బాతాఖాని-లక్ష్మి ఫణి కబుర్లు–సుబ్బారాయుడి షష్టి జ్ఞాపకాలు…

   డిశంబరు దగ్గరకొస్తోందంటే చాలు, మాకు అమలాపురం లో హడావిడే హడావిడి. స్కూలుకెళ్ళే దారిలో సుబ్బారాయుడి గుడుంది. పెద్దాళ్ళు సుబ్రహ్మణ్యేశ్వరుడూ అని అనేవారనుకోండి, కానీ పిల్లలందరికీ సుబ్బారాయుడే! ఆ గుడేమీ మరీ పెద్దది కాదు ఆ రోజుల్లో. ఈమధ్యన 50 ఏళ్ళ తరువాత చూసేసరికి, సదుపాయాలెన్నో చేశారు. ఆ రోజుల్లో, సుబ్బారాయుడి షష్టికి స్కూలు శలవు. అంతకుముందు ప్రతీ రోజూ స్కూలికి వెళ్ళేటప్పుడు, కొట్లవాళ్ళు, పందిళ్ళు వేస్తూ కనిపించేవారు. అబ్బో ఎన్నెన్ని కొట్లో! అటు స్కూలుదాకా, ఇటు చెరువు గట్టుదాకా కొట్లే కొట్లు.

ఇంక ఆలశ్యం అయితే, గుడిలో దర్శనానికి టైము పడుతుందని, తెల్లవారుఝామునే లేపేసేవారు. ఆ చలిలో నూతి దగ్గర నూతిలోంచి,చేదతో నీళ్ళు తోడుకుని ఓసారి నెత్తిమీద గుమ్మరించుకునేసరికి చలి కాస్తా మాయమైపోయేది. గుడికెళ్ళాలన్న ఉత్సాహమో, లేక తెల్లారకట్ల నూతిలో నీళ్ళు మరీ అంత చల్లగా ఉండకపోవడమో తెలియదు కానీ, ఏడవకుండా, పేచీ పెట్టకుండా స్నాన కార్యక్రమం పూర్తయేది. ప్రొద్దుటే నాన్నగారి చెయ్యి పట్టుకుని గుడి కి వెళ్ళడం. ఆ ఊర్లో స్కూలుకి హెడ్ మాస్టారు కావడం చేత, దర్శనం మరీ అంత ఆలశ్యం అయేది కాదు. ఆ గుడిలోపల మహ అయితే ఓ పదిహేను మంది పట్టేవారు. లోపల ఓ పుట్టా, దానిమీద శివ లింగమూ ఇప్పటికీ గుర్తె. అక్కడ మా అస్థాన పురోహితుడు శ్రీ తోపెల్లనరసింహం గారూ, శ్రీ వాడ్రేవు మహదేవుడు గారూ ప్రధాన అర్చకులు. ఏదో మొత్తానికి ఎక్కడా తప్పిపోకుండా, బయటకి వచ్చి, మళ్ళి ఓ దండం పెట్టుకుని, కొంపకి చేరడం. అప్పటికి తెలుగులో వార్తలు ( రేడియోలో) వస్తూండేవి.

అసలు హడావిడంతా ప్రొద్దుట పది దాటింతర్వాతే! కొనేందుకు డబ్బులివ్వకపోయినా, ఓ రౌండేసికోడానికి వెళ్ళి, అమ్మతో మధ్యాన్నం తీర్థానికి వెళ్ళినప్పుడు, ఏమేం కొనాలో తెలియొద్దూ? ఎక్కడ చూసినా పేద్ద పేద్ద గుట్టలు ఖజ్జూరం పళ్ళూ, పక్కనే మిఠాయి కొమ్ములూ, జీళ్ళూ– నోరూరేసేది! ఆటబొమ్మలూ, రంగుల రాట్నాలూ, అబ్బో ఏం జనమండి, ఏం హడావిడి, పెద్దాళ్ళకంటే వాళ్ళతో పిల్లలకే ఆనందం అంతానూ. గుళ్ళోకి వెళ్ళేటప్పుడు, ఏవో పూలూ,పడగలూ ఇచ్చుకునేవారు.

ఆ తరువాత తీర్థంలోకి వెళ్ళడం. తామరాకుల్లో కట్టి ఖర్జూరాలూ, మిఠాయి కొమ్ములూ, జీళ్ళూ, అందులో మళ్ళీ వెరైటీలు- కొమ్ములూ, గుండ్రంగా ఉండేవీనూ. ఓసారి రంగులరాట్నం లో తిరిగేయడమూ, అన్నిటికంటే చివరగా ఓ రంగుల కళ్ళజోడోటి కొనుక్కుని మరి అందరికీ తెలియొద్దూ తీర్థానికి వెళ్ళొచ్చామనీ! ఎంత సంతోషంగా ఉండేదో! ఇప్పుడా తీర్హాలున్నాయా, ఆ సంతోషాలున్నాయా! గుర్తుచేసికోడానికైనా ఇదివరకటి వాళ్ళకి ఇలాటి మధుర జ్ఞాపకాలున్నాయి!……

Advertisements

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– “పనీ పాటూ లేక”కి …కొసమెరుపు….

    క్రిందటి సారి ఓ టపా వ్రాశాను, చదివే ఉంటారు. నేను ఆ మెడికల్ షాపు వాడితో మాట్లాడి, ఆ విషయం అబ్బాయితో చెప్పి మేముండే ఇంటికొచ్చేశాను. అబ్బో మా ఇంటాయన ఎంత ప్రయోజకుడో, పిల్లలకి ఈ వయస్సులో కూడా, తనకు తోచిందేదో సహాయ పడుతూంటాడూ, అని ఓ సెభాసీ సంపాదించేశాను. ఇలాటివి ఎప్పుడో రేర్ గానే జరుగుతూంటాయిలెండి! అయినా ఇవన్నీ ఏదో సెభాసీలకోసమా ఏమిటీ? తిన్నదరక్క ఏదో కాలక్షేపం.

    మర్నాటి ప్రొద్దుటే ఫోను చేసి అడిగాను, బాబూ ఆ కొట్టువాడు మన వెయింగ్ మెషీన్ రిప్లేస్ చేశాడా అని. దానికి మా అబ్బాయన్నాడూ, డాడీ అతను ఫోను చేసి, మనం కొన్న మోడల్ లేదుటా, ఇంకోటేదో పంపుతానూ, దానికి అదనంగా పే చేయాలిట అన్నాడు.మళ్ళీ ఇదేం గొడవా అనుకుని,సరే నేనే చూస్తాలే అని అప్పటికి వదిలేశాను. అందుకోసమే, నా టపాలో వ్యాఖ్యలు పెట్టిన నా శ్రేయోభిలాషులకి జవాబు కూడా ఇవ్వలేదు! ఏం ఇవ్వనూ, నా పని “ఫ్లాప్ షో” అయిందనా! మరీ గొప్పలకి పోయి, పని పూర్తయిందీ అని అబధ్ధం కూడా చెప్పలేనూ. అలాగని వదిలేయలేనూ, ఏమిటో ఇదేనండీ, పనీ పాటా లేకపోతే, ఈ విషయం ఓ పేద్ద ప్రిస్టేజీ ఇస్యూ అయిపోయింది. పోన్లెద్దూ వదిలేయ్ డాడీ, అవసరం అయితే డబ్బిచ్చేసి కొత్తది తెచ్చేసికుందామూ అని అబ్బాయీ, మళ్ళీ ఏం వెడతారూ, చూద్దాం మళ్ళీ ఫొను చేస్తానన్నాడు కదా అని కోడలూ, కానీ మా ఇంటావిడకి తెలుసు, ఈయన దాన్ని అలా వదిలేసే రకం కాదూ, ఎంతైనా నలభై ఏళ్ళనుండి కాపరం చేస్తోంది కదా!

   మొత్తానికి ఈవేళ ముహూర్తం కుదిరింది. తాడో పేడో తేల్చేసికుందామని, ఆ కొట్టు యజమానితో ఏమేం మాట్లాడాలో మరీ ప్రాక్టీసు చేసికుని, మరీ మన రాజకీయ నాయకుల్లా ప్రిపేర్డ్ స్పీచ్ చదవలేముగా, ఏమేమిటో ఊహించేసికున్నాను. ఆరోజు కలిసిన కుర్రాడిని ముందుగా దబాయించాలీ, సాయంత్రానికల్లా ఇంటికి పంపిస్తానన్న వాడివి, నాలుగు రోజులు గడచినా, ఇంకా ఎందుకు పంపలేదూ, మాకు ఇంకో పనీ పాటా లేదా.. అప్పుడు సడెన్ గా గుర్తొచ్చింది, అరే ఆరోజు నాకు పనీ పాటా లేదన్నానూ, మళ్ళీ ఆ డయలాగ్గు తో వాడునాకు రిటార్ట్ ఇస్తే… వామ్మోయ్, పోన్లెద్దూ ఆ డయలాగ్గు వాడకపోతేనే బావుంటుందీ అనుకుని, ఇంకోటేదో అంతే పవర్ ఫుల్ డయలాగ్గోటి ప్రాక్తీసు చేశాను! ఎంతైనా నా పెద్దరికం నిలుపుకోవద్దూ, పైగా ఈ వ్యవహారం ఏదో తేల్చుకుని మరీ వస్తాను అని ఇంట్లో చెప్పానాయే!

    పైగా ఆ కొట్టుకి వెళ్ళడానికి బస్సు కోసం చూస్తూంటే ఒకాయనతో పరిచయం అయింది. ఆయనతో కబుర్లు చెబుతూంటే, అడిగారు, ఏమిటీ ఏమైనా కొనడానికి వెళ్తున్నారా అంటూ, కాదూ, అని నా మిషన్ గురించి ఓ లెక్చరిచ్చి, ఈరోజుల్లో పిల్లలు ప్రతీ విషయాన్నీ ఎంత ఈజీగా తీసికుంటారో, మనలాంటి వాళ్ళున్నారు కాబట్టి సరిపోయింది కానీ, ఈ కొట్లవాళ్ళు ఎలా చీట్ చేస్తారో బ్లా..బ్లా… బోరు కొట్టేశాను! ఆయన కూడా నాలాటి “పక్షే” అయుంటాడు, అవునూ మీరు చెప్పింది అక్షరాలా నిజం, మా ఇంట్లోనూ మా పిల్లలతోటీ అలాగే, ఒక్క విషయం లో శ్రధ్ధ తీసికోరూ వగైరా ..వగైరా… ఛాన్సొస్తే చాలు వినేవాళ్ళుండాలే కానీ, పిల్లలమీదా, సో కాల్డ్ ఇప్పటి జనరేషన్ మీదా ఒకళ్ళతో ఒకళ్ళు లెక్చర్లిచ్చేసికోడమే!! ఖర్చు లేని పనీ ! !!!! ఆయన ఇచ్చిన మోరల్ సపోర్ట్ కూడబెట్టుకుని, మళ్ళీ కొట్లో చెప్పల్సిన డయలాగ్గులు గుర్తు చేసికుని, తీరా కొట్లోకి వెళ్తే అంతా తుస్సు మంది!……

   కౌంటర్ లో ఆ కొట్టు యజమానే ఉన్నాడు. నన్ను చూడగానే ” నమస్కార్ అంకుల్..” అన్నాడు. అస్సలు మనం లొంగకూడదూ అని మనస్సులో అనెసికుని హల్లో ఎలా ఉన్నారూ అనేసి ఊరుకున్నాను.కారణం అతన్ని ఎప్పుడో ఉద్యోగంలో ఉన్నప్పుడు 15ఏళ్ళ క్రితం చూశాను. మా క్వార్టర్స్ కి దగ్గరలోనే వాళ్ళ కొట్లోంచే సరుకులు తీసికునేవాడిని. అతని మొహం ఎలా ఉంటుందో చెప్పాలంటే “మర్చిపోయాను”. కానీ అదేం ఖర్మమో నన్ను ఓసారి చూసినవాళ్ళకి, నా మొహం ఎప్పుడూ గుర్తే!అలాగని అదేదో పేద్ద సెలిబ్రెటీ మొహం అనుకోకండి. మామూలు మొహాలకి భిన్నంగా, పళ్ళు లేకుండా, బోసి నోరుని పేద్ద మీసాలతో కవరు చేస్తూ, మనకి పళ్ళు లేవని ఊళ్ళో వాళ్ళందరికీ తెలియడం ఎందుకూ!పైగా చామన చాయో, నలుపో కాకుండా, తెల్లగా ఉండడం వల్లనైతేనేమిటి, పోలీసుల దగ్గరనుంచీ అందరూ గుర్తెట్టుకుంటారు. చూశారా నా మొహం ఎంత ఫేమస్ అయిపోయిందో!! అర్రే మనం అందరిలాగా ఎందుకులేమూ, అని అప్పుడెప్పుడో ఫీలై పోయేవాడిని!అదేదో కెచ్ అప్ యాడ్ లో Its different… అని.అవన్నీ ఇదివరకటి సంగతులనుకోండి. ఇప్పుడు అలాటిదేమీ లేదు, నా మొహం ఎవరికైనా నచ్చిందా, మాట్లాడతారు, లేదా వదిలేస్తారు నో ఇస్యూ…

    అరే ఏమిటిలా వచ్చారూ అంటే, ఏమిటీ మా పిల్లల్ని థంగ్ ( ఇబ్బంది) పెడుతున్నావుటేమిటీ అని రసీదు చూపించగానే, ఒహో అదా, మరి దాంట్లోకి నీళ్ళెళ్ళాయీ, ఇది డిజిటల్ కదా, ఎనలాగ్గుదైతే పరవాలేదూ వగైరా వగైరా వాటిమీద ఓ జ్ఞాన బోధ చేసి, దానికి నా జవాబు కూడా శ్రధ్ధగా విని, ఓ కొత్త సీల్డ్ ప్యాక్ ఓపెన్ చేసి, దాన్ని టెస్టు కూడా చేసి, ఓ చాయ్ తెప్పించి, ఇంటికి పంపాడు! అదండీ సంగతి!

   అందుకనే చెప్తూంటాను పిల్లలకి మీకు ఇలాటి మొండి కేసులొచ్చినప్పుడు నా చెవినేస్తూండండి, నా ప్రయత్నమేదో నేనూ చేస్తూంటాను అని. ఇంటికొచ్చిన తరువాత మా కోడలన్న మాటేమిటంటే మామయ్య గారూ మీ Strike Rate 100% ఇప్పటికి. ఇలాటివే ఇదివరక్కూడా ఓ నాలుగైదు కేసులు వాళ్ళకి వీలవనివి పూర్తి చేశానులెండి! పనేమీ లేకపోయినా అప్పుడప్పుడు ఇలాటివి చేస్తూంటే నాకూ ఓ కాలక్షేపం…..

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–పనీ పాటా లెకపోతే….

    ఖాళీగా ఉండడమూ, కాళ్ళూ చేతులూ స్వాధీనంలో ఉండడంవలన ఐతే ఏమిటి, బయటివారితో మాట్లాడడం ఇష్టపడడంవలనైతే ఏమిటి, మా పిల్లలకి ఎప్పుడైనా అవసరం వచ్చినప్పుడు, వాళ్ళకి వీలుకుదరనప్పుడూ, ఆ పన్లు నేను చేయడానికి వాలంటీర్ చేస్తూంటాను. నాకూ కాలక్షేపం అవుతుంది. వాళ్ళ పనీ అవుతూంటుంది.

    ఈరోజుల్లో వీలుదొరికినప్పుడల్లా “బరువు” చూసుకోడం అందరికీ ఓ అబ్సెషన్ అయింది. నాకు తెలియదూ, ఇళ్ళల్లో వెయింగ్ మెషీన్లెందుకండీ? హాయిగా ఓ రూపాయేస్తే రైల్వే స్టేషన్లలోనూ, బస్ స్టాండ్లలోనూ చూసుకోవచ్చుగా, అబ్బే మన వెయిట్ ఎంతుండాలో, మనం ఎంత తగ్గించుకోవాలో, ఆ తగ్గించుకోడానికి ఏమేమి చేయాలో, అదేదో ట్రెడ్ మిల్లులూ వగైరా వగైరాలు ఉపయోగించుకోడం, ఇవే ఏ ఇంట్లో చూసినానూ.. ఆ సందర్భం లో పిల్లలు ఓ వెయింగ్ మెషీన్ కొని, పైగా అదేమో బాత్రూం వెయింగ్ మెషీన్ ట. అంటే స్నానం చేసినతరువాతో, చేసే ముందరో ఓసారి చూసుకోడానికి! ఎవరిష్టం వాళ్ళదీ, మన కెందుకూ?

    ఆ మెషీన్ కొన్న రెండు నెలలకల్లా తప్పు రీడింగులు చూపించడం మొదలెట్టింది. అయినా చిత్రం కాకపోతే, వెయిట్ మరీ పావుగంటలోనే మారిపోతుందా ఏమిటీ? నాలుగు రోజులు అలా చూపించి ..చూపించి..చూపించి… పని చేయడం మానేసింది. మర్నాడు అదెక్కడైతే కొన్నారో ఆ కొట్టుకే వెళ్ళి చూపించారు. ఇంకా గారెంటీయో, వారెంటీయో ఉందిగా మరి. ఈ రెండింటికీ తేడా ఏమిటో నాకు ఛస్తే తెలియదు. ఏదో విండానికి stylish గా ఉన్నాయి కదా అని నాకూ నచ్చుతూంటాయి. కొన్న రసీదుంటేనే ఆ గారెంటీ/వారెంటీ క్లాజులు వాలిడ్ ట!

    మామూలుగా ఇళ్ళల్లో ఇద్దరు పిల్లలుంటే, ఏ కాగితమూ అవసరానికి కనిపించదు. కానీ వాళ్ళ అదృష్టమేమిటో, ఆ రసీదు కూడా దొరికింది!
దాన్నీ ( ఆ రసీదునీ), మెషీన్నునీ పట్టుకుని ఓ అర్ధ లీటర్ పెట్రోల్ ఖర్చుపెట్టి, ఆ కొట్టువాడి మొహాన్నేసి కొట్టారు. ఆ మెడికల్ షాప్పు వాడి బాధ్యత అమ్మడం వరకే, దాని రిపెరీలు వాడికేం తెలుస్తాయి? దాన్ని తయారు చేసిన కంపెనీకి పంపి చూపిస్తామూ అన్నారు. దాంతో గత నాలుగు నెలలూ బరువు చూసుకుని, టెన్షన్లు తెచ్చుకోడం తప్పింది! అలాగని మరీ 1500 పెట్టి కొన్న మెషీను వదులుకోలేముగా. ఆ డబ్బంతా ఎవడు తిన్నట్టూ? అబ్బాయైతే, అగస్థ్యని క్రెచ్ లో దింపడానికి వెళ్ళినప్పుడల్లా, ఓసారి అడగడం, ఏమయ్యిందీ అంటూ. ఇదిగో వచ్చేస్తోందీ, అదిగో వచ్చేస్తోందీ అంటారే కానీ, రిపేరయ్యి ఎప్పుడు వస్తుందో చెప్పడే. ఇలా మూడు నెలలు అయిన తరువాత మొత్తానికి ఓ నెల క్రితం చెప్పేశాడు, దాన్ని రిపేరీ చేయడం కుదరడం లేదూ, కొత్తదే ఇస్తాము అని.అమ్మయ్యా వ్యవహారం ఓ కొలుక్కొచ్చిందని సంతోషించారు, నేను కాదు, మా కొడుకూ,కోడలూనూ! అయినా అప్పుడే ఎక్కడయ్యిందీ, ఆ కొట్టువాడికి తీరికుండాలి, కంపెనీ వాడికి తీరికుండాలి, పిల్లలకి తీరికుండాలి, ఎంత హడావిడీ, ఎంత కథా కమామీషూ జరగాలి..అన్నీ అంత త్వర త్వరగా జరిగిపోతే, నా దాకా ఎక్కడొస్తుందీ ఈ వ్యవహారం అంతా? ఏదో “మొండి” బకాయిల్లాటివే నా దృష్టికొచ్చేవి. అయినా నాలుగు నెల్లలనుంచీ వింటున్నానూ, కానీ అస్తమానూ అడిగినా బాగోదు కదా, మాకే లేని తొందర మీకెందుకూ అంటే, లేనిపోని గొడవోటి! చూద్దాం లే అవసరం వస్తే అడక్కెక్కడకి పోతారు, అనుకుని వదిలేశాను.

    మొత్తానికి ఆ ముహూర్తం కాస్తా రానే వచ్చింది! ” మామయ్య గారూ, మీకు వీలు దొరికినప్పుడు, ఓసారి వెళ్ళి ఆ వెయింగ్ మెషీన్ సంగతి చూసిరాకలరా…” అని అన్నే అంది! ఆ మాత్రం ఆథరైజేషన్ చాలు నాకు. జైజైనాయకా అంటూ వెళ్ళాను. ఆ రసీదు చూపించి, కొత్తదిస్తానన్నావుట, ఎక్కడుందీ అన్నాను. అయినా నా పెద్దరికమూ చూపించుకుందామని, జూలై లో కొన్నది, ఆగస్టు కల్లా పాడైపోతే ఎలాగా? అన్నాను. వాడంటాడూ దాంట్లోకి నీళ్ళెళ్ళాయి దానితో పాడైపోయిందీ అని. దొరికావురా బాబూ అనుకుని, ఆ వెయింగ్ మెషీన్ పేరేమిటో తెలుసా బాబూ అని అడిగితే, ” Baathroom weighing machine” అన్నాడు. మరి దాంట్లో నీళ్ళు కాక పంచామృతాలు వెళ్తాయా నాన్నా అన్నాను. నీళ్ళెళ్ళకుండా, మరీ వాష్ బేసిన్ మీద పెట్టి, బరువు చూసుకోలేరు కదా, అస్తమానూ ఆ గట్టెక్కడం కూడా కష్టం. క్వాలిటీ మంచిది కాదూ అని ఒప్పేసికో, అంతేకానీ కాకమ్మ కథలు చెప్పకూ, కొత్తది ఎప్పుడిస్తావూ అనగానే, ఓ గంట తరువాత రమ్మన్నాడు. చూడు బాబూ, రెండు నెలల నుంచి ఏదో ఒక మాట చెప్పి పిల్లల్ని తిప్పుతున్నావు, సాయంత్రానికల్లా ఇంటికి పంపలేదో, రేప్పొద్దుటే తెల్లారేసరికి నీ కొట్టుముందర కూర్చుంటాను, నాకా పనీ పాటా లేదు. వచ్చేపోయే వాళ్ళందరిదగ్గరా మొదలెడతాను, నీ కొట్లో సరుకు నాణ్యత ఉండదూ అని. నీ ఇష్టం…

    నా మిస్టరీ షాపింగుల అనుభవం ధర్మమా అని కొట్ల వాళ్ళతో అవి ఎంత పెద్దవి అయినా, దబాయించడం ఓటొచ్చింది.… ఇదీ బాగానే ఉంది. పిల్లలకి మొహమ్మాటం, అవతలివాడేమనుకుంటాడో అని. అలాగని ప్రతీవాడినీ వదిలేస్తే ఎలా మరీ….

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– ఏదో హాయిగా కొంపలో కూర్చోక……

   మొన్న భాగ్యనగరం లో ఉండగా, మా మిస్టరీ షాపంగ్ వాళ్ళ దగ్గరనుంచి ఓ ఫోనూ… వాళ్ళకి అర్జెంటుగా ఏదైనా assignment ఇవ్వాలనుకున్నప్పుడల్లా నేను గుర్తుకొచ్చేస్తూంటాను! వాళ్ళకీ తెలుసూ, పనీ పాటా లేకుండా ఉంటున్నాననీ. పూణె లో ఉండాలే కానీ, ఎలాటి assignment కైనా రెడీ అని! నాక్కూడా కాలక్షేపం అవుతుంది. కానీ ఒక్కొక్కప్పుడు వాళ్ళిచ్చే audits నా ప్రాణం మీదకి తెస్తూంటాయి. కానీ నేనా వదిలేదీ?

    అదేదో త్రీ స్టార్ హొటల్లో ఒక రాత్రీ, రెండు పగళ్ళూ గడిపి, దాన్ని ఎవాల్యుఏట్ చేయాలిట! ఒక్కణ్ణీనా ఇద్దరూ వెళ్ళొచ్చా అని అడిగితే, ఠాఠ్ ఒక్కరే అన్నారు. ఇంకోళ్ళెవరినైనా తీసికెళ్తే, ఖర్చు నన్ను పెట్టుకోమన్నారు. మళ్ళీ ఇదోటా అనుకుని సరే అన్నాను. ఊళ్ళో, కూతుర్నీ, కొడుకునీ అందరిలోకీ ముఖ్యమైన ఇంటావిణ్ణీ పెట్టుకుని, మరీ ఒక్కణ్ణీ వెళ్తే బావుండదేమో అని ఒకేఒక్కసారి మనసులోనే అనేసికుని, పోన్లెద్దూ ఈ సరదాకూడా తీరిపోతుందీ అనుకుని వెళ్ళడానికే డిసైడయిపోయాను. ఇంక ఆ తరవాతనుంచి, మా ఇంటావిడ మొహంలోకి చూడ్డానికి ధైర్యం చాల్లేదనుకోండి, ఏదో మొదటీ సారిగా, అదేదో గిల్టీ గా ఉంటుందని, సరిపెట్టేసికున్నాను!

   భాగ్యనగరం లో కాచిగూడాలో మేముండడానికి ఇచ్చిన హొటల్ కూడా, త్రీ స్టారే అవడంతో, కనీసం ఏమేమి ఉంటాయో, ఎక్కడెక్కడుంటాయో వగైరాలన్నీ బట్టీ పట్టేశాను! అయినా ఎప్పుడైనా స్టార్ హొటళ్ళలో ఉన్న మొహమా ఏమిటీ? ఉన్న నాలుగైదు సార్లూ ఇంటావిడతోనే ఉండడం వల్లన, వీధిలో పడఖ్ఖర్లేకపోయింది! ఇప్పుడేమో ఒక్కణ్ణీ ఉండాలాయె. పోనీ మానేద్దామా వీలు కుదరలేదూ అని వాళ్ళకి ఫోను చేసేస్తే ఇంకోళ్ళని చూసుకుంటారూ అని ఓ flying thought వచ్చిందనుకోండి, ‘మమ‘ అనేసికుని ఓసారి, దీని సంగతీ చూసేస్తే పోలా అనేసికున్నాను.

    మరీ బస్సులోనూ, ఆటోలోనూ వెళ్తే బాగుండదేమో అనుకుని, ఓ radio cab కి ఫోను చేసి తెప్పించుకుని , అంతకుముందే, వాళ్ళు ఆ transport charges ఇస్తారో లేదో తెలిసికుని, ఓ బ్యాగ్గులో రెండు జతలేసికుని బయలుదేరాను! పల్నాటి యుధ్ధం లో బాలచంద్రుణ్ణి ముస్తాబు చేసి తిలకం దిద్దినట్టుగా, మా ఇంటావిడ హారతీ గట్రా ఇచ్చి, మధ్య మధ్యలో ఫోను చేస్తూంటానూ, రెండో రింగుకి ఫోను తీయలేదా, మీ సంగతి ఇంటికొచ్చిన తరువాత తేలుస్తానూ అని ఓ వార్నింగు కూడా ఇచ్చి, మొత్తానికి వదల్లేక..వదల్లేక వదిలిందండి ( అని నేననుకున్నాను...). అసలు నా ఉద్దేశ్యమెమిటంటే, మధ్య మధ్యలో భర్తలకి ఇలాటి అవకాశాలు ఇస్తూండాలని.

    ఇంక పన్నెణ్డింటికి అక్కడ చెక్ ఇన్ చేశాను.అక్కడ వాడిచ్చేవేమిటో ముందరే తెలిసికుని, ఆ ప్రకారం చేశాను. ఇంక రూమ్ములో కి వెళ్ళిన తరువాత ఓ సారి అంతా సర్వే చేసి, ఏదేమిటో ముందర టెస్టు చేసి అమ్మయ్యా ఓ పనైందిరా బాబూ అనుకున్నాను. భోజనమోటి చేయాలిగా, Restaurant కి వెళ్ళి ఏదో లంచ్ ప్లేట్ లాటిది తీసేసికుంటే ఓ గొడవొదిలిపోతుందికదా అనుకుంటే, అలాక్కాదుట. అదేదో a-la-carte-meal ట, అంటే ఏమిటో తెలిసి చావదు. పోనీ ఓ గ్లాసుడు మంచినీళ్ళు తాగేసి వెళ్ళిపోదామా అంటే, కడుపులో ఎలకలు పరిగెత్తుతున్నాయే, ప్రొద్దుట మా ఇంటావిడ బ్రేక్ ఫాస్టు కూడా మామూలుగా పెట్టింది, ఎలాగా హొటలుకి వెళ్తున్నారుగా, అక్కడే మెక్కండీ అంటూ… ఏమిటో లేచిన వేళేం బాగోలేదూ అనుకుంటూ, వాడిచ్చిన మెనూ కార్డులో, నాకు తెలిసిన veg biriyani ఆర్డరు చేశాను. మిగిలినవేటో, వాటిల్లో ఏం కలుపుతారో తెలియదాయె. ఆ తెచ్చేదేదో ఎంత తెస్తాడో అన్నీ అనుమానాలే. ఏదో మొత్తానికి వాడు తెచ్చింది తినేసి, రూమ్ముకి వెళ్ళిపోయాను.

    అప్పటివరకూ జరిగినదంతా headquarter కి ( మా ఇంటావిడకి)) ఫోనుచేసేసి, ఓ interim report పంపేశాను. ఇంతలో ఫోనూ, ఎవరూ మన బులుసు వారిదగ్గరనుంచి, రాజమండ్రీ కార్యక్రమం ఏమైందంటూ, ఆయనతో నా “కష్టాలు” చెప్పేసికుని కొంతసేపు కబుర్లాడేసికున్నాము. మళ్ళీ ఓ అరగంటకల్లా ఫోనూ, ఇంకెవరూ మా ఇంటావిడ! ఏమిటీ ఇందాకా ఫోను చేస్తే ఎంగేజొచ్చిందీ, ఎవరితోనూ కబుర్లూ? వెర్రివెర్రి వేషాలేశారంటే తెలుసుగా అంటూ… సంబడం.. అంత ధైర్యం కూడానా…

    సాయంత్రం ఓసారి హొటల్ అంతా వాహ్యాళికి వెళ్ళి, ఓ పది ఫొటోలు తీయాలిట. అది నా assignment లో భాగం లెండి. ఓ కెమేరా తీసికుని బయలుదేరాను. మళ్ళీ భయం, ఏ హొటల్ వాడో చూసి, ఏదో రికీ(recce) చేస్తున్నానేమో అనుకుని, ఏ పోలీసుల్నైనా పిలుస్తాడేమో అని… మళ్ళీ అదో అప్రదిష్టా... ముందర జిమ్ము ( Gym) తో మొదలెట్టి, పదిఫొటోలూ తీశాను. ఇంతలో net zone లో నా అదృష్టం కొద్దీ ఒకాయన కలిశారు. ఏదో కబుర్లు మొదలెడితే తెలిసింది, ఆయన తెలుగువారే అని. అమ్మయ్యా ఎవరో ఒకరు దొరికారురా బాబూ అనుకుని, ఆయన్ని ఓ రెండు గంటలు బోరుకొట్టేశాను!

    ఏదో కాలక్షేపం చేసి, మళ్ళీ రాత్రి భోజనం కూడా చేసేసి, ఈలోపులో నాలుగుసార్లు నేనూ, నాలుగుసార్లు మా ఇంటావిడా ఫోన్లు చేసేసికుని పడకేసేశాను ( ఒక్కణ్ణే లెండి!).
మర్నాడు పొద్దుటే లేచి, ఏదో స్నానం పానం చేద్దామనుకుంటే, వేణ్ణీల్లెక్కడినుంచొస్తాయో తెలియదాయె. ఫోనోటుందిగా, రిసెప్షన్ కి ఫోను చేశాను, దీంట్లో మొహమ్మాటమెందుకూ, వాడేమో అదేదో నాబ్ ని ఎడంచేతివైపు తిప్పితే వస్తాయంటాడు. అప్పటికే దానికున్న అరడజను నాబ్బులూ తిప్పి, బట్టలన్నీ తడిపేసికున్నాను! చూడు నాన్నా ఇక్కడ అరడజను నాబ్బులున్నాయి, దేన్ని ఎడంచేతివైపు తిప్పితే వేణ్ణీళ్ళొస్తాయో నాకైతే తెలియడం లేదూ, అదేదో నువ్వే చూపించి పుణ్యం కట్టుకో అని అడగ్గా, ఎవరినో పంపి ఆ గండం గడిపించాడు మొత్తానికి!

    బ్రేక్ ఫాస్ట్ తీసికుని, మళ్ళీ ఓ కాబ్ తెప్పించుకుని, మొత్తానికి క్షేమంగా ఇంటికొచ్చేశాను ! ఎందుకొచ్చిన గొడవలండి బాబూ ఇవి? హాయిగా మన వేపైతే, ఏదైనా ఊరు వెళ్ళినా, ఏ లాడ్జింగులోనో, అదీ కుదరకపోతే ఏ మడత మంచమో అద్దెకు తీసికుని లాగించేయొచ్చు! కానీ ఈ “మజా” రాదుగా….. I enjoyed my “freedom”.…..

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–పుత్రోత్సాహం….

DNA

    నిన్న రోజంతా బిజీబిజీ గా గడిచిపోయింది. మేము భాగ్యనగరం నుంచి, ఇంకా పైకి రాజమండ్రీ దాకా వెళ్దామని టిక్కెట్లు రిజర్వు చేసేశానని చెప్పానుగా. అలాగే కనుక వెళ్ళి ఉంటే, నిన్న మా అబ్బాయీ, కోడలూ సంయుక్తంగా నిర్వహించిన ఓ మంచి కార్యక్రమాన్ని మిస్ అయి ఉండేవాడిని. తను ఇక్కడ ఓ ఆన్ లైన్ గ్రంధాలయం నిర్వహిస్తున్నాడని ఇదివరకు వ్రాశానుగా, పేరు tenderleaves అయినా, మెల్లిమెల్లిగా మారుతున్నాయి!!

   పుస్తకాలకి సభ్యత్వం బాగానే జరుగుతోంది అయినా, మా వాడికి ఇంకా ఏదో చేయాలని తపనా. ఓ నెల రోజుల క్రితం ఇక్కడ ఉండే 14 స్కూళ్ళకి వెళ్ళి, అక్కడ చదువుకునే పిల్లల
నుంచి, వాళ్ళు స్వయంగా వ్రాసిన కథల పోటీ ఒకటి పెట్టాడు. ఆ పోటీకి వచ్చిన కథలెన్నో తెలిస్తే ఆశ్చర్యపోతారు! అక్షరాలా 2000. వాటన్నిటినీ, అబ్బాయీ, కోడలూ రాత్రింబవళ్ళు చదివి, వాటిలో ఓ వంద కథల్ని షార్ట్ లిస్ట్ చేశారు. మళ్ళీ వాటిలో, ఓ 60 కథల్ని సెలెక్ట్ చేశారు. కథల్ని సెలెక్ట్ చేయడం తో సరిపోదుగా, వాటిని ఓ పుస్తకం లా తేవాలని ఓ ఆలోచనొచ్చింది. ఓ ప్రింటర్ ని పట్టుకుని ఆ కథలని The Diary of a Puneri Kid అని ఓ పేరోటి పెట్టి ప్రింట్ చేయించాడు. ఇందులో విశేషమెమిటంటే, 60 కథలనీ, యతాతథంగా , అంటే ఎడిటింగూ అదీ లేకుండా, యదాతథంగా స్కాన్ చేసేశారు. పక్కనే ఆ కథ వ్రాసినవారి పేరూ,ఫొటో వేయించారు.

    ఇంక చూడండి హడావిడి, నిన్న ఆ పుస్తక వితరణా, దానితో పాటు స్కూలు పిల్లలకి ఓ క్విజ్జు పోటీ ఆర్గనైజు చేశారు. నిన్నంతా అదే హడావిడి. పిల్లలూ, వాళ్ళ తల్లితండ్రులూ, కొంతమంది గ్రాండ్ పేరెంట్సూ, టీచర్లూ అబ్బో సందడే సందడి! తమ పిల్లల అదీ 5 నుంఛి 12 సంవత్సరాల వయస్సు వారు వ్రాసిన కథలు పుస్తక రూపంలో చూసుకునేసరికి, ఒక్కోళ్ళ ఆనందం చూడాలేకానీ, చెప్పలేను!

    ఎవరికి వారే, అర్రే మావాడు ఇంత బాగా రాస్తాడని తెలియనేతెలియదూ, అని ఒకళ్ళు, ఈమధ్యన ఎప్పుడు చూసినా ఏదో వ్రాస్తూనే కనిపించాడూ, ఇదన్నమాట అని ఇంకొకరూ, ఎవరికి వారే ఇంత సంతోషం, ఆనందం ఇచ్చినందుకు మా అబ్బాయి ని పొగుడుతూంటే, అంతకన్నా ఆనందం ఎక్కడుంటుందీ?

    ఇంక క్విజ్జు పోటీకి మొత్తం 70 ఎంట్రీలు వచ్చాయి. ముందుగా ఎలిమినేషన్ రౌండ్ ప్రారంభించి, చివరి ఆరు టీమ్ములనీ వేదిక మీదకి పిలిచి, ఆరు రౌండ్ల క్విజ్ నిర్వహించారు. నెగ్గిన వాళ్ళకి ప్రైజులూ, పుస్తకంలో ప్రచురణకి సెలెక్ట్ అయిన్ అరవైమందికీ మా లైబ్రరీ ఆరునెలల సభత్వమూ ఇచ్చాడు. ఇంత బ్రహ్మాండమైన కార్యక్రమం ,అదీ మా అబ్బాయి, కోడలూ రాత్రింబవళ్ళు శ్రమ పడి చేస్తూంటే, నేనా మిస్ అయేది? కానీ మా ఇంటావిడ ఫొటోలు చూసే ఆనందించవలసివచ్చింది. ఇంట్లో చి.అగస్థ్యని పెట్టుకుని ఉండిపోయింది.DNA అన్న దానిమీద నొక్కితే, ఆ పేపరులో ఈ కార్యక్రమం గురించి ఏం వ్రాశారో చదవ్వొచ్చు.

   రాజమండ్రీ ఎప్పుడైనా వెళ్ళొచ్చు. కానీ ఇలాటి కార్యక్రమం అస్తమానూ రమ్మంటే వస్తుందా మరి?

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– బాపూరమణా.. జగదానంద….

    మన ప్రాంతాలకి ఇంత దూరం లో ఉన్నామూ, బాపురమణల అద్భుతసృష్టిని చూడగలమో లేక, ఏ పైరేటెడ్ సి.డి లోనో, లేక మన చానెళ్ళవాళ్ళు చూపించినప్పుడో చూడాల్సొస్తుందేమో అని బాధపడిపోయాము. కానీ, బాలకృష్ణ సినిమా అనో లేక నిర్మాత గారి విశాలహృదయం వల్లనో, మేము కూడా శ్రీరామరాజ్యం చూసే పుణ్యం కట్టుకున్నాము మొత్తానికి ! పుణ్యం అని ఎందుకన్నానంటే, ఆ సినిమా చూస్తున్నంతసేపూ అదీ పది నిముషాలు తక్కువ మూడు గంటలూ, బాలకృష్ణ నటించిన సమరసింహారెడ్డిలూ, సింహాలూ వగైరా కానీ, నయనతార ఇదివరకు చేసిన గైరేషన్లూ, డ్రిల్లులూ వగైరాలేవీ గుర్తుకు రాలేదు ! అదీ బాపూగారి సత్తా !

    కథ అందరికీ తెలిసిందే. కానీ అదే కథ “లవకుశ” గా మనలో చాలామంది ఇదివరలో చూశాం, అప్పుడప్పుడు టి.వీ.ల్లోనూ చూశారు. ఇందులో గొప్పేం ఉందీ పేద్ద అనుకునేవారు కూడా ఉంటారు. కానీ ఒక్క విషయం చెప్పండి ప్రతీరోజూ భక్తి టి.వి.లో గరికపాటి వారు మహాభారతానికి సామాజిక వ్యాఖ్య అనే పేరుతో చెప్తున్నారు, అదే మహాభారతాన్ని ఎస్.వి,బి,సి లో శ్రీ మల్లాది చన్ద్రశేఖర శాస్త్రిగారూ చెప్తున్నారు. మరి ఈ రెండింటికీ సహస్రాలు తేడాలేదూ? ఎవరి దృష్టికోణం వారిదీ. అలాగే బ్రహ్మశ్రీ చాగంటి వారు ఏం చెప్పినా అరటి పండు ఒలిచి నోట్లో పెట్టినట్టే అనిపిస్తుంది. అందరికీ, అందులో నాలాటి అర్భకులకి కూడా, అర్ధం అయేటట్టు చెప్పడంలోనే ఉంది అసలు సిసలు గొప్పతనం అంతా! ఇదిగో ఈవేళ చూసిన శ్రీరామరాజ్యం కూడా అలాటిదే మరి.

    అవడం వాల్మీకి సృష్టి అయినా, దానికి ప్రతిసృష్టి చేసిన స్వర్గీయ ముళ్ళపూడి వెంకటరమణగారిదే ఈ ఖ్యాతంతా. అసలు బాపూ గారు దర్శకత్వం చేస్తారంటేనే చాలు, రమణగారి కలం అలా హాయిగా హాయిగా గోదావరి లా సాగుతుందేమో!

    తాను స్క్రీన్ ప్లే వ్రాసిన అద్భుత కావ్యాన్ని తాను తెర మీద చూసుకునే అదృష్టం శ్రీ ముళ్ళపూడి గారికి లేకపోవడం మన దురదృష్టం. ఒక్కో డయలాగ్గూ ముళ్ళపూడివారి ట్రేడ్ మార్కే! మేము క్రిందటేడాది శ్రీ ముళ్ళపూడి వారిని కలిసినప్పుడు ఆయన శ్రీరామరాజ్యం స్క్రీన్ ప్లే వ్రాయడంలో ఉన్నారు. ఆయన వరండాలో కుర్చీలో కూర్చుని వ్రాసిన కాగితాల చిత్తుప్రతిని చూసే అదృష్టం మాకు కలిగింది. చిత్తుప్రతి అని ఎందుకన్నానంటే, ఆ కాగితం మీద వ్రాసినదేదో చదువుదామని ప్రయత్నిస్తూంటే ఆయనే మమ్మల్ని ఆపేసి అన్నారూ–” నా వ్రాత బాపూ గారికీ, నా భార్య శ్రీదేవికీ తప్ప ఎవరికీ అర్ధం అవదండీ. పాపం వాళ్ళే ఏదో తిప్పలు పడి ఫెయిర్ కాపీ చేస్తూంటారు…” . వ్రాత అర్ధం అవకపోవచ్చు సార్, మీభావాలూ, మీదృష్టికోణమూ ఇంత సుళువుగా ఉంటాయని అనుకోలేదు!

    అసలు ఘనత అంతా ఎక్కడుందంటే, ఏ పాత్రధారికీ నాలుగైదు డయలాగ్గులకంటే ఎక్కువ ఈయకపోవడం. ప్రతీవారూ తమతమ హావభావలతోనే తాము చెప్పే మాటలు చెప్పడం.మామూలుగా శ్రీ బాపూగారు పబ్లిక్కులో మాట్లాడరంటారు. ఈ సినిమాలో పాత్రధారులని కూడా నోరెత్తనీయలేదు!Hats off.. అసలు టైటిల్సు మొదలెట్టినప్పటినుంచీ, పేర్లే చదవాలో, లేక పక్కనే ఉన్న శ్రీ బాపూ గారి కుంచె నుంచి వచ్చిన అద్భుత చిత్రాలు చూడాలో అర్ధం అవలేదు.

    ఏ సీన్ చూసినా, దానిలో పాత్రధారులకంటే, చుట్టూ ఉన్న అలంకరణలకే ముఖ్యపాత్ర ఇచ్చారు. బహుశా అదో కారణం అయుండొచ్చు, పాత్రధారులు ఎలా ఉన్నారూ అనే విషయం మీదకి దృష్టి వెళ్ళదు. అసలు ఆ భారీ భారీ సెట్లు చూస్తూంటేనే కడుపు నిండిపోయింది. పైగా ఒక్కో డయలాగ్గూ అఛ్ఛోణీల్లాటివి. ఏదో పౌరాణిక సినిమా చూస్తున్నట్లనిపించదు. వాల్మీకి పాత్రకి శ్రీ అక్కినేని నాగేశ్వరరావు తప్ప ఇంకోరు న్యాయం చేసుండరు. ఆ పాత్రలో ఆయన నటన చూస్తూంటే, ఇదేమిటీ ఈయన ఎప్పుడు చూసినా దేముణ్ణి నమ్మనూ అంటూంటారూ, అలాటి వ్యక్తి పాత్రలో అంతగా లీనం అయేటట్టు నటించకలిగారంటే ఆ ఘనత అంతా శ్రీ బాపూ గారిదేగా మరి.

    ఇంక సంగీతానికి వస్తే, ఇన్నాళ్ళూ శ్రీరామరాజ్యం పాటలు విని విని ఒకలా చెప్పాలంటే బోరుకొట్టేసింది పోనిస్తూ ఇదంతా పాప్యులారిటీ కోసమే అనిపించేది. కానీ సినిమాలో అవే పాటలు వింటూంటే అర్ధం అయింది, ఒక్కో పాట వెనుకా ఇళయరాజా చేసిన కృషేమిటో !ప్రతీ పాటా, ఆ పాటకి చేసిన చిత్రీకరణా చెప్పడం కష్టం చూసి తరించాల్సిందే!

    ఈ సినిమా commercial success కాకపోతే, అది తెలుగువారు చేసికున్న దురదృష్టం అనుకోవాలి. ఈ సినిమా చూడలేకపోయినా, మీరు పెట్టిపుట్టలేదూ అనుకోవాలి. పోనీ ఈ సినిమా commercial success అయితే మళ్ళీ ఇంకో నష్టం కూడా ఉందండోయ్, ఇంక ప్రతీవాడూ ఓ పౌరాణికం తీయడం మొదలెట్టేస్తాడు. ప్రతీవారూ బాపూరమణ లవలేరుగా! రెండేళ్ళ క్రితం పాండురంగడు చూశాం, ఆ రాఘవేందర్రావుకి exposure మీదున్న శ్రధ్ధ మిగిలినవాటిమీదుండదు. ఏదీ కుదరకపోతే ఏ రంభ చేతో, మేనక చేతో, ఊర్వసి చేతో ఓ ఐటం సాంగు చేయించినా చేయించగలడు! పోనీ బాపూగారో ధైర్యం చేసి ఏ సాయిబాబాగారిలాటి నిర్మాతో అడిగారని ఏ పౌరాణికమో తీద్దామా అంటే ముళ్ళపూడి వారు లేరాయే. అందుకనే నా సలహా ఏమిటంటే హాయిగా కుటుంబం అంతా కలిసి ఈ అద్భుతమైన శ్రీరామరాజ్యం చూసేయండి.

    ఓ చిత్రమైన సంగతి చెప్పనా, ఈవేళ సినిమాచూడ్డనికి థియేటరుకి వెళ్ళేటప్పుడు, మా లైబ్రరీ లో సభ్యత్వం తీసికోడానికి ఏ తెలుగువారికైనా చెప్పడానికి మంచి అవకాశం ఉంటుందీ అనే ఉద్దేశ్యంతో, పరిచయాలు చేసికుంటూంటాను. ఆయనెవరో కనిపిస్తే పలకరించాను, తెలుగువారా మీరూ అని. ఆయన మరాఠీ భాషవారు. ఈ రోజుల్లో వస్తూన్న సినిమాలు చూడ్డం ఇష్టం లేక, ఎవరో చెప్పగా విని ఈ సినిమా చూడ్డానికి వచ్చారు.

    ఆంధ్రదేశం లో ఉండికూడా మీరు చూడకపోతే అది మీదురదృష్టం అనుకోవాలి....

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు

   వామ్మోయ్ అప్పుడే వారం రోజులు గడిచిపోయాయి! ఏమిటేమిటో ప్లానులు వేసేసి ఓ పది రకాల టిక్కెట్లు ఆన్ లైన్ లో బుక్ చేసేశాను. అయినా అలా చేయడం నాకెప్పుడూ అచ్చి రాలేదనుకోండి. ఈసారి కూడా ఇదివరకటిలాగే అన్నిటినీ క్యాన్సిల్ చేసేసి, భాగ్యనగరం లో రెండంటే రెండే రోజులు గడపడానికి నిశ్చయించేసికున్నాము. ఎందుకు క్యాన్సిల్ చేయవలసొచ్చిందో ఈ శనివారం వ్రాసే టపాలో వ్రాస్తాను.

    ఈ వారం రోజులూ నన్నేదో మిస్సయిపోయారనుకోవడం లేదు, కానీ అలా అనుకుంటే అదో ‘తుత్తీ’ ! మా అబ్బాయి భార్య ( కోడలనేస్తే సరిపోదూ!), అమ్మగారి చెల్లెలి కూతురు పెళ్ళికోసం అక్కడకి వెళ్ళాము. ప్రొద్దుటే ఆరున్నరకల్లా అబ్బాయీ, మా వియ్యంకుడు గారూ నాంపల్లి స్టేషనుకొచ్చి మమ్మల్ని రిసీవ్ చేసికున్నారు. తిన్నగా కాచిగూడా లో ఉన్న వైష్ణోయ్ హొటల్లో దింపారు. పెళ్ళి హడావిడి కదా, వాళ్ళింట్లో హడావిడిగా ఉంటుందని, మమ్మల్ని అక్కడ దింపారు. ఇదో ఎడ్వాంటేజీ వియ్యాలారికి ! ఏది ఏమైతేనేం మాకూ సదుపాయంగానే ఉంది.

    తొమ్మిదిన్నరకి మా వియ్యంకుడూ, వియ్యపరాలు గారితో కలిసి, స్నాతకం జరిగే చోటకి వెళ్ళాము. ఆ కార్యక్రమం పూర్తిచేసికుని తిరిగి హొటల్ కి వచ్చేశాము. ఈ లోపులో మేము అక్కడ ఉండగానే, మన బ్లాగు మిత్రులు ( ఎవరి పేరు వింటేనే నాకు కాళ్ళూ చేతులూ వణుకుతాయో, మా ఇంటావిడైతే సంతోషిస్తుందో!) శ్రీ కోడిహళ్ళి మురళీ మోహన్ గారి దగ్గరనుంచి ఫోనూ– ఫణిబాబు గారూ, మీరు మా ఊళ్ళో ఉన్నట్టు తెలిసిందీ, మనం ఎక్కడ ఎలా కలుసుకోవడం- అంటూ ! నాకైతే ఈ భాగ్యనగరం లో ఏమీ తెలియదు, అలాగని చెప్పినా బాగోదూ, ఆ టైములో ఎవరితోనో కబుర్లు చెప్తున్నా అలవాటే కదా నాకూ, ఆయన చేతిలో ఫోను పెట్టేసి, బాబ్బాబు ఇక్కడకి రావడానికి డైరెక్షన్లు చెప్పండీ అనగానే, పాపం ఆయనకూడా, పోన్లేద్దూ ఈయన గొడవొదుల్తుందీ అనుకున్నారేమో ( అప్పటికే రెండు గంటలనుండి ఆయన్ని బోరు కొట్టేస్తున్నాను!), ఠక్కున చెప్పేశారు. మురళీ మోహన్ గారన్నారూ, ఈ ఏరియా మాకు దగ్గరే, సాయంత్రం వచ్చి కలుస్తానూ అని చెప్పారు.అక్కడకి సాయంత్రం కార్యక్రమం ఫిక్స్ చేశాను. పెళ్ళి ఎలాగూ ఉంది, ఎవరో ఒకరు దొరక్కపోతారా ఏమిటీ!

    మేము హొటల్ నుంచి వచ్చేటప్పటికే శ్రీ మురళీమోహన్ గారు మాకోసం వెయిట్ చేస్తున్నారు. అప్పుడెప్పుడో క్రిందటేడాది “తెలుగు బాట” కార్యక్రమం లో చూడ్డమే ఆయన్ని, ఎలా ఉంటారో మర్చిపోయాను, కానీ నన్నేమీ వీధిలో పెట్టకుండా, ఆయనే మేము కారు దిగ్గానే పలకరించేశారు! ఇదే మరి వియ్యాలారంటే, కారుల్లో షికార్లూ హోటళ్ళలో ఉండడాలూనూ!ఏదో ఒకటి రెండు రోజులు కాబట్టి సరిపోయింది కానీ, ఇంకో రెండురోజులుంటే తెలిసొచ్చేది!

    మా ఇంటావిడెంత సంతోషించిందో !! మురళీ మోహన్ గారిచ్చే తురపు ముక్కలో పజిళ్ళ్ద ద్వారా వీరిద్దరి అనుబంధమూ చాలానే ఉందిలెండి. దానితో చాలా భాగం వాళ్ళిద్దరే కబుర్లు చెప్పుకున్నారు. మొత్తానికి మా ఇంటావిడైతే చాలా చాలా హ్యాపీ. ఇంతలో మా పిల్లలొచ్చారు, వాళ్ళకి కూడా పరిచయం చేసి, ఆ పెళ్ళి పందిరిలోనే ఓ పక్కకెళ్ళి కాఫీ త్రాగాము.

    మురళీ మోహన్ గారూ, అంత శ్రమ తీసికుని మమ్మల్ని కలవడానికి వచ్చినందుకు ధన్యవాదాలు.
ఇంకో సంగతి మర్చేపోయానండోయ్, వెళ్తూ వెళ్తూ సంచీలోంచి తీసి నాలుగు పుస్తకాలు కూడా బహూకరించారు. You really made our day.

    ఇంకా చాలా చాలా కబుర్లున్నాయి, ప్రయాణంలో అనుభవాలూ, హొటల్లో అనుభవాలూ వగైరా.. మరీ అన్నీ ఒకేసారి వ్రాసేస్తే చదవడం బోరు కొట్టేస్తుంది. అవన్నీ పక్కన పెట్టి, రేపు ఓ ఆసక్తికరమైన నా అనుభవం గురించి వ్రాస్తాను.. రేపు పన్నెండు గంటలాటకి ” శ్రీరామరాజ్యం” టిక్కెట్లు బుక్ చేశాను..

%d bloggers like this: