బాతాఖాని- లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– inhibitions 2


    కిందటి టపాలో కొన్ని inhibitions గురించి ప్రస్తావించానుగా, అసలు జీవితమంతా ఏదో ఒక inhibition తోటే వెళ్ళిపోతూంటుంది. వాటిల్లోంచి బయట పడాలంటే మళ్ళీ అదో inhibitioనూ , ఏమిటో అంతా గజిబిజిగా ఉంది కదూ. ఇప్పటి వాళ్ళకే హాయీ, ఏ గొడవా లేదు. పెద్దవాళ్ళేదో చెప్తే వినాలని inhibition ఉంటే కదా, దాంట్లోంచి బయటపడడమెలాగా అని బుఱ్ఱ పగలుకొట్టుకునేదీ, అసలు అలాటిదే లేనప్పుడు ఎంత హాయో కదూ? అందుకే ఈరొజుల్లో వాళ్ళని చూస్తూంటే నాకైతే చాలా envious గా ఉంటూంటుంది. ఈ మాత్రం తెలివితేటలు మనకెందుకు లేకపోయాయీ అని.

    ఏ విషయం తీసికోండి, తమకి convenient గా ఉన్నది మాత్రమే చేస్తారు, అవతలివాడు ఏమైనా అనుకుంటే అది వాడి ఖర్మ! కానీ, ఇళ్ళల్లో ఉండే ఈ పెద్దాళ్ళున్నారే ప్రతీ దానికీ నసే.పాపం వాళ్ళు మాత్రం ఏం చేస్తారూ, వాళ్ళ పెద్దాళ్ళు చెప్పినవే “వేదవాక్కు” గా భావించి, అలాగే ఉండాలి కాబోసూ, అని భావించేసి, వాళ్ళు పడ్డ పాట్లూ ( అలాటివి implement చేయడానికి), వాళ్ళ ‘నమ్మకాలూ” ఇంట్లోవాళ్ళ నెత్తిమీద రుద్దడానికి ప్రయత్నిస్తూంటారు, అవేమో, వీళ్ళకి నచ్చవూ, పోనీ ఏదో చెప్తున్నాడు కదా అని, ఒకటో అరో విన్నారా, అయిపోతుంది, ప్రతీ దాంట్లోనూ వేలెట్టేస్తారు.పైగా ఈ inhibitions అన్నవి ఇక్కడితో ఆగిపోవు, వాళ్ళ పిల్లలకి చెబ్దామని ప్రయత్నిస్తారు, అలా వంశపారంపర్యం కింద మారిపోతుంది.

   అందుకే, ఈ పెద్దాళ్ళే మారిపోతే అసలు గొడవే ఉండదుగా, వంశమూ లేదూ, పారంపర్యమూ లేదు.చెప్పానుగా తెల్లారి లేస్తే చాలు, ఇలా చెయ్యకూ, అలా చెయ్యకూ, ఫలానాది ఫలానాగానే చెయ్యాలీ అంటూ ఒకటే క్లాసులు.వీళ్ళ “బాధ” పడలేక వినేసేవారు. అయినా ఆ రోజుల్లో ఎదురు చెప్పేటంత ధైర్యం ఎక్కడేడిసిందీ? వినేయడంతో సరిపోతుందా మరి,వాటిని ఆచరించడం కూడా part of the deal . ఇలా ఆచరించి, ఆచరించి జీవితంలో ఓ భాగం అయిపోయాయి.మరి వాటిల్లోంచి బయటపడాలంటే కొద్దిగా టైము పడుతుంది కదా. ఈ time gap తోటే అసలు గొడవంతానూ. ఈ inhibitions అనేవి వ్యసనాల్లాటివి, ఓ సిగరెట్టు కాల్చడమో, ఓ పెగ్గేసికోడమో, కాదూ కూడదంటే ఓ “పాన్ మసాలా ” లాటిది వేసికోడమో, లేదా ఓ “కారా కిళ్ళీ’ లాటిది వేసికోడమో లాటిది.

    చిన్నప్పుడు ఎవడికైనా ఏ చెయ్యో కాలిందనుకోండి, చన్నీళ్ళు అసలు తగలకూడదూ, బొబ్బలెక్కిపోతాయీ అనేవారు.అలాటిది, ఈ రోజుల్లో ఏక్ దం ఉల్టా– చన్నీళ్ళే పోయాలిట. మనమేమైనా డాక్టర్లమా ఏమిటీ, ఈ మార్పులన్నీ తెలియడానికీ, మనకి చిన్నప్పుడు తెలిసిన ఆ limited knowledge తోటే ఇంట్లో ఖర్మకాలి ఎవరికైనా ఏ చెయ్యో, కాలో కాలితే ఓ సిరా బుడ్డి ఖాళీ చేసేవారం, అదే first aid అనుకునే వారం. తీరా డాక్టరుదగ్గరకు వెళ్తే, చివాటేస్తాడు, ఆమాత్రం తెలియదా చన్నీళ్ళు పోయాలనీ అని.

   ఎక్కడికైనా ప్రయాణం చేయాలంటే మంగళవారాలు ప్రయాణం చేయకూడదనేవారు మా అమ్మగారు. మరి ఈరోజుల్లో కుదురుతాయా అవన్నీనూ, పైగా ఇంతింత దూరాలు వెళ్ళడానికి ఆ weekly once train మంగళవారాలే ఉంటుంది. పైగా ఏ వారారంభంలోనో శలవు తీసికుని, వారం వర్జ్యం. చూస్తూ కూర్చోలేము కదా.ఇంక మడీ, తడీ ఆచారాలూ అయితే అడక్కండి.ఆ తడిబట్టతోనే వంటలు చేయడం, ఈరోజుల్లో అయితే అంతంత సేపు అలా తడిగుడ్డలతో ఉంటే, ఏ న్యుమోనియాయో వస్తుందీ, అంటారు.ఆరోజుల్లో మరి ఎవరికీ న్యుమోనియాలు వచ్చిన దాఖలాలే లేవే. అలాటివే ఆ “మూడురోజులూ” నూ. ఈ రోజుల్లోనూ చెసేవారు ఉన్నారనుకోండి, కానీ నూటికీ కోటికీనూ. ఏదో ఒక ఉద్దేశ్యంతోనే పెట్టారనుకోండీ అలాటివన్నీనూ, కానీ ఈ రోజుల్లో అలాటివన్నీ ఆచరించడం అంటే మాటలా మరి. ఎకడికక్కడే సరిపెట్టేసికోవాలి. అందుకే అంటారు, ఈ ఆచారాలూ అవీ, కాలమానపరిస్థుతుల బట్టే ఆచరించాలీ అని. ఆ రోజుల్లో జరిగేవి, ఇళ్ళూ అవీ కూడా అలాగే ఉండేవి.

    అలాగే “శకునాలు”-ఆ రోజుల్లో part and parcel of our daily life.ఎక్కడికెళ్ళాలన్నా శకునం చూస్తేనే కానీ కుదరదు. పరీక్షలకైతే ఆ “అమ్మ” గారే ఎదురొచ్చేసేవారు. ఎవరైనా తుమ్మితే కుదరదు. ఇప్పుడో ఏదో dust allergy తో ప్రతీవాడూ తుమ్మేవాడే. ఆ రోజుల్లో స్కూలుకి వెళ్ళె పిల్లలు ఆడైనా మొగైనా నుదుటిమీద బొట్టు లేకుండా ఉండేవారా? కానీ ఈ రోజుల్లో చిన్న పిల్లలమాట దేముడెరుగు, పెద్దాళ్ళకే దిక్కులేదు.నిన్న అదేదో Life is beautiful అనే ఓ తెలుగు సినిమా చూసే ‘దురదృష్టం’ కలిగింది. ఆయనెవరో శేఖర్ కమ్ముల గారి సినిమా ఇదీ, దానికి సాయం పేపర్లలోనూ, బ్లాగుల్లోనూ ఏమిటేమిటో పొగిడేశారూ, బావుంటుందేమో అని కూర్చున్నాను. దాంట్లో ఓ పిల్ల ఇంకో పిల్లతో అంటుంది, ” ఆ మొహం మీద ఆ బొట్టేమిటీ అసహ్యంగానూ..” అని.ప్రస్తుత పరిస్థితి అదాయే మరి.ఖర్మకాలి పెట్టుకోవలసివచ్చినా అవేవో మ్యాచింగు బొట్లు. అవన్నీ తప్పని కాదు నేననేది, మారారా లేదా, ఇళ్ళల్లో తల్లులుకూడా తమతమ inhibitions లోంచి బయట పడుతున్నారు.

    ఆ మధ్యన కష్టేఫలే శర్మ గారు ఓ టపా వ్రాశారు. వారి వియ్యంకుడు గారు స్వర్గస్థులైన సందర్భంలో. సరీగ్గా నాకూ అదే పరిస్థితి ఎదురయింది ఇక్కడ. మా అమ్మాయి మామగారు అక్టోబరు ఒకటిన స్వర్గస్థులయ్యారు. మనవైపైతే చెల్లుతుంది, వియ్యంకుడు పోతే వియ్యంకుడు వెళ్ళకూడదూ అని. కానీ ఇక్కడ అలా కుదరమంటే కుదురుతుందా?

    ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే కావలిసినన్నున్నాయి. మెల్లిమెల్లిగా బయటపడ్డానికి ప్రయత్నమైతే చేస్తున్నారు, కానీ టైముపడుతుంది మరి.

Advertisements

2 Responses

  1. నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలు

    Like

  2. డాక్టరుగారూ,

    ధన్యవాదాలు. మీరుకూడా అందుకోండి శుభాకాంక్షలు..

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: