బయటకు వెళ్ళినప్పుడు చూస్తూంటాము ఇంక ఈ అబ్బాయిలు- underarm growth అంతా ఊళ్ళో వాళ్ళకి చూపించుకుంటేనే, వాడు macho అనుకుంటాడా ఏమో! ఎంత అసహ్యంగా ఉంటుందో ఎప్పుడైనా తడుతుందా వీళ్ళకి అసలు?అలా ఉండడం unhygeinic అని వీళ్ళకు తెలియదా? బస్సుల్లోనూ, రైళ్ళల్లోనూ నుంచున్నప్పుడు, ఖర్మకాలి, మన మొహం వాడి చంక దగ్గరకి వస్తుంది, దేర్భ్యంలా చెయ్యి పైకెత్తి నుంచుంటాడుగా.వెధవది ఏదో deodrant స్ప్రే చేసికుంటే చాలనుకుంటాడు ఆ దరిద్రుడు.ఇళ్ళల్లో ఎన్నెన్ని వెధవ్వేషాలు వేసినా ఫరవా లేదు, బయటకి వచ్చినప్పుడైనా ఇంకోరికి అసౌకర్యం కలక్కుండా చూసుకోవాలి.

   ఇదివరకటి సినిమాల్లో చూసేవారం, చీర కొద్దిగా,పకి వెళ్ళిందంటే సెన్సార్ వాళ్ళు కట్ చేసేవారు. ఇప్పుడో పూర్తిగా బట్ట కడితే కట్ చేసేస్తున్నారు.ఏదైనా ‘అతి’ అయితే మొహం మొత్తుతుంది. దేనికైనా ఓ’అడ్డం’ ఉంటేనే,దానిమీద ఆసక్తి పెరుగుతుంది. ఈ విషయం ఈ జనరేషన్ వారికి ఎప్పుడు తెలుస్తుందో? అందరూ అలా డ్రెస్ చేసికుంటారని కాదు,చూపించుకునేవేవో, చూడవలసినవారికే పరిమితం చేయండి, అంతేకానీ, ఊళ్ళో వాళ్ళందరికీ కనువిందు చేయఖ్ఖర్లేదు.ఏమిటీ ఈ పాతచింతకాయ పచ్చడీ అంటారా మీ ఇష్టం.అయినా ఎవడెలా డ్రెస్ చేసికుంటే, మీకెందుకూ, వాళ్ళిష్టం,కావాలంటే మీరూ వేసికోండీ అంటారా.Fine, no issue. కానీ మనం ఓ సొసైటీ లో ఉంటున్నాముగా, ఓసారి వాళ్ళగురించీ ఆలోచించండి.

%d bloggers like this: