బాతాఖాని-లక్ష్మి ఫణి కబుర్లు–mind block-1

    ఇదేమిటీ ఈయన అదేదో సినిమాలో డయలాగ్గులాగ mind block అంటున్నాడూ అనుకోకండి.సినిమాలు వేరూ, నిజ జీవితాలు వేరూ. కొంతమందికి ఏదో ఒకదానిమీద అసలు ఆసక్తి అనేదే ఉండదు. పేద్ద పేద్ద కారణాలుండవు. ఎక్కడో ఎప్పుడో snap అయిపోయి, mind block చేసేసికుంటారు. తరువాత్తరువాత ఎన్ని అవకాశాలున్నా, అసలు దాని జోలికే పోరు. వీటన్నిటికీ ఓ rational explanation కూడా ఉండదు. మరీ నిలబెట్టి అడిగితే, “అవునండీ, నాకు ఇష్టం లేదు..” అనేస్తాడు. మరీ బలవంతపెడితే, ” అవునూ.. నాకిష్టం లేదు. ఇందులో మీకేమైనా నష్టమా..” అని మనం చివాట్లు కూడా తింటూండొచ్చు. అందువలన ఏ పెద్దమనిషైనా ఫలానా దానిమీద నాకంత interest లేదండీ, అంటే, మనం గౌరవంగా వదిలేసి, ఆ విషయం మళ్ళీ ఎత్తకుండా ఉంటే మన ఆరోగ్యానికి మంచిది, సంబంధబాంధవ్యాలు బావుంటాయి, సర్వేజనాసుఖినోభవంతూ…

    ఏదో ఫలానా వాటిమీద ఆసక్తిలేదంటే ఫరవాలేదు. ఉదాహరణకి నా సంగతే తీసికోండి. రోడ్డు మీద సైకిలు తొక్కమంటే భయం, air travel చేయమంటే భయం. లక్షలిచ్చినా ఛస్తే వీటి జోలికెళ్ళను. చాలామంది చెప్పేరు, అదేమిటండీ సైకిలు తొక్కడం రాకపోవడేమిటీ చిత్రం.. ఈరోజుల్లో పుట్టిన పిల్లాడు కూడా సైకిలుతోనో,బైక్కుతోనో పుడుతున్నాడూ, మీరు అసలు ఇన్నేళ్ళు ఎలా కాలక్షేపం చేశారూ ( సిగ్గులేదూ.. అనే అర్ధం వచ్చేటట్టు!), ఆ దిక్కుమాలిన బస్సులు పట్టుకు వెళ్ళేబదులు హాయిగా ఓ కారు నడుపుకుంటే మీకు టైమూ వేస్టవదూ, సుఖానికి సుఖం… etc..etc… ఏదో నాదారిన నన్ను పోనీకుండా, నా గొడవెందుకూ వీళ్ళకి? నేనేమైనా అందరినీ కారులో తీసికెళ్ళండీ అనేమైనా బతిమాలుతున్నానా. నాపాట్లేవో నేను పడుతున్నాను. మా ఇంటావిడనేమీ బస్సులెక్కించడం లేదుగా? అవునూ, పాపం తనకీ ఉంటుంది, స్వంత కారులో వెళ్తే ఎంత బావుంటుందో అని. ఏం చేస్తాం కొంతమంది చేసికున్న అదృష్టం. ..
ఇదిగో దీన్నే వితండ వాదనంటారు. ఏమైనా రెక్కలు కట్టుకుని గాల్లో ఎగరమన్నారా నన్నూ, ఏదో నా comfort ఆలోచించే కదూ ఈ సలహా.ఏమిటో నా భయాలు నావి. రోడ్లమీద కారుల్లో, బైక్కుల్లో వెళ్ళేవాళ్ళని చూసినప్పుడల్లా అనుకుంటూంటాను if only… అని. మళ్ళీ.. వామ్మోయ్ ఈ వయస్సులో ఏదైనా జరిగి, ఏ కాలో చెయ్యో విరిగి మంచం పడితే… అయ్యబాబోయ్… ఒద్దులెండి ఇలాగే లాగించేస్తే పోలే !!

    ఏదో అవతలివాళ్ళకి అసౌకర్యం కలక్కుండా, ఏదో విషయం మీద mind block లాటివుంటే ఫరవా లేదు, ఎవడి గొడవ వాడిది. కానీ దీనివలన అవతలివారి జీవితాలమీద ప్రభావం ఉంటే, కొద్దిగా ఆలోచించవలసిన విషయమే కదా.నేను ఉద్యోగం లో ఉండేటప్పుడు. మా colleague ఒకడుండేవాడు. అతనికి పెళ్ళి అంటే interest లేదని, బ్రహ్మచారిగానే ఉద్యోగం చేసి, నా కంటే ఓ రెండేళ్ళు ముందుగా రిటైరయ్యాడు. పెళ్ళి చేసుకోకుండా ఆజన్మబ్రహ్మచారిగా ఉండిపోవడానికి, ఎవరి కారణాలు వాళ్ళకుంటాయి. పెళ్ళైన ప్రతీవాడూ, వీళ్ళని చూసి ” అబ్బ ఎంత అదృష్టవంతుడో కదా.. ఈ బాదరబందీలేమీ లేవూ...” అనుకునేవాడే. అలాగని కారణాలూ అడగలేరు పెళ్ళెందుకు చేసికోలేదూ అని. మళ్ళీ వాడేమైనా తిక్క సమాధానం ఇస్తే అదో గొడవా. వీలైనంతవరకూ ఎవరూ తెలిసికోడానికి ప్రయత్నించేవారు కాదు. అసలు అతనికి పెళ్ళైతేనేమిటి, లేకపోతే ఏమిటి, నాకెందుకూ గొడవా అంటారేమో. అందుకే కదా ఈ టపా! ఈమధ్యన ఓరోజు సాయంత్రం, మా సొసైటీ కింద నుంచునుంటే, సడెన్ గా పలకరించాడు. ఏదో ఒకే సెక్షన్ లో పనిచేశామూ, నాతో ఏమీ గొడవలేవీ లేవూ, అనుకుని పలకరించాను. చాలారోజుల తరువాత కలిశామేమో, కబుర్లు మొదలెట్టాము, ఆ విషయమూ, ఈ విషయమూ మాట్టాడుకుంటూ సడెన్ గా, తన marital status లోకి దిగాడు.తనే మొదలెట్టాడు కదా అని, ధైర్యం చేసి అడిగాను మీరు బ్రహ్మచారి కదా అని. అంతే.. flood gates తెరిచేసికున్నాయి…అవునూ అందరూ అలాగే అనుకుంటారు, కానీ కాదూ. ఇదేమి గొడవరా బాబూ, pension papers ఇచ్చేటప్పుడు, family pension column లో bachelor అని వ్రాసినప్పుడు, head of section హోదాలో నేనూ ఓ సంతకం తగలేశానే, నా పెన్షనేమైనా ఆపేస్తారా ఇప్పుడూ అని భయ పడ్డాను. ఇదేమిటి ఇలా అంటున్నాడూ అనుకున్నాను.

    అదో పేద్ద ఘనకార్యం లా, “నేను పెళ్ళంటే చేసికోలేదు కానీ, మన ఫాక్టరీలో చాలామందితో నాకు సంబంధాలుండేవీ, ఏదో కాలక్షేపం అయిపోతోంది కదా అని నేనూ, ఈ పెళ్ళి లంపటంలో దిగలేదూ…”. ఓరి వీడిల్లుబంగారంగానూ, ఇదన్నమాట అసలు వ్యవహారం అనుకున్నాను. ఇప్పుడేం వచ్చింది గొడవా ఏదో ఇన్నాళ్ళూ లాగించేసినట్టే లాగించేయ్, ఏమిటీ ఇప్పుడు పెళ్ళి చేసుకోవాలనుకుంటున్నావా, ఈ వయస్సులో ఇంకో ఆడమనిషిని ఎందుకు కష్టపెడతావూ, అని సలహా ఇస్తే, “ఇప్పుడు పెట్టేదేదీ లేదూ, నాకు ఓ కొడుక్కూడా ఉన్నాడు, వయస్సు 17 సంవత్సరాలు.. ” అని చల్లగా చెప్పాడు.ఆ పిల్లాడిని కాలేజీలో చేర్పించే వయస్సోటొచ్చింది. ఆ ఎప్లికేషన్ లో మరిప్రవర వ్రాయాలిగా, అందుకన్నమాట, సలహా నాకు తోచింది చెప్పాను. ముందుగా వెళ్ళి ఆ సంబంధమేదో legalise చేసి, వాళ్ళకి ఓ status తీసికుని రమ్మన్నాను. మేమసలు పెళ్ళే చేసికోలేదూ, ఇప్పుడు సర్టిఫికెట్లూ గోలా ఎక్కణ్ణించి తేవాలీ అన్నాడు.దానికేముందీ, ఓ ప్లీడరుని పట్టుకుని, ఓ affidavit తయారుచేసి, ఫలానా ఆవిడ నా భార్యా అని డిక్లేరు చేసేయ్. ఇంత ఈజీయా అన్నాడు.అంతేకాదు, వాళ్ళకి ఫామిలీ పెన్షన్ పరిధిలోకి కూడా తేవొచ్చు అనుకుంటానూ అని ఓ సలహా ఇచ్చేశాను!! దానికేం చేయాలీ అంటే, ముందుగా నీ పెళ్ళినీ, పుట్టిన ఆ కొడుకునీ legalise చెయ్యి, ఆ తరువాత చూడొచ్చు, అని చెప్పాను. అలా చెయ్యకపోతే, రేపు నువ్వెప్పుడో పోయిన తరువాత, వాళ్ళు రోడ్డుమీద పడతారూ, మీవాళ్ళెవరో నువ్వు దాచిపెట్టిందంతా ఎగరేసుకుపోతారూ, నిన్ను నమ్మి ఇన్నాళ్ళు నీతో ఉన్నందుకు, నీతో ఉంటున్నావిడకి ముందు న్యాయం చెయ్యీ అని చెప్పాను. మొదటి స్టేజ్ పూర్తిచేసినట్టున్నాడు, పలకరించాడు. ఇంకోళ్ళెవరో ఉండడంతో వివరాలు చెప్పలేదు. కానీ ముఖంలో ఓ relief కనిపించింది… చెప్పొచ్చేదేమిటంటే, ఈ mind block కి కావలిసినన్ని కారణాలుంటాయి. ఏదో కాలక్షేపం అయిపోతోందిలే.. అనుకునేవాళ్ళు కొందరు….

    నా air travel వ్యవహారం కూడా అలాటిదే. ఎలాగా ఈయనకి భయంకదా,వస్తాడా ఏమిటీ అనుకుని అని ప్రతీవాళ్ళూ left right centre ఫలానా చోటుకి రండీ అంటూ invite చేసేస్తున్నారు. ఎప్పుడో ముహూర్తం చూసుకుని వచ్చేస్తాను వదిలిపోతుంది…మహ అయితే ఆ ప్లేన్ లో కళ్ళు మూసుకుని కూర్చుంటాను. నా కళ్ళే కదా.. మీకేం నష్టం… అనొచ్చు…

బాతాఖాని- లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–శ్రీరమణ…

    ఈవేళ ప్రొద్దుట TV 9 లో వచ్చిన కార్యక్రమం ఎవరైనా మిస్ అయిఉంటే ఇక్కడ, ఇక్కడ, ఇక్కడా చూసి ఆనందించండి….

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–temptation…..

    ఈ భూమ్మీదున్న ప్రతీ మనిషిలోనూ ఉండేది ఈ temptation… దీన్నే మనలాటివాళ్ళల్లో ఉండేది “కకూర్తి” అని ముద్దుగా పిలుచుకుంటూంటాము. ఈ కక్కూర్తి అనేది ఓ తిండి విషయం లో అవొచ్చు, లేదా ఇంకేవిషయమైనా కూడా అవొచ్చు.దీనికి దాసుడవనివాడు ఈ భూప్రపంచంలో ఉంటాడనుకోను. ఏదో హిమాలయాల్లోనూ, గుహల్లోనూ తపస్సులు చేసికొనే పుణ్యపురుషులని వదిలేయండి. వారు వీటన్నిటికీ అతీతులు. పైగా వారిగురించి వ్రాసే అర్హత నాకు లేదు. ఇంక మిగిలినవాళ్ళంటారా, ఎక్కడో అక్కడ, ఏదో అప్పుడు, దేనికో దానికి కక్కూర్తి పడ్డవాళ్ళే. లేదని చెప్పే గుండె ధైర్యం ఎవరికీ ఉందనుకోను. May be అలా పడ్డవారి దృష్టిలో తాము చేసినది కక్కూర్తి అనుకోపోవచ్చు. ఆలోచించి చూస్తే at the end of the day అది కక్కూర్తిలోకే వస్తుంది. ఉదాహరణకి మనం ఏ కొట్టుకైనా వెళ్తామనుకోండి, సరుకులు కొన్న తరువాత, ఆ కొట్టు యజమాని, మనకి చిల్లర తిరిగిచ్చేటప్పుడు, ఎంతో కొంత ఎక్కువే ఇచ్చినా, ఏదో చూసుకోలేదని తప్పించుకుంటామే కానీ, ఎక్కువ ఇచ్చిన డబ్బులు తిరిగి ఇద్దామని మాత్రం ఆలోచించము.అలా వచ్చిన డబ్బులతో మనం ఏమీ భవనాలు కట్టలేము, ఆస్థులేమీ పెంచుకోలేము, అయినా సరే అదో temptation… ఇచ్చేదేమిటిలెద్దూ అనేసికుని జేబులో పడేసికుంటాము.

    కొంతమందుంటారు పెద్దపెద్ద షాపుల్లోకి వెళ్ళినప్పుడు చిన్న చిన్న వస్తువులు నొక్కేస్తూంటారు. దాన్ని kleptomania అంటారుట. అదో రోగంట ! పెద్దపెద్ద హొటళ్ళకెళ్ళి ఆ రూమ్ములో పెట్టే సబ్బులూ, స్టేషనరీ, అలాటివే ఇంకా మనకి ఉపయోగించే వస్తువులు మూట కట్టేసికోడం. పైగా ఏమైనా అంటే, రూమ్ముకి వేలకువేలు గుంజడం లేదేమిటీ అనడం. ఇంక హాస్పిటళ్ళలో ఎవరినైనా చేర్పించేమనుకోండి, ఓ కొల్లేరు చాంతాడంత లిస్టిస్తారు కొని తీసుకురమ్మని. ఏదో మన patient కే అవసరమైనవేమో అనుకుని తెచ్చిస్తాము. ఆ హాస్పిటల్ స్టాఫ్ వాటిల్లో సగం మాత్రమే వాడి,మిగిలినవి వాళ్ళ స్టాక్ లో పెట్టేసికుంటారు. దీన్ని కక్కూర్తనక ఇంకేమిటంటాము?

    ఈ మధ్యన అన్నవరం లో ప్రసాదాలు అమ్మే కౌంటర్ల దగ్గర రెండు మూడు రూపాయల చిల్లరైతే అసలు తిరిగే ఇవ్వడం లేదుట, రోజుకి వేలల్లో ఆదాయం ! ఎక్కడ చూడండి, కక్కూర్తే ! ఇంక పెద్ద పెద్ద కంపెనీలవాళ్ళైతే కోట్లల్లోనే టాక్సులు కట్టడం మానేసి, మహరాజుల్లా తిరుగుతూంటారు.రాజకీయనాయకుల సంగతి అడక్కండి.
కొంతమందికి పబ్లిసిటీ కి కక్కూర్తి. ఇంకొంతమందుంటారు, స్వంతంగా వ్రాయలేక plagarise చేసేసి కక్కూర్తి పడుతూంటారు .

    కొంతమందిని చూస్తూంటాము, ఎక్కడైనా బఫేలకి వెళ్ళినప్పుడు కూడా, అటూఇటూ చూసి, తరువాత ఇంటికెళ్ళి తినొచ్చులే అనుకుని జేబులో ఓ కారీ బాగ్ పెట్టుకుని దాంట్లో పడేసికునేవారిని . వరంగాంలో ఉన్నప్పుడు , మా క్లబ్ సెక్రెటరీ ఒకాయనుండేవాడు, వీకెండ్స్ లో పార్టీలయినప్పుడు, కేక్కులూ, బర్ఫీలూ రెండేసి ముక్కల కింద కట్ చేసి, వాటిల్లో సగం కొంపకి పట్టికెళ్ళిపోయేవాడు. ఇంకొంతమంది, ఏ exhibition కైనా వెళ్ళినప్పుడు, ప్రతీ తినుబండారాల స్టాళ్ళలోనూ, ఆ స్టాలువాడిచ్చే శాంపిళ్ళు తినేసి కడుపు నింపేసికోవడం, చివరకి ఊరగాయలు కూడా వదలరు ఈ పక్షులు !

    అంతదాకా ఎందుకూ, ఏ రిసెప్షన్కైనా వెళ్తే, మన పొట్టసంగతైనా చూసుకోకుండా, ఎడాపెడా లాగించేయడం.అక్కడికేదో ఎన్నో రోజులనుండి తిండి మొహమే చూడనట్టు, పైగా కొంతమంది సాయంత్రం డిన్నరంటే, పొద్దుణ్ణించీ కడుపు ఖాళీగా ఉంచేసికోడం!పీకల్దాకా తిని తిని ప్రాణం మీదకు తెచ్చేసికోడం.అసలంత కక్కూర్తెందుకో అర్ధం అవదు.

    ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే, ఎన్నెన్ని కక్కూర్తి లని list out చేయొచ్చో ! అసలు ఈ గొడవంతా ఎందుకు వ్రాస్తున్నానంటే, ఈవేళ ప్రొద్దుట బయటకి వెళ్దామని bus stop లో నుంచున్నాను. దగ్గరలోనే ఓ wine shop ఉంది. దానెదురుగుండా రోడ్డు మీద ఓ బాటిల్ ( క్వార్టరో ఏదో అంటారనుకుంటా) ముప్పావు వంతు “ద్రవం” తో నిండి పడుంది. ఇంతలో ఒకడొచ్చి, ఆ బాటిల్ మూత తెరిచి, వాసన చూసి,మళ్ళీ cap పెట్టేసి, అక్కడే పడేశాడు. అతన్ని అడిగా, అలా ఎందుకుచేశావూ అని, తనన్నాడూ, బాటిల్లో ఉన్నది మద్యం లాటిదే, కానీ దుర్వాసనొస్తోందీ అందుకు పడేశానూ అన్నాడు. అంటే బావుంటే లాగించేసేవాడన్నమాట! అలా ఎందుకు పడేశావూ, ఖాళీ చేసేసి పడేయ్, లేకపోతే ఇంకో తాగుబోతు చూసుకోకుండా తాగేసి ప్రాణం మీదకు తెచ్చుకుంటే కష్టం కదా అన్నాను. పాపం ఏ మూడ్ లో ఉన్నాడో, అందులోది పారపోసి బాటిల్ అక్కడే పడేశాడు.

    ఈమధ్యన ICICI Lombard వాళ్ళు చేసిన fraud గురించి ఓ వార్త వచ్చింది. అంతంత డబ్బులు వసూలు చేస్తారే అసలు వాళ్ళకంత కక్కూర్తెందుకండీ? ఈ వ్యవహారం బయట పెట్టిన వాణ్ణి ఉద్యోగం లోంచి పీకేశారనుకోండి. అది వేరే విషయం !

    సరదాగా ఈ కింది బొమ్మ చూడండి, ఈ రోజుల్లో పిల్లలు అంత superfast !!!!

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు

    ఏమిటో అప్పుడే వారం పైన అయిపోయింది టపా వ్రాసి. ఈ వారం రోజులూ ఎన్నో సార్లు ప్రయత్నించాను టపా వ్రాద్దామని, కుదిరితే కదా. ఎప్పుడు మొదలెట్టినా ఏవో జ్ఞాపకాల్లోకి వెళ్ళిపోయి, ”అయ్యో ఇంక తనని కలవలేము కదా..” అనే! ఏమిటో అంతలా ప్రభావితం చేసింది శంకర్ ఇంక మనమధ్య లేడనిపిస్తే. అసలు ఇలాటి అనుబంధాలు ఎందుకు చేస్తాడో ఆ భగవంతుడు అనిపిస్తుంది. పోనీ అలాగని మాకు అతనితో ఏమైనా ముఖపరిచయమా అంటే అదీ లేదు.

    ఇంక ఇదికాదు సంగతీ అనుకుని తను వ్రాశిన టపాలన్నీ చదవడం మొదలెట్టాను. ఏం టపాలండి బాబూ అవి. ఎన్నెన్ని విషయాలు మనతో పంచుకున్నాడో కదూ? తన దగ్గర ఉన్న ఖజానా ని అందరితోనూ పంచుకోడం లోనే ఉంది, అసలు గొప్పతనమంతా. ఏదో తమకి తెలిసినదేదో, తమదగ్గరే ఉంచుకునే మనస్థత్వం కల ఈరోజుల్లో, ఒక వ్యక్తి తన ఆనందాన్నీ, సంతోషాన్నీ అందరితోనూ పంచుకోవాలనుకున్నాడే అదండి అసలు విషయం శంకర్ ఇంతమందికి అభిమానపాత్రుడవడం. ఇలాటి సద్గుణాలే ఓ మనిషి వెళ్ళిపోయిన తరువాత కూడా అందరిలోనూ చిరంజీవి గా మిగిలిపోతాడు.Thats what Shankar was…is and would continue to be... ఇంతకంటే ఏమీ వ్రాయలేను.

    అసలు తనకి, ఎప్పుడూ కలవని మామీద అంత అభిమానం ఎలా పుట్టుకొచ్చిందా అని ఆలోచిస్తే తేలిందేమిటంటే, మా ఇద్దరికీ నచ్చినవి ఒక్కటే. అదేదో wavelenghth అంటారే అది match అయింది. బహుశా అదే మా ఇద్దరినీ అంతగా దగ్గర చేసిందేమో. మొన్నెప్పుడో online లో ఉండగా, హైదరాబాద్ నుండి ఓ మిత్రుడు, ” మీరు వ్రాసిన టపా స్వాతిగారు చదివారండీ, మీకు థాంక్స్ చెప్పమన్నారూ..” అనగానే, గుండె నీరైపోయింది. ఇందులో చేసిందేమిటమ్మా, అసలుబాధంతా పడేది తనే కదా. జీవితభాగస్వామిని పోగొట్టుకుని, తను పడే ఆవేదనని, మనం ఎవరైనా అడ్డుకోగలమా? స్వాతికి ఫోనుచేసి మాట్టాడుదామన్నా ఏం చెప్పాలో తెలియని helplessness. నేను వ్రాసిన టపాకి స్పందిస్తూ సింగపూర్ నుంచి ఒకరూ, బెంగళూరు నుండి ఒకరూ ఫోనులో మాట్టాడి, వారి వారి భావాలు పంచుకున్నారు.

    మొత్తానికి ఎలాగో ఇప్పటికి తేరుకోగలిగాను. ఇంక మళ్ళీ రొటీన్ లో పడాలి, కానీ అదిమాత్రం అనుకున్నంత సులభం కాదనుకోండి, అయినా ప్రయత్న లోపం ఉండకూడదుగా….

%d bloggers like this: