బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– ఆ మూడుగంటలూ బాగానే ఉంటుంది…


   ఏదో మంచి విషయాలు విన్నంతసేపూ కర్ణానందంగానే ఉంటాయి.కానీ ఆ తరవాత  అదోరకమైన వైరాగ్యంలోకి వెళ్ళిపోతాము.. దీన్నే కొంతమంది  feelgood  వైరాగ్యం అంటూంటారు.వైరాగ్యం మాట వినగానే, పురిటి వైరాగ్యం, శ్మశాన వైరాగ్యం విన్నాము కానీ, మధ్యలో కొత్తగా ఈ  feel good  వైరాగ్యం ఏమిటీ అనుకుంటున్నారా? అదేమరి, కాలంతోపాటు మనమూ మారాలంటారుగా, ఎవడో ఒకడు ఉపయోగిస్తేనేకదా, కొత్త కొత్త పదాలు వచ్చేదీ?  ఆ చివాట్లేవో నేనే  భరించేస్తే గొడవుండదు. వైరాగ్యం తెలుసూ, కానీ feel good (  अच्छा लग्ता है ) కి కూడా ఓ వైరాగ్యం లాటిదుంటుందా అనకండి…. ఉంటుంది..ఆ వైరాగ్యం.. ఓ చాగంటి వారి ప్రవచనం విన్నప్పుడో, ఓ స్వాములోరి ఆధ్యాత్మిక ప్రసంగం విన్నప్పుడో, కాదూ కూడదంటే ఓ సందేశాత్మక సినిమా చూసినప్పుడో వచ్చే ఓ  By- product  లాటిది…. విన్నంతసేపూ, చూసినంతసేపూ అనుకుంటాము.. .. ఇలాకాదు… రేపణ్ణుంచీ మనంకూడా గురువుగారు చెప్పినట్టు మారిపోవాలి..ఎంత బావుంటుందోకదా… జీవితం బాగుచేసికోడానికి ఇలా ఉండాలా, ఇన్నాళ్ళూ తెలియనే తెలియదూ.. అంత సుళువా, గురువుగారు  అరటిపండు ఒలిచి చేతిలో పెట్టినట్టు అద్భుతంగా చెప్పేశారో… ఇన్నాళ్ళూ ఎవరూ చెప్పనేలేదూ… అనుకోవడం. చెప్పకేం, ఇంట్లో పెద్దవారు చెప్పడంలేదూ? ఏదో ఇంటిమొక్క వైద్యానికి పనికిరాదన్నట్టు, వాళ్ళ మాటలు వింటే ఎప్పుడో బాగుపడేవాళ్ళం. అది లేకేకదా..  Religeous Discourse లూ,  Art of Living  లూనూ.. ఎక్కడైనా ప్రకటన  కళ్ళబడ్డం తరవాయి, శ్రధ్ధగా వెళ్ళి వినడం. అక్కడున్నంతసేపూ  ,  పైన చెప్పినట్టు  మనసులో తీర్మానించేసికోవడం… మర్నాటినుండీ మళ్ళీ మామూలే.. ఎక్కడున్న గొంగళీ అక్కడే.

 పాపం మన చలన చిత్ర నిర్మాతలకి కూడా అప్పుడప్పుడు, మంచి సినిమాలు తీయాలనుకుంటూంటారు. కానీ పరిస్థితుల ప్రభావం అనండి, లేదా సూపర్ మాఫియాల ఒత్తిడనండి, కాలానుగుణంగా ఏవో  అర్ధంపర్ధం లేని డిష్యుం..డిష్యుం.. సినిమాలు మనమీదకి ఓ వారంరోజుల పాటు వదులుతారు. ఆ  so called superstars  ల అభిమానసంఘాలూ,   తెలుగునాట వాడవాడలా స్వంతం చేసికున్న థియేటర్లూ, వాటికి సాయం అమ్ముడుపడిపోయిన టీవీ చానెళ్ళ ధర్మమా అని, ఆ దిక్కుమాలిన సినిమాలు , so called  ” అఖండ విజయాలూ ” ,   Record Collections  జాబితాలో చేరిపోతాయి… నిజమే కాబోలనుకుంటాము.

కానీ అప్పుడప్పుడు,  totally unexpected  రీతిలో, మనసుకి ఉల్లాసం కలిగించే చిత్రాలూ వస్తాయి. కానీ దురదృష్టవశాత్తూ అవి క్షణిక సుఖాలు మాత్రమే. చూసినంతసేపూ చాలా బావుంటాయి.. సహజసిధ్ధంగా అందరివీ సున్నితమైన మనసులే.. అందుకేనేమో సినిమా చూస్తున్నంతసేపూ, రుమాలుతో కళ్ళు తుడుచుకోవడమే. గొంతుక లోంచి మాటరాదు.. ఇంటర్వెల్ లో  popo corn , pepsi  లుకూడా త్యాగం చేసేసి ఆ  సినిమాలో మమేకమైపోతారు.

ఉదాహరణకి నిన్న టీవీ లో ” శతమానం భవతి ” సినిమా చూశాము. ఆ సినిమా, నేను పైనచెప్పిన కోవలోకే వస్తుంది. ఇదే theme  తో ఇదివరక్కూడా చాలా సినిమాలే వచ్చాయి. ఎవరి పధ్ధతి వారిదీ. సినిమా చూస్తున్నంతసేపూ అనిపిస్తుంది.. ” అవును కదూ..” అని. ప్రస్తుతం జరుగుతూన్న విషయాలే వాళ్ళు చూపించినవి… చాలామంది జీవితాల్లో జరుగుతున్నవే.. ప్రతీవాడికీ తెలుసు తాము చేస్తున్నదేదో… అలాగని ఈ సినిమా కానీ, అదే genre  లో వచ్చిన మిగతా సినిమాలు కానీ, చూసిన తరవాత జనాల్లో మార్పొచ్చిందా అంటే  Definetely  NO .  అనే చెప్పాలి… చూసి నలుగురితో చెప్పడానికి మాత్రమే.

 “సినిమా చాలా బావుందండీ.. ఈరొజుల్లో జరుగుతున్నదేదో కళ్ళక్కట్టినట్టు చూపించాడు.. ఆ ప్రకాశ్ రాజ్, జయసుధా ఎంత బాగా చేశారండీ.. ఆ కొత్తకుర్రాడైతే మరీనూ..   एक दं   Super.. blah..blah..blah..”   ఒక్కో డయలాగ్గూ మచ్చుతునకే అనుకోండి..” ఇలా రివ్యూలురాయడానికే ఉపయోగిస్తాయి. చెత్త సినిమాల్లో నూ, టీవీ సీరియళ్ళలోనూ వచ్చే  so called   punch dialogues  కీ,  కమీడియన్స్ వేసే వెకిలివేషాలకీ ఉన్న గుర్తింపు , ద్వందార్ధాలతో చెప్పే డయలాగ్గులకీ ఉన్న ప్రాపకం,  clean dialogues  కి ఉందంటే నమ్మనుగాకనమ్మను. నిన్నటి సినిమాలో కాలానుగుణంగా సందర్భానుకూలమైన   update  చేయబడిన  software  లాటి డయలాగ్గులతో , సున్నితమైన హాస్యంతో , ఆ మూడుగంటలూ  ( మధ్యలో వచ్చే  సీరియళ్ళ ప్రొమోల టైములో రిమోట్ ని  mute  చేసేస్తూ ) చాలా బావుంది. ముఖ్యంగా  so called super/ mega/power heroes  లేకపోవడం చాలా బావుంది.  

 ఇప్పుడు అసలు విషయంలోకి వస్తే… నూటికి తొంభైమంది సినిమాలో చూపించిన పరిస్థితిలో ఉన్నవారే.. సినిమా చూసి ఎంత బాగుపడతారంటారూ? పోనిద్దురూ.. అది సినిమా అండి బాబూ.. నిజజీవితంలో అంత idealistic  గా ఉండగలరేమిటీ.. మీకేం ఏమైనా చెప్తారూ… అనేవాళ్ళే ఎక్కువ.. నిజమే చెప్పడం సుళువే..కానీ ఆచరణలో పెట్టడం అంత సులభం కాదు. అలాగని అటువంటి feel good  సినిమాలే తీయకూడదా అంటే, అలా ఎలా కుదురుతుందీ? చూసిన లక్షలాదిమందిలో ఏ ఒక్కరిద్దరు మారగలిగినా చాలు. ఎక్కడికక్కడే మరి.. అప్పుడెప్పుడో ” వెలుగునీడలు ” సినిమాలోని శ్రీశ్రీ గారి  ” కల కానిదీ..” పాటవిని, ఆత్మహత్య మానుకున్నాడని విన్నాము.

 Anyway  ”  శతమానం భవతి ”  is a breeze of fresh air.  చూసిన ఆ మూడుగంటలే కాకుండా, ఆ తరవాత వైరాగ్యం లో పడకుండా ఉంటే చాలు…

సర్వేజనాసుఖినోభవంతూ…

Advertisements

4 Responses

  1. మీ బ్లాగ్ చదివిన తర్వాత నాకు కూడా ఆ సినిమా చూడాలనిపిస్తోంది.

    Like

  2. sir,
    ఆ సినిమా చూసి తెగ ఫీలైపాయింది రాత్రి. రింగ్ చేసి స్క్య్పే లో పిల్లల తోటి మాట్లాడి అప్పటి కి గని మాములు మనిషి కాలేదు మా ఆవిడ……… అది మా అనుభవమూ……………………..
    అ.వ. ramana

    Like

  3. మీ చివర పేరా చదవకుండా వ్యాఖ్య వ్రాసేసి ఉంటె మీతో చీవాట్లు తినేవాడిని. మంచి సినిమా, మీరెవ్యూ ఇంకా బావుంది. వైరాగ్యాల జాబితాలో చెప్పిన్నట్టు నేర్చుకొన్న మంచి మనని అంటిపెట్టుకొనేలా ప్రయత్నించటమే జీవితం కదా!

    Like

  4. రాధారావు గారూ,

    చూసేయండి మరి….

    రమణ గారూ,

    ” వైరాగ్యం ” లో మొదటి మెట్టు… ఫరవాలేదు…

    అన్యగామి గారూ,,

    మరీ చివరి పేరాలోనే కాదండీ, అంతకుముందు పేరాలోనే ప్రస్తావించాను. ..అయినా మిమ్మల్ని చివాట్లు వేసేటంత స్థాయి కాదండీ…. Thanks for the spirit…

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: