బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు- so whaaaaat…?


.

    ఈవేళ్టి టపా చదివి అందరూ అనుకోవచ్చు–” అయితే ఏమిటిటా...” అని. అవునూ, వ్రాస్తున్నారూ, మూడు సంవత్సరాల నాలుగు నెలలయిందీ.. soooo what... ఊరికే సుత్తికొట్టకుండా, చెప్పాల్సిందేదో చెప్పేయండి. మా కింకో పనేమీ లేదనుకున్నారా, మీ గోల భరించడం తప్ప.. ఆమాత్రం మేమూ వ్రాయగలం..అందరూ వ్రాసేవాళ్ళే అయితే చదివేవాళ్ళుండొద్దా అనుకుని కానీ…లేకపోతేనా… మీరు వ్రాసేపాటివి మేమూ వ్రాయకలమూ…” అంటారా, fine.. no issue.. మరి అదే కదండీ ఈ టపా ఉద్దేశ్యమూనూ…

   మొదట్లో అంటే మూడేళ్ళ నాలుగు నెలల క్రితం రాజమండ్రీ లో, నాకు కంప్యూటరులో తెలుగులో వ్రాయడం నేర్చుకున్న కొత్తలో అన్నమాట, మనమేమిటీ, ఈ బ్లాగులేమిటీ, వ్రాయడమేమిటీ అనుకున్నాను. పోన్లెద్దూ, ఓసారి ప్రయత్నించి చూస్తే ఏం పోయిందీ అనుకున్నాను. మేము రాజమండ్రీలో ఉన్నప్పుడు, మా చుట్టం ఒకాయన వచ్చారు. అతనికి “జాతకాలు” చూడ్డం ఓ హాబీ. మా వాళ్ళందరూ చూపించుకుంటున్నారు. ఇంత వయస్సొచ్చిన తరువాత, నేను చూపించుకునేదేమిటిలే అనుకున్నాను. అయినా ఇప్పుడు జీవితంలో జరిగేవేమిటిలెద్దూ అనికూడా అనుకున్నాను. జీవితంలోమనం చేయాల్సిన పనులేవో పూర్తయినట్టే ( పిల్లల చదువులూ, పెళ్ళిళ్ళూ, పురుళ్ళూ…) ,ఇంకా చేసేదేమిటీ, హాయిగా ఇంటావిడ తో కబుర్లు చెప్పుకుంటూ, గోదావరి గట్టున ఉండిపోకా, అనికూడా అనుకున్నాను.ఆరోజుల్లో, రాజమండ్రీలో మాకు ముందర దొరికిన ఫ్లాట్ అప్పారావు వీధిలో. మేమేమో గోదావరి అందాలు ప్రతీరోజూ ఆస్వాదించాలని కదా అసలు ఇక్కడకు వచ్చిందీ, ఆ గోదావరి గట్టుకి వెళ్ళాలంటే ఓ పేద్ద ప్రోగ్రాం పెట్టుకోవాలాయే, రిక్షాలూ, బస్సులూ గోలానూ..ఎప్పుడో మనసు పడి వెళ్ళి, గోదావరి గట్టుకెళ్ళినా, తొమ్మిదయేసరికి తిరిగొచ్చేయాలి. లేకపోతే రిక్షాలు దొరికేవి కావు. ఏమిటో ఇంటి బాల్కనీలోకి వస్తే రోడ్డు తప్ప ఇంకేమీ కనిపించేది కాదు. ఈ మాత్రం ముచ్చటకి రాజమండ్రీ కూడా ఎందుకూ ఈ రోడ్లూ అవీ పూణే లో కూడా ఉన్నాయీ, అసలొచ్చింది గోదావరి గాలిని ఆస్వాదించాలని కదా, అనుకుని, మొత్తానికి గోదావరి గట్టు మీద, ఓ ఎపార్టుమెంటు పట్టేశాము. బాల్కనీ తలుపు తెరవగానే కనిపించేది ఆ ” గల గల గోదావరి”.

   మా ఇంటికి వచ్చిన చుట్టంతో అందరూ చూపించుకుంటూంటే, తను అడక్కుండానే ఓ మాటన్నాడు. మీకు త్వరలో , ఎన్నడూ ఊహించని గుర్తింపు వస్తుందీ,ప్రపంచంలో చాలా మంది మీ పేరు ప్రస్తావిస్తారూ.. అని ! వామ్మోయ్ ఇదెక్కడి గొడవరా బాబూ, ఈ వయస్సులో నాపేరు ప్రస్తావించవలసిన పనులు నేనేమి చేస్తానూ, పోనీ ఏమైనా చదువు వంటబట్టిందా అంటే అదీ లేదూ, పోనీ టాటా ల్లాగా, బిర్లాల్లా గ ఏమైనా philanthropy చేద్దామా అంటే, అంతంత ఆస్థిపాస్థులు లేవాయే, ఏదో ప్రభుత్వం వారిచ్చే పెన్షను మీద బతుకుతున్నవాడినీ, పోనీ అందచందాలున్నాయా అంటే శూన్యం !ఇంక ఏ రంగంలో నా పేరు ప్రస్తావించవలసిన అగత్యం వస్తుందీ అని ఆలోచిస్తే ఏమీ తట్టలేదు. One can either become popular or notorious పోనీ ఆ రెండోది ప్రయత్నిద్దామా అనికూడా అనిపించింది. హాయిగా మా ఇంటావిడ చేసే పనసపొట్టు కూరా, కందా బచ్చలి కూరా తిని గుట్టు చప్పుడు కాకుండా ఉందామంటే, ఈ పెద్దమనిషి లేనిపోని ” జాతకం” చెప్పి నా ప్రాణం తీశాడూ అనికూడా అనిపించింది.

    ఇంతట్లో మా అబ్బాయి నా Birthday gift గా ఇచ్చిన కంప్యూటరు లో “కెలుకుళ్ళు” ప్రారంభించి, తెలుగులో వ్రాయడం నేర్చుకున్నాను. చెప్పేనుగా అరవయ్యో ఏట వేవిళ్ళు అంటే ఇవే మరి ! యాధాలాపంగా నేను తెలుగులో వ్రాసిన ” కోతికొమ్మచ్చి” మీద వ్రాసిన అభిప్రాయం, స్వాతి పత్రికలో ప్రచురించడంతో,ఓ ఆలోచన వచ్చింది. నేను చెప్పే కాకమ్మ కథలు మా ఇంట్లో వాళ్ళు విని విని విసిగిపోయారు. నేను ఏదైనా మొదలెట్టడం తరవాయి, వాళ్ళే ఆ కథని పూర్తిచేసేవారు. పిల్లలయితే దూరంగా పూణె లో ఉండేవారు కాబట్టి బతికిపోయారు. పాపం మా ఇంటావిడకి తప్పలేదు ! నేను పెట్టే “హింస” భరించలేక, పోనీ తెలుగులో వ్రాయడం ఎలాగూ నేర్చుకున్నారూ, అవేవో వ్రాసేసి, అవేవో బ్లాగులుట వాటిల్లో రాసుకోవచ్చుగా, నాకూ “బాధ” తప్పుతుందీ, అని మొత్తానికి ఈ బ్లాగుప్రపంచంలోకి నెట్టేసింది. అలా సలహా ఇచ్చిన పాపానికి , నాక్కవలిసినవేవో చేసేదిలెండి !

    అదండి విషయం మిమ్మల్నందరినీ సుఖంగా బతకనీయడం ఎందుకూ అనుకుని, రోడ్డు మీద పడ్డాను. దానికి సాయం, నా టపాలు నచ్చడం ప్రారంభించాయి. ఎందుకు నచ్చుతున్నాయో ఆ భగవంతుడికే తెలియాలి! అప్పుడు తెలిసింది, అదంతా పాఠకుల సహృదయమూ అని ! మొదట్లో వచ్చినన్ని వ్యాఖ్యలు రాకపోయినా, చదివే వారి సంఖ్య మాత్రం పెరుగుతూ… పెరుగుతూ… పెరుగుతూ.. మొత్తానికి ఈవేళ రెండు లక్షలకి చేరుకుంది….

    అయితే ఏమిటిటా అని మాత్రం అడక్కండి. ఏ రంగం లోనైనా అవేవో landmarks అని ఉంటాయిట, నాకూ తెలియదూ, ఈమధ్యనే తెలిసింది. ఎంత చెట్టుకు అంత గాలీ…..అలాగ ఈ నా బ్లాగుప్రస్థానంలో చూపరుల సంఖ్య 2,00,000 కు చేరిందంటే నాకూ సంతోషమేగా! అదేదో మీతో పంచుకుందామనిన్నూ, నన్ను ఇన్నాళ్ళూ భరిస్తున్నందుకు ధన్యవాదాలు తెలుపుకుందామనిన్నూ ఈ టపా…

    ప్రొద్దుటే Dash Board చూస్తే 1,99,990 దాకా వచ్చింది. పోనీ ఆ మిగిలిన పది హిట్లూ వచ్చేస్తే, ఆ రెండో లక్ష హిట్టు capture చేసి, అదేదో టపాలో పెడదామని చూస్తే రాదే. పోనీ realty show లలో SMS లాగ, ఆ మిగిలిన పదీ నేనే చేసేస్తే పోలా అనుకోడానికీ లేదు. నేను చేసే ” నొక్కులు” లెఖ్ఖలోకి రావు. అందువలన మీకందరికీ విన్నవించేదేమిటయ్యా అంటే, ఈ రెండు లక్షల నొక్కులూ, మీ అందరి చలవే !!పొద్దుణ్ణించి ఓపిగ్గా కూర్చుంటే మొత్తానికి వచ్చేశాయండి. “పరమపదసోపానం” ఆటలో “పందెం” సరీగ్గా పడితేనే “పండినట్టు” ట. నేనేం చెయ్యనూ 1,99,999 తరువాత ఒకటి పడొచ్చుగా, అబ్బే 3 పడి, 200002 చివరకి ఆట పండాలేదూ, ఏమీ లేదూ…..

    A BIG.. BIG… THANK YOU .. ONE and ALL ....

Advertisements

10 Responses

  1. అందులో నావి నూటపదార్లేనా ఉండవా? 🙂

    Like

  2. Congratulations !!

    Like

  3. Congratulations

    Like

  4. రెండు లక్షలకి పెరిగిందనమాట! ఇలానే మరెన్నో లక్షలు కూడపెట్టాలని కోరుకుంటూ…. శుభాకాంక్షలు!

    Like

  5. అమ్మో రెండు లక్షలే. పండుగ జరుపుకోవాల్సిన సంబరమే. అభినందనలండీ.

    Like

  6. రెండులక్షల ఆరవ నొక్కు నొక్కిమరీ చెబుతున్నాను:
    మీ బ్లాగు ఇలానే లక్ష నొక్కుల వ్రతాలను నిర్విఘ్నంగా ప్రతి ఏడూ పూర్తిచేసుకోవాలని ఆశిస్తున్నాను. :))
    🙂

    Like

  7. Congratulations!

    Like

  8. వెన్ను తట్ట్లు రెండు ‘లకారాలు దాటినందుకు అభినందనలు.
    దేనికైన వయస్సు, వేళా రావాలి కదా!
    కంగ్రాట్స్ ఫర్ ఫాస్ట్ లాఖ్.

    Like

  9. @శర్మగారూ,

    ఇంకా ఎక్కువే ఉండొచ్చేమో…

    @సమీరా,

    థాంక్స్..

    @శ్రీలలిత గారూ,

    ధన్యవాదాలు…

    @రసజ్ఞా,

    కూడబెట్టాలంటే, మీ అందరి సహకారం ఉండాలి కదా…

    @జ్యోతిర్మయీ,

    థాంక్స్…

    @Snkr,

    అనే నా ఉద్దేశ్యమూనూ…

    @సుధాకర్,

    ధన్యవాదాలు…

    @డాక్టరుగారూ,

    థాంక్స్…

    Like

  10. మొదట్లో అంటే మూడేళ్ళ నాలుగు నెలల క్రితం రాజమండ్రీ లో, నాకు కంప్యూటరులో తెలుగులో వ్రాయడం నేర్చుకున్న కొత్తలో అన్నమాట, మనమేమిటీ, ఈ బ్లాగులేమిటీ, వ్రాయడమేమిటీ అనుకున్నాను. పోన్లెద్దూ, ఓసారి ప్రయత్నించి చూస్తే ఏం పోయిందీ అనుకున్నాను. మేము రాజమండ్రీలో ఉన్నప్పుడు, మా చుట్టం ఒకాయన వచ్చారు. అతనికి “జాతకాలు” చూడ్డం ఓ హాబీ. మా వాళ్ళందరూ చూపించుకుంటున్నారు. ఇంత వయస్సొచ్చిన తరువాత, నేను చూపించుకునేదేమిటిలే అనుకున్నాను. అయినా ఇప్పుడు జీవితంలో జరిగేవేమిటిలెద్దూ అనికూడా అనుకున్నాను. జీవితంలోమనం చేయాల్సిన పనులేవో పూర్తయినట్టే ( పిల్లల చదువులూ, పెళ్ళిళ్ళూ, పురుళ్ళూ…) ,ఇంకా చేసేదేమిటీ, హాయిగా ఇంటావిడ తో కబుర్లు చెప్పుకుంటూ, గోదావరి గట్టున ఉండిపోకా, అనికూడా అనుకున్నాను.ఆరోజుల్లో, రాజమండ్రీలో మాకు ముందర దొరికిన ఫ్లాట్ అప్పారావు వీధిలో. మేమేమో గోదావరి అందాలు ప్రతీరోజూ ఆస్వాదించాలని కదా అసలు ఇక్కడకు వచ్చిందీ, ఆ గోదావరి గట్టుకి వెళ్ళాలంటే ఓ పేద్ద ప్రోగ్రాం పెట్టుకోవాలాయే, రిక్షాలూ, బస్సులూ గోలానూ..ఎప్పుడో మనసు పడి వెళ్ళి, గోదావరి గట్టుకెళ్ళినా, తొమ్మిదయేసరికి తిరిగొచ్చేయాలి. లేకపోతే రిక్షాలు దొరికేవి కావు. ఏమిటో ఇంటి బాల్కనీలోకి వస్తే రోడ్డు తప్ప ఇంకేమీ కనిపించేది కాదు. ఈ మాత్రం ముచ్చటకి రాజమండ్రీ కూడా ఎందుకూ ఈ రోడ్లూ అవీ పూణే లో కూడా ఉన్నాయీ, అసలొచ్చింది గోదావరి గాలిని ఆస్వాదించాలని కదా, అనుకుని, మొత్తానికి గోదావరి గట్టు మీద, ఓ ఎపార్టుమెంటు పట్టేశాము. బాల్కనీ తలుపు తెరవగానే కనిపించేది ఆ ” గల గల గోదావరి”.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: