బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు

    చిన్నప్పుడు పెద్దవారి మాటలే వేదంగా ఉండేవికాబట్టి , వారు చెప్పేవే మనసులో హత్తుకుపోయేవి. ఓహో నిజమే కాబోసూ అనుకునేవారం. అలాగని మన తల్లితండ్రులు ఏవేవో చెప్పి మనల్ని నమ్మించేవారూ, ఇప్పుడిప్పుడే జ్ఞానోదయం కలిగిందనీ కాదు.నా ఉద్దేశ్యం ఏమిటంటే ఆరోజుల్లో ఇప్పుడున్నన్ని ప్రసారమాధ్యమాలూ ఉండేవి కావు. ఉన్నా మనకి అందుబాటులో ఉండేవీకావు. సదరు కారణాల ధర్మమా అని స్కూళ్ళలో గురువులు చెప్పినవీ, ఇంట్లో తల్లితండ్రులు చెప్పిన వాటిమీదే పెరిగి పెద్దయ్యాము.అప్పుడు acquire చేసికున్న so called విజ్ఞానంతో బ్రతుకుబండి లాగించేశాం.మన పిల్లలవరకూ, వాళ్ళూ మనమీదుండేగౌరవం అనండి, లేదా మన తల్లితండ్రులు అప్పటికింకా జీవించే ఉండడంవలనైతేనేమిటి, 80 ల దశకందాకా ప్రసారమాధ్యమాల కొరతవల్లనైతేనేమిటి,ఏదో మనం వీధినపడలేదు. అది తప్పని చెప్పడం నా ఉద్దేశ్యం ఎంతమాత్రమూ కాదు. అదే ఈ రోజుల్లో చూడండి, ఏదైనా ఒక విషయం చిన్నవారితో చెప్పాలని చూసినా, అసలు ముందుగా విననేవినరూ, అథవా మన అదృష్టం బాగుండీ, వారి “మూడ్” బాగుండీ, మనల్ని ఊరుకోపెట్టడానికి విన్నారే అనుకున్నా, మన “మూడ్” ఇరుకులో పెట్టడానికి , విన్నట్టే విని, “ఎందుకూ” అని దాన్ని మనమీదకు తిప్పికొడతారు. వాళ్ళడిగినదానికి సమాధానం చెప్పే సమర్ధతైతే మనకు లేనేలేదు. ఎందుకొచ్చిన గొడవా అని ఈ ” జ్ఞానబోధలు” అనే కార్యక్రమానికి స్వస్తి చెప్పేస్తాం.

    ఆ ప్రకారం పగలనకా, రాత్రనకా విని..విని..విని.. మనకూ కొన్ని అభిప్రాయాలు ఏర్పడిపోయాయి. అవి తప్పా కాదా అనే వివక్షత తెలిసికోడానికి కూడా ప్రయత్నించలేదు. మన చిన్నప్పుడంటే , స్వాతంత్రం కొత్తగా వచ్చినరోజులు. అంతకుముందు అంటే 1920, 30 దశకాల్లో పుట్టిన వారికి ఇప్పుడు జ్ఞాన్ కీ ఖోజ్ చేసే ఓపికాలేదూ, చేద్దామనుకున్నా ఈనాటి fast life లో వీరి గోల పట్టించుకునేవారూ లేరు. ఏదో వ్యక్తిగతంగా ఉండే ఉత్సాహం వలన , మొత్తానికి ఓ కంప్యూటరు ఉపయోగించుకోవడం నేర్చుకున్నాము. పోనీ అదైనా పూర్తిగా తెలుసునా అంటే అదీ లేదూ. ఏదో చదవడం, వ్రాయడం వచ్చుకాబట్టీ, పిల్లలకి మన సందేహాలు తీర్చే తీరిక లేకపోబట్టి, మనకి మనమే ఏదో తిప్పలుపడుతున్నాము. అదృష్టంకొద్దీ ఏ ఐటీ కంపెనీలోనూ పనిచేయాల్సిన అగత్యం లేదు కాబట్టి, చిన్నప్పుడు అవకాశాలు రాకా, పెళ్ళై సంసారభవబంధాల్లో చిక్కుకున్నతరువాత తీరిక లేకా, అథవా తీరికున్నా,స్తోమత లేకా, మొత్తానికి పుస్తకపఠనమనేది, అటకెక్కేసింది. ఉద్యోగబాధ్యతలనుండి విముక్తి దొరికిన తరువాత, పోనీ చిన్నప్పుడెప్పుడో విన్న పుస్తకాలు ఓమారు చూద్దామేమిటీ అనుకుని, తీరా పుస్తకాల కొట్లకి వెళ్తే, పాతపుస్తకాలైతే దొరకనే దొరకవూ, పోనీ దొరికినా వాటి ఖరీదు చుక్కల్లో ఉంటుంది. ఏదో ఈ అంతర్జాలమహిమ ధర్మమా అని, ఏనాడో “పేర్లు వినడానికే” పరిమితమయిపోయిన, కొన్ని అఛ్ఛోణీల్లాటి పుస్తకాలు దొరుకుతున్నాయి. ఆ మధ్యన కొన్ని లింకులు ఇచ్చాను. ఎవరికైనా ఆసక్తి ఉంటే చదువుతారేమో అని. ఎంతమంది ఉపయోగించుకున్నారో తెలియదు.

    ప్రస్తుతానికి వస్తే, చెప్పేనుగా చిన్నప్పుడు “విశాలాంధ్ర” అని వార్తాపత్రిక పేరైతే విన్నాము. ఏదో SSLC పరీక్షాఫలితాలకే , ఆ పేపరుతో మన చుట్టరికం. మిగిలిన పేపర్లకంటే ముందర “విశాలాంధ్ర” లో వచ్చేవి. విశాలాంధ్ర అంటే కమ్యూనిస్టువారి పేపరూ అనే వినేవాళ్ళం.పైగా కమ్యూనిస్టులగురించి మాట్టాడితే చాలు ఇంట్లో చావకొట్టేవారు.కారణాలూ తెలిసేవి కావు. దానితో జీవితమంతా, కమ్యూనిస్టులన్నా, వారి నాయకులు రాజేశ్వరరావుగారన్నా, నంబూద్రిపాదు గారన్నా అదో రకమైన indifference ఏర్పడిపోయింది. ఇప్పుడు ఆలోచిస్తే నవ్వూవస్తుంది, బాధా వేస్తుంది. ఇప్పుడున్న so called జాతీయనాయకులకంటే వారే ఎన్నో రెట్లు మెరుగు. ఓ మాటమీద నిలబడేవారు.ఏ topic తీసికున్నా ఒక in depth పరిశోధన చేసేవారు.అధికారపక్షానికి కూడా వారంటే ఒకవిధమైన గౌరవం ఉండేది. కమ్యూనిస్టు పార్టీలో దేశదేశాంతరాల్లో ఘనత వహించిన ఓ మహామనీషి శ్రీ పుచ్చలపల్లి సుందరయ్య గారు. పైన చెప్పినట్టు కమ్యూనిస్టులంటే ఉన్న ఒక prejudice వలన, ఆయనన్నా, ఆయనవ్రాసిన పుస్తకాలన్నా పేద్ద ఆసక్తి ఉండేది కాదు. పోనిద్దూ వామపక్ష సిధ్ధాంతాలగురించే కదా వ్రాసేదీ అనుకునేవాడిని. నెట్ లో ఇంకా ఎన్నో ఎన్నెన్నో ఆణిముత్యాల్లాటి పుస్తకాలు దొరుకుతూండగా, ఇప్పుడు పని కట్టుకుని ఈ పుచ్చలపల్లాయన ఎందుకూ అనుకునేవాడిని.

    కానీ స్నేహితుడు రెహమాన్ ధర్మమా అని, నా అభిప్రాయం ఎంత far from truత్తో తెలిసింది. శ్రీ సుందరయ్యగారు స్వయంగా వ్రాసినవే కాక, తాము సేకరించిన వివిధ తెలుగు ప్ర్ఖఖ్యాత రచయితల పుస్తకాలు కూడా digitalise చేసి ఈ లింకులో పొందుపరిచారు. ఒకసారి చూశారంటే, కొన్ని మంచిపుస్తకాలు చదివేమన్న అనుభూతి మిగులుతుంది.

    ఆంధ్రదేశానికి గర్వకారణమయిన శ్రీ కోడిరామ్మూర్తి గారి గురించి ఒకవ్యాసం దొరికింది(నా కోరిక మన్నించి, ఈ వ్యాసం వెదికి పట్టిన ఘనతంతా మా ఇంటావిడదే....).కోడి రామ్మూర్తి గారు

%d bloggers like this: