బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–ఇంకెక్కడిదాకా వెళ్తారో…..

నవ్వాలో ఏడవాలో తెలియడం లేదు, ఈవేళ్టి Indian Express లో వచ్చిన వార్త !. ఎప్పుడో, చిన్న పిల్లలకి కాపరాలు ఎలా చేయాలో కూడా నేర్పించే Toys వస్తాయేమో !! All in the name of child education..….

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–Excuse లు….

   ఈ Excuse లు రెండు రకాలు. రెండో రకం-Excuse me .. లు. ఈ రెండో రకానివి Sorry, Pardon me జాతిలోకి వస్తాయి. కాల మాన దేశ పరిస్థితులని బట్టి ఎక్కడ కావలిసిస్తే, అక్కడ నిస్సిగ్గుగా ఉపయోగించేసికోవచ్చు ! ఇంగ్లీషోళ్ళు మనకిచ్చిన వెల కట్టలేని ఆస్థి !

మా చిన్నప్పుడు ఓ “Sorry” చెప్పేస్తే పనైపోయేది. చేసింది ఎంత వెధవ పనైనా, ఓసారి “సారీ” అనేస్తే ‘తూ నా బొడ్డూ..” అన్నమాట. దానర్ధం అడక్కండి Sorry! ఎక్కడో విన్నాను! కాలక్రమేణా, మన మేధస్సు పెరిగి, ఆ మాటను ఎక్కడెక్కడ, ఉపయోగించుకోవాలో తెలిసేసింది. ఎంతైనా ఇంగ్లీషోళ్ళకంటే, మన బుర్రలు గట్టివి కదా!ఇంక Excuse me ని, ఎక్కడెక్కడ ఉపయోగించుకోవచ్చో అంటే నేను విన్నవీ, చూసినవీ….
1.అవతలివాడు బోరు కొట్టేస్తూంటే ఓసారి Excuse me అనేసి,ఇంకోచోటకి జంపైపోయేటప్పుడు…..
2.బస్సులోనో, ట్రైనులోనో చెప్పులేసికున్న నాలాటివాడి కాలు తొక్కినప్పుడు ( అవతలివాడివి నాడాలేసికున్న బూట్లు!), ఓ Excuse me తో క్షమించేయాలిట…
3.అవతలివాడు,మనవైపు చూడాలంటే ఓ సారి మనవైపు చూస్తాడు Excuse me అంటే. ఛస్తాడా ?
4. తెలిసో తెలియకో ( చాలా సార్లు తెలిసే అనుకోండి) బస్సుల్లో వెళ్ళేటప్పుడు,ఏ ఆడాళ్ళకో మన చెయ్యో కాలో తగిలినప్పుడు, “Sorry..” తో పనైపోతుంది, అదృష్టాన్నీ, మనం
లేచిన వేళను బట్టీ…
5.అవతలివాడు మాట్లాడింది, మనకు అర్ధం అవకపోతే “Pardon me ” అనాలిట. మనకు అర్ధం అవకూడదనేగా, వాడు అవాకులూ చవాకులూ పేలేదీ ! ఓసారి అలా అనేస్తే, మళ్ళీ
రిపీట్ చేసేటప్పుడు ఒళ్ళు దగ్గిరపెట్టుకుని చెప్తాడు! ఇది ఉభయతారకం ఇద్దరికీ ఉపయోగిస్తుంది!
6. తుమ్మినప్పుడల్లా ఓసారి excuse me అనేస్తే సరిపోతుందిట.

ఇంక ఇప్పుడు మొదటిది అదేనండి Excuse లు. వినే వెధవుంటే కావలిసినన్ని చెప్పొచ్చు!
1. అస్తమానూ మనమే ఫోన్లు చేస్తున్నామూ, అవతలివాడు ఒక్కసారైనా చేయడం లేదూ అని, వాడు ఉన్నాడో ఊడేడో తెలిసికుందామని,(ఎంతైనా ఇంటావిడ వైపు చుట్టం) ఇంక ఇదే ఆఖరుసారి వాడికి ఫోను చేయడం అని, (ఇంటావిడ దగ్గర ఎనౌన్స్ చేసి) చేయగానే, ఓ రెండు మూడు రింగులైన తరువాత, ఫోనెత్తి, “అర్రే సుబ్బారావుగారా, ఇప్పుడే మీకు ఫోను చేసి ఎలా ఉన్నారో కనుక్కుందామనుకున్నానండీ, ఇదిగో ఇంతలో మీరే ఫోను చేశారు” అనడం. దీనంత పచ్చబధ్ధం ఇంకోటుండదు. అసలు వాడెవరికీ ఫోననేది చెయ్యడు, బిల్లెక్కువవుతుందని, బయటకి వెళ్ళేటప్పుడు ఎస్.టి.డి లాక్ చేసి, కోడ్ పెళ్ళానికి కూడా చెప్పకుండా ఉండే రకం !ఇలాటి Excuse గాళ్ళని ఆ భగవంతుడు కూడా బాగుచేయలేడు!
2. ఎప్పుడూ మనమే వాళ్ళింటికి వెళ్తున్నామూ, ఒక్కసారైనా మనింటికి రావడానికి తీరికే లేదూ,వెధవ్వేషాలూ అని, పోనీ ఈ ఒక్కమాటూ మనమే వాళ్ళింటికి వెళ్ళి, ఈసారి చెప్పేయాలీ, మళ్ళీ మీరు మాఇంటికి వస్తేనే, మేము మీ ఇంటికి వచ్చేదీ అనుకుని వెళ్ళడం. వాడి కొంప చేరీ చెరడంతో మనకి కనిపించే అపురూప దృశ్యం ఏమిటయ్యా అంటే, వాడూ, పెళ్ళాం, పిల్లాడూ బయటకెళ్ళడానికి వేషం వేసికునుండడం. అంత పెద్దమనిషీ, మనల్ని చూడగానే ” అర్రే సుబ్బారావుగారా, చాలా రోజులయిందీ మిమ్మల్ని కలిసీ, ఇప్పుడే మీ ఇంటికనే బయలుదేరామూ… blah..blah..” అంటాడు. ఇంతలో వాళ్ళ పిల్లాడు , పాపం అమాయకుడు ఇంకా లౌక్యాలూ అవీ తెలియదు, ” అదేమిటి నాన్నా, సర్కసుకని కదా బయలుదేరామూ, వీళ్ళింటికీ అంటావేమిటీ..” అని ఆ “excuse” అనే ” పిల్లి” ని బయటెట్టేస్తాడు (cat out of the bag.. అనో ఏదో అంటారుట!). అప్పుడు మాత్రం తగ్గుతాడా ఆయనా- “అదేరా సర్కస్ నుంచి, దగ్గరలో ఉండే ఈ అంకుల్ వాళ్ళింటికి వెళ్దామనుకున్నాము, నీతో చెప్పేదేమిటిలే అని చెప్పలేదూ” అని తప్పించేసికుంటాడు.అసలు విషయ మేమిటంటే, సర్కస్ కెళ్ళి, భోజనం టైముకి, వీళ్ళింటికి ఓసారి వెళ్ళొచ్చెస్తే, హొటల్ ఖర్చూ ఉండదూ, వెళ్ళినట్లూ ఉంటుందీ అని! కానీ flop show అయిపోయింది! అందుకే అంటారు, ఈ excuse ల్ని ఇష్టం వచ్చినట్లల్లా వాడకూడదూ అని.

నేను ఈవేళ చదివిన జోక్….
What’s the similarity between MOBILE and MARRIAGE – In both case you feel “aur thoda ruk jaata to accha model milta”

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–నిద్ర….

   ఇదేమీ నిద్ర గురించి కథ అని అపోహ పడకండి. ఊరికే, నిద్రపోవడంలో ఉండే రకాలూ, అందులో ఉండే సౌఖ్యాలూ వగైరా గురించి ఈ టపా. నేను ఉద్యోగంలో ఉండేటప్పుడు, మా ఫాక్టరీ 24 గంటలూ పని చేసేది , దానితో షిఫ్టుల్లో వెళ్ళవలసొచ్చేది. ఓ వారం అంతా నైట్ షిఫ్టూ రాత్రి పదింటినుంచి మర్నాడు ప్రొద్దుట ఆరున్నర దాకా. రాత్రి డ్యూటీ నాలుగేసి గంటలుండేది. మరీ నాలుగ్గంటలేనా, మిగిలిన నాలుగ్గంటలూ నిద్రేనన్న మాట అనకండి. విరామం లేకుండా,Explosives బిల్డింగులో, నిద్రకళ్ళతో పనిచేస్తే, కష్టం ,పనిచేసేవారికీ, బిల్డింగ్ కీ కూడానూ. అందుకే వంతులేసికుని, సగం మంది మొదటి హాఫ్ ( నాలుగ్గంటలు), మిగిలిన సగం మందీ సెకండ్ హాఫ్ లోనూ పనిచేసేవారు.రెండో హాఫ్ డ్యూటీ పడినవాడు, నిద్రొచ్చినా రాకపోయినా కంపల్సరీ గా షిఫ్ట్ రూం కి వెళ్ళడం, ముసుగెట్టేయడమే. అక్కడేమైనా పరుపులూ మంచాలూ ఉంటాయా ఏమిటీ, ఓ ఇటక నెత్తికింద పెట్టేసికుని, బెంచీ మీదే నిద్రపోవడం! అందుకే అంటారు నిద్ర సుఖమెరగదని !

బస్సుల్లో చూస్తూంటాము కొంతమంది ఆ బస్సు కుదుపుకి జోగుతూంటారు. జోగితే ఫరవాలేదు, పక్కవాడిమీదకు వాలి మరీ జోగుతారు. మనం కదలకూడదు, కదిలితే వాడి నిద్ర భంగం అయి, మనవైపు కొరకొరా చూస్తాడు, అక్కడికేదో వాడి సొమ్ము మనం తిన్నట్లు! కొంతమంది సుఖీ ప్రాణులుంటారు. వాళ్ళకి ఎక్కడ నిద్రపోతున్నామూ అని కాదు, ఎంతసేపు నిద్రపోవచ్చూ అనేది ముఖ్యం! బస్సవనీయండి, ట్రైనవనీయండి,ఆఫీసవనీయండి చదువుకునే టైములో పుస్తకం చేతిలో పట్టుకునేటప్పటికి, నిద్ర ముంచుకొచ్చేసేది. ఎలెట్రీ దీపాలు రాని రోజుల్లో, బుడ్డి దీపాలేగా, దానిముందర కూర్చుని చదవడం, నిద్రతో తూలడం.వెలుగు బాగా రావాలని, ఒత్తి పెంచడం, సడెన్ గా తూలినప్పుడు, నుదిటి మీదున్న వెంట్రుకలు కాలడం, దాంతో ఉలిక్కిపడి లేవడం! ఇంతలో నాన్నగారు అరవడం, ఏరా మెళుకువగా ఉన్నావా అంటూ! ఈ గొడవంతా ఎందుకంటే,రాత్రిళ్ళు చదవకపోతే, తెల్లారుఝామున లేపేస్తారు. దానికంటే ఇదే హాయి!

శలవు రోజొస్తే మాత్రం హాయిగా పొద్దెక్కేదాకా నిద్రపోవడం బాగానే ఉంటుంది. పెళ్ళైన కొత్తలో ఈ వేషాలన్నీ సాగుతాయి. ఓ పిల్లో పిల్లాడో పుట్టుకొచ్చేటప్పటికి, ఈ లగ్జరీస్ అన్నీ స్టాప్! ఆ పసిపిల్లలు, రోజంతా హాయిగా నిద్రపోయి, రాత్రిళ్ళు మొదలెడతారు ఆట పాటలు. ఏ అర్ధరాత్రి పూటో లేచిపోతారు. ఇంక తెల్లారే దాకా మనకి జాగరణే! శలవు పూటా, హాయిగా భోజనం చేసేసి, మంచం ఎక్కేసేమంటే చాలు, హాయిగా నిద్ర పట్టేస్తుంది.

ఉద్యోగంలో ఉన్నంతకాలం, పిలిస్తే పలికే నిద్రాదేవి, ఉద్యోగంలోంచి రిటైరవగానే ఎక్కడకి వెళ్ళిపోతుందో తెలియదు. కొంపలంటుకుపోయినట్లుగా, ఏ అయిదింటికో మెళుకువ వచ్చేస్తుంది. మనకంటే నిద్ర పట్టదు కానీ, ఇంట్లోవాళ్ళకేం హాయిగా నిద్రపోతారు. మనవైపు, చీకటి తొందరగా పడ్డం కారణం కాబోలు, మా రోజుల్లో తొమ్మిది కొట్టేటప్పటికల్లా పడకేసేసేవారు. తెల్లవారకట్ల అయిదయ్యేసరికి మళ్ళీ రోజు మొదలు. టెలిఫోన్లు కొత్తగా అన్ని చోట్లా వచ్చిన రోజుల్లో, అందులోనూ, ఎస్.టి.డి. సౌకర్యం కొత్తగా వచ్చిన రోజుల్లో, మాకు తెల్లవారుఝామున ఫోనొచ్చిందంటే చాలు, మనవైపునుండే అని తెలిసిపోయేది. ఇక్కడ మాకు అంటే పుణె లో ఆరున్నరయేదాకా వెలుగే రాదు. అందుకే ఎప్పుడైనా, ఏ ప్రయాణానికో వెళ్ళడానికి, ప్రొద్దుటి ట్రైన్ బుక్ చేశామా, చచ్చే గొడవ!

ఇంక కొంతమందుంటారు, ఉత్తిత్తినే కళ్ళు మూసుకుని నిద్ర నటించేవాళ్ళు. ఈ మధ్యన ఏమౌతోందంటే, మా అగస్థ్య అప్పుడప్పుడు, అర్ధరాత్రి లేచి కూర్చుంటూంటాడు. వాడు నిద్రలేచేడంటే చాలు, నానమ్మ దగ్గరకి వచ్చేస్తాడు. ఈవిడకేమో మనవడంటే గారం, మధ్యలో ఏ పాలు కలపడానికో, వీలు పడక, నన్ను లేపడానికి, వాణ్ణి నామీదకొదుల్తుంది, నేనేమో కళ్ళుమూసుకుని, గాఢ నిద్రలో ఉన్నట్లు నటించవలసివస్తుంది. వాడా వదిలేది? నానా అల్లరీ పెట్టేసి, నా మీదెక్కి కూర్చుంటాడు. చచ్చినట్లు లేవాల్సొస్తుంది.

నేను ఈవేళ చదివిన రెండు జోక్కులు……
1)Question: What do you call a woman who knows where her husband is 24 hours a day/seven days a week?
Answer: A widow.
2)What is the difference between Mother & Wife? One woman brings you into this world crying… & the other ensures you Continue to do so!!

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–మూడ్ బాలేదు…..

   ప్రపంచంలో మనం చేయాలిసిన పని ఎప్పుడైనా ఎగ్గొట్టాలంటే, ‘ ఏమిటోనండి, మూడ్ బాగాలేదూ....’ అనేస్తే సరిపోతుంది. అసలు ఈ మూడ్డేమిటి, బాగోపోడమేమిటీ,వీటన్నిటికీ సరైన సమాధానమూ లేదు, ఓ అర్ధం కానీ పర్ధం కానీ లేదు! అయినా దానంత బ్రహ్మాండమైన escape route ఇంకోటి లేదు. ఈ మూడ్ అనే స్థితిని క్వాంటిఫై చేయలేము. పోనీ ఏదైనా వైద్యం చేయిద్దామా అంటే అదీ వీల్లేదూ, ఆ మూడ్ పాడైపోయినవాడి మూడ్ మీద ఆధార పడడం తప్ప ఇంకో దారి లేదు.

   ప్రతీవాడూ, మూడ్ బాగోలెదూ అనడానికి వీల్లేదండోయ్. కాల మాన పరిస్థితుల బట్టి మార్చుకోవాలి. ఏదో ఉద్యోగంలో ఉన్నామనుకోండి, ఆ ఆఫీసులో ఉండే బాస్ కి తప్ప ఇంకెవరికీ ఈ “మూడ్ బాగోలేదు” అదృష్టం ఉండదు. ఎక్కడిదాకా వెళ్తుందంటే, ఆ బాసు మూడ్ బాగోపొతే, మనకి ప్రాణం మీదకొచ్చినా శలవు ఇవ్వడు.ఆ బాసు గారి మూడ్లు ఇంట్లో ఆయన పెళ్ళాం పెట్టే చివాట్లూ, బెల్లం ముక్కలను బట్టీ మారుతూంటుంది.కొంపలో మూడ్ బావుంటే, ఆఫీసులో మూడ్డూ సరీగ్గానే ఉంటుంది. మన ఖర్మకాలి,ఆయనకి ఆఫీసుకి బయలుదేరేముందు, ఇంటావిడ ఏమైనా కూతురు పెళ్ళి గురించో,ఇంకోదానిగురించో టాపిక్కు వచ్చిందా, అంతే సంగతులు.. కూతురు పెళ్ళి అని ఎందుకు అన్నానంటే, ఆఫీసులో బాస్ అయ్యే టైముకి, కూతురు పెళ్ళీడుకి వస్తుంది. బాస్ కాబట్టి ఆయన ఏం చేసినా చెల్లుతుంది. ఇలాటిదానిని “ప్రివిలేజ్డ్ మూడ్ బాగో పోవడం” అంటారు. ఈ అదృష్టం అందరికీ పట్టదు. ముందర బాస్ అవాలి.మనలాటి ఆంఆద్మీకి అలాటి ఫెసిలిటీస్ ఉండవు ఆఫీసుల్లో.అందుకే ఆఫీసుల్లో చూస్తూంటారు, బాస్ మూడ్ ఎలా ఉందీ అని.ప్రతీ ఫైలు మీదా రాసేస్తాడు
” Please speak” అని
!

   అంతదాకా ఎందుకూ, చిన్న పిల్లల్ని చూస్తూంటాము, అంతా చేస్తే వేలెడుండడు, వాడిక్కూడా మూడ్లే! అంతా బాగుంటే, హాయిగా టైముకి అన్నీ చేస్తాడు. లేకపోతే అంతా పేచీయే.వాడి ఆయుధం ” ఏడుపు”. ఏ కారణం లేకుండా ఏడుస్తూంటాడు. ఆఫీసులో బాసు అరుస్తాడు, ఇంట్లో పిల్లాడు ఏడుస్తాడు. కారణం మాత్రం ఒక్కటే “మూడ్”! వాణ్ణి ఎత్తుకునో, వాడిక్కావలిసినవి సమర్పించుకునో, వాడి మూడ్ మార్చాలి. ఏదో ఇంట్లో పెద్దవాళ్ళు అలా చేయాలని చూసినా, వాడి అమ్మా నాన్నా అలా చేయనీయరు, డిసిప్లీన్ పేరుతో. ఈ హడావిడితో చివరకి జరిగేదేమిటంటే ఇంట్లో వాళ్ళ అందరి మూడ్లూ తగలడ్డం! ఇలా అందరి మూడ్లూ పాడైపోయే సరికి జరిగేదేమిటయ్యా అంటే, ముందు హాల్ లో టి.వి. చూస్తున్న ఇంటి పెద్దాయన టి.వీ,లో వస్తున్నదేదో వినిపించక, సౌండు వాల్యూం పెంఛుతాడు,పెద్దావిడ, ” అసలు ఎప్పుడైనా నేనేమైనా చేద్దామనుకున్నా, అందరూ కళ్ళల్లో నిప్పులోసుకుంటారు” అంటూ తన గదిలోకి వెళ్ళిపోతుంది. ఆ పిల్లో/పిల్లాడి ( మూడ్ పాడై పేచీ పెడుతున్న శాల్తీ) అమ్మ, చేయవలసిందంతా చేసేసి, స్నానం పేరుతో బాత్రూం లోకి దూరిపోతుంది.ఆ పూర్ తండ్రి అంటే పెద్దాళ్ళ పుత్రరత్నం, ఏం చెయ్యాలో తెలియక, బాల్కనీ లోకి సెల్ ఫోను లో మాట్లాడుతూ జారుకుంటాడు.ఆ ఏడ్చేవాడికి ఓ అక్కో చెల్లెలో ఉందా, అదేదో డ్యూటీ లాగ తనూ ఓ ఏడుపు ( సింపథెటిక్ ఏడుపు) మొదలెట్టేస్తుంది.

   ఈ గోలంతా భరించలేక, పెద్దాయన మూడ్ పాడిచేసేసికుని, టి.వి.ని ఆపుచేసేస్తాడు.ఇంట్లో తిండుందో లేదో తెలియదు. ఈ హడావిడిలో కుక్కర్ ఎవరూ పెట్టలేదుగా, అయినా ఆ పెద్దావిడకి తప్పదుగా, టైముకి ముద్ద పడకపోతే, పెద్దాయనకి ప్రాణం మీదకొస్తుంది! చూశారా ఆ కుర్రకుంక మూడ్ ఎంత పని చేసిందో? చేసిందంతా చేసేసి, హాయిగా నవ్వుతూ ఆడుకుంటారు పిల్లలిద్దరూ!

   అసలు ఈ మూడ్లు ఎందుకు పాడవుతాయో, ఎందుకు బావుంటాయో ఆ బ్రహ్మక్కూడా తెలియదు.పని చేయాలని లేకపోతే, మూడ్ బాగో లేదండీ అనేయొచ్చు.ఒక్కోప్పుడు మూడ్ ఎంత బాగుంటుందీ అంటే, రోజంతా మేఘాలమీదే ఉంటారు ( అదేదో cloud 9 అంటారుట! ఆ 9 ఎందుకొచ్చిందో నాకు తెలియదు!). ఈ గోలంతా ఎందుకు వ్రాశానంటే, ఈవేళ ప్రొద్దుటే, మా ఇంటికి బయలుదేరేముందర, మా ఇంటావిడ తో చెప్పాను,మనవణ్ణి చూసి, ఎవరినో కలవడానికి వెళ్ళొస్తానూ అని.కానీ, కారణం ఏమిటో స్పష్టంగా తెలియదూ, ఎక్కడికీ వెళ్ళే మూడ్ లేకపోయింది, బస్సెక్కేసి కొంపకొచ్చేశాను. ఇంటికొచ్చిన తరువాత మూడ్ బాగుపడిపోయింది లెండి, వంకాయ కారం పెట్టిన కూరా, మామిడికాయ పప్పూ, కొబ్బరీ మామిడి పచ్చడీ, మజ్జిగ పులుసూ వేసికుని భోజనం చేసేసరికి!

   అప్పుడప్పుడనిపిస్తూంటుంది, ఇన్నేసి వెధవ్వేషాలు వేస్తామే, సడెన్ గా ఇంటావిడ ” ఈవేళ అన్నం వండడానికి మూడ్ లేదండీ…” అంటే వామ్మోయ్……

   ఈవేళ నేను చదివిన ఓ జోక్కు….What do u call a woman in heaven? An Angel. A crowd of woman in heaven? A host of Angels. And all woman in heaven? PEACE ON EARTH!

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు—Enjoy…..

ఇంట్లో గరిటెలు తక్కువయ్యాయా ?

Car imported from the wrong country?

వర్షం వస్తే శాటిలైట్ తడిసిపోయి టి.వి. రాదని భయమా ?

కారు వైపర్ల మోటారు పనిచేయడం లేదా ?……

పసిపిల్లాడికి పాలసీసా పట్టడానికి చెయ్యి ఖాళీగా లేదా ?

అన్నిటిలోకీ సూపర్–పిల్లాడికి వేయడానికి డయపర్లు లేవా?……

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– Who says Test Cricket is boring….

   దిక్కుమాలిన ODI, T 20 లూ వచ్చి క్రికెట్ ఆటని తగలేశాయి! వేలం వెర్రిగా ఏడాదంతా ఆడేసి, అలసిపోయామనడం, కాళ్ళూ చేతులూ విరక్కొట్టుకోవడం, కారణం, వాళ్ళు ఊహించనంత డబ్బులు రావడం. ఇంక వాళ్ళు వేసికునే డ్రెస్ కూడా గమ్గవెర్రులు ఎత్తడం! ప్రతీ వాడూ చెప్పేవాడే, ఆ వెధవది టెస్టు క్రికెట్ లో ఏముందండీ అనే.

   సరైన వికెట్టూ, ఆల్మోస్ట్ సరైన అంపైరింగూ ఉంటే, టెస్ట్ క్రికెట్ అంత ఆట ఎక్కడా ఉండదు. ఉదాహరణకి ఇప్పుడే పూర్తయిన ఇంగ్లాండ్ భారత్ లార్డ్స్ టెస్ట్. మొదటి రోజు వర్షం మూలంగా, ఆగిపోయినా, రెండు జట్లూ అద్భుతంగా ఆడారు. చివరివరకూ ఉత్కంఠ భరితంగా నే ఉంది. అంపైరింగు కొంచం సరీగ్గా ఉంటే, ఇంకా ముందుగానే పూర్తయేది. వచ్చిన గొడవల్లా మన మీడియా ధర్మమే. ఉత్తిపుణ్యాన్న, ప్రతీ ప్లేయర్ మీదా ఒత్తిడి తేవడం. సచిన్ టెండూల్కర్ ఇంకో సెంచరీ చేయకపోతే, కొంపలెమీ అంటుకుపోవుగా. రేపటి పేపర్లో ఇంక ప్రతీ వాడూ పోస్ట్ మార్టెం మొదలెడతాడు. ధొనీ టాస్ గెలిచి వాళ్ళకు బ్యాటింగు ఇవ్వకుండా ఉండవలసింది. జహిర్ ఖాన్ కి దెబ్బ తగలకపోతే ఏమయుండేదో? అలా అంటే, ద్రవిడ్ ఇచ్చిన ఒకే ఓవర్ లో రెండు క్యాచ్చీలలో, ఏ ఒక్కటి పట్టినా, మన పని మూడో రోజుకే అయిపోయేదిగా !

   ప్రతీ దానికీ బొమ్మా బొరుసూ ఉంటాయి. World Cup లో రిఫరల్స్ ఉండబట్టి సచిన్ కి లైఫ్ దొరికింది పైగా LBW! మరి అదే సచిన్ కి టెస్టుల్లో LBW కి రిఫరల్స్ లేకపోవడంతో బ్రతికిపోలేదూ ?

Long live Test Cricket !!

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– టైంపాస్…

Kalmadi

   అప్పుడే రమారమి వారం పూర్తయిపోయింది, టపా వ్రాసి. ఏం లేదూ ఒఠ్ఠి బధ్ధకం. టాపిక్కుల్లేక కాదు. బయటకు వెళ్తే టాపిక్కు, పేపరు చూస్తే కావలిసినన్ని టాపిక్కులు, టి.వి అయితే అసలు అడగనే అఖ్ఖర్లేదు. ఏమిటో రాజీనామాలని హడావిడి చేసేశారు, ఏదో వారం అన్నారు, పక్షం అన్నారు ఏమిటేమిటో అన్నారు. నిజమే కాబోసూ, గొడవలన్నీ తగ్గి, ఏదో మనవైపుకి వెళ్ళొచ్చూ అనుకున్నాను. రైళ్ళూ,బస్సులూ ఏ గొడవా లేకుండా నడుస్తాయీ అని. తీరా చూస్తే ఏముందీ, తుస్సుమంది!
రాజీనామాలూ లేవూ, సింగినాదం లేదూ, నోరుమూసుక్కూర్చోమన్నారు. కారణం చెప్పరూ, హాయిగా ఎక్కడికో టూర్ మీదెళ్ళిపోయాడు, ఆ స్పీకర్ కాస్తా. ఆగస్టు 15 దాకా తిరిగి రాడట. ఈలోపులో ఒకళ్ళ జుట్టు ఒకళ్ళు పీక్కుంటున్నారు. ఛాన్స్ దొరికితే, తెల్లారేటప్పటికి టి.వి. స్టూడియోల్లో ప్రత్యక్షం చర్చా కార్యక్రమం అంటూ…

   మా కల్మాడీ గారికి జ్ఞాపక శక్తి తగ్గిపోయే ” రోగం” వచ్చిందిట! రోగం ఏమీ కాదూ? తిన్నన్నాళ్ళు కడుపునిండేలా మెక్కి, ఇప్పుడు ఏమీ గుర్తే లేవూ అండానికి సిగ్గూ శరమూ లేదు.పైన ఇచ్చినదానిమీద ఓ నొక్కు నొక్కండి, కల్మాడీ గారి ప్రస్తుత రోగం తెలుస్తుంది.
యడ్డీ గారైతే అడక్కండి, ఆ హెగ్డే మొత్తుకుంటున్నాడు, అందరూ కలిసి గనుల కుంబకోణం లో చేతికొచ్చినంత నొక్కేశారూ అని. తమ పార్టీయే మహా పతివ్రత అన్నట్లు మాట్లాడతారు,బి.జె.పి వాళ్ళు. మరి ఈ యడ్డీ ఎవడంట? ఇవన్నీ తిమింగలాలూ అవీనూ.ఇంక చిన్న చాపల సంగతికొస్తే…
వాడెవడో, రిటైర్డ్ ఆర్ టీ ఓ ట, ఎన్నెన్నో కోట్లు దొరికాయట! అప్పుడెప్పుడో, కిరణ్ కుమార్ క్యాబినెట్ ఏర్పరిచినప్పుడు, ఆయనెవడో మంత్రి, రోడ్ ట్రాన్స్పోర్ట్ శాఖ ఇచ్చారూ అని, అలిగి కూర్చున్నాడు. అప్పుడే వ్రాశాను- ఏ ఆర్.టి.ఓ ని అడిగినా చెప్తాడూ, ఆ శాఖ ఎంత క్యాష్ రిచ్చీ అని!
అసలు ఇవన్నీ చూస్తే బొఫార్స్ ఏ మూలకీ? అంతా చేస్తే అరవై కోట్లు లేదు. దానికే ఏమిటో హడావిడి చేసేశారు ! దాని ధర్మమా అని, వి.పి.సింగు ఓ హీరో అయిపోయారు!

   “మా” టి.వీ. లో ప్రతీ రోజూ పన్నెండింటికి మాఊరి వంట అని ఓ కార్యక్రమం వస్తూంటుంది. ఈవేళ చూశాను, మీకెందుకూ వంటా వార్పూ అనకండి, అదో సరదా, ఏమైనా బావుంటే, మా ఇంటావిడినడగొచ్చు, చేయమని. ఈవేళ్టి కార్యక్రమం లో ఓ పెద్దావిడ ఓ 75 ఏళ్ళుట, శ్రీమతి మద్దూరి లీలావతి గారు– ఆవిడ చేసి చూపించిన వంటకం కంటే, ఆవిడ చెప్పిన కబుర్లు రుచిగా ఉన్నాయి. పదమూడో ఏట పెళ్ళై వచ్చారుట.ఆ యాంకరమ్మాయి తో ఆడేసికున్నారు ! పూర్వకాలం వారు ఇప్పటికీ హాయిగా గిన్నెడు నెయ్యీ ఖాళీ చేస్తారు ,నెయ్యేసికుంటే మేధస్సు పెరుగుతుందిట!. ఎక్కడలేని సూకరాలూ ఇప్పటి వాళ్ళకే. ఏమిటో నెయ్యేసికుంటే వళ్ళొచ్చేస్తుందని, నేతి చుక్క వేసికోరు. మా ఇంట్లో, నేనూ, మా మననవళ్ళూ, మనవరాళ్ళూ తప్పించి ఎవ్వరూ నెయ్యి వేసికోరు. అదేమి చిత్రమో, ఇంట్లో వాళ్ళందరినీ చూసి, మా ఇంటావిడ కూడా మానేసింది!
అసలు నెయ్యి వేసికోకుండా అన్నం ఏమిటండీ, ఊహించుకోడానికే బాగో లేదు. ఉన్నన్నాళ్ళూ హాయిగా కావలిసినదేదో తినక, ఎందుకొచ్చిన గొడవా? బయటి తిళ్ళు మానేస్తే, ఏ ఒళ్ళూ రాదు. మనం వదల్లేము మరి! అయినా సుఖపడే యోగం లేనప్పుడు ఎవరెన్ని చెప్తే లాభం?

   ఆ పెద్దావిణ్ని, యాంకరమ్మాయి అడిగింది-తాతయ్యగారు శ్రీరామచంద్రుడా, శ్రీకృష్ణుడా అని. దానికావిడ చెప్పిన సమాధానం- రెండూనూ(ఇంట్లోనే) అని! ఇంట్లో అధికారం ఎవరిదీ అన్నదానికి సమాధానం,’ అక్కడ అధికారం ఎవరిదీ అని కాదూ, వాళ్ళడిగినవి ఇచ్చేస్తూ, కావలిసినొచ్చినప్పుడు లాక్కుంటూనూ ఉండాలి’ అప్పుడే బాగుండేది అని. ఏదో మన ఇంట్లో ఉండే వాళ్ళు మాట్లాడినట్లనిపించింది. అప్పుడప్పుడు ఇలాటి కార్యక్రమాలూ వస్తూంటాయన్నమాట !

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–సరదా సరదాగా వర్షంలో ఓ ఔటింగ్……

   క్రిందటివారం రామాయణం .. గొడవ సుఖాంతమైన తరువాత, మళ్ళీ సత్సంబంధాలు పునరుధ్ధరించుకోవాలిగా మరి. పొనీ మాకు దగ్గరలో ఉన్న ఓ హొటల్ కి వెళ్దామా అంటే, వద్దులెండీ అంటుంది. పోనీ అదేదో అమితాబ్ సినిమా ” బుఢ్ఢా హోగా తేరా బాప్..” సినిమాకి వెళ్దామా అంటే, ” ఛత్ ఇంట్లో ఉన్నవాడొకడు చాలకనా, ఊళ్ళో వాళ్ళని చూడడం..” అంటూ నా ఉత్సాహం మీద నీళ్ళు కుమ్మరించేసింది! ఇంకేమి చేయాలీ అని ఆలోచిస్తూంటే, నిన్న మా ముంబై ఏజన్సీ ఆవిడ ఫోను చేసి, పూణె లో ఓ Restaurant ఇవాల్యుఏషన్ ఉందీ చేస్తావా అని అడిగారు. పైగా ఇద్దరు లంచ్ కానీ డిన్నర్ కానీ తీసికోవాలీ, ఓ వెయ్యి రూపాయలదాకా బిల్లు రిఎంబర్స్ చేస్తామూ అన్నారు! వాహ్వ్ ! ఇంతకంటే, మంచి అవకాశం ఎక్కడినుంచొస్తుందండి బాబూ నాకు? సరే ఇదీ బాగానే ఉందీ అనుకుని రైఠో అని చెప్పేశాను. ఓ గంటలో మెయిల్ వచ్చేసింది!

   ఇదివరకు ఇలాటివి వచ్చినప్పుడు, మా కోడలుని తీసికెళ్ళేవాడిని, కారణం పెద్ద పెద్ద Restaurant లలో, ఒక్కడినీ వెళ్ళిన మొహం కాదు కాబట్టీ. ఈ మధ్యన, పిల్లలతో అక్కడకీ,ఇక్కడకీ వెళ్ళడం వల్ల, కొద్దిగా కాన్ఫిడెన్స్ రావడం ప్రారంభం అయింది! అయినా అంత ప్రాణం మీదకొస్తే, మా ఇంటావిడ ఎలాగూ ఉంది, తనమీదకు తోసేస్తే సరీ! పైగా ప్రస్తుతం firefighting కార్యక్రమం ( “రామాయణానికి” ప్రాయశ్చిత్తం!) లో ఉన్నాను కాబట్టి, మా కోడలుకి ఫోను చేయకుండా, ఇంటావిడనే తీసికెళ్ళాలని నిశ్చయించేసికున్నాను! అదీ ఈ కథ పూర్వాపరం.

   ముహూర్తం చూసుకుని ఓ ఆటోలో బయలుదేరాము. హోరున వర్షం! ఎక్కడో కల్యాణీ నగర్ లో ఉంది ఆ Restaurant ( (Cream Centre,,Hotel CYPRESS). ఎప్పుడైనా వెళ్ళానా ఏమైనా? వాణ్ణీ వీణ్ణీ అడుక్కుంటూ, మొత్తానికి చేరాము.మేమొక్కళ్ళమే అనుకుంటాను ఆ టైములో,వెళ్ళీ వెళ్ళగానే ఒకడొచ్చేసి, రుమ్మాళ్ళూ వగైరా ఒళ్ళో వేసేసి వెళ్ళాడు. వాడేమైనా అడుగుతాడో, లేక నేనే చొరవ తీసికుని ‘క్యా హై ఖానేకా…” అని మన ఉడిపీ హోటళ్ళల్లో అడిగినట్లడగాలో తెలియదు. ఇన్నాళ్ళూ పిల్లలతో వెళ్ళడం వలన వీధిన పడకుండా, ఏదో లాక్కొచ్చేశాను! బయలుదేరేముందు, పేద్ద గొప్పగా, మా ఇంటావిడ నెట్ లో ఆ హొటల్ గురించి అన్నీ చదివింది, పోనీ ఆ సంగతేదో చెప్తే, నాకీ గొడవ తప్పేదిగా, అబ్బే ఆవిడకి ఆవిడా, ఆ సర్వర్ కి సర్వరూ నా ప్రాణం తీసేశారు!

   అదేదో మెనూ యొ ఏదో అంటారుట, ఓ రెండు పుస్తకాలు తెచ్చి నా మొహాన్న పడేశాడు. అసలు గొడవంతా ఇక్కడొచ్చేసింది. నాకొచ్చిన మెయిల్ లో, నా అదృష్టం కొద్దీ చెప్పారు, నేనేం ఆర్డరు చేయాలో- ఓ స్టార్టరూ, ఓ సూప్పూ, రెండు బెవరేజ్ లూ, రెండు మెయిన్ కోర్సులూ, ఓ డెజర్టూ ట.- స్టార్టరుకీ, ఎపిటైజరు కీ తేడా తెలియదు. ఏది ఆర్డరు చేస్తే ఏం గొడవో? నా ఈ అవస్థంతా, మాఇంటావిడకి నవ్వులాటగా ఉంది, ఇక్కడేమో నా తాడి తెగుతోంది. స్టార్టర్ అని ఉందికదా అని, అవేవో పనీర్ పకోడాలు, త్రాగడానికి,లస్సీ చెప్పేశాను.ఎప్పుడో ఓసారి మా ఇంటావిడ జ్ఞానబోధ చేసిందిలెండి, ఆ గ్లాసులోది ఒకేసారి గొంతుకలో పోసుకోకూడదుట, ఆరారగా, మనం తింటున్నంతసేపూ తాగాలిట! ఏమిటో గొడవ!

   ఈ కార్యక్రమం జరుగుతున్నంతసేపూ, ఏవేవో ఖబుర్లు చెప్పుకోవాలిట! ఇంతలో, ఆ పకోడాలేవో తినడం పూర్తవగానే, ఆ వెయిటర్ మళ్ళీ ప్రత్యక్షం- మెయిన్ కోర్స్ ఏమిటీ అని.ఆ పకోడాలు తినేటప్పటికే, భుక్తాయాసం వచ్చేసింది. పోనీ ఆ మిగిలినవేవో ( మెయిల్లో వ్రాసింది) ప్యాక్కు చేయించి తీసుకుపోదామా అనుకుంటే, బావుండదేమో అనో అనుమానం. ఆ మెనూ నిండా, ఏమిటేమిటో ఇచ్చాడు. ఏం తింటే ఏమౌతుందో అనో భయం. అటూ ఇటూ కాకుండా, ఓ ఆలూ పరాఠా, మా ఇంటావిడకి ఓ జీరా రైస్సూ చెప్పాను. ఓ ప్లేటులో అరడజను ముక్కలు చేసిన పరోఠా, ఇంకో దాంట్లో, ఓ సోలడుబీపన్నం, తెచ్చాడు. మామూలుగా హాయిగా నలుగురు తినొచ్చు! ఏమిటో మరీ వదల్లేమూ, అలాగని తినా లేమూ, ఎందుకొచ్చిన తిళ్ళూ? హాయిగా పప్పూ,కూరా,ఆవకాయా,పులుసూ వేసికుని ఇంట్లో తినకా? చివరాఖరికి డెజర్టోటి మిగిలిపోయింది. దాని సంగతి కూడా తేల్చేస్తే, బిల్లు కట్టేసి కొంపకు చేరొచ్చు. తెలుసున్న పేరు కదా అని “మలై కుల్ఫీ’ చెప్పాను.నాకు పళ్ళు లేవు కాబట్టి బాగానే ఉంది. మా ఇంటావిడకి మాత్రం… అడక్కండి...ఎప్పుడో మళ్ళీ రూట్ కెనాలింగ్ అని ఓ టెండరు పెడుతుంది !!

   మా ఇంటావిణ్ణే తీసికెళ్ళానూ అని “నిరూపించుకో” డానికి ఆ పైన పెట్టిన ఫొటోగ్రాఫిక్ ఫ్రూఫ్ !!

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– ఊళ్ళోవాడిని…..

   ఇంట్లో ఉండే వస్తువులనండి, మనుష్యులనండి, దేనికైనా సరే ఓ పధ్ధతి గా ఉంటేనే, నాలుక్కాలాలపాటుంటాయి. లేకపోతే. అడపా దడపా రిపేర్లకెళ్ళవలసొస్తూంటుంది. Agree ?
ఒప్పుకోకేం చేస్తారులెండి, ఉన్నమాటేగా? ఏదో నేను జ్ఞానబోధ చేసేస్తున్నానని అనుకోకుండా ఉంటే, ఒక్కమాట చెప్పండి, మీ ఇంట్లో ఉండే వస్తువులని, ఏడాదిలో ఎన్నిసార్లు రిపేరుకిస్తున్నారు? చేతిలో డబ్బులాడుతున్నాయి కదా అని, మహ అయితే, వస్తువు పాడైపోతే, దాన్ని exchange చేసేసి, కొత్తది కొనేసికోవడం. అంతేకానీ, మన పధ్ధతులు మార్చుకుంటే బావుంటుందేమో అని ఎవరూ ఆలోచించరు, పోనీ ఇంట్లో ఉన్న పెద్దవాళ్ళు చెప్పడానికి ప్రయత్నించినా, ‘ రోజూ ఉండే గోలే కదా…’ అని అసలు వాళ్ళ మాటే పట్టించుకోరు. మరి ఇలాగైతే, మీ పిల్లలు మీనుంచి ఏం నేర్చుకుంటారూ?

   ఇదేమిటిరా బాబూ ఈ నస, వీకెండు లో ఏదో తెలుగులో బ్లాగులు చదువుదామని, కూర్చుంటే ఈ గోలేమిటీ అనుకోకండి. ఈ విషయాలన్నీ మీ ఇంట్లో పెద్దవాళ్ళు ఎప్పటినుంచో చెబుతూ ఉంటారు. చెప్పానుగా ప్రతీ రోజూ ఒకే విషయం చెప్తే, మీకూ బోరు కొట్టేసి, ఏ వస్తువైనా బార్ బార్ పాడైనప్పుడు, ఓ గిల్టీ లుక్ తో, మీ ఇంట్లో ఉండే పెద్దాళ్ళవైపు చూస్తారు! కారణం, వాళ్ళు ఎప్పుడో చెప్పారు, నాయనా ఫలానా వస్తువు జాగ్రత్తగా వాడాలిరా, పనిమనుషుల చేతిలో పెట్టేయొద్దూ అని. మనం వింటేగా? ఓ మైక్రోవేవ్ తీసికోండి, హాండ్ గ్రైండరు తీసికోండి,ఓ ఫుడ్ ప్రాసెసర్ తీసికోండి. దాన్ని మనం ఉపయోగించినంతకాలమే శుభ్రంగా పనిచేస్తుంది,ఎందుకంటే దాని విలువ మనకి తెలుసును కనుక. ఏదో వంటావిడకి అన్ని కంఫర్ట్సూ ఇచ్చేద్దామని వాళ్ళచేతుల్లో పెడితే, మనంత జాగ్రత్తగా వాళ్ళెందుకు చూసుకుంటారూ? వాళ్ళ సొమ్మేమీ పోదు.డబ్బులున్నాయి కాబట్టి, వెంటనే రిపేరీకో, exchange కో ఇచ్చేస్తారు.కానీ టైముకి పనిచేయక, పనాగిపోయిందా లేదా?

   ఈరోజుల్లో పనిమనుషులూ, వంటావిళ్ళూ కూడా లగ్జరీస్ కి అలవాటు పడిపోయారు. ముందరే అడిగేస్తారు, మీ ఇంట్లో వాషింగ్ మెషీనుందా మళ్ళీ అదీ ఆటోమేటిక్కా, సెమీ ఆటోమేటిక్కా, గ్రైండరు, ఓవెన్ ఉందా, మామూలు టీ.వీ యా, LED యా, హోమ్ థియేటర్ ఉందా.“ఏదో ఆయనే ఉంటే ….” అన్న సామెతలాగ,అవన్నీ నీకిచ్చేమాటైతే నువ్వెందుకు తల్లీ? ఎందుకంటే ఇప్పుడు ఏ ఇంట్లో చూసినా ఇవి లేని కొంపలేదు. ” ఛత్.. మీ ఇంట్లో పనిచేయనూ..” అంటుందేమో అని భయం! బయటి దేశాల్లోనే నయం అని విన్నాను- నోరెత్తకుండా ఇంట్లో భార్యాభర్తలూ, ఇంటికొచ్చిన చుట్టాలూ చచ్చినట్లు ఎవరి పని వాళ్ళే చేసికుంటారు. ఇక్కడే అన్ని వేషాలూనూ!

   ఇక్కడి వాతావరణం వేరూ, ఇంట్లో పనిమనిషి లేదూ, నేనూ, మా ఆయనా కలిసే లాగించెస్తున్నామూ అని చెప్పుకోడానికి నామోషీ! బయటివాళ్ళేమనుకంటారో అని! వేషాలేం కాదూ, వాతావరణాలు ఎక్కడైనా ఓలాగే ఉంటున్నాయి ఆ గ్లోబల్ వార్మింగో ఏదో ధర్మమా అని, మనుషుల మనస్థత్వాల్లోనే తేడా! ఏదో బహానా. సంవత్సరాల తరబడి బయటి దేశాల్లో ఉండి, ఇక్కడకు వచ్చి సెటిల్ అయేవాళ్ళుకూడా, మొట్టమొదట పనిమనిషికోసం చూస్తారు! అందరూ అని కాదూ, చాలామంది. అన్నేళ్ళు శుభ్రంగా పనిచేసికున్నారే మరి ఇప్పుడేమొచ్చిందీ అంటే, ఉందిగా రెడీ ఆన్సరూ “Be a Roman while in Rome…” .

   ఈ విషయాలు అందరికీ తెలుసు. అంతగా తెలియకపోయినా, ఇంట్లో పెద్దాళ్ళు చెప్పి చెప్పి విసుగేసి, “పోనిద్దూ ఎవడి ఖర్మాన వాడే పోతాడూ..” అని వదిలేస్తారు. చిన్నప్పుడు మన ఇళ్ళల్లో పనిచేయడానికోరూ, వంట చేయడానికోరూ ఉండేవారు కదా, అప్పుడేమయిందీ, ఈ జ్ఞానబోధలన్నీ ఇప్పుడే వచ్చాయా, వినేవాళ్ళున్నారని చెప్పుకుంటూ పోవడమేనా అనీ అనుకోవచ్చు. మాస్టారూ ఆ రోజుల్లో ఇప్పటిలాగ ఒకళ్ళో ఇద్దరో పిల్లలు కాదు. ఇంటినిండా భర్ భర్ కే పిల్లలూ, వచ్చేపోయే చుట్టాల కీ చేసేసరికి, ఆ ఇంటీల్లాలుకి ఒళ్ళు మట్టం అయిపోయేది. అందుకోసం ఆ పనిమనుషులూ, వంటవాళ్ళూనూ. పైగా ఒక్కో ఇల్లూ ఓ అరడజను గదులూ, ముందరా వెనక్కాలా పెరడూ, ఇంటినిండా చెట్టూ చేమానూ.

   ఈ సోదంతా ఎందుకు వ్రాశానంటే, ఇంట్లో మీ పెద్దవాళ్ళు చెప్పినది వినే ఓపికా సహనం ఎలాగూ లేదు. కానీ అదే విషయాన్ని, ఊళ్ళోవాడెవడైనా చెప్తే మాత్రం ఆహా ఓహో అనుకుంటారు. అదిగో ఆ “ఊళ్ళోవాడిని” అన్నమాట నేను!

   ఇన్నీ చెప్పేరూ, మీ ఇంట్లో సంగతేమిటీ అని అడుగుతారు. మేము విడిగా ఉండే ఫ్లాట్ లో పనిమనిషిని పెట్టుకోలేదు! జస్ట్ ఫర్ ఇన్ఫర్మేషన్ !!…… డబ్బుల్లేక కాదు…

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– “గుడీ.. గుడీ.. ” గా ఉండడం కూడా ఈ రోజుల్లో తప్పే….

   గుడీ గుడీ అంటే, అతి మంచితనం తోనూ, అమాయకం గానూ, లౌక్యాలు తెలియకుండా ఉండడం, వగైరా అన్న మాట. ఉదాహరణకి నాలాటివాడు! జరిగింది జరిగినట్లుగా చెప్పడం కూడా తప్పేనా? మంచి వాళ్ళకు రోజులుకావండి బాబూ! అసలు నోట్లో నువ్వుగింజ నానదు. ఏం ఒరగబెడతారని, మీ అందరికీ చెప్పుకోవడం? నా టపాలు చదివి, ఏదో సానుభూతి చూపిస్తారనుకుంటే, ఒకళ్ళిద్దరు ప.గో.జి. వారు, పేర్లెందుకులెండి, ఏకంగా ఉపోషానికే కూర్చుంటామని బెదిరింపోటీ, అవునులెండి, ఎక్కడ చూసినా ఈరొజుల్లో దీక్షలూ, ఉపోషాలేగా! ఇంకోళ్ళేమో వాళ్ళ జిల్లా ఆడబడుచు కి ఏదో అన్యాయం జరిగిపోతోందని, ఏవేవో సి.బి.ఐ లూ, లై డిటెక్టర్లూ ,డి.ఎన్. ఏ లూ మాట్లాడ్డం. ఏదో ఎక్కడ చూసినా, ఎక్కడ చదివినా ఇవే గొడవలని, నాలాటి అమాయకులమీద విరుచుకుపడితే ఏం లాభం? నా ” నిజాయితీ” మీద అచలిత విశ్వాసం ఉన్న పాఠకులు ( ఈ పైన చెప్పిన ఇద్దరికంటే ఎక్కువే లెండి!), నాకు సింపతీ వోటు వేశారు. అందుకే అనుకుంటూంటాను, గుడీ గుడీ ఎప్పటికో అప్పటికి మంచిదే అని!

   పైగోలంతా వదిలేయండి! ఒక్కొక్కప్పుడు అనిపిస్తూంటుంది, ఈ రోజుల్లో చాలామంది, కొద్దిగా ఎక్కువ ” అతిమంచితనం” చూపిస్తున్నారేమో అని. అప్పుడప్పుడు అపాత్రదానం అనిపిస్తుంది. మనవైపు చూస్తూంటాము, ప్రతీవారికీ స్వంత ఇళ్ళుండవు కదా, ఏ ఉద్యోగరీత్యానో, బదిలీలు అయినప్పుడు, వెళ్ళిన ప్రతీ చోటా ఓ ఇల్లు కొనుక్కోలెరుకదా, అందుకోసం, ఆఫీసు కి , పిల్లల స్కూలుకీ దగ్గరగా ఉండే చోట అద్దెకు దిగుతారు. ఆ ఇంటి యజమాని, ఇంకో ఊళ్ళోనో, లేక అదే ఊళ్ళో, దూరంగానో ఉంటే ఫరవా లేదు. అలా కాకుండా, అదే బిల్డింగులోనే ఉన్నాడంటే కష్టమే. అద్దెకిచ్చాడుకదా అని సర్వహక్కులూ మనమీద వచ్చేశాయనుకుంటాడు.

   రిటైరయి ఉంటాడేమో, ప్రొద్దుటే లేచిపోవడం, పేపరు వాడు వచ్చేటైముకి, దారిలో కాసేసి, ఆ పేపరు కాస్తా తీసేసికోడమూనూ. దాని బిల్లు మనం కడుతూంటాము.వాళ్ళింటికి ఎవరైనా చుట్టాలొస్తే, ఓ టైమూ పాడూ లేకుండా, ఆ జనాలందరినీ తీసికొచ్చి, వాడిల్లు అదేనండి, ప్రస్తుతం బక్కప్రాణి అద్దెకుంటున్న పోర్షన్ చూపించుకోడమూనూ. ఇప్పుడైతే పరవా లేదు, ఇదివరకటి రోజుల్లో, విడిగా ఎలెట్రీ మీటర్లు లేని రోజుల్లో మెయిన్ స్విచ్ కూడా కట్టేసేవారు. ఇప్పుడు మరీ అంత అన్యాయం కాదూ.

   ఏ కూరల కొట్టుకైనా వెళ్ళినప్పుడు, ధర ఎంతో అడగడానికి మొహమ్మాటమేమిటండి బాబూ? వాడేమైనా ఊరికే ఇస్తున్నాడా? ఏదో ఫలానా అంటాడు, వీళ్ళేమో నోరుమూసుకుని వాడడిగినంతా చేతుల్లో పెడతారు. అదే కాదు,చిల్లరడగడానికి మొహమ్మాటం-“keep the change”-అనేయడం. అదేదో మంచితనం అని మురిసిపోవడం. వాళ్ళెవరో తినేస్తున్నారో,వీళ్లెవరికో బ్లాక్ మనీ ఉందో అని, ఛాన్స్ దొరికినప్పుడల్లా బాబా రాందేవ్, అన్నా హజారేలకి తమ సోకాల్డ్ సపోర్టు చెప్తున్నారే, మరి, మనకి ప్రతీ రోజూ జరిగే ఇలాటివాటిని పట్టించుకోడానికెందుకు అంత సిగ్గూ? కూర్ల కొట్టువాడూ, ఇంకోపేపరువాడూ చేసేది ఈ కోవలోకి రాదా? ఆ రాజకీయనాయకులూ ఒకప్పుడు, ఇలా కూరలు అమ్ముకుని పైకి వచ్చినవారే.అది మర్చిపోతున్నారు అందరూ.

   ప్రతీ దానికీ పైస పైస చూసుకోమని కాదు నేను చెప్పేది, ఉన్న విషయం మొహమ్మాటం లేకుండా చెప్పేయమని అంతే. అలా చెప్పనంతకాలం, మనమేదో మంచివాళ్ళమయిపోవడం లేదు. అవతలివాడికి తెలుసు, మొహం మీద వీడేమీ అనడూ అని.జీవితాంతం exploit చేస్తూనే ఉంటాడు. మనం వెర్రి భ్రమలోనే ఉంటాం.అందుకే అంటారు, దేనికైనా ఓ లిమిట్ ఉండాలీ అని. ఇదివరకటి రోజులకీ ఇప్పటికీ ఉండే తేడా అల్లా, చేతిలో ఆడే డబ్బులు. ఉన్నదాంట్లోనే సంసారం లాగించాలి కనుక, చచ్చినట్లు ప్రతీదీ, ఆచి తూచి కొనుక్కునేవారు. మరి ఇప్పుడో, ప్రభుత్వోద్యోగులనుంచీ, ప్రెవేట్ సెక్టార్ లో పని చేస్తున్న వారిదాకా జేబులో ఘల ఘల మంటూ డబ్బులే డబ్బులూ మరి. పోన్లెద్దూ… అనే ఓ భావం. దానితో ఆ గుడీ..గుడీ… గా ఉండాలనే కీర్తికండూతీనూ..

%d bloggers like this: