బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– మానవ స్వభావాలు -1

    కొంతమందిని చూసే ఉంటారు.ప్రపంచంలోని కష్టాలన్నీ తామే భరిస్తూన్నట్లు మొహం పెడుతూంటారు. ఎప్పుడూ నవ్వనేది అస్సలు రాదు, ఆ మొహంలోకి. ఏమైనా నవ్వినా, పలకరించినట్లుగా చూసినా అవతలివాడు తనని ఏదో సహాయం అడుగుతాడేమోనన్నట్లు మొహం పెడతారు! నన్నుముట్టుకోకు నా మాలి కాకీ అన్నట్లుగా, వాళ్ళకి అవతలివాళ్ళ ఫీలింగ్స్ తో ఎటువంటి సంబంధమూ ఉండదు. అలాగని ఇంట్లోవాళ్ళతో ఏదో చనువుగా ఉంటారా అంటే అదీ లేదు.

    అలాటివాళ్ళు భూమిమీద ఏం సాధించడానికి వచ్చారా అనిపిస్తూంటుంది ఒక్కొక్కప్పుడు. ఆఫీసులో ఏదో పేద్ద స్ట్రిక్ట్ గా ఉన్నట్లు ఓ ‘ఇమేజ్’ తయారుచేసికుంటారు.అందుకనే అలాటివాళ్ళకు ఏ కష్టమైనా వచ్చినా ఎవరూ పట్టించుకోరు. మనిషిని ‘ సోషల్ యానిమల్’ అన్నందుకు, అప్పుడప్పుడు బయటి ప్రపంచంలోవారి కష్టసుఖాల గురించికూడా తెలిసికుంటూండాలి.ఎప్పుడు చూసినా
ఏవో చలిచీమలో, ఎర్రచీమలో ఒళ్ళంతా పాకుతున్నట్లుగానే అనీజీ గా ఉంటారు.

   ఎవడో ఒకడితోనైనా అలాటివాళ్ళు తమ విషయాలు పంచుకుంటారా? వాళ్ళింట్లో ఉన్న పిల్లలూ, భార్యా ఇలాటివాళ్ళని ఎలా భరిస్తున్నారా అనిపిస్తుంది! అయినా సరే వాళ్ళకేమీ నష్టం లేదు.వాళ్ళు ఎవరికీ సలహాలివ్వరూ, ఇంకోళ్ళు ఇవ్వడానికి ప్రయత్నిస్తే ‘ మైండ్ యువర్ బిజినెస్స్’ అంటారు. ఇదంతా ఎందుకు వ్రాస్తున్నానంటే నేను ఉద్యోగంలో ఉన్నప్పుడు ఒకతనుండేవాడు. ఎప్పుడూ ఎవరితోనూ మాట్లాడగా చూడలేదు.ఎప్పుడైనా ఎవరైనా సంభాషించడానికి ప్రయత్నించినా హా హూ అంటూ మోనోసిలబుల్స్ లోనే సమాధానం చెప్పేవాడు.నేను పనిచేసే సెక్షన్ ( పర్చేజ్) తో అందరూ సంబంధాలు ఉంచుకునేవారు,వాళ్ళకి ఏవస్తువయినా కావల్సి ఉంటే నన్నే అడగాల్సొచ్చేది.అందువలన నాకు ఫాక్టరీ లో అందరితోనూ సత్సంబంధాలే ఉండేవి. ఈ పెద్దమనిషి నాకంటె నాలుగు సంవత్సరాలు ముందరే రిటైర్ అయ్యాడు. ఫాక్టరీలో ఉండగా ఫార్మాలిటీ కైనా ఒక్కసారైనా హల్లో చెప్పని మనిషి, ఈవేళ ప్రొద్దుట నాకోసం మా ఇంటికి వచ్చాడుట.అప్పుడు నేను మా రెంటెడ్ ఫ్లాట్ కి వెళ్ళాను.మా ఇంటావిడ ఫోన్ చేసింది, ‘ మీకోసం ఎవరో వచ్చారూ, మాట్లాడండి’ అని.

    ఎవరా అని చూస్తే ఇదిగో ఈ పెద్దమనిషే. యు.ఎస్. వెళ్దామని వీసాకి ఎప్లై చేస్తే, ఇతను ఆఖరున పనిచేసింది ‘ఎమ్యునిషన్ ఫాక్టరీ’ అని చెప్పడంతోటే, ఛట్ ఇవ్వం పొమ్మన్నారు ఏ బిన్ లాడెన్ కో ఫ్రెండేమో అని! కాళ్ళా వేళ్ళా పడితే చెప్పారుట’ నీతో పనిచేసిన ఇద్దరి పేర్లూ ఫోన్ నెంబర్లూ ఇయ్యీ, వాళ్ళదగ్గర వెరిఫై చేస్తామూ’ అని. అందుకని, నా పేరివ్వచ్చా అని అడగడానికి వచ్చాడు. ఇక్కడ పూణే లో ఇంకా చాలామందే ఉన్నారు, అయినా ఎవడూ ఇతనికి సహాయం చేయడానికి తయారుగా లేరు. అందుకని ఇంకో దిక్కులేక నా దగ్గరకు వచ్చాడు !

   నేను చెప్పొచ్చేదేమిటంటే మనిషన్నవాడు తను ఎంత గొప్పవాడిననుకున్నా ఎప్పుడోఒకప్పుడు ఇంకోళ్ళ సహాయం అడగాల్సివస్తుంది. మనమేదో ‘ఇన్విన్సిబుల్’ అనుకోకూడదు. ప్రతీ వాడితోనూ పూసుకు తిరగమనడం లేదు, ఓ చిన్న నవ్వు చాలు.ఎప్పుడైనా చూసినప్పుడు హలో అన్నా చాలు.అంతేకానీ, అవతలివాడితో మనకేమిటీ అని అనుకోకూడదు.ఉదాహరణకి మనం ఎప్పుడైనా బయటకి వెళ్ళినప్పుడు బస్సులోనో ట్రైన్ లోనో మన పర్సు ఎవడో కొట్టేశాడనుకుందాం.అలాటప్పుడు, అక్కడ ఫుట్ పాత్ మీద బూట్లు పాలిష్ చేసే వాడే మనకి సహాయం చేయకలుగుతాడు. ఎందుకంటే అతను మనని ప్రతీరోజూ చూస్తూంటాడు ఆ దారిన వెళ్ళేటప్పుడు. అందుకనే ఎప్పుడో ఒకప్పుడైనా అతని వైపు ఓ పలకరింపు నవ్వు నవ్వేమనుకోండి చాలు.ఆ ఒక్క నవ్వు మనల్ని సేవ్ చేసేస్తుంది! అతనేమీ మన ఆస్థిమీద కన్నేయడు. చెప్పాలంటే వాళ్ళే మనకంటే సుఖంగానూ, హాయిగానూ ఉన్నారు. ఎలాటి ‘ఫాల్స్ ప్రెస్టీజ్ ‘ లూ లేకుండా!

    కొంతమందుంటారు, వాళ్ళింటికి వెళ్ళేమనుకోండి, మనల్ని చూడగానే ‘వీడెందుకొచ్చాడురా బాబూ ‘ అనుకొని, మనం ఉన్నంతసేపూ ముళ్ళమీద కూర్చొన్నట్లుగానే ప్రవర్తిస్తాడు.ఆ పెద్దమనిషి,వాళ్ళావిడ బలవంతం మీద అక్కడ కూర్చుంటాడు.ఈ బాధ భరించలేక, మనం ‘ఇంక వెళ్ళొస్తామండీ’ అనగానే ఠక్కున ‘సరేనండీ’ అనేస్తాడు. ఇంక మళ్ళీ వాళ్ళింటికి వెళ్ళే మూడ్ మనకి జన్మలో రాదు!

    ఇంకొంతమంది ‘ఇటర్నల్లీ పెసిమిస్టిక్ సోల్స్’– వీళ్ళకి ఎప్పుడు ఏం చెప్పినా దానికి నెగెటివ్ గానే రియాక్ట్ అవుతారు.ఏదో మావాడు హైదరాబాద్ వెళ్ళడన్నామనుకోండి ఈయన వెంటనే ‘ జాగ్రత్తగా తిరిగి వస్తాడంటారా, అక్కడ గొడవలూ అవీ ఎక్కువగా ఉన్నాయిట’ అంటాడు. రేపటినుండి మా అబ్బాయికి టెన్త్ పరీక్షలూ అని చూడండి- ‘ ప్యాసు అవుతాడంటారా’. లేకపోతే
‘మా వాడు ఇంటర్ వ్యూకి ఢిల్లీ వెళ్తున్నాడు’ అనండి, ‘ ఏమిటీ ఉద్యోగానికే,మా చుట్టాలబ్బాయి అయిదేళ్ళనుండి ప్రయత్నిస్తున్నాడు, ఇప్పటిదాకా దొరకలేదు’ అంటాడు. ఆఖరికి మీవాళ్ళెవరో హాస్పిటల్ లో ఉన్నారనండి. ఈ పెద్దమనిషి ఆయనకి తెలిసిన ఎక్కెడెక్కడో ఏ ఏ హాస్పిటళ్ళకి వెళ్ళి తిరిగి రాని పేషంట్ల చిఠ్ఠా అంతా చెప్తాడు !

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–భయాలు

    మా చిన్నప్పుడు తీర్థాలకి వెళ్ళినప్పుడు ‘రంగుల రాట్నం ‘ అని ఒకటుండేది. ఓ గుర్రం బొమ్మమీద కూర్చోడం,దాన్ని ఎవడో తిప్పేవాడు.ఆ రోజుల్లో ఇప్పటిలాగ ఎలెక్ట్రికల్ వి ఉండేవి కావు. మొత్తం అన్ని బొమ్మలమీదా పిల్లలందరూ వచ్చేదాకా, అది తిప్పడం మొదలెట్టేవాడు కాడు. అలాగే ఇంకోటి ఉండేది.ప్రస్తుతపు ‘జయంట్ వీల్ ‘ లాటిది. దాంట్లో వీలేమిటంటే, చిన్న పిల్లలతో పాటు పెద్దవాళ్ళు కూడా కూర్చోవచ్చు. ‘రంగుల రాట్నం’ సంగతికి వస్తే దానిమీద కూర్చున్నప్పుడు బిగుసుకుపోయేవాళ్ళం! కానీ ప్రపంచాన్నంతా జయించేసిన ఫీలింగు వచ్చేది!

    ఇప్పుడంటే ‘పవర్ ఆపరేటెడ్’ జయంట్ వీల్సూ, అలాగే ఏవేవో వచ్చేయి.నాకు ఎప్పుడూ భయమే. కళ్ళు తిరుగుతాయి.ఎప్పుడో ఒక్కసారి ఉద్యోగంలో చేరిన తరువాత ఒక్కడినీ బొంబాయి వెళ్ళాను. అక్కడ ఓ ఎగ్జిబిషన్ లో ఎలా ఉంటుందో అని, ఆ జయంట్ వీల్ ఎక్కాను.పైకి వెళ్ళేటప్పుడు బాగానే ఉంటుంది, వచ్చిన గొడవల్లా ఘూమ్మని క్రిందకి దిగుతుందే అప్పుడు- గుండెలు జారిపోతాయేమో అన్నంత భయం వేసేస్తుంది.ఖర్మ కాలి ఇక్కడ ప్రాణం పోతే ఎలాగా, మనం ఇక్కడ ఉన్నామనికూడా ఎవరికీ తెలియదూ, దిక్కులేని చావు ఛస్తామేమో అని ఓ భయం. ఇంక ఆ తరువాత ఎప్పుడూ జయంట్ వీల్ ఎక్కే ప్రయత్నం చేయలేదు. ఏదో బతికున్నంతకాలం, భూమ్మీదే ఉండి రోజులు గడిపేద్దామని ఉద్దేశ్యం!

    అదేమిటో నాకు ‘ఎత్తు’అంటే చాలా భయం.దాన్ని ‘వెర్టిగో ‘ అనో ఇంకేదో పేరుతోనో పిలుస్తారనుకుంటాను.మా ఇంట్లో అందరికీ నేనంటే వేళాకోళం. ప్రపంచం లో ఎంజాయ్ చేయడానికి ఇన్ని సాధనాలుంటే, ఒక్కటంటే ఒక్కటీ ఎంజాయ్ చేయరూ అని! ఏం చెయ్యనూ అది నా దురదృష్టం !అందుకనే ఎప్పుడూ ఏరో ప్లేన్ ఎక్కే ప్రయత్నం చేయలేదు. ఒకేఒక్కసారి సునామీ వచ్చినప్పుడు, చెన్నై నుండి ముంబై దాకా రావలసివచ్చింది. ఫ్లైట్ లో ఉన్నంతసేపూ కళ్ళు మూసుకునే కూర్చున్నాను. పాపం మా ఇంటావిడకి ఇవన్నీ కావాలి. తనకు ధైర్యం ఎక్కువే. చెప్పేను కావలిసివస్తే నిన్ను పంపుతాను కానీ, నెను మాత్రం ట్రైన్ లొనే ప్రయాణం చేస్తానూ అని. ఇదివరకు మా అమ్మాయి ఢిల్లీ లో ఉన్నప్పుడు ఫ్లైట్ లోనే వెళ్ళేది. ఇప్పుడు వాళ్ళుకూడా పూణే వచ్చేసరికి, ఆ ఛాన్స్ పోయింది.

    నేను జీవితంలో ఎక్కువగా భయపడేది కుక్క అనే ప్రాణి. ఈ మధ్యన నేను ప్రతీ రోజూ గుడికి వెళ్ళే దారిలో ఓ పెద్దమనిషి, ఓ కుక్కని తీసికుని మార్నింగ్ వాక్కు కి వస్తూంటాడు. ఆ కుక్కకి ఓ చైన్ వేయొచ్చుగా, అబ్బే తన కుక్క ఎంత డిసిప్లీన్డో అందరికీ తెలియొద్దూ. అదేమో భయంకరంగా ఉంటుంది.బహుశా ఎవరినీ ఏం చేయదేమో,కానీ ఇవతలివాళ్ళకు దాన్ని చూసేసరికి,కాళ్ళూ చేతులూ ఆడవాయె. పైగా దీన్నీ చూస్తూనే ఆ ప్రాంతంలో ఉన్న కుక్కలన్నీ భౌ భౌ మంటూ దీని వెనక్కాల పడతాయి. అదేమి సంబరమో ఈ కుక్కల ఓనర్లకి, కుక్కలకి చెయిను లేకుండా వీధుల్లోకి తీసికెళ్ళడం. బయటి వాళ్ళందరూ భయపడుతూంటే చూడ్డం వీళ్ళకి ఓ పైశాచికానందమేమో ! ‘ కుఛ్ నహీ కర్తా ‘ అంటూ ఓ వెధవ డయలాగ్గొకటీ. వాడికి వాడి కుక్క అంటే ప్రేమౌచ్చు, అలాగని వీధిలో వెళ్ళే ప్రజానీకాన్ని హింస పెట్టే అధికారం వీడికెవడిచ్చాడూ?

    భూతదయా అవీ వినడానికి బాగానే ఉండొచ్చు. అందరికీ ఉండాలని లేదుగా. ఇంక మా ఇంట్లో అబ్బాయికీ, కోడలికీ పక్షులంటే ఆపేక్షా! వరండాలో ఓ గూటిలో పావురాలు గుడ్లు పెట్టాయి, అవేమో ఊళ్ళో ఉన్న పుల్లా పూచికా తెచ్చి ఓ గూడు కట్టేశాయి. ఇంక వాటిని ఎవరూ డిస్టర్బ్ చేయకూడదూ.

    ప్రపంచంలో ప్రతీవాళ్ళకీ ఏవేవో అంటే భయాలుంటాయి. కొంతమందికి చీకటంటే భయం, బొద్దింకలంటే భయం, బల్లులంటే భయం. ఏమైనా అంటే అసహ్యం అంటారు, భయం అని ఒప్పుకోడానికి నామోషీ ! మా ఇంటావిడ గోడమీద బల్లిని చూస్తే దాన్ని బయటకు తోలేసేదాకా ఆ గదిలోకి వెళ్ళదు. నాకు చెప్పానుగా కుక్కకి తప్ప ఇంకే ప్రాణికీ భయపడను.అందుచేత ఆ బల్లిని తోలేయడానికి నేనే కావాలి.ఆ మాత్రందానికి పేద్ద ధైర్యవంతురాలిలా, బయట ఎప్పుడైనా కుక్క కనిపిస్తే దానిమీద అంత పేద్ద ప్రేమ చూపించేయడం ఎందుకంట ! మా అబ్బాయీ అంతే బయట ఏదైనా కుక్కకి ఏ కాలికైనా దెబ్బ తగిలి కుంటుతూ కనిపించిందో, వాళ్ళెవరో ‘బ్లూ క్రాస్’ వాళ్ళకి ఫోన్ చేసి వాళ్ళు వచ్చేదాకా చూస్తూంటాడు.ఏదైనా కుక్క కనిపిస్తే ఓ విజిల్ వెయ్యడం ఒకటీ. ఇవన్నీ నా ప్రాణం మీదకి వస్తూంటాయి!

    పిల్లల తండ్రులైన తరువాత ప్రతీ వాళ్ళకీ తమతమ భయాలు పబ్లిగ్గా చెప్పుకోవడానికి భయ పడుతూంటారు. మనకే భయం అని అంటే పిల్లలింకా భయపడిపోతారూ అని. నాకైతే అలాటి సిగ్గూ శరమూ లేదు.నేను భయపడే ఏ విషయమైనా చెప్పేస్తాను. అవతలివాళ్ళకి భయంలేకపోతే వాళ్ళిష్టం. నెత్తిమీద పెట్టుకోమనండి, ఒళ్ళో కూర్చోపెట్టుకోమనండి. అంతేకానీ భయపడేవాళ్ళని ఇంకా భయ పెట్టకూడదు. ఒక్కొక్కప్పుడు రోడ్డుమీద వెళ్ళేటప్పుడు చూస్తూంటాను, అక్కడ కుక్క ఉంటే, కొంచెం పెద్దవాళ్ళైనా సరే ( ఆడా మగా) భయపడుతూంటారు.అలాటప్పుడు నాలాటి వయస్సులో ఉన్న వాడి దన్ను చూసికొని, వెళ్ళడానికి చేసే ప్రయత్నం చూస్తే నవ్వొస్తూంటుంది, వాళ్ళకేం తెలుసూ నేనెంత ధైర్యవంతుడినో !

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–మూతి ముడుచుక్కూర్చోవడం.

    పురాణకాలంనుండీ వస్తోంది ఈ మూతిముడుచుక్కోవడం అనేది. అదేదో అలక అని అనేవారు. శ్రీకృష్ణుడి మీద సత్యభామ అలిగితే ‘అలిగితివా ప్రియ సఖీ’ అని పాడవలసి వచ్చింది.ఇదివరకటి పెళ్ళిళ్ళల్లో అలక పానుపు అని ఓ సంబరం ఉండేది.అందులో పెళ్ళికొడుకు తప్పనిసరిగా అలక పానుపు ఎక్కవలసి వచ్చేది.అప్పుడు కన్యాదాత గారు, ఈ పెళ్ళికొడుకు అడిగినదేదో ప్రామిస్ చేసేదాకా ఆ కార్యక్రమం పూర్తి అయేది కాదు.

ఇలాటి ప్రక్రియ లోకే వస్తుంది, ప్రస్తుతపు రోజుల్లో ప్రతీ దానికీ కోపాలు తెచ్చేసికొని, మూతి ముడుచుక్కూర్చోవడం. ఉద్యోగంలో ఉన్నప్పుడైతే మనం ఎలాటి కోపాలు తెచ్చుకున్నా ఏ సమస్యా ఉండేది కాదు. పెళ్ళి అయిన కొత్తలో బాగానే ఉంటుంది, భార్యా భర్తలిద్దరూ వాళ్ళలోకంలో వాళ్ళుండి, ప్రపంచంలో ఇంకేమీ లేనట్లుగా ఠింగురంగా అని ఉంటారు.పెళ్ళాం ఏం అడిగినా, నిమిషాలమీద వచ్చేస్తూంటుంది-క్రొత్త కాపురం కదా! అసలు లెఖ్ఖలన్నీ ఓ ఏడాది తరువాత నుండి ప్రారంభం అవుతాయి! అప్పటికి ఓ పిల్లో, పిల్లాడో ఇంట్లోకి వస్తాడు.భాద్యతలు కూడా పెరుగుతాయి. ముందరలో ఉన్న వేడి కూడా తగ్గి, ఇంక మన ‘ఫ్లాష్ పాయింటు’ కూడా బాగా తక్కువ ఉష్ణోగ్రత కి వచ్చేస్తుంది. ఏ చిన్న తేడా కనిపించినా లోకువగా ఉంది కదా అని భార్య మీద కేకలేయడం. ఓ రోజో రెండు రోజులో మౌన వ్రతాలూ. ఏం కావలిసివచ్చినా గోడకో, తలుపుకో చెప్పడం. అందుకనే ఎవరైనా సడెన్ గా మన ఇంటికి వచ్చారనుకోండి,ఇంట్లో ఒకరితో ఒకరికి మాటలు లేవని ఆ వచ్చిన వాళ్ళకి కూడా తెలుస్తుంది! కానీ ఇంట్లో ఉన్న చిన్న పిల్లల ధర్మమా అని, ఈ తగువులు కూడా ఎక్కువ కాకుండా, కాంప్రమైజుకి వచ్చేస్తూంటారు.

ఈ కోపాలనేవి, మన చేతకానితనం దాచుకోవడానికే అని నా ఉద్దేశ్యం. ఒక్కొక్కప్పుడు దాన్ని ‘బక్కకోపం’ అనికూడా అంటూంటారు.ఏదో చేసేద్దామనుకోవడం, చేసే ఓపిక లేకపోవడం, ఉడుకుమోత్తనం తెచ్చేసికొని, లోకువగా ఉన్నవాళ్ళమీద కోప్పడేయడం, ఏ అరుగుమీదకో వచ్చేసి మూతి ముడుచుక్కూర్చోవడం. ఇది ఇదివరకటి మధ్యతరగతి సంసారాల్లో ప్రతీ చోటా చూసేవాళ్ళం. ఈ ఆధునిక కాలంలో అయితే ‘ఈ అరుగు మీద కూర్చోవడం’ అనే ప్రక్రియని అదేదో ‘స్ట్రెస్స్ బస్టర్’ అనో ఇంకేదో అంటారుట! ఓ అరగంట బయటకి వెళ్ళి తిరిగి వచ్చేటప్పటికి కడుపులో మాడేసరికి అన్ని కోపాలూ తగ్గేవి. ఇంట్లో చిన్నపిల్లలున్నారనుకోండి, వాళ్ళడిగినది ఇవ్వకపోయినా, చేయనియ్యకపోయినా పేచీ పెట్టేస్తారు. వాళ్ళని ఎంతసేపు ఏడుస్తారోఅంతసేపు ఏడవనిస్తే వాళ్ళే ఊరుకుంటారు.మనం అలాటి కోపాలు వస్తే ఏడవలేము కదా ( వయస్సు అడ్డొస్తుంది) అందుకని మూతి ముడుచుక్కూచ్చోవడం అన్న మాట!

ఉద్యోగంలో ఉన్నంత కాలమూ, మనకి ఇష్టారాజ్యంగా ఉండేది.ఏదో ప్రొద్దుటే ఆఫీసుకి వెళ్ళి,ఉద్యోగం చేసి, సంసార రధాన్ని లాగించేవాళ్ళం కదా.అలాటప్పుడు, ఇంట్లో పిల్లలేమైనా పేచీ పెడతారనుకోండి, తల్లి ఆ పిల్లలతో ‘ ఒరేయ్ అలా అల్లరి చేయకండి రా, నాన్నగారికి కోపం వస్తుందీ ‘ అనే వారు. మరి ఆరోజుల్లో ‘ ఘర్ కా ముఖియా’ కదా! ఆ మాత్రం ‘ఇజ్జత్’ ఇచ్చేవారు! ప్రొద్దుటే లేపడం దగ్గరనుండీ పాపం ఆ భార్యే చూసుకునేది, టైముకి కాఫీ, బ్రేక్ ఫాస్టూ…అబ్బో ఆ రోజులే వేరు !

రిటైర్ అయిన మొదట్లో ఈ పెద్దాయన శ్రమ పడిపోతాడూ అని కొన్ని రోజుల పాటు ఈ భోగాలుండేవి. ఆ తరువాత ఇంట్లో మనవళ్ళూ, మనవరాళ్ళూ వచ్చిన తరువాత కూడా పూర్వం లాగే ఉండాలంటే కష్టం కదా! ఈ పెద్దాయనకి నిద్ర పట్టక, ప్రొద్దుటే అందరికంటె ముందే లేచి కూర్చుంటాడు. ఇదివరకైతే ప్రొద్దుటే లెవగానే కాఫీ, టిఫినీలూ ఉండేవి.ఇప్పుడో ఓపికుంటే, కాఫీ పెట్టుకుని త్రాగడం, లేకపోతే నోరు మూసుకుని కూర్చోవడం! ఒక్కోక్కప్పుడు ఇంట్లో పాలు తాగే పిల్లలుంటే, కాఫీకి మనకి పాలు కూడా ఉండవు. పాల ప్యాకెట్టొచ్చేదాకా ఆగడం! ఇదిగో ఇలాటప్పుడే కోపం వచ్చేసి మూతిముడుచుకోవడం! పోనీ పరిస్థితులు అర్ధం చేసికోవచ్చుగా! అబ్బే.

రోజంతా అలుపూ సొలుపూ లేకుండా వాగే పెద్దాయన, ఇదేమిటీ ఉలుకూ పలుకూ లేకుండా ఉన్నాడూ అంటే దానర్ధం ఆయనకి ఏదో విషయం లో ‘ కోపం’ వచ్చిందన్నమాట ! విషయమేమిటో చెప్పడూ, ముంగిలా కూర్చుంటాడు. ఏదో కట్టుకున్నవాడు కదా అని, పాపం ఆ భార్యకి ఏదో అనిపిస్తుంది కానీ, మిగిలినవాళ్ళెవరికీ ఏమీ పట్టదు! దాంతో ఈయనకి ఇంకా ఉడుకుమోత్తనం వచ్చేస్తుంది. ఇంక ‘ఫిలాసఫీ’ లోకి దిగిపోతాడు.‘అందుకే అంటారు మన పెద్దాళ్ళు కాళ్ళూ చేతులూ ఆడుతూన్నప్పుడే వెళ్ళిపోవాలని. ఇప్పుడే ఇలా ఉంటె ఇంక మనం ఏ మంచమైనా పడితే ఎలా ఉంటుందో ఊహించుకోవడానికే భయం వేస్తుంది’. ఇంతా చేసి ఆ పెద్దాయనకి ఆ రోజు జరిగిందేమిటిటా అంటే, ప్రొద్దుటే టైముకి కడుపులో కాఫీ, టిఫినీ పడలేదు. ఈ మాత్రానికే ఎంత లెక్చెరిచ్చేశాడో చూశారా!

ఈ కోపాలకీ అలకలకీ ఏమీ పేద్ద పేద్ద కారణాలుండఖ్ఖర్లేదు. మనం వెదకాలే కానీ ‘బహానా’ లకేం తక్కువలేదు. పైగా రిటైర్ అయిన తరువాత పనేమీ ఉండదుగా, అందుకనే ఈ జరుగుబాటు రోగాలు కూడా ఎక్కువౌతాయి!– మనం ఏదో చానెల్ చూస్తూంటే మనవడో, మనవరాలో వచ్చి, రిమోట్ తో ఇంకో చానెల్ కి మార్చడం, ఏ పేపరో చదువుదామని తీసికుంటే, బయటకు వెళ్ళి, ఏ కరివేపాకో, కొత్తిమీరో ఇంకో సింగినాదమో తెమ్మని పంపడం. ఇంక ఆ రోజంతా టి.వీ. మీద చేయి వెయ్యకపోవడం, పేపరు ఖాళీ గా ఉన్నా సరే మూతి ముడుచుక్కూర్చోవడం అదంతా మన కోపానికి ‘ విజుయల్ ఎక్స్ ప్రెషన్’ అన్న మాట. ప్రొద్దుటినుండీ ఇలా ఉన్నా సరే, ఎప్పుడో సాయంకాలం అడుగుతుంది ఈ పెద్దాయన భార్య-‘అదేమిటీ పొద్దుణ్ణించీ అలా ఉన్నారేమిటీ’ అని. నిజం చెప్పాలంటే ఆవిడకి తెలుసు, ఈయన ప్రొద్దున్న పేపరు చదువుతూంటే బయటకు పంపాను, అందుకే కోపం వచ్చిందీ అని. అలాగని అప్పుడే అడిగానా ఇంకా పేట్రేగి పోతాడు అనుకుంటుంది! ఏమిటో జీవితాలు గడిచిపోతూంటాయి !!!!….

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–Ego problems

    ఇదివరకటి రోజుల్లో తల్లితండ్రులతో మన ప్రవర్తన ఒక హద్దు లో ఉండేది.వాళ్ళు చెప్పినది, మనకి ఇష్టం ఉన్నా లేకపోయినా,నచ్చినా నచ్చకపోయినా,భయం వలన అనండి, భక్తి,గౌరవం అనండి,ఏమీ కాకపోతే అభిమానం అనండి, దేనికీ వ్యతిరేకించకుండా ఉండేవాళ్ళం.దానిని ఇప్పటి తరం వాళ్ళు ‘ మీకు ఇండివిడ్యుయాలిటీ అనేది లేకపోవడం’ వల్ల అంటారు.కానీ, ఒక్క విషయం ఒప్పుకోవాలి–నూటికి 90 పాళ్ళు అలా ఉండడం వలన ఏమీ నష్టపోలేదు.మన పెద్దవాళ్ళూ సంతృప్తి చెందేవారు. వాళ్ళ ‘ఇగో’ సంతృప్తి అయేది.

ఇప్పటి తరం వాళ్ళు అన్నిటిలోనూ ఫాస్ట్.అన్నీ తమకే తెలుసునన్నట్లుగా ప్రవర్తిస్తారు. అప్పుడే పుట్టిన పసి బిడ్డ దగ్గరనుండీ,30-35 సంవత్సరాల వయస్సు వారి దాకా!ఎవరూ ఎవరి మాటా వినే స్థితిలో లేరు.బహుశా ఇదివరకటి రోజుల్లోలేని ‘ఎక్స్ పోజర్’ ఇప్పుడు ఉండడం వల్లేమో. ఇంకోటి కూడా చెప్పుకోవాలి,అప్పటికంటె టెక్నలాజికల్ ఇంప్రూవ్ మెంట్లు కూడా వాటికి కారణం. అయినా కొన్ని కొన్ని బేసిక్స్ ఏమీ మారలేదు.అది గుర్తించడానికి ఈ తరం వాళ్ళు ఒప్పుకోరు. ప్రతీ దానికీ, ‘ఎథిక్స్’ అంటూ ఉంటే పనులు అవవు కదా.అలాగని ‘అన్ ఎథికల్’ గా ఉండమని ఎవరూ అనడం లేదు.’కొంచెం ‘ఫ్లెక్సిబుల్’ గా ఉండమనే పెద్దవాళ్ళు చెప్తూంటారు. వచ్చిన గొడవల్లా ఏమిటంటే, ప్రస్తుతపు జనరేషన్ లో ఎవరూ, ఇంకోళ్ళు చెప్పింది వినరు.అక్కడే ‘ఇగో’ సమస్యలు వస్తున్నాయి.

ఇంకో కారణం ఏమిటంటే, ఈ రోజుల్లో భార్యాభర్తలు క్వాలిఫికేషన్ అనండి,సంపాదన అనండి, తెలివితేటలు అనండి,ఏ విషయం తీసికున్నా ఒకరికొకళ్ళు ఏమీ తీసిపోరు. దానికి సాయం వాళ్ళ వయస్సులు కూడా రమారమి ఒకలాగే ఉంటాయి.ఇంకోళ్ళ మాట మనం ఎందుకు వినడం అనేది ‘ బాటం లైన్’. వీటి ప్రభావం వాళ్ళ పిల్లలమీద ఎక్కువగా పడుతోంది.చెప్పానుగా, ఈ రోజుల్లో పిల్లలు బహుభాషా ప్రవీణులు. ఒక్కోచోట, తల్లితండ్రులకంటె ఒకటో రెండో భాషలు ఎక్కువగా వస్తాయి కూడానూ ( ఇప్పటి స్కూళ్ళ ధర్మమా అని). తల్లితండ్రులు వాళ్ళ వాళ్ళ సమస్యలు ఈ పిల్లల ఎదురుగానే చర్చించుకోవాల్సిన దుస్థితి లో ఉన్నారు.ఎందుకంటే, ఆ పిల్లల్ని ఒక్కళ్ళనీ వదిలి, ఏ మార్నింగ్ వాక్కో, ఈవెనింగ్ వాక్కో చేయడానికి సమయమూ లేదు.
ఇదివరకటి రోజుల్లో భార్యా భర్తలు ఏదో ‘మోస్ట్ ఐడీల్’ గా ఉండేవారని కాదు. వాళ్ళకీ అభిప్రాయ బేధాలుండేవి.ఇప్పటికంటె ఎక్కువేమో కూడానూ. కానీ ఇప్పటి తరం లో వాళ్ళెవరైనా వాళ్ళ తల్లితండ్రులు వాళ్ళ ఎదురుగా ఒకళ్ళమీద ఒకళ్ళు అరుచుకోగా విన్నారా? ఎక్కడో నూటికీ కోటికీ కొన్ని సందర్భాలుండొచ్చేమో.కానీ చాలా తక్కువ.ఆ రోజుల్లో, ఏదైనా సీరియస్సు విషయం మాట్లాడుకోవాలంటే, బయటకు ఎక్కడికో వెళ్ళడం

&nbsp   .మా చుట్టాలు ఒకళ్ళున్నారు–ఆవిడ కేమైనా ఆయన చేసినది నచ్చలేదనుకోండి, టెర్రేస్ మీద ఉన్న వాటర్ ట్యాంక్ లో నీళ్ళు చూసొద్దామని, డాబా మీదకు తీసికెళ్ళి, ఓ పాఠం తీసికునేవారుట. అందుకనే ఎప్పుడైనా అమ్మ డాబా మీదకు ముందుగా వెళ్ళి, పిల్లలతో చెప్పేది,’మీ నాన్నగారిని డాబా మీదకు రమ్మనమని చెప్పండి’ అని. ఇంక ఈ పిల్లలు ‘ నాన్నా, అమ్మ నిన్ను వాటర్ ట్యాంకు దగ్గరకి పిలుస్తోందీ’అనగానే ఈయనకు అర్ధం అయిపోయేది, ఓహో ఈవేళ క్లాసు పీకుతుందన్నమాటా అని! ఇవన్నీ పిల్లలు పెద్ద అయి, పెళ్ళిళ్ళు అయేక తెలిశాయి! ఇప్పుడు వాటర్ ట్యాంకు దగ్గరకు వెళ్ళే అవసరమే లేదనుకోండి ఎందుకంటే పిల్లలు పెళ్ళిళ్ళు చేసికొని వెళ్ళిపోయారు!

   ఇగో సమస్యలకి ఇంకో కారణం-వర్క్ ప్లేస్ లో ఉండే ఒత్తిడి కూడా ఓ కారణం.సాధారణంగా పనిచేసే భార్యా భర్తల్లో, ఆఫీసునుండి భార్యే ముందర వస్తుంది. భర్త గారు ఆఫీసులో ఏదో మీటింగో ఏదో ఉందని ఆలస్యంగా వస్తాడు. ఇప్పుడు ప్రతీ ఇంట్లోనూ ఓ వంట మనిషి ఉంటోంది, అలాగే గిన్నెలు అవీ తోమడానికీ, ఇల్లూ అదీ క్లీనింగు కీ విడివిడిగా మెయిడ్ లు ఉంటున్నారు.ఇందులో ఏ ఒక్కరు టైముకి రాకపోయినా మొత్తం షెడ్యూల్ అంతా గోవిందా! ఇంటికి వచ్చేటప్పుడే, క్రెచ్ లో ఉంచిన పిల్లల్ని తెచ్చుకోవాలీ, వాళ్ళ స్కూలు డెయిరీలు చూడాలీ, మర్నాటికి షూసూ, యూనిఫారం రెడీ చేయాలీ, బ్రేక్ ఫాస్ట్ లోకి ఏం తింటారో అది రెడీ చేయాలీ. ఇవన్నీ చేసి కూర్చునే సరికి మెల్లిగా భర్త గారు వస్తాడు.ఇంట్లో దేనికీ సాయం చేయడని, భార్య గయ్య్ మందంటే అనదూ! అప్పటికి ఏ అర్ధరాత్రో అవుతుంది, ఇంక బయట వాక్కుకి వెళ్ళే టైమేదీ?

ఎంత ఒత్తిడులు ఉన్నా, కొద్దిగా అవతలివాళ్ళ మాట వింటే బాగుంటుందేమో అనుకునేంతవరకూ, ఈ సమస్యలకి సొల్యూషన్ లేదు. ఎందుకంటే, పెద్దవాళ్ళు వచ్చి ఏదైనా సహాయం చేద్దామా అనుకున్నా, వీళ్ళ మాట వినేవాళ్ళెవరూ లేరు.ఏదో ఇంటికి వస్తూన్న మెయిడ్లు ముగ్గురు, ఈ పెద్దవాళ్ళతో కలిపి అయిదుగురు! తేడా ఏమిటంటే, వీళ్ళకి వోటింగ్ పవర్ లేదు. మిగిలిన ముగ్గురు మెయిడ్లమీదా అరవమనండి, మర్నాటి నుండీ నోటీసైనా లేకుండా మాయం అయిపోతారు.అందుకే వీళ్ళు, వారిమీద తమ ఇగో చూపించరు.అంటే, ఇలాటి ఇగో ఉంటే నష్టం ఎవరికో తెలుసన్నమాట. వినేవాళ్ళుంటేనే ఈ ఇగో లు చూపించడం. దీన్నే జరుగుబాటు రోగం అనికూడా అంటూంటారు.

ఇదంతా వ్రాసేనుకదా అని నాకు నా ఇగో లేదనడంలేదు.ఇంకా మా ఇంటావిడ వింటోంది కాబట్టి ఆవిడమీదే అరుస్తూంటాను. చెప్పేవాడికి వినేవాడెప్పుడూ లోకువే. ఎప్పుడో ‘ ఇనఫ్ ఈజ్ ఇనఫ్’ అంటుందీ, నోరుమూసుక్కూర్చుంటాను !!!

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–ఫుటోలకి దిగడం-2

    ఈ ఫుటోలలో స్కూళ్ళలోనూ, కాలేజీలలోనూ తీసికునేవి చాలా విచిత్రంగా ఉండేవి. క్లాసులో ఉన్న పిల్లలు మొత్తం 50-60 మందిని వాళ్ళ వాళ్ళ హైటు ప్రకారం మూడో నాలుగో బెంచీలు వేసి నుంచోపెట్టేవారు.కుర్చీలలో హెడ్మాస్టారూ, క్లాసు టీచరూ,ఇంకా మిగిలిన టీచర్లూ.క్రిందేమో అంటే ఆకూర్చున్నవాళ్ళ కాళ్ళదగ్గర, ఆడ పిల్లలూ. మొత్తం అంతా కలిపి ఓ 70 దాకా తేలేవారు.
ఆ ఫొటో తీసేవాడు,కొంచెందూరంలో ఉండి, అదేదో కెమేరా లాటి దానిమీద ఓ నల్లగుడ్డ కప్పి, ఆ గుడ్డక్రిందకి దూరిపోయేవాడు. అన్నీ సరిచేసికుని, బయటకు వచ్చి,’రెడీ స్మైల్’ అని ఓ కేకేసి, అదేదో బాటిల్ క్యాప్ లాటిదాన్ని, ఆలెన్స్ మీద ఓ సారి పెట్టి తీసేవాడు.అంతే! ఈ ఫొటో కాపీలు కావాలంటే, ఎక్స్ ట్రా డబ్బులు ఇవ్వవలసి వచ్చేది.ఇంట్లో వాళ్ళు ఇవ్వకపోతే, మన ఫ్రెండు తీసికున్న కాపీయే ఇంటికోసారి తీసికెళ్ళి చూపించుకోవడం.ఇంక ఆ ఫొటో సంగతికొస్తే, అడక్కండి, ఏదో వాళ్ళు మన పేర్లూ వగైరా వ్రాయడం మూలాన, మనం ఆ గుంపులో ఎక్కడ ఉన్నామో తెలిసేది! ఒకటిన్నర బై ఒకటిన్నర కార్డుబోర్డు మీద లిటికంత ఫొటో అంటించి ఇచ్చేవాడు. అందులో పైభాగమంతా మన స్కూలు/కాలేజీ/క్లాసు పేరూ, క్రిందభాగమంతా నాలుగు వరసల్లో ఉన్న వాళ్ళపేర్లూ.చెప్పానుగా, ఆ పేర్ల ధర్మమా అని మన మొహాలు తెలిసేవి! కాపీ తీసికోవడానికి డబ్బులు ఇచ్చారు కాబట్టి, ఫ్రేం కట్టించుకోవడానికి డబ్బులు ‘నో ‘ అనేవారు!అందువలన మనం స్కూలూ,కాలేజీ లలో తీయించుకున్న ఫొటోలు వెరసి ఓ పదిదాకా తేలేవి.వాటన్నింటినీ మన బట్టలు పెట్టుకునే బీరువాలోనే,జాగ్రత్తగా దాచుకోవడం!

కొంతమంది స్టూడియో కి వెళ్ళి ఫొటోలు తీయించుకునే ఆర్ధిక స్థోమత ఉన్నవాళ్ళు.ఇంక అక్కడకు వెళ్ళగానే, ముందుగా ఓ అద్దం ముందు నుంచొని, మొహం అదీ సరీగ్గాఉందో లేదో చూసుకొని, లోపలకి వెళ్ళడం. అక్కడ వాడు రకరకాల సీనరీలూ ఉంచుతాడు.కొన్నిచోట్ల కారులూ,ఏరో ప్లేన్లూ అట్టబొమ్మలూ అవీ పెడతాడు.మన ఇఛ్ఛానుసారం ఏదో ఒకదానిలో దిగడం.మన చుట్టూరా పేద్దపేద్ద లైట్లు పెట్టి, ఒకటికి రెండుసార్లు, మన మెడా,పైకీ, క్రిందకీ తిప్పేసి,రెడీ చెప్పేసి, ఈ లైట్లే కాకుండా ఫ్లాష్ ఒకటీ. అదేం ఖర్మమో, ఆ ఫ్లాష్ నొక్కేసమయానికే మనం కళ్ళుమూస్తాము. మళ్ళీ ఈ కార్యక్రమం అంతా రిపీట్!నాకు ఇప్పటికీ, స్టూడియో కి వెళ్ళి ఫొటో తీయించుకోవాలంటే ప్రాణం మీదకి వస్తుంది! మనం పెట్టుకున్న కళ్ళజోడు తీసేసి, గ్లాసుల్లేని ఓ ఫ్రేం మన కళ్ళకి పెడతాడు. కళ్ళజోడుంటేనే సరీగ్గా కనిపించదూ, ఇలా ఫ్రేం ఒకటీ ఉంటే ఎలా చచ్చేదీ? ఇంత శ్రమా పడి తీయిఛుకున్న ఫోటో అసలు రూపం ఎలా ఉంటుందో అడక్కండి- పోలీసు స్టేషన్లలోనూ, గోడలమీదా, బస్ స్టాండ్లలోనూ పెడతారే ‘ వాంటెడ్ డెడ్ ఆర్ లైవ్’ లాగన్నమాట !

ఇంక పెళ్ళిళ్ళలోనూ, ఏదో శుభ కార్యానికీ ఇంట్లో ఉన్న కుటుంబం అంతా కలుస్తూంటారుగా, అప్పుడు ఎవరికో ఒకరికి ఐడియా వస్తుంది- ఓ గ్రూప్ ఫోటో తీయించుకుందామని.అందరూ కలవాలి కదా. ఏ రెండో అల్లుడికో, మూడో అల్లుడికో ఈ వ్యవహారం నచ్చదు. ఇంక పెడతాడు తిప్పలూ, అడక్కండి. అందరూ ఒకచోట చేరే సమయానికి, ఏదో పని ఉన్నట్లుగా ఎక్కడకో మాయం అయిపోతాడు. ఆయన వచ్చేదాకా ఫొటో తీసేస్తే, ఆకూతురికీ, అల్లుడికీ ఏం కొపం వస్తుండో అని ఇంటి పెద్దాయనకి భయం! ఎలాగైనా ఇంట్లో ఉన్న అల్లుళ్ళందరూ ఒక్కలాగ ఉండరుకదండీ. పైగా ఆరోజుల్లో ఇంటికి ఓ నాలుగైదు మందైనా అల్లుళ్ళుండేవారు. అందరితోపాటూ వచ్చేస్తే ఈయన ఇంపార్టెన్స్ తగ్గిపోదూ?పైగా మిగిలిన నలుగురూ, పై ఊళ్ళనుంచి వచ్చిన వాళ్ళూ, ఈయనేమో లోకల్ హీరో. ఆ మాత్రం బెట్టు చూపించకపోతే ఆయన పరువు పోదూ!

ఏ పెద్ద పిల్ల పురిటికో వచ్చినప్పుడు, పసి బిడ్డని ఉయ్యాలలో వేసినప్పుడో ఫొటో తీయిస్తారు. ఆ ఉయ్యాల చుట్టూరా, రెండు మూడు తరాలవాళ్ళందరూ నుంచుంటారు. పైగా పెద్ద పిల్ల పురిటికి తీయించారు కాబట్టి, మిగిలిన అందరి కార్యక్రమాల్లోనూ తీయించాలి. అందరివీ ఉంటాయి కానీ, పాపం ఇంతమందికి జన్మ ఇచ్చిన ఇంటావిడకీ, ఇంటాయనదీ ఒక్క ఫొటోనూ ఉండదు.ఆ పెద్దాయన పోయినప్పుడు, ఇల్లంతా వెదికి ఏదో గ్రూప్ ఫోటో లోది, విడిగా తీయించి ఎన్లార్జ్ చేయించి ఓ దండ వేయడం!

ప్రతీ ఇంట్లోనూ తప్పకుండా ఉండేది ఓ కాన్వొకేషన్ ఫొటో.అద్దెకు తీసికున్న గౌనూ, హుడ్డూ తో అటెండర్ పంచి పెట్టిన డిగ్రీ కాగితం, జాగ్రత్తగా చుట్ట చుట్టి( మడత పెట్టకూడదు), ఏదో పెళ్ళి
అయిన తరువాత పసుపు బట్టలతో, కొండకు వెళ్ళి దేముడి దర్శనం
చేసికున్నట్లు, ఆ గౌనూ, హుడ్డూ తో ఓ స్టూడియో కి వెళ్ళి ఫొటో తీయించుకోవడం లో ఉన్న మజా ఎందులోనూ లేదు!
అయిపోలేదు ఇంకా ఉందండోయ్……

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు— L T T E

    ఈ మధ్య దాకా పూణే నుండి తణుకు( మా అత్తారింటికి) వెళ్ళాలంటే, డైరెక్టు గా వెళ్ళడానికి వీలుండేది కాదు. కోణార్క లో ఏ తాడేపల్లిగూడెం/నిడదవోలు లలో దిగి, బస్సూ, రైలో ఎక్కి వెళ్ళవలసి వచ్చేది.1972 లో నాకు పెళ్ళి అయినప్పుడు, పాపం మా మామ గారు ఎప్పుడూ అనుకునేవారు. పిల్లని అంతదూరం పూనా పంపిస్తున్నాను, ఎప్పుడైనా వెళ్ళాలనిపించినా రెండు రైళ్ళు మారాలి, ఇక్కడెక్కితే అక్కడ దిగేటట్లుంటే ఎంత బాగుండేదీ అని.పాపం ఆయనే ఉంటే ఎంత సంతోషించేవారో అనిపించింది నిన్నంతా! విశాఖపట్నం-ముంబాయి సూపర్ ఫాస్ట్ (వారానికి రెండు సార్లు) మొదలెట్టారు కదా !!
ఒక్కటే బాగుండలేదు, ఆ ట్రైను పేరు– శ్రీ లంక లో ప్రభాకరన్ చనిపోయిన తరువాత కనుమరుగైన పేరు ని మన మమతమ్మ ఇక్కడ మళ్ళీ బ్రతికించింది!

L T T E ( Liberation Tigers of Tamil Eelam)—- Lokmanya Tilak Terminus Express

పైన పెట్టిన పేర్లలో పోలిక చూశారా? త్వరలో ఓ శుభ్రమైన పేరు పెడితే బాగుండును !!!

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–ఫుటోలకి దిగడం–1

    ఇప్పుడంటే ఇన్స్టెంట్ ఫొటోలు వచ్చాయి కానీ, ఇదివరకటి రోజుల్లో అయితే, ఫొటోలు తీయించుకోవడం ఓ యజ్ఞం లాటిది.ఊరంతటికీ ఓ ఫొటోలు తీసేవాడొకడుండేవాడు. అతని కొట్టుని ఏదో ‘ఫలానా స్టూడియో’ అనేవారు. అక్కడికి వెళ్ళగానే,అక్కడ ఏ సినిమా స్టారుదో ఓ పేద్ద ఫొటో ఉంటుంది. అలాగే, ఏ సినిమా శతదినోత్సవానికి సంబంధించినదో ఓ ఫొటో.అందులో ఎవరినో సత్కరిస్తున్నట్లుగా ఉండేది. ఆ పక్కనే ఓ బైక్కుమీద కూర్చుని, కంటికి చలవ కళ్ళజోడు ( గాగుల్స్) తో పోజు పెట్టి ఒకడి ఫుటో.

ఆరోజుల్లో ఎక్కడా అంత పెద్దగా ఫొటోల అవసరం ఉండేవి కావు.ఇంకా మనుషుల్లో, నీతీ నిజాయితీ అనేవి ఉండేవి.పరీక్ష హాల్ టికెట్లకైనా సరే, ఫొటోల అవసరం ఉండేది కాదు.హెడ్మాస్టర్/ప్రిన్సిపాల్ గారి సంతకం తో సరిపోయేది. మరి ఈ రోజుల్లో, దేనికైనా ఫొటో ఐడింటిటీ అవసరం అవుతోంది.ఎందుకంటె,ప్రతీ ఫీల్డ్ లోనూ,ఎప్లికెంటు ఒకడు పరీక్ష రాసేవాడు ఇంకోడూ, ఆఖరికి ఇంటర్వ్యూ లోకూడా అలాగే.అందువలన ప్రతీ విషయంలోనూ ఈ ఫొటో ఐడెంటిటీ కంపల్సరీ అయిపోయింది. పెళ్ళి చూపులకోసం కూడా, ఫొటోలు ఎక్కడుండేవండీ? ఎవరో మధ్యవర్తి ద్వారా ఎవరిదో సంబంధం గురించి వినడం, వాళ్ళ గోత్రం, మిగిలినవీ సరిపోతే పెళ్ళిచూపులకి వెళ్ళడం, పెళ్ళి నిశ్చయించుకోవడం. స్థోమత ఉన్నవాడైతే పెళ్ళిలో మంగళసూత్రం కట్టేటప్పుడు ఓ ఫొటో తీయించడం. అది ఏ కొండమీదైనా పెళ్ళి అయితే ( మా లాగ), ఇంకో పెళ్ళీకి వచ్చిన ఫొటోగ్రాఫర్ కాళ్ళు పట్టుకుని, ఒకటో రెండో ఫొటోలు తీయించుకోవడం. అంతే. ఆ పెళ్ళికొడుకు,మెళ్ళో తాళి కడుతూ, ఫొటో కి పోజు ఎలా ఇస్తాడో ( నాదీ అలాగే ఉందనుకోండి),ఆ తరువాత, ఆ ఫొటోలు తీసినవాడికి, మన ఎడ్రస్సు ఇచ్చి రెండంటే రెండే కాపీలకి ముందుగానే డబ్బులిచ్చి, ఆ ఫోటోలు వచ్చేదాకా ప్రతీ రోజూ పోస్ట్మాన్ కోసం ఎదురుచూడ్డం.ఆ ఫొటో వచ్చిన తరువాత, దానికి ఓ ఫ్రేం కట్టించి, ఒక ఫ్రేం అల్లుడికీ ( పిల్లనిచ్చుకున్న పాపానికి), రెండో ఫ్రేం, పెళ్ళి అయిందీ అన్న సాక్ష్యానికి ( ఆ రోజుల్లో పెళ్ళిళ్ళ రిజిస్ట్రేషన్లూ అవీ ఉండేవి కావు), హాల్లో ఓ గోడకి మేకు కొట్టి ప్రదర్శించేవారు.అందుకనే మీరు చూసే ఉంటారు, ప్రతీ పెళ్ళి ఫొటో పసుపు బట్టలతోటీ (అంటే కలరు కనిపించిందని కాదు),కర్పూరం దండలతోనూ కనిపిస్తాయి. ఇంటికి ఎవరైనా వచ్చారంటే, వాళ్ళకి కనిపించేది ఈ ఫొటోయే.

ఇవే కాకుండా, దేముడి ఫొటోలూ-మళ్ళీ వాటిలో కొన్ని బ్రహ్మాండమైన పూసల తోనూ, చెమ్కీలతోనూ చేసిన శ్రీరామ పట్టాభిషేకం, దానికి ఓ పేద్ద ఫ్రేమూ.ఆ లైనులో ఇంక దేముళ్ళ ఫొటోలు తప్ప ఇంకేమీ ఉండేవి కావు.ఏ తీర్థ యాత్రకో వెళ్ళినప్పుడు కొనుక్కున్న సత్యనారాయణ స్వామి ఫొటో, ఇవే కాకుండా ఏ బట్టల కొట్టువాడో ఇచ్చిన ఏ దేముడి ఫొటోనో ఫ్రేం కట్టించి ఉంచడం. ఆ వరసలోనే గణపతీ,అమ్మవారూ,శ్రీ వెంకటేశ్వరస్వామి,అలా ఉండేవి.ప్రతీ రోజూ ప్రొద్దుటే స్నానం చేసి, ఓ అగరొత్తు పుల్ల వెలిగించి,ఆ ఫ్రేం కార్నర్ లో గుచ్చడం. ఈ అగొరొత్తు పుల్లనుండి వచ్చే పొగతో, ఆ ఫ్రేం అంతా పొగచూరడం.ఆ ఫొటోలన్నీ ఏ నెలకోసారో,తుడుచుకోవడం.మర్చిపోయానండోయ్, శ్రీరామ పట్టాభిషేకం ఫొటోకి, రంగు కాగితాల దండలో మరోటో వేయడం.ఆ దండకూడా కొన్నిరోజులకి మట్టీ, దుమ్మూ పేరుకుపోతూంటుంది.అయినా సరే అలాగ ఉండాల్సిందే. ఈ దేముళ్ళ ఫొటోలు మొత్తం అన్నీ అయిన తరువాత, రెండో లెవెల్ లోకి, ఇంటి పెద్ద ఏ తాతగారో,నాయనమ్మో (ఇద్దరిదీ కలిసి ఉంటే ఫర్వా లేదు) లేకపోతే విడి విడిగా ఉన్నా సరే ఒకే ఫ్రేం కట్టించేసి పెట్టడం. దానికో దండా.ఆ ప్రక్కనే ఇంటి వంశోధ్ధారకుడి కాన్వొకేషన్ ఫోటో,ఆ ప్రక్కనే కాలేజీ, స్కూల్ ఫొటోలూ. ఎవరైనా ఇంటికి వచ్చారంటే, ఈ ఫొటోలు చూసి వాళ్ళ వంశవృక్షం అంతా తెలిసేది.

ఇంటికి ఏ సున్నాలో వేయించేటప్పుడు, ముందుగా ఈ ఫొటోలన్నీ తీయవలసి వచ్చేది. ఈ తీయడం, తిరిగి పెట్టడం అనే ప్రక్రియ లో కొన్నిటి గ్లాస్ పగిలిపోయేది.ఆ పగిలిన ఫొటో వాడి ఇంపార్టెన్స్ ని బట్టి, ఆ ఫ్రేం మళ్ళీ వేయించడమో, లేక దానికి పూర్తి రిటైర్ మెంట్ ఇచ్చేయడమో.అలా రిటైర్ అయిన ఫొటోలు, ఇంట్లో ఉండే చెత్తా చదారాల్లోకి వెళ్ళి చెద పట్టేసి పంచభూతాల్లోనూ కలిసిపోయేవి. ఇవాళ్టికివి చాలు. ఇంకా చాలా ఉన్నాయి…….

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–అవసరానికి ఒక్కటీ కనిపించదు

    చిన్నప్పుడు పాక బళ్ళోకి వెళ్ళేటప్పుడు పలకా బలపంతో లాగించేశాము. అందులోనూ కొంచెం ఖరీదయింది-పాల కణికో ఏదో అనేవారు. దానితో వ్రాస్తే అదో స్టేటస్ సింబలూ.మామూలు బలపం లా కాక ,తెల్లగా ఉండేది.నేలమీద వ్రాసుకోవడానికి చాక్ పీసులు (సుద్ద ముక్కలు) ఇచ్చేవారు. అందులో కొంచెం గొప్ప రంగు సుద్దలు.అవి ఓ ప్యాకెట్టులో రంపం పొట్టు తో ప్యాక్కు చేసేవారు. క్రమక్రమంగా పెన్సిళ్ళలోకి ప్రమోషన్ ఇచ్చారు.వాటిని చెక్కుకోవడానికి బ్లేడులు.ఎప్పుడు చెక్కుకోవాల్సినా, నాన్నగారిదో,అన్నయ్యలదో షేవింగు సెట్టులోంచి తీసేసికుని, పెన్సిల్ చెక్కుకోవడం, అవి తీసినందుకు ఆ తరువాత వాళ్ళచేత చీవాట్లు తినడం.

ఆ తరువాత ఇంకు పెన్నుల్లోకి -ఫౌంటెన్ పెన్ అని ఎందుకంటారో నాకు తెలియదు.పెద్దవాళ్ళదగ్గర ఉండేవి బాగానే ఖరీదైనవి ఉండేవి.మనకే, ఏదో ఒకటి అని ఇచ్చేవారు.మళ్ళీ వాటిలో రకాలు-ఎల్లాయ్ టిప్ప్, ఇరిడియం టిప్ అని.మనకిచ్చే పెన్నులు 50 శాతం దాకా ఎప్పుడూ లీక్ అయ్యేవి ( అంటే తెలుగులో కక్కేవి), వాటికి వైద్యం ఏమిటంటే సబ్బు ముక్కని,ఆ లీక్ అయ్యేచోట రాయడం. అయినా సరే జేబులో పెట్టుకున్నప్పుడు, దాని దారిన అది లీక్ అవుతూనే ఉండేది. చొక్కా జేబు దగ్గర అసహ్యంగా మరక అయ్యేది.ఆ పెన్నులో ఇంకు పోయడం ఓ కళ. ప్రాక్టీసున్నవాడైతే సరీగ్గా పెన్ను ఎడ్జ్ దాకా పోసి,దానిమీద పాళీ ఉన్న భాగాన్ని,ఇంకు బాటిల్ లోకి వంపి, ఎక్కువగా వచ్చిన సిరా దాంట్లోకి వంపేవాళ్ళం. ఆ తరువాత ఇంకు ఫిల్లర్లు వచ్చాయి. వాటితో కావలిసినంత ఇంకు తీసికొని నింపుకోవడమే!

ఇంట్లో పెన్సిళ్ళు చెక్కుకోవడానికి బ్లేడ్లు లేవనుకోండి, మన అమ్మలు కత్తిపీటతో చెక్కేసి ఇచ్చేవారు!!ఇంకో సంగతండోయ్, స్కూల్లో మాస్టారు పాఠాలు చెప్తూంటే, అవి వినకుండా పిల్లలు చేసే ఇంకో ఘనకార్యం ఏమిటంటే, బ్లేడుతో ఆ పెన్సిల్ మీద మన పేర్లు చెక్కుకోవడం!

రోజులు గడిచేకొద్దీ బాల్ పాయింటు పెన్నులు వచ్చేశాయి.అవికూడా అందరూ వాడేవాళ్ళు కాదు.వాటితో వ్రాస్తే హాండ్ రైటింగు బాగా ఉండదని ఇచ్చేవారు కాదు!ఈ మధ్యలో కొంతమంది, ఇంకు బాటిల్ లో కలం ముంచి వ్రాసేవారు.స్కూళ్ళలో బెంచీలమీద అవి పెట్టుకోడానికి విడిగా డిజైన్ కూడా ఉండేది.

మొత్తానికి ఈ దశలన్నీ దాటుకొని చదువులు పూర్తిచేసికొని,సంసారంలో పడి,పిల్లల్ని పెంచి పెద్దచేసి, ఏదో ఓ స్థితికి చేరుకున్నాము.పాతరోజులు గుర్తుచేసికుంటూంటే ఎంతో బాగుంటుంది.ఇంక ఇప్పుడో, ఇంటినిండా బాల్ పెన్నులే. అసలు ఇంకు పెన్నులనేవి ఉంటాయనికూడా చాలా మందికి తెలియదు. కనీసం ప్రతీ ఇంట్లోనూ 50-60 దాకా పెన్నులుంటాయి. అయినా సరే ఏ కొరియర్ వాడో, గ్యాస్ వాడో వస్తే, సంతకం చేయడానికి ఒక్క పెన్నూ కనబడదు. చివరకి ఆ వచ్చిన వాడే మన బాధ భరించలేక, వాడి పెన్ను (క్యాప్పు తీసేసి) ఇస్తాడు.బ్యాంకుల్లోనూ, రైల్వే రిజర్వేషన్ దగ్గరా చూస్తూంటాము,’ సార్ పెన్నొక్కసారి ఉంటే ఇవ్వండి’ అని.ఇచ్చేమా అది తిరిగి వచ్చేదాకా వాడివెనక్కాలే తిరుగుతూండాలి. అడిగితే ‘ ఏం తీసుకుపోతామనుకున్నారా, చుస్తున్నారుగా ఇంకా రాస్తున్నాము’ అని ఓ గదమాయింపొకటి! పుణ్యానికి వెళ్తే పాపం ఎదురవడం అంటే ఇదే !

ఈ కోవలోకే అంటే అవసరానికి కనిపించకపోయే అతి విలువైన సరుకుల్లో సూది పిన్నీసు ( సేఫ్టీ పిన్). దీనిల్లు బంగారంగానూ,దానితో ఎన్నిపనులండి బాబూ, చెవిలో దురద బెడితే ఓసారి చెవిలో తిప్పడం దగ్గరనుండీ, ఏ పైజమా కో, లేక ఆడవారి పెట్టీ కోట్లకో బొందు పెట్టడందాకా అన్నిచోట్లా ఈ పిన్నీసు అవసరం ఎంతైనా ఉంది.మామూలుగా అయితే ఆడవారు వాళ్ళ చెయిన్ లకి తగిలించేస్తారు. మొగాళ్ళకే కొంచెం కష్టం. జంధ్యాలున్నవారు హాయిగా వాటిని అక్కడ ఉంచుకోవచ్చు.

స్క్రూ డ్రైవర్లూ,ఫెవికాల్ ట్యూబ్బులూ,గం బాటిళ్ళూ,ఫ్యూజ్ వైర్లూ,స్కెచ్ పెన్నులూ, ఆఖరికి ఏదైనా నోట్ చేసికోవడానికి ఓ తెల్ల కాగితమూ,వ్రాయడానికి పెన్నో పెన్సిలో- అడక్కండి ఇలా వ్రాసుకుంటూ పోతే, మన జీవితంలో ప్రతీ రోజూ అవసరం అయ్యే ఏ వస్తువైనా సరే, అవసరానికి కనబడితే ఒట్టు. వాటిగురించి వెదికి తల పగలుకొట్టుకోవడంకంటె, బయటకు వెళ్ళి కొత్తది కొనితేవడం సులభం అని మనం డిసైడయిపోతాము.

ఇప్పుడంటే ఈమెయిల్స్ అవీ వచ్చాయి కానీ,కొద్దిరోజుల ముందుదాకా పోస్ట్ కార్డులూ, ఇన్లాండ్ లెటర్సే కదా.ఎవరికైనా వ్రాద్దామనుకొని కూర్చుంటే సమయానికి అవి కనబడేవి కావు. ఇలా కాదని పోస్టల్ స్టేషనరీ అంతా గుర్తుగా ఓ కవర్లో పెట్టి ఉంచేవాళ్ళం. ఆ కవర్ ఎక్కడ గుర్తుగా పెట్టామో మర్చిపోయేవాళ్ళం! వారానికో, పదిహేను రోజులకో ఇల్లంతా సద్దే కార్యక్రమంలో, పైన చెప్పిన వస్తువులన్నీ కనిపించేవి. పైగా ఒక్కొక్కటీ రెండేసీ, మూడేసీ. అయినా సరే పురిటి/శ్మశాన వైరాగ్యాల్లా మళ్ళీ మామూలే ! !

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–అవసరంలేని heroics

    నిన్న ప్రొద్దుట, మా మనవరాలు నవ్య ని స్కూలు బస్సులో ఎక్కిద్దామని, మా ఇంటిముందర రోడ్డు ప్రక్కన వెయిట్ చేస్తున్నాను. ఇంతలో ఓ 15-16 ఏళ్ళుంటాయేమో, ఓ కుర్రాడు ఝూం అంటూ ఓ మోటార్ బైక్కుమీద రెండు చేతులూ వదిలేసి స్పీడ్ గా వెళ్తూన్నాడు. మామూలుగా రెండు చేతులూ పట్టుకుంటే కూడా,జనాలు సరీగ్గా బ్యాలెన్సు చేయలేకపోతున్నారు. మరి వీడికి ఏం రోగం,రెండు చేతులూ వదిలేయడానికి? ఇదనేకాదు, సినిమాలూ, వాణిజ్య ప్రకటనలూ చూసి, ‘పులిని చూసి నక్క వాత పెట్టుకున్నట్లు’ గా ప్రతీ వాడూ ఓ పేద్ద హీరో అయిపోయాననుకుంటాడు.

   అసలు వీళ్ళని కాదు,18 ఏళ్ళు నిండకుండా, పిల్లాడికి స్కూటరూ,బైక్కూ, కార్లూ ఇచ్చే తల్లితండ్రులని ముందర జైల్లో పెట్టాలి! వాళ్ళకి బాధ్యత అనేది లేదా? వీడి హీరోఇజం ధర్మమా అని, వాడికే కాదు, రోడ్డు మీద వెళ్ళే ప్రతీవాడికీ
ప్రాణం మీదకి తెస్తాడు. చేతిలో డబ్బుందికదా అని ఈ నియో రిచ్ పేరెంట్స్ వాళ్ళ పిల్లలకి గాడీలు ఇవ్వడంతో, వాళ్ళకి తమ పిల్లలమీద ఉన్న ప్రేమా, అభిమానం చూపించేమనుకుంటారు. ఆ పిల్లాడూ/పిల్లా రోడ్లమీద వేసే వేషాలు ఎప్పుడైనా తెలిసికోవడానికి ప్రయత్నం చేస్తారనుకోను.
అలాగే నగరాల్లో లోకల్ ట్రైన్లూ, బస్సుల్లోనూ చూస్తూంటాము–లోపల ఎంత ఖాళీ ఉన్నా సరే, ద్వారాన్ని పట్టుకునే వేళ్ళాడతారు.వాడు లోపలకి వెళ్ళడూ, ఇంకోళ్ళని వెళ్ళనీయడూ.అదేదో హీరో లా ఉందామని అనుకుంటాడు.మామూలుగా లోకల్ ట్రైన్, అరనిమిషం కంటే ఎక్కువ ఏ స్టేషన్ లోనూ ఆగదు. అయినా సరే, ట్రైను బయలుదేరేదాకా ఆగి, అప్పుడు ఎక్కడం ఓ సరదా!ఏ కాలో జారిందంటే, పులుసులోకి కూడా ఎముక దొరకదు.ఇంక ఇంట్లో వాళ్ళ తల్లితండ్రులు జీవితాంతం వీడిని భరించాలి. ఇక్కడ మాకు పూణే లో ఉన్నవి మొత్తం 18–20 సర్వీసులు. లొనావలా దాకా నడుపుతారు. ముంబై లోకల్స్ తో పోలిస్తే ఇది ‘చికెన్ ఫీడ్’.ముంబైలో ఉన్న రద్దీ వేరు.అక్కడ ఎన్ని లోకల్ సర్వీసులు వేసినా,రష్ తగ్గదు.అక్కడ జనాలు ట్రైన్ కంపార్ట్మెంట్ రాడ్లు పట్టుకుని వేళ్ళాడారంటే అర్ధం ఉంది. ఏదో అక్కడ చేస్తున్నారుకదా అని ఇక్కడకూడా చేయడం!లోపలకి వచ్చి కూర్చోడానికి వీళ్ళకి ఎందుకు తట్టదో తెలియదు.

    స్కూటర్/ బైక్కు మీద వెళ్ళేటప్పుడు హెల్మెట్ పెట్టుకోవడానికి నామోషీ. కొన్ని కొన్ని నగరాల్లో హెల్మెట్ కంపల్సరీ చేశారు. మాకు ఇక్కడ పూణే లో ఇప్పటికి లెఖ్ఖలేనన్నిసార్లు నోటిఫికేషన్ ఇచ్చారు కానీ, పట్టించుకునే నాధుడే లేడు. ట్రాఫిక్ డ్యూటీ మీద ఉండే పోలీసులే ఈ రూలు పాటించకపోతే, ఇంక మామూలు జనాభా ఎందుకు పాటిస్తారు? అలాగే కారులో వెళ్ళేటప్పుడు సీట్ బెల్ట్ ఇవన్నీ ఎవడికోసమో కాదు, మన సేఫ్టీ కోసం అని ఎవరూ ఎందుకు ఆలోచించరో? వీటన్నిటికీ సంబంధించిన చట్టాలున్నాయి. రోజుకి ఇన్ని కేసులూ అని ఓ కోటా ఉంది కాబట్టి, పోలీసులు ప్రతీ రోజూ కొన్ని కేసులు బుక్ చేస్తారు.అవికూడా, ఆపోలీసువాడికి పరకో, పాతికో చేతిలో పెడితే కేసుండదు.

    ఈ మధ్యన రోడ్డుమీద ఎక్కడ చూసినా, ప్రతీవాడూ చెవిలో అవేవో ‘యియర్ ఫోన్’ పెట్టుకుని తిరిగేవాడే. ఇదివరకటి రోజుల్లో, ఏ పెద్దమనిషికైనా కొంచెం వినబడకపోతే, ఇలాటివి చూసేవాళ్ళం. జేబులో దానిసంబంధిత మెషీనూ, చెవిలో అదికూడా ఒక చెవిలోనే,పెట్టుకునే వారు. ఓహో పాపం ఈ పెద్దాయనకి వినబడదూ,అనుకొని, మనం కూడా ఆ యియర్ ఫొన్ ఉన్నవైపు వెళ్ళి మాట్లాడేవాళ్ళం.ఇప్పుడో మొబైల్ ఫోన్ కి, ఐపాడ్ లకీ ఈ ‘చెవిలో పువ్వులు’ మొదలయ్యాయి. మొదట్లో ఇలాటి వాళ్ళని చూసి అయ్యోపాపం ఇంత చిన్న వయస్సులోనే చెముడు వచ్చేసిందీ అనుకునే వాడిని.మొబైల్స్ కి వాడే యియర్ ఫోన్ సరే, కానీ రోడ్లమీద వెళ్ళేటప్పుడు ఐపాడ్ లేకుండా ఉండలేరా?
ఆ పాటలే వింటారా, లెక వెనక్కాల వాళ్ళు ఇచ్చే హారన్ లే వింటారా? లేక అవధాన ప్రక్రియ లో లాగ అన్నీ వింటూ, రోడ్డుమీద వెళ్ళే బడుగు ప్రాణుల పని పడతారా?

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–Overcautious

    బహుశా చిన్నప్పటినుండీ వచ్చిన అలవాటు కావొచ్చు–ఎప్పుడైనా దూర ప్రయాణాలు ( రైళ్ళే నండి బాబు) చేయాల్సివచ్చినప్పుడు, రైలు రావడానికి కనీసం ఓ గంట ముందర రావడం,ఆ రావడానికి, ఇంకో గంట ముందునుండీ, సన్నాహం చేయడం-అంటే సామాన్లన్నీ సర్దడం, ఆటో పిలుచుకోవడం.ఆ ఆటో వాడిని కూడా ఓ గంట ముందుగానే రమ్మనడం, అంతసేపు ఆపినందుకు వాడిచేత చివాట్లు తినడం.ఇంతా చేసి స్టేషనుకి వచ్చిన తరువాత, ఆ దిక్కుమాలిన ట్రైను తనకి తోచినప్పుడే వస్తుంది,ఆ ట్రైను వచ్చేలోపల,ఇంటావిడ తోనూ, పిల్లలతోనూ,చివాట్లు తినడమూ. ఎంత కాలక్షేపమో చూశారా? ఎంతమందిచేత, ఎన్నిసార్లు చీవాట్లు తిన్నా నా అలవాటు మాత్రం మార్చుకోలెకపోతున్నాను.

నాకు ఓ విషయం ఎప్పటికీ అర్ధం అవదు–ఈ తరం పిల్లలు,(పిల్లలేమిటి, పెద్దలు కూడానూ) ఫ్లైట్ లో వెళ్ళాలంటే చచ్చినట్లు, ఓ రెండు గంటలు ముందర ఎయిర్ పోర్ట్ కి వస్తారుకదా,ఏదో చెక్ ఇన్నూ,సింగినాదం అంటూ వాడు చెప్పినవన్నీ నోరుమూసుకుని చేస్తారు కదా,అక్కడికి రావడానికి ఓ రెండు గంటల ముందరనుండే సన్నాహం మొదలెడతారు కదా, ఈ మాత్రం దానికి, రైలు ప్రయాణం అనేసరికి, అలాగే రమ్మంటే నామీదెందుకు విసుక్కుంటారో తెలియదు.

ఎయిర్ పోర్ట్ లో ( అంటే మనదేశంలో, బయటి దేశాల్లో ఎలా ఉంటుందో నాకు తెలియదు) ఉండే కొన్ని ఫ్లైట్ల సంగతీ ఏదో డిస్ప్లే బోర్డ్ మీద చూడొచ్చు.ఉన్నది ఒకే ఎంట్రీ, ఒకే ఎక్జిట్టూ కాబట్టి గొడవుండదు. రైల్వే స్టేషన్ లో అలా కాదే. ఏ ట్రైన్ ఏ ప్లాట్ఫారం మీదకొస్తుందో, అది వచ్చే అరగంట ముందుదాకా భగవంతుడికికూడా తెలియదు. ఆ ట్రైన్ వచ్చిన తరువాత కూడా, మన బోగీ ఎక్కడొస్తుందో తెలియదు. ఈ మధ్యన కొన్ని పెద్ద స్టేషన్ లలో ఏవేవో డిస్ప్లే బోర్డులు పెడుతున్నారనుకోండి, అవికూడా ఓ రెండు, మూడు స్థానాలు అటో ఇటో గానే ఉంటాయి.మన అదృష్టం బాగోక ఏ వెయిటింగు లిస్టేనా అయితే ఇంక మనం పడే పాట్లు పగవాడిక్కూడా ఉండకూడదు.ప్రతీ సారీ మనం పెద్ద పెద్ద స్టేషన్లనుండే ప్రయాణం చేయము కదా, చిన్న వాటిలో ట్రైను ఎప్పుడొస్తుందో కూడా తెలియదు. వచ్చినా ఏ బోగీ ఎక్కడొస్తుందో తెలియదు.
ఇన్ని బాలారిష్టాలు దాటుకుంటేనే కానీ మనం ఆ ట్రైను ఎక్కలేమూ. లేకపోతే ఆయనెవరో చెప్పినట్లు–” మనం ఎక్కవలసిన రైలు ఓ జీవిత కాలం లేటూ’ అనుకోవాలి!

మరి ఇన్ని సమస్యలున్నప్పుడు ఓ గంటా రెండు గంటలు ముందే బయలుదేరితే ఏం నష్టం? ఇంకో సంగతి, ఇప్పుడు ఏ నగరంలో చూసినా ట్రాఫిక్కు ఎక్కువే, ఎప్పుడు ఎక్కడ మన గాడీ ఆగిపోతుందో తెలియదు. ఒక్కొక్కప్పుడు, గంట ముందుగా బయలుదేరినా,మనం ట్రైను అందుకోలేకపోవచ్చు. ఇన్నీ దాటి,స్తేషన్ కి వచ్చామనుకోండి,మన సామాన్లు మోయడానికి, ఓ కూలీని పెట్టుకోవాలి.అదేదో ఉధ్ధరించేద్దామని మనమే ఏ చక్రాలమీద లాగే ట్రాలీ సూట్ కేసులు ఉన్నా లాభం లేదు. మీరు గమనించే ఉంటారు, ఆంధ్ర దేశం లో అన్ని స్టేషన్ల లోనూ మేట్లే ఉంటాయి కానీ ర్యాంప్ ఉండదు.ఇన్ని ప్లాట్ఫారమ్ములూ దాటుకుంటూ మోసుకుని వెళ్ళలేము. పైగా ఆ కూలీలు కూడా రెండో, మూడో బేరాలు చూసుకుంటాడు, మనల్నీ, మన సామాన్లనీ ఒకచోట కూలేసి ఇంకో బేరం చూసుకోవడానికి వెళ్తాడు. ఇంతలో ఇంకో ట్రైను వస్తే అక్కడకు వెళ్తాడు. ఈ లోపులో మనం ఎక్కవలసిన ట్రైను వచ్చిందా, ఇంక మనకి ఖంగారూ, మన పోర్టరు ఎవడో తెలియదు. ప్రతీ వాడూ ఎర్ర చొక్కాతోనే ఉంటాడు. పైగా అందరిమొహాలూ ఒకలాగానే కనిపిస్తాయి. ఛాన్స్ దొరికిందికదా అని మనతో వచ్చే ఇంటావిడా, పిల్లలూ మనకే పాఠాలు చెప్తారు.” చూశారా, ఆ పోర్టరుతో బేరం పెట్టకండీ అని చెప్పాను. వాడెంత అడిగితే అంత ఇచ్చేస్తే పోలేదూ, ఇదిగో ఇలాటి చోటే మీకు కక్కూర్తీ “అంటూ, ఉన్నవీ లెనివీ కడిగేస్తారు.పోనీ అలాగని పంతానికి వెళ్ళి, సామాన్లు మోస్తారా ,అబ్బే అలాటివేమీ ఉండవు.

ఇలాటివన్నీ మనం వినాలి నోరుమూసుకొని.కానీ ఓ గంట ముందర చేరుదామని బయలుదేరమంటే మాత్రం,మనది చాదస్థం క్రింద వస్తుంది.

%d bloggers like this: