బాతాఖాని- లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– ” జీవన యానం”–

    ఈ మధ్యన “మా” టీవీ లో ప్రతీ రోజూ ప్రొద్దుటే ఓ కార్యక్రమం ” జీవన యానం ” అని ప్రసారం చేస్తున్నారు. సహస్రావధాని శ్రీ గరికపాటి నరసింహరావు గారి ప్రసంగం , చాలా బాగుంటోంది. ఎంతమంది చూస్తున్నారో తెలియదు , మచ్చుకు రెండు విడియోలు ఇక్కడ ఇక్కడా పెడుతున్నాను. ఈనాటి విద్యావిధానంలో ఉన్న లోటుపాట్లు కొన్ని తెలియ చేస్తున్నారు.

    యాదృఛ్ఛికంగా ఆ మధ్యన News line ( Indian Express ) లో రెండు వార్తలు IE
IE 2
చదివిన తరువాత ఎంతో బాధవేసింది. శ్రీ గరికపాటి వారు చెప్పేరనే కాదు, మనందరికీ తెలుసు, కానీ ఏమీ చేయలేని నిస్సహాయత. ఈరోజుల్లో పిల్లలకి ఏం చెప్తే ఏమి కోపం వచ్చి, అలిగి ఇంటినుండి పారిపోతాడేమో అని భయం !

    సాధారణంగా టీవీల్లో వార్తలు చూడాలంటే , ఓ విరక్తి ఏర్పడింది. ఏదో పైన చెప్పిన కార్యక్రమం బాగుంది కదా అని, ఆ చానెల్ వారు ప్రసారం చేసే కార్యక్రమాలన్నీ, పెద్ద గొప్పగా ఉంటాయని కాదు. entertainment పేరుతో కొన్ని చెత్తకార్యక్రమాలే ఎక్కువ. దానికి సాయం ఆదివారం వచ్చిందంటే చాలు, ఓ మూడు గంటలపాటు, అదేదో క్విజ్ కార్యక్రమం మన నెత్తిమీద రుద్దుతారు. ఇంకా ఎన్నాళ్ళు భరించాలో . ఆ చానెల్ ని ఇంకోరెవరికో అమ్మేశారుట త్వరలోనే ముక్తి లభించొచ్చు. క్విజ్ కార్యక్రమం బాగానే ఉంది, కానీ అదేకార్యక్రమాన్ని రోజంతా మన నెత్తిమీద రుద్దితే ఎలాగండి బాబూ? చెరకు గెడని crush చేయగా..చేయగా రుచికరమైన చెరుకురసం వస్తుంది, నిజమే, కానీ చివరకు మిగిలేది “చెరుకు పిప్పి ” కదా. దానికి రుచీ, పచీ ఉందదు. మన కార్యక్రమాలూ అలాగే.

    అసలు సిసలైన entertainment చూడాలంటే, మన చట్టసభల్లో ప్రతీరోజూ జరిగే “భాగోతాలు ” చాలవంటారా? ఆహా ఏమి భాష, ఏమి హావభావాలు , … అన్నిటిలోకీ పార్లమెంటులోనూ, శాసనసభల్లోనూ అద్యక్షస్థానం లో ఉన్నవారి ఓర్పూ, సహనమూ మెచ్చుకోవాలి. మామూలు మనుష్యులకి అసాధ్యమైన రీతిలో భరిస్తున్నారు. అఛ్ఛా ఇంకో విషయం, సాధారణంగా పిల్లలు తమతల్లితండ్రులనే అనుసరిస్తారని నేర్చుకున్నాము. ఇంక ఈ పాలకుల రీండో తరం కూడా ఇంతేనంటారా? అప్పటిదాకా బతికుంటేనే కదా తెలిసేది..

Advertisements

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– హాస్యానికి పట్టిన దౌర్భాగ్యం….

    మార్చ్ 15, తెలుగులో హాస్యానికి పెద్ద పీట వేసిన శ్రీ మునిమాణిక్యం నరసింహారావు గారి 117 వ జయంతి. కానీ ఆనాటికీ, ఈనాటికీ హాస్యానికున్న నిర్వచనమే మారిపోయింది. సున్నితమైన హాస్యం అంటే ఏమిటో, ఆనాటి తెలుగు రచయితలు ఎందరో..ఎందరెందరో తమ రచనల్లో పొందు పరిచారు. హాస్యం అన్నది, అవతలివారిలో ఉన్న లోటుపాట్లను ఎత్తి చూపడం కాదు. కానీ దురదృష్టవశాత్తూ, ఈ రోజుల్లో వచ్చే so called హాస్యం, అవతలివారిలో కనిపించే , ఏ కొద్ది లోటుపాటునో , cash చేసికుని , దానినే ” హాస్యం” అనే పేరుతో, టీవీల్లోనూ, సినిమాల్లోనూ, ప్రేక్షకుల నెత్తిమీద రుద్దుతున్నారు. ఇదంతా మన దృష్టికోణం లో వచ్చిన మార్పా, లేక ఆయాకార్యక్రమాల రచయిత/త్రి లలో ఎండిపోయిన సృజనాత్మక శక్తంటారా? ఏదీ ఏమైనా, మనసారా నవ్వుకోవడమనేది has gone for a toss.
ఒక్కొక్కప్పుడు, టివీల్లో వస్తూన్న కార్యక్రమాలు చూస్తూంటే, పైగా ఆ కార్యక్రమాలకి వచ్చే జడ్జీల స్పందన చూస్తూంటే, అసహ్యం వేస్తోంది. వాళ్ళకి ఆ వేదిక మీద చేసే నటుడిలో అంతగా నవ్వాల్సినంత విషయమేమిటో, ఛస్తే అర్ధం అవదు. వాడెవడో ఓ చెత్త జోకు వేసినా, హావభావాలు ప్రదర్శించినా, ఇక్కడ ఈ జడ్జీలు ఎగిరెగిరి నవ్వడం. ద్వందార్ధాలు వచ్చేటట్టు డయలాగు చెప్పడం, హాస్యానికి నిర్వచనం అనుకుంటారు. అలాగే ఏదో ఓ కులం వారినీ, వారి ఆచారవ్యవహారాలనీ, వేళాకోళం చేసి, చులకన చేయడమే పరమావధిగా పెట్టుకుంటారు, కొంతమంది రచయితలు. అదో దౌర్భాగ్యం. అయినా ఈ రచయితలని అని లాభం ఏమిటిలెండి, ” మన బంగారం బాగుంటే…” అనే సామెత తెలుసుగా? వీళ్ళు అలవోకగా చేస్తున్నవే, వాళ్ళూ ప్రదర్శిస్తున్నారు. అందువలన ఎవరినీ తప్పు పట్టి లాభం లేదు.

ఈ ” హాస్యం ” అనేదేమీ కొత్తగా వచ్చిందా ఏమిటీ, ఇదివరకటి సినిమాల్లో ఏ సినిమా తీసినా, అందులో ఒక హాస్య జంట తప్పకుండా ఉండేది. పైగా, వారు కూడా ఎంత dignified గా నటించేవారూ? పైగా వారి పాత్రలు కూడా, కథాగమనానికి ఎక్కడా అడ్డు రాకుండా, కథలోనే కలిసిపోయేవి. మరీ సినిమా సీరియస్సుగా ఉన్నా, మధ్య మధ్యలో సరదా సన్నివేశాలని జోడించి, తీసేవారు.పైగా ఆ హాస్యజంటకి ఒక duet తప్పకుండా ఉండేది. పైగా, ఆరోజుల్లో హాస్య నటులు, ఏమీ వెకిలి వేషాలు వేసేవారు కాదు. కానీ ఈ రోజుల్లో హాస్యం పేరుతో వస్తూన్న దృశ్యాలని చూస్తూంటే అసహ్యం వేస్తోంది. దీనికి సాయం, సినిమాలో వచ్చే ప్రతీవాడూ, ఈ హస్యనటుణ్ణి కనీసం ఒకసారైనా చెంపదెబ్బ కొట్టకుండా ఉండరు. చెంప దెబ్బలు తినడం, హాస్యంలో ఓ భాగం అనుకునే దౌర్భాగ్య స్థితిలోకి వచ్చారు తెలుగు సినిమా ప్రేక్షకులు. ఆ మాయదారి రచయిత పోనీ తనకున్న తెలివితేటలతో ఏదో వ్రాశాడే అనుకోండి, ఈ హాస్యనటుల మానాభిమానాలు ఎక్కడికి పోయాయి? Or is it that ఓ చెంపదెబ్బ తినకపోతే పారితోషికం ఇవ్వనంటారా? ఏం దరిద్రమండి బాబూ?

ఇదివరకటి రోజుల్లో ఓ సినిమా చూస్తే, అందులో కనీసం ఒక్కటైనా సందేశంలాటిదుండేది. కానీ ఈరోజుల్లో స్కూళ్ళలో ఉపాధ్యాయులని, అలాగే కాలేజీల్లో లెక్చెరర్లనీ, ఆఖరికి ప్రిన్సిపాల్ నీ కూడా, ఏడిపించడం హాస్యం లోకి వచ్చేసింది. అలాగే, తల్లితండ్రుల గురించికూడా.. అదేదో కార్యక్రమం వచ్చేది–అందులో అతిచిన్న వయసులో ఉండే పిల్లలని, యాంకరు ఏదో అర్ధం పర్ధం లేని ప్రశ్న వేయడం, దానికి ఈ పిల్లో, పిల్లాడో ఓ అసందర్భపు సమాధానం, తన తల్లితండ్రులగురించి చెప్పడం, దానికి ప్రేక్షకులు ఆ తల్లీ తండ్రీతోసహా గొల్లుమని నవ్వడం, పైగా తమ బిడ్డ ఘనకార్యం మెచ్చుకోడం. దానితో ఏమౌతోఁదంటే, అర్ధంపర్ధం లేకుండా, అయినదానికీ, కానిదానికీ వెకిలి సమాధానాలు చెప్పడం.

జీవితంలో “హాస్యం ” అనేదే ఉండకూడదనడంలేదు. ఉన్నదేదో మోతాదులో, ఎవరి మనోభావాలూ కించపరచకుండా ఉండాలి. ఎవరికైనా ఓ లోపం ఉందనుకోండి, ఉదాహరణకి stammering ( నత్తి), అదేదో కొంపలు ముంచేదేమీ కాదు. కానీ అదే పనిగా గేలిచేస్తే అతని మనసు ఎంత బాధపడుతుందో ఆలోచించాలి. ఆ మధ్యన పూణె లో ఆంధ్రసంఘం వారు, ఓ ప్రముఖ హాస్యనటుడిని ఆహ్వానించి, స్టేజ్ మీదకు పిలిస్తే, ఆ మహామహుడు తెచ్చిపెట్టుకున్న “నత్తి ” తో ఓ స్కిట్ చేశారు. ఎంత బాధేసిందో. అంత పెద్దమనిషికి , ఒక లోపాన్ని హాస్యాస్పదంగా ప్రదర్శించడానికి అసలు బుధ్ధెలా వచ్చిందో? దానికి సాయం ప్రేక్షకులుకూడా కరతాళాలోటి.

హాస్యమనేది, చాలా ఆరోగ్యకరమంటారు. కానీ ఈ రోజుల్లో వచ్చే చవకబారు హాస్యమూ కాదూ, లాఫింగు క్లబ్బుల్లో వచ్చే కృత్రిమ నవ్వూ కాదు. స్వతసిధ్ధంగా రావాలి.ఎప్పటికి బాగుపడతారో.. ఆ భగవంతుడికే తెలియాలి.ఈ చవకబారు పరిస్థితి చూసే శ్రీ జంధ్యాల, శ్రీ బాపూ గారూ, శ్రీ ముళ్ళపూడి వారూ, శ్రీ ఆర్.కే.లక్ష్మణ్ గారూ ఇంక చాలూ అనుకుని స్వర్గానికి వెళ్ళిపోయారేమో. ఇంకో చిత్రం ఏమిటంటే, ఆరోజుల్లో హాస్యనటుల విషయం సరేసరి, సూర్యకాంతమ్మగారూ, ఛాయాదేవీ లాటి పాత్రలు ఎంత సీరియస్సువైనా కూడా నవ్వొచ్చేటట్టు చేసేవారు.

శ్రీ మునిమాణిక్యం వారి జయంతి సందర్భంలో , ఇప్పటికే చదివేసినా సరే ఇంకోమారు చదవండి..నేనూ-మాకాంతం..2020010006477 – neenu_makontham

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– అసలు వచ్చిన గొడవల్లా..

    సాధారణంగా మొగాళ్ళలో, ఉన్న విషయానికొచ్చేసరికి నిజం ఒప్పుకోడానికి నామోషీ. “అహం” అనండి లేదా ఇంగ్లీషులో ” ego ” అనండి, ఏ రాయైతేనేమిటీ, అడ్డం వచ్చేస్తుంది. అందరిముందరా చులకనైపోతామేమో అనే భయం ఒకటీ, ఇవన్నీ కలిపి మొత్తానికి సంఘంలో image , (తను సృష్టించుకున్నదే) కాపాడుకోడానికి నానా తిప్పలూ పడడం. పేకమేడలాటి image ఉంటేనేమిటి, ఊడితేనేమిటి అని ఒక్కసారి నికార్శైన నిజాన్ని ఒప్పేసికుంటే జీవితం హాయిగా వెళ్ళిపోతుంది…

ఉద్యోగంలో ఉన్నంతకాలమూ, అసలు ఈ సంసార నౌకని మనమే నడిపించేస్తున్నామూ అనేది ఒక అపోహ. మగవారు చేస్తున్నది డబ్బు సంపాదించడం వరకే. మిగిలిన సాధకబాధకాలన్నీ భార్యే చూసుకుంటుంది. పిల్లల బాధ్యత , వాళ్ళని ఓ క్రమశిక్షణలో పెంచడంలో భర్తకంటే, భార్యదే గొప్ప contribution అనడంలో సందేహం లేదు. ఈ భర్తగారు, ప్రొద్దుటినుండీ ఆఫీసులో, పని చేసి, సాయంత్రం ఇంటికొచ్చి , పిల్లలతో గడిపే సమయం ఎంతటా? మహా అయితే, ఓ రెండుమూడు గంటలు. కానీ మిగిలిన ఇరవై గంటలూ భార్యే కదా చూసుకునేదీ? అయినా సంఘంలో అందరూ, ఫలానా వారి అమ్మాయనో, అబ్బాయనే కదా చెప్పేదీ? దానితో ఈ భర్తగారు “కాలరు” ఎత్తేసికుని, పోజులు పెట్టేస్తాడు. ఆ మధ్యన ఓ వ్యాపార ప్రకటన చూశాను– అందులో ఓ పిల్లాడీకి దేంట్లోనో ఫస్టొచ్చేటప్పటికి, స్కూల్లో మాస్టారి దగ్గరనుండి, ప్రతీ వారూ, తండ్రితో సహా , ఎవరికివారు ఘనతంతా తమదే అనుకుంటారు. కానీ, ఆ పిల్లాడు మాత్రం, తెరవెనుక ఉండి, తనని గైడ్ చేసిన ” అమ్మ” కి థాంక్సమ్మా అంటాడు. That is the bottom line.

నిజం చెప్పాలంటే, మనం తల్లితండ్రుల పెంపకంలో ఉండేది, మహా అయితే మైనారిటీ తీరేవరకూనూ. ఆ తరువాత ఏదో కాలేజీ చదువులకొచ్చేక, వాళ్ళు చెప్పిన మాటే వింటున్నట్టుగా ” నటించడం”. అప్పటికే ” స్వాతంత్రోద్యమ బీజాలు ” నాటుకుంటాయి. అవి మెల్లిగా, పెరిగి పెద్దయి, కాలేజీ చదువు పూర్తయి, అదృష్టం బాగుంటే, ఉద్యోగం వచ్చేకా, కాపోతే campus placements లో select అయేకా ” స్వతంత్రం” ప్రకటించేసికుంటారు. ఫలానా అమ్మాయిని చేసికుంటానని అబ్బాయో, ఫలానా అబ్బాయి నచ్చాడని అమ్మాయో చెప్తారు. Ofcourse ఇలాటివన్నీ ఈరోజుల్లో అనుకోండీ, ఇదివరకటి రోజుల్లో, బుధ్ధిమంతుడిలా, అమ్మా నాన్నా తెచ్చిన సంబంధం చేసికోడమూ, చేసేదేదో ఆ తరువాతే చూసుకోడమూ. చివరకు రెండూ ఒకటే, కానీ టైమింగే తేడా. చెప్పొచ్చేదేమిటంటే, మనల్ని ” mould” చేసే పధ్ధతీ, చాకచక్యం అంతా భార్యచేతిలోనే.ఒక్కొప్పుడు, ఇది మగాడి తల్లితండ్రులకి నచ్చదు. దానికీ కారణాలు ఎన్నో ఎన్నెన్నో… ప్రశాంతంగా ఆలోచించి చూస్తే మనకే తెలుస్తుంది, తల్లి తన తండ్రి జీవితంలోకి వచ్చేక, వారి జీవితాల్లో వచ్చిన ” మార్పు” మంచిదే అయినప్పుడు, తన జీవితంలోకి ఇంకో ఆడమనిషి వచ్చిన తరువాత, అదే “మార్పు” చెడ్డదెలా అవుతుందీ? వారికో రూలూ, మనకో రూలూ అంటే ఎలా కుదురుతుందీ?

ఉభయశాసనసభలనీ ఉద్దేశించి, గవర్నరుగారి ప్రసంగం, ఆయన స్వంతమేమీ కాదు, అధికారంలో ఉన్న ప్రభుత్వ ఉద్దేశాలూ, విధానాలూ , ఏదో మర్యాద కోసం ఈయననోటి ద్వారా చెప్పించడం.అలాగే, మన గృహసంబంధిత పాలసీలన్నీ, ఒప్పుకున్నా, ఒప్పుకోకపోయినా, భార్య దిశానిర్దేశంతోనే జరుగుతాయి. అలాగని అవన్నీ తప్పనడంలేదు. నూటికి తొంభైతొమ్మిది పాళ్ళు సరీగ్గానే ఉంటాయి, ఆలోచించి చూస్తే. కానీ ఆ మిగిలిన ఒక్క శాతంలోనే గొడవలొచ్చేవి. ఓసారి గయ్యిమనేస్తే గొడవుండదు. అయినా, సంసారంలో చిటపటలు లేకపోతే చప్పగా ఉండదూ? ప్రతీరోజూ తీపే తింటామంటే, మొహం మొత్తదూ? అప్పుడప్పుడు, మిరపకాయ బజ్జీలూ ఉండాలి, అల్లం పచ్చిమిర్చీ దట్టించిన పెసరట్టూ ఉండాలి.

ఉదాహరణకి, మనింటికి ఎవరైనా వచ్చినప్పుడో, ఎవరింటికైనా వెళ్ళినప్పుడో, సాధారణంగా మగవారు ఓ foot in the mouth ప్రేలాపనేదో పేల్తారు. మన నోటిక్కూడా ఓ హద్దూ పద్దూ ఉండొద్దూ, అదిగో అలాటి “నియంత్రణే” భార్య… ఇంటికొచ్చిన తరువాత సున్నితంగా చెప్తుంది, ” మరీ అలా మాట్లాడేస్తే ఎలాగండీ..” అని. ఆ పాఠం ఆజన్మాంతమూ గుర్తుంటుంది. అలాగే, ఇంటికెవరైనా చుట్టాలొస్తే, వాళ్ళకి ఓ చీరపెట్టాలంటుంది. ఆర్ధిక పరిస్థితిని బట్టి భర్తగారికి కోపం రావొచ్చు. అలాటప్పుడు, ” ఈసారికి నేనే ఎలాగో ఎడ్జస్టు చేసి, నా దగ్గరున్న చీరల్లో ఏదో ఒకటి పెట్టేస్తాను కానీ, ఓ రెండు మూడు చీరలు తెచ్చి ఉంచండి” అన్నప్పుడు తప్పుపడితే ఎలా, పనిఎలాగోలాగ కానిచ్చేసిందని సంతోషించాలి కానీ.

అలాగే ఎవరికి వారు, తాము ఇద్దరు పిల్లలని ఎలా పెంచిపెద్దచేశాడో, వారి పెళ్ళిళ్లకి ఎంత శ్రమపడ్డాడో చెప్పుకుంటూ, ఏదో మొహమ్మాటానికి, మరీ బాగుండదేమో అని, ” ఇందులో నా భార్యా, పిల్లల సహకారం కూడా ఉందనుకోండీ..” అని, ఓ also ran లా చెప్తూంటారు. అసలు ముఖ్యపాత్రంతా భార్యదే. “పుట్టింటారి గురించి మేనమామ దగ్గరా..” అన్నట్టు, భర్తగారి సత్తా, ఏ భార్యకు తెలియదూ? ఆ విషయం దృష్టిలో పెట్టుకునే, పిల్లలకీ, తనకీ ఎన్నేసి “కలలు” ఉన్నా, అదుపులో పెట్టుకుని భర్తని వీధిలో పెట్టకుండా ఉంచినది భార్యే అని, గుర్తించడానికి కొంచం టైము పడుతుంది.

ఎవరికి వారే, ఆరోగ్యం ఎలా ఉందండీ అని అడగ్గానే, ఏదో భగవంతుడి ధర్మమా అని, సుగరూ, బీపీ లేకుండా లాగించేస్తున్నానండీ, అంటాడే కానీ, అసలు ఇలాటివి రాకపోవడానికి కనిపించని దేవుడి కంటే, ప్రతీరోజూ కనిపించే భార్యే కారణంఅని గుర్తించిన నాడు అసలు సమస్యే లేదు. అసలు ఈ సుగరూ, బీపీ సమస్యలు రావడానికి ముఖ్యకారణం ఒత్తిడి. సాధించలేదని బక్కకోపం, ఆ కోపాన్ని ప్రదర్శించలేని అశక్తతా… ఇవేకదా ఈ సమస్యలకి మూలం ? అలాటి పరిస్థితి రాలేదంటే మరి ఆ credit భార్యకే కదా చెందాల్సిందీ? ఇన్నాళ్ళూ ఆడుతూ పాడుతూనే ఉండడం సాధ్యమేమిటీ అనుకోవచ్చు. నిజమే మొదట్లో సెంటు వాసనలూ, మల్లెపువ్వులతోనూ ఘుమఘుమలు ఉండేవి. కాలక్రమేణా ఐడెక్సులూ, మూవ్ లూ నూ.. అంతే కదా తేడా ఆరోజుల్లో సువాసనలూ ఈరోజుల్లో ” మూవ్వాసనలూ..” మన దృష్టికోణం మీద ఆధారపడుంటుంది…

అసలు ఈ గొడవంతా ఎందుకు మాస్టారూ అనుకుంటున్నారా, మొన్న ఫిబ్రవరి 28 న మా వైవాహిక జీవితానికి 43 సంవత్సరాలు పూర్తయిన సందర్భంలో ఒక status report అన్నమాట.

ఈసందర్భంలో వైవాహికజీవితం గురించి శ్రీ చాగంటి కోటేశ్వరరావు గారి ప్రవచనం ఇక్కడ చూడండి, ఇక్కడ రెండవ భాగం వినండి.

%d bloggers like this: