బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– సీనియర్ సిటిజన్లకోసం…

    ఎవరో చెప్పారు ఈవేళ అక్టోబర్ 1 వ తేదీన ‘సీనియర్ సిటిజన్స్ డే ‘ అని.ఈ సందర్భంలో శుభాకాంక్షలు. క్రిందటి ఆదివారం ‘ఈనాడు’ సప్లిమెంటులో ఒక మంచి వ్యాసం ప్రచురించారు. అది వ్రాసిన వారి క్రెడిట్ కూడా ఇస్తే బాగుండేది

    అప్పుడే అయిదు సంవత్సరాలైపోయింది రిటైరయ్యి.అయినా కాలక్షేపానికి మాత్రం ఏమీ లోటులేదు. మా అబ్బాయి ధర్మమా అని గత అయిదేళ్ళనుండి ( మధ్యలో రాజమండ్రీ లో ఉన్న ఏణ్ణర్ధం తప్పించి) ఈ మిస్టరీ షాపింగు చేస్తున్నాను. దాని వివరాలు క్రింద పొందుపరిచాను.ఎవరికీ తల వంచకుండా హాయిగా కాలక్షేపం అయిపోతుంది. మీరేకాకుండా, మీ ఇంట్లో ఎవరిపేరునైనా కూడా రిజిస్టరు చేసికోవచ్చు.ఎంతోమంది కొత్తవారితో పరిచయాలౌతాయి.
ఓ రెండుమూడు ఎసైన్మెంట్లు చేస్తే అదే అలవాటౌతుంది. మనం వ్రాసుకునే బ్లాగులు ఉండనే ఉన్నాయి. ఇంకెందుకూ దూసుకుంటూ వెళ్ళండి

పైన చెప్పిన వ్యాపకం, విదేశాల్లో చాలా కాలంనుండే ప్రాచుర్యం చెందింది. ఇప్పుడిప్పుడే మన దేశంలో కూడా అడుగు పెట్టింది. దాని శీర్షిక చూసి ఖంగారు పడకండి.18 సంవత్సరాలు నిండినవారు ఎవరైనా దీనికి register చేసికోవచ్చు. ఇందులో పెద్ద విశేషమేమీ లేదు.ఓ కంపెనీ తీసికొండి, దానికి దేశమంతా శాఖలుంటాయి. ఉదాహరణకి Reliance, Shopperstop, Crossword లా అన్నమాట.హెడ్ ఆఫీసుల్లో ఉండే యజమానులకి, దేశవ్యాప్తంగా
ఉండే వారి శాఖల్లో పనులు ఎలా జరుగుతున్నాయీ, ఆ శాఖల్లోవారు, ఖాతాదార్లతో ఎలా ప్రవర్తిస్తున్నారూ లాటి విషయాలమీద అవగాహన కల్పించడానికీ, అవసరమైతే బాగుచేయడానికీ, ఇది ఓ సాధనం అన్నమాట.

    ఈ పనులు అంటే Third party evaluation చేసి పెట్టడానికి, ముంబైలో రెండు సంస్థలూ, హైదరాబాదులో ఒక సంస్థా ప్రస్తుతానికి, పనిచేస్తున్నాయి నాకు తెలిసినంతవరకూ.
దీనిలో ఒకే ఇంటినుండి, ఎంతమందైనా సభ్యత్వం తీసికోవచ్చు. పూర్తిగా ఉచితం. ఏమీ డబ్బు కట్టనక్కర్లేదు. మీరు చేయవలసినదల్లా, వారి సైటు లోకి వెళ్ళి, ముందుగా register చేసికోవడమే.అలా చేసికున్నతరువాత, మీకు
ఒక confirmatory mail వస్తుంది. దానిలో మీ Userword, password ( మీరు ఎన్నుకున్నవి) వస్తాయి.

    ఒకసారి ఆ సైటులోకి sign in అయిన తరువాత,Job Board అని ఒకటి కనిపిస్తుంది. దాన్ని నొక్కితే, మీ నగరంలో ఉన్న available shops కనిపిస్తాయి. మీకు ఏది చేయడానికి వీలుంటుందో, దానికి apply చేయడం.
అప్పటికే ఇంకొందరు apply చేసిఉంటే, ఆ ఏజన్సీ వారి ఇష్టాననుసరించి, ఎవరికో ఒకరికి ఆ Shop allot చేస్తూ మీకొక mail with attachments పంపుతారు. వారిచ్చిన లింకు లో sign in అయితే, మీరు ఆ షాప్పుకి
ఏ తేదీ లోపల వెళ్ళాలో, అక్కడ మీరు చేయవలసిన పనులేమిటో వివరంగా తెలుస్తాయి. ఒక ప్రశ్నావళి ఉంటుంది. దాన్ని నింపి పంపడం. అంతే.
మీరు ఆ షాప్పుకి వెళ్ళినట్లుగా proof కి, అక్కడ ఏదో ఒక వస్తువు కొని రసీదు తీసికొని,దాన్ని scan చేసి, వారికి పంపాలి.45 రోజుల్లో, మీకు డబ్బు (Shop fee) మీ బ్యాంకు ఎకౌంటులోకి వస్తుంది. వస్తుందీ అని ఖచ్చితంగా
చెప్తున్నానంటే, మేము చేసిన 70 assignments కీ మా డబ్బు,లక్షణంగా వచ్చింది. ఒక్కొక్క షాప్పుకీ 300 రూపాయలనుండి, 1000 రూపాయలదాకా ఉంటుంది.ఇవన్నీ అందరికీ చెప్తే నాకేం లాభం అంటారేమో,ఇంకోరితో పంచుకునే ఆనందం! ఏదైనా మనకున్నది, అందరితోనూ పంచుకుంటే ఆ సంతోషం ద్విగుణీకృతం అవుతుంది.

    రిటైరు అయ్యి, కాలక్షేపం లేనివారికీ, అంత పెద్ద పనేమీ లేని Housewives కీ ఇది చాలా ఉపయోగం. మీ conversation skills బాగుపడతాయి, ఏమీ తెలియనివారితో interaction చేయడం వలన, జీవితంలో ఎవరికీ
తలవంచక్కర్లేకుండా బ్రతకొచ్చు.దానికి సాయం కొదో గొప్పో డబ్బు కూడా వస్తుంది, మీరు ముందర డబ్బు పెట్టి కొన్న వస్తువు మీదగ్గరే ఉంటుంది.ఆ ఏజన్సీ వారు ఏ 500 లో Shop fee పెట్టేడుకదా అని అంతడబ్బూ పెట్టి కొనక్కరలేదు.

    ఇవన్నీ ఎందుకు వ్రాస్తున్నానంటే, ఈ మధ్యనే మొదలెట్టిన ఒక ఏజన్సీ వారికి, ఆంధ్ర ప్రదేష్ లో రమారమి ప్రతీ ముఖ్యమైన పట్టణం లోనూ Evaluators అవసరం ఉంది. నాకు రోజు విడిచి రోజు ఓ మెయిల్ పంపుతున్నారు, ఆయా ప్రదేశాల్లో, నాకు తెలిసినవారెవరైనా ఉన్నారా అంటూ. ఇలా ఓ వ్యాసం వ్రాస్తే, ఇలాటివాటిమీద ఆసక్తి ఉన్నవారెవరికైనా ఉపయోగం గా ఉంటుందని, ఈ వ్యాసం.ఇంట్లోనే కంప్యూటరు ఉండఖ్ఖర్లేదు, ఏ సైబర్ కఫే కి వెళ్ళినా చాలు.

1. http://www.bareinternational.com

2.http://www.onioninsights.info

3.http://thirdeye.kaizconsult.com

పైన చెప్పిన మూడు లింకుల్లోకీ వెళ్ళి ఒకసారి చూడండి.

Advertisements

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–Bad Dreams….

    ప్రతీ రోజూ పన్నెండు దాటే దాకా ఏదో పుస్తకం చదువుకుంటూ, నిద్రలోకి జారుకుంటూంటాను.ప్రొద్దుటే ఆరున్నరకి లేవడం.మొదటినుండీ ఇదే అలవాటు.నిద్రలో ఎప్పుడైనా కలలలాటివి వస్తూంటాయి.నిద్రలేచేటప్పటికి వాటిని జ్ఞాపకం తెచ్చుకుందామనుకున్నా గుర్తుకు రావు.పోన్లెండి అదే హాయి!

    నిన్నరాత్రి అదే ప్రకారం ‘చలవ పందిళ్ళు’ అనే కథా సంకలనం లో ఉన్న అద్భుతమైన కథలు చదువుతూంటే నిద్ర పట్టేసింది.అలాటి మంచి పుస్తకం చదివితే మంచి కలలు రావాలి రూల్ ప్రకారం. కానీ నా అదృష్టం ఏమిటో, దేన్నైతే గుర్తుతెచ్చుకోకూడదనుకుంటానో ఆ విషయమే కలలోకి వచ్చింది. నమ్మండి నమ్మకపోండి ఓ రాత్రివేళ సడెన్ గా చమటలు పట్టేసి, మెళుకువ వచ్చేసింది!

    అదేమిటో ఓ రోజు మా నాన్నగారు, నా చదువు వ్యవహారం ఎలా ఉందో అని చూద్దామని, పుస్తకాలు తీసికొని రమ్మన్నారుట.అన్ని సబ్జెక్టులూ ఏదో ఫరవాలేదనేటట్లుగానే ఉన్నాయిట.లెఖ్ఖలదగ్గరకు వచ్చేసరికి, నేను ఏ ఒక్క ప్రశ్నకీ జవాబు చెప్పలేకపోయానుట. ఫైనల్ పరీక్షలు ఓ నెల రోజుల్లోకి వచ్చేశాయిట.ఆయనకి బ్లడ్ ప్రెషరు పెరిగిపోతూంది, నన్ను ఏంచేయాలో తెలియడంలేదు, నన్ను ఎలా గట్టెక్కించడమో అర్ధం అవడంలెదు, నేను మాత్రం’నాకు లెఖ్ఖలు అర్ధం అవడంలేదు మొర్రో’అంటూంటే, మీరే నన్ను ఈ ఎం.పి.సి. లో చేర్పించారూ అని తిరిగి వాళ్ళమీద గయ్య్ మనడం మొదలెట్టానుట!అదంతా సరే, ఇప్పుడా ఫైనల్ యియర్ కి వచ్చినతరువాతా ఏడవడం,అని ఛడా మడా తిట్టేశారుట.నాకూ ‘ఔను నిజమే కదూ, పరీక్షలు నెలరొజుల్లో పెట్టుకుని, ఇప్పుడు చెప్తే ఏం లాభం, అనుకుని నాకూ నెర్వస్ నెస్ వచ్చేసిందిట! సడెన్ గా మెళుకువవచ్చేసింది!

 7nbsp; ఎలాగోలాగ నానాతిప్పలూ పడి లెఖ్ఖలు కూడా బట్టీపట్టొచ్చని తెలిసికొని, 300 కి 99 మార్కులు తెచ్చుకుని ( అవికూడా ఎలా వచ్చాయో ఆ భగవంతుడికే తెలియాలి!) బి.ఎస్.సీ డిగ్రీ లాటిది తెచ్చుకుని, ఆ లెఖ్ఖలు అనేవాటిని నా memory disk లోంచి పూర్తిగా erase చేసికుని అప్పుడే 47 సంవత్సరాలయిందే, ఇప్పుడేమిటండీ ఇలా కల వచ్చిందీ? మానసిక నిపుణుల దగ్గర అడిగితే ‘ ఏదో మీరు insecurity ఫీలౌతున్నారూ అందుకే అంటారు.నామొహం నాకలాటివేవీ లేవు! హాయిగా ఉన్నాను. ఏదో పాలవాడికి ఇవ్వవలసిన డబ్బుల లెఖ్ఖ తప్పించి దేంట్లోనూ లెఖ్ఖల మాటెత్తను. అదేమిటో లెఖ్ఖలు అంటే పేద్ద ఫోబియా!
చిన్నపిల్లలు నిద్రలోంచి ఉలిక్కిపడి లేస్తే ఓ సారి దిష్టి తీసి చన్నీళ్ళతో కళ్ళూ, కాళ్ళూ ఓసారి తడిచేస్తారు. నేనెవడితో చెప్పుకోనూ? రాత్రంతా మళ్ళీ నిద్ర పట్టలేదు!

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు-Vinod Dua’s opinion on News Channels

ప్రముఖ జర్నలిస్టు శ్రీ వినోద్ దువా మన న్యూసు చానెల్స్ పై తన అభిప్రాయాన్ని నిన్న పూణే లో చెప్పారు.ఆ వార్త ఇండియన్ ఎక్స్ ప్రెస్ లో ఇచ్చారు. మీతో పంచుకుందామని క్రింద ఇచ్చాను.
ఈవేళ్టి అలహాబాద్ తీర్పు గురించి ప్రొద్దుటనుండీ అందరి ప్రాణాలూ తీశారు.ఇంక ఈ రెండు రోజులూ అదే గోల! ఎప్పటికి బాగుపడతారో ఏమిటో?
www-expressindia-com

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– సలహాలు…

    ప్రపంచంలో ఒక్క డాక్టర్లవద్దా, లాయర్లవద్దా సలహాలు తీసికోవాలంటే డబ్బు ఖర్చుపెట్టుకోవాలి.ఎందుకంటే ఆ సలహాలివ్వడం మీదే వాళ్ళ రోజెళ్తుంది కాబట్టి!క్లైంటులు లేకపోతే వాళ్ళ పని గోవిందా! మనం చూస్తూంటాము- ఏ కోర్టు/ రిజిస్టార్ ఆఫీసు కైనా వెళ్ళినప్పుడు, అక్కడ ఓ టేబిలూ, కుర్చీ,ఓ టైపుమిషనూ పెట్టుకుని, వాటిమీద ఓ గొడుగు పెట్టి కూర్చునే లాయర్లని.ఎవరైనా వెళ్ళేమంటే చాలు,ఈ లాయర్లు పరిగెత్తుకొచ్చేస్తారు! మనం ఏదైనా మర్డరు చేసినా సరే, ఓ స్టాంప్ పేపరుమీద, ఏవేవో టైపుచేసేసి, దాన్ని లోపలకి తీసికెళ్ళి జడ్జీ గారిచే సంతకం పెట్టించేసి, మన చేతిలో పెట్టేస్తాడు! దాన్ని ఎఫిడవిట్టో ఏదో అంటారుట! ఆ మధ్యన తెల్గీ ధర్మమా అని ఈ స్టాంపు పేపర్లలో కూడా నకిలీలొచ్చాయి, అది వేరేసంగతి.ఇళ్ళల్లో ఉండే లాయర్ల సంగతి ఇంకోలా ఉంటుంది. నాకోటి అర్ధం అవదు వీళ్ళకి ఇన్నిపేర్లెమిటండి బాబూ Advocate, Lawyer, Pleader అని.వీటికి అర్ధాలేమైనా వేరా? తెలిస్తే చెప్పండి.

    ఇంక డాక్టర్ల విషయానికొస్తే అడక్కండి- ఓ పేద్ద కాంప్లెక్స్ లో మన దేహానికి సంబంధించిన అన్ని పార్టులకీ వైద్యం చేసే డాక్టర్లకూ ఒక్కో కేబిన్ ఉంటుంది.మనకొచ్చిన రోగం ఏదైనా సరే, ఆ కాంప్లెక్స్ లో ఉండే అందరి డాక్టర్లదగ్గరకీ వెళ్ళి పరీక్షలు చేయించుకోవాల్సిందే! చివరకు మిగిలెది తడిపి మోపెడయ్యే ఖర్చు మాత్రమే! ఇన్నీ పూర్తయిన తరువాత మనం వెళ్ళిన మొదటి డాక్టరంటాడూ ‘I thought so..’ అని. ఆమాత్రం ముందరే తెలిస్తే, మనచేత ఇంత డబ్బు ఖర్చుపెట్టించడం ఎందుకో? ‘You scratch my back, I will scratch yours’ అని ఈ డాక్టర్లమధ్య ఉండే ‘gentleman’s agreement’ ధర్మమా అని మధ్యలో మనం నలిగిపోతాము!

    ఏ సి.ఏ. దగ్గరకో వెళ్తే, మనం కట్టవలసిన పన్నులూ, ఏవేవి ఎగ్గొట్టొచ్చో వగైరాలమీద సలహాలు దొరుకుతాయి.ఇంక అందరిలోకీ hi-fi వాళ్ళు psychiatrists. వీళ్ళు మనలోఉన్న సొ కాల్డ్ మానసిక సమస్యలు తీరుస్తారు. వీళ్ళ సంగతి అందరిలోకీ హాయి, మన సమస్యంతా విన్నతరువాత కౌన్సెలింగో ఏదో చేస్తారు. అది చివరకు solve అవకపోయినా ఎవరూ అడగలేరు, కారణం-‘నువ్వు నెను చెప్పినట్లు నీ ఆలొచనా పధ్ధతి మార్చుకోలేదూ’అని తీసిపారేస్తారు.అయినా ఫీజు లో రాయితీ ఏమీ ఇవ్వరండోయ్.ఇంక డెంటిస్టులు, మనం వెళ్ళగానే, మననోరు తెరిచేసి,ఓ సుత్తీ, ఉలీ పట్టుకుని,అమరశిల్పి జక్కన గారిలా, మన పళ్ళన్నింటిమీదా టక టకా కొట్టేసి, ఏదో ఒక వైద్యం చేస్తారు.
ఇలా ప్రతీ specialist ఏదో ఒకదానికి సలహా ఇస్తారు,

   ఇంతవరకూ బాగానే ఉంది,కొంతమందుంటారు ఎవడడిగినా అడక్కపోయినా సలహాలివ్వడమే ఓ hobby/ pastime గా పెట్టుకునేవారు.పాపం వాళ్ళు ఫీజేమీ పుచ్చుకోరు.అంతా ఉచితమే.ప్రపంచంలో ఉన్న ఏ సమస్యకైనా వారిదగ్గర ఓ solution ఉంటుంది. వినే ప్రాణి ఉండాలంతే.మనం చెప్పకపోయినా, మనకున్న సమస్య ఎలాగైనా మన నోటితోనే చెప్పించాలని విశ్వ ప్రయత్నం చేయడం వీరికి వెన్నతో పెట్టిన విద్య.మనం ఇంకా మాట్లాడకపోయేసరికి,ఇంక వాళ్ళే డైరెక్టుగా
టాపిక్కు లోకి వచ్చేస్తారు.వాళ్ళ అభిప్రాయాల్ని మనమీద సలహా రూపంలో రుద్దేస్తారు.

   నిన్న రాంగోపాల్ వర్మ మీద ఓ టపా వ్రాస్తూ, టి.వీ-9 వారి 30 Minutes ప్రోగ్రాం మిస్ అయ్యాను. ఈవేళ ప్రొద్దుట చూసే అదృష్టం కలిగింది. జోక్ ఏమిటంటే, నిన్న వర్మ చెప్పిన దానిమీద అభిప్రాయాలు చెప్పించిన ‘ఘనుల’ మీదే
‘బెజవాడ రౌడీలు’ అని ఓ కార్యక్రమం చేయడం
. టి.వి-9 చేస్తే రైటూనూ, వర్మ చేస్తానంటే తప్పూనా! ఇక్కడ చూపించిన ‘హిస్టరీ షీటర్ల'(సేం టు సేం) నే అభిప్రాయం అడగడం-really takes the cake! హాయిగా వీళ్ళదగ్గరున్న క్లిప్పింగులు అన్నీ వర్మకి ఇచ్చేస్తే అతనికేనా ఉపయోగపడతాయి!

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు- రాంగోపాల్ వర్మ

    మన టి.వి. చానెల్స్ వాళ్ళకి ఓ మంచి సబ్జెక్టు దొరికింది. ఇదంతా పబ్లిసిటీ కోసమా లేక, మనవాళ్ళకున్న insecurity వల్లా, అర్ధం అవడంలెదు.వర్మ ఇంటర్వ్యూ లో చెప్పనే చెప్పాడు-నా ఇష్టం వచ్చినట్లు సినిమాలు తీస్తానూ, కావలిసిస్తే చూడండి, లేదంటే మీ ఖర్మా-అని. అతను ఏదో సినిమా తీస్తున్నాడు, దాని పేరు చూసి ‘గుమ్మిడికాయలంటే భుజాలు తడుముకోవడం’ ఎందుకో? తనేమీ బెజవాడలో ఉండేవాళ్ళందరూ రౌడీలు అనడంలేదే?
ఇదివరకెప్పుడో ‘అసెంబ్లీ రౌడీ’ ‘పోలీసు రౌడీ’ అనే పేర్లతో సినిమాలు వచ్చాయి. అలాగని అసెంబ్లీల్లోనూ, పోలీసుల్లోనూ అందరూ రౌడీలని అర్ధమా?

   అప్పటికీ చెప్తూనేఉన్నాడు-నా సినిమాలు అందరికీ నచ్చాలని లేదూ- అని. శివ సినిమా చూసి కుర్రాళ్ళందరూ సైకిలు చెయిన్లు చేతికి చుట్టుకున్నారూ-దీనికి సమాధానంగా అతను చెప్పింది చాలా నచ్చింది.అక్కడికేదో మనవాళ్ళు తీస్తున్న సినిమాలన్నీ, ఏవేవో గొప్ప గొప్ప సందేశాలిస్తున్నట్లు బిల్డప్ ఇచ్చేస్తున్నారు.అదేదో చానెల్ లో ఇంటర్వ్యూ వచ్చిన తరువాత, వాడెవడో వచ్చి ‘ నాకు సమాధానం చెప్పవలసివస్తుందని వర్మ పారిపోయాడు’అనడం హాస్యాస్పదం.ఈ ఇంటర్వ్యూ గురించి reaction లిచ్చినవాళ్ళు అన్ని చానెల్స్ లోనూ సేం. వాళ్ళ గురించి ప్రజలు ఏమనుకుంటున్నారో ఈ మీడియా వాళ్ళు ఎప్పుడైనా చెప్పడానికి ప్రయత్నం చేశారా? ప్రయత్నం చేస్తే, ఆ ‘ప్రముఖుల’ మనుష్యులు వచ్చి, ఈ చానెల్ స్టూడియో లని థోడ్ ఫోడ్ చేస్తారని భయం!

   బెజవాడలో ఎంతోమంది ప్రముఖులున్నారు. దాంట్లో ఏమీ సందేహం లేదు.వచ్చిన గొడవల్లా బెజవాడ రౌడీలు అన్నందుకు.అందులో అసలు తప్పేమిటో ఎవరికీ అర్ధం అవడం లేదు.అతను తీసే సినిమా ‘బెజవాడలో రౌడీల’గురించి మాత్రమే!
ఇక్కడ కూడా డౌట్లు వస్తున్నాయి-పబ్లిసిటీ కోసమే ఇదంతా అని! ఏది ఏమైనా Verma had achieved his goal with great publicity ! Hats off !!

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు-అతి జాగ్రత్తలు !

    మా అమ్మాయి ఇంటికి వెళ్ళినప్పుడల్లా చూస్తూంటాను-మనవరాలు(11 ఏళ్ళు), మనవడు(6 ఏళ్ళు) చేతుల్లో అవేవో ఐ ఫోన్లో ఏవో పెట్టుకుని, చెవుల్లో ఇయర్ ఫోన్లు పెట్టుకుని వాళ్ళ లోకంలో వాళ్ళుంటూంటారు. మధ్య మధ్యలో ఏవేవో
కదుపుతూ వగైరా.నాకైతే జన్మలో ఇలాటి gadgets వాడడం వస్తుందనుకోను! ఈ సారి చెప్పేశాను- నేను వాళ్ళతో కబుర్లు చెప్పడానికి వచ్చినప్పుడు మాత్రం వాటిని ఉపయోగించొద్దని ( కారణం మరేమీ కాదు-అంత చిన్నపిల్లలు ఠక్ ఠక్ మని ఉపయోగించేస్తూంటే, నాలాటివాడికి అదో రకమైన కాంప్లెక్స్ వచ్చేస్తుంది!).

  ఇప్పుడంటే ఇవన్నీ ఇప్పుడంటే part of day to day life అయ్యాయి కానీ, పదేళ్ళ క్రిందట క్రెడిట్ కార్డులూ, డిజిటల్ డైరీలూ,సెల్ ఫోన్లూ కొత్తగా వచ్చినప్పుడు, మేము పడ్డ తిప్పలు ఎవరితో చెప్పుకోము? అవన్నీ, కావాలని తెచ్చున్నవే గా! వాడెవడో బ్యాంకు వాడు, ఫాక్టరీ గేటు బయట ఓ ‘పందిరి’ వేసికుని, దాంట్లో ఓ ఇద్దరు ముగ్గురు కుర్రాళ్ళు వచ్చేపోయేవారిని పిలిచి ఆ క్రెడిట్ కార్డుల గురించి చెప్తూ,ఏవేవో కాగితాలమీద సంతకాలు పెట్టిస్తూంటే, ఏమిటో చూద్దామని నేనూ వెళ్ళాను! నా జీతం వివరాలూ వగైరా తీసికుని, ఓ ఫారం మీద నా సంతకం చేయించుకుని పొమ్మన్నాడు!

    ఓ పదిహేను రోజుల తరువాత, ఓ కొరియర్ వాడొచ్చి సంతకం చేయించుకుని ఓ కవరు నా చేతిలో పెట్టి పోయాడు. కొరియర్ వాడు మా ఇంటికి రావడం అదే మొదటిసారేమో మంచి హుషారుగా ఉంది! అప్పటిదాకా టెలిగ్రాముల వాళ్ళూ, పోస్ట్ మాన్లేకదా!బుధ్ధిమంతుడిలా ఆ కవరులో ఉన్న వివరాలూ అవీ చదివి, వాళ్ళు పంపిన బుచ్చి plastic card దానికో పోచ్చీ,అబ్బో బావుందే అనుకున్నాము.దుకాణాలకి వెళ్ళినప్పుడు, డబ్బుల బదులుగా ఈ కార్డ్ చూపించి,వాడేదో దేంట్లోనో పెట్టి తిప్పి, ఓ కాగితం వస్తే దానిమీద ఓ సంతకం పడేస్తే చాలుట. బ్యాంకు వాడే మన తరపున డబ్బులు కడతాడుట.అప్పటిదాకా instalments లో సరుకులు కొన్న ‘ప్రాణులు’ కదా మనం, ఇదీ బాగానే ఉందనుకున్నాము!

   వచ్చిన గొడవల్లా మొదటిసారి ఈ కార్డు ఉపయోగించడానికి వెళ్ళినప్పుడే- ఆ కొట్టువాడు మనల్ని నమ్ముతాడో లేదో, మన మొహాలు ( మధ్య తరగతి కళతో) చూసి, వీడా, వీడి మొహానికో క్రెడిట్ కార్డా అంటాడేమో.. సవాలక్ష అనుమానాలు! ఎందుకైనా మంచిదని పర్సులో సరిపడేటంత డబ్బూ ( ఆ కొట్టువాడి ముందర వీధిన పడకుండా!) వేసికుని, కొట్టుకెళ్ళి,మొత్తానికి మొదటి పర్చేజ్ చేశాను. మరీ ఆ బ్యాంకు వాడు credit limit వేలల్లో ఇచ్చినా, బుధ్ధిమంతుడిలా వందల్లోనే ఖర్చుపెట్టి, ఆ నెలాఖరున ఆ బ్యాంకు వాడి డ్రాప్ బాక్స్ లో ఓ చెక్కు పడేసి పని పూర్తిచేశాను.ఆ తరువాత ఇంకో బ్యాంకు వాడుకూడా ఇచ్చాడు. వాటినే గత 10 సంవత్సరాలనుండీ వాడుతున్నాను. రిటైరయిన తరువాత, ‘నీకు పే స్లిప్పు లేదూ, కార్డు ఇవ్వం ఫో’అంటున్నారు!

    ఇంక మా ఫ్రెండు బర్త్ డే కి ఓ digital diary ఇచ్చాము (కొత్తగా మార్కెట్ లోకి వచ్చింది కదా అని). తీరా కొన్నాక దాన్ని వాడ్డం మాకూ తెలియదు, ఆ పుచ్చుకున్నాయనకీ తెలియదు!కొట్టువాడన్నాడూ, దీంట్లో టెలిఫోన్ నెంబర్లు సేవ్ చేసికోవచ్చూ అని. అయినా అతి జాగ్రత్తతో, ఓ చిన్న పుస్తకంలో అలవాటు ప్రకారం,నెంబర్లన్నీ నోట్ చేసి పెట్టుకోవడం మాత్రం మానలేదు!అలాగే సెల్ ఫోన్లొచ్చినప్పుడు- ఏ హైదరాబాద్దేనా మాట్లాడాలంటే, బయటికెళ్ళి గట్టిగా అరుస్తూ మాట్లాడడం ( అటూ ఇటూ తిరుగుతూ), అవతలివాడికి వినబడకపోతే అనుకుంటూ..

   ఈ సందర్భంలో క్రిందటేడాది రాజమండ్రీ లో Broad Band తీసికున్నప్పుడు జరిగినది- బి.ఎస్.ఎన్.ఎల్ వాళ్ళ తో రిజిస్టరు చేసికున్నతరువాత, మన కనెక్షన్ ఎక్టివేట్ చేయడానికి ఆలశ్యం అయితే, అక్కడి జి.ఎం గారికి కంప్లైంటు చేస్తే, ఆయనన్నారూ, మీ వివరాలు నా పి.ఏ. కి ఇవ్వండీ అని చెప్పారు.నా వివరాలన్నీ చెప్పాక ఆ అమ్మాయంటుందీ ” బ్రాడ్ బాండ్ యాక్టివేషను బెంగళూరు నుండి అవాలండి, దూరం కదా టైము పట్టొచ్చూ” అని!’మా తల్లే నాకంటే వెర్రివెధవ దొరకలేదా, నీ జ్ఞానం పంచుకోడానికీ’ అనుకుని, ‘చూడు తల్లీ నువ్వేమీ బెంగుళూరు దాకా శ్రమ పడి వెళ్ళఖ్ఖర్లేదూ, ఓ మెయిల్ పంపమని చెప్పూ’అన్నాను! ఇప్పటికీ కొన్ని ఏ.టి.ఎం. సెంటర్లలో మన కార్డు పెట్టగానే అది కాస్తా లోపలికి వెళ్ళిపోతూంటుంది. నాకు చచ్చేంత భయం! అందుకే కార్డుని ఊరికే పెట్టి రాసే (swap) చేసే సెంటర్లలోకే వెళ్తాను! ఇవన్నీ ఈ తరం వాళ్ళకి వేళాకోళంగా ఉంటుంది. ఎవరి భయం వాళ్ళది బాబూ !

    అలాగే ఎప్పుడైనా ఈ మెయిల్స్ పంపినప్పుడు, అవతలివాళ్ళకి అందాయో లేదో అని మళ్ళీ ఫోను చేసి అడగడం, ఆఫీసుల్లో ప్రతీదీ డిజిటలైజ్ చేసినా, రెండో మూడో కాపీలు పెట్టుకోవడం! ఇవన్నీ ‘అతి జాగ్రత్త’ల్లోకే వస్తాయి. నెను పనిచేసేటప్పుడు ఓ స్నేహితుడుండేవాడు, అతను ఓ టైపు మిషీన్ దగ్గర కూర్చుని, ఓ కీ నొక్కడం, ఆ అక్షరం సరీగ్గా పడిందో లేదో తొంగి చూడడం !! The last one takes the cake ! అలా ఉంటాయండి అతి జాగ్రత్తలు! ఈ టపా మా ఇంటావిడ గుర్తుచేస్తే వ్రాసింది.Credit should go to her!

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫని కబుర్లు-సాక్షి పేపరు

తెలుగు వార్తాపత్రికలు హాయిగా నెట్ లో చదువుకోక, బయటికెళ్ళి కొనడం ఎందుకంట? ఏదో ఆదివారం అయితే, సప్లిమెంటొకటి వేస్తారు కాబట్టి పైసలు వసూలౌతాయి. ఏదో 2.50 పైసలకి, సాక్షి పేపరు దొరుకుతోందీ, రద్దీ గా కూడా అమ్మినప్పుడు, డబ్బులు రికవరౌతున్నాయీ అని తీసికునేవాడిని. ఈవేళ మా ఖడ్కీ(పూణె) బజారులో, అడిగితే, ఆ పేపరుమీద 2.50 అనే ఉన్నా, 3.00 రూపాయలిమ్మన్నాడు. అదేమిట్రా అంటే అంతే అన్నాడు, కావలిస్తే పేపరు వాళ్ళకి వ్రాసుకోమన్నాడు! ఇదేమైనా కొత్త పధ్ధతా లేక ‘ఓదార్పు యాత్రల్లో’ ఇచ్చే పరిహారం కోసం డబ్బులు తక్కువయ్యాయా ఏమిటో అర్ధం కాలేదు! ఏది ఏమైనా ఇంక ఆ పేపరు ఆదివారాలు తప్ప కొనకూడదని నిశ్చయించేసికున్నాను.

%d bloggers like this: