బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– “పాత” బొమ్మలకే ప్రాణం వస్తే….

   ఈరోజుల్లో ఎక్కడ చూసినా కలరే కలరు. అసలు Black & White గురించే మర్చిపోయారు. చాలామంది దగ్గర ఇప్పటికీ, ఎన్నో ఏళ్ళ క్రితం తీయించుకున్న ఫొటోలు ఉండే ఉంటాయి. ఆ రోజుల్లో ఫొటోలు తీసికోడానికి ఎంత కథా, ఎంత కమామీషూ ఉండేదో!! అసలు ఫొటోలకి దిగడమే ఓ పండగలాగుండేది. ఫొటోలకి దిగేముందర హడావిడీ, కుటుంబ సభ్యులందరూ కలవాలి, వాళ్ళల్లో ఇంటల్లుళ్ళకి ” అలకలు” రాకూడదూ, ఆడాళ్ళందరికీ ఏ “ఇబ్బందీ” ఉండకూడదూ, మరి అలాటిదేదైనా వచ్చిందో, వాళ్ళ “స్నానం” అయ్యేదాకా ఆగాలి, మొత్తానికి ఇవన్నీకలిసొచ్చి, ఓరోజేదో కుదుర్చుకునేవారుఫొటోలకి దిగడానికి. ఫొటో తీసే సమయానికి “సూరీడు” మేఘాల చాటుకి వెళ్ళిపోకూడదూ, అబ్బ ఎంత హడావిడండి బాబూ. ఆ ఫొటోలు తీసినవాడేమో, నాలుగైదు రోజులు పోయిన తరువాత కాపీలిచ్చేవాడు. వాటిని ఓ “అట్ట” మీద అంటించి మరీనూ. ఆ కార్యక్రమాల గురించి ఇదివరకెప్పుడో ఓ టపా, రెండు భాగాల్లో వ్రాశాను. ఇప్పటి తరానికి అసలు బ్లాక్ ఎండ్ వైట్ చూస్తేనే ఎలర్జీ. అందుకోసమే అనుకుంటా, మన పాత కళాఖండాల్ని కలరులోకి మార్చి మరీ చూస్తున్నారు. ఎన్ని చెప్పండి, ఒరిజినల్ లో ఉన్నది రంగు మార్చేస్తే అయిపోతుందా? రంగులు మార్చేవాటిని అదేదో ” ఊసరవెల్లి” అనో ఇంకోటేదో అంటారనుకుంటాను. పైగా ఈ “ఊసరవెల్లి” అన్న పదం, నెగెటివ్ అర్ధంలో వాడతారు ! ఎందుకొచ్చిన గొడవా, హాయిగా వాటి దారిన వాటిని ఉండనీయకా? అదేదో డాల్బీ సౌండో ఏదో అంటారు, పోనీ దాన్నేదో మార్చేసికుని, రంగులు మాత్రం వాటి దారిన వాటిని వదిలేస్తే బాగుంటుంది. అలాగే పాత సినిమా పాటల్ని, అదేదో ” రీమిక్స్” అని పేరు పెట్టి తగలేస్తున్నారు. ఎవరి వెర్రి వాళ్ళకి ఆనందం అనుకుంటాను.

ఎక్కడో మొదలెట్టి ఎక్కడకో వెళ్ళ్ళిపోయాను. బ్లాక్ ఎండ్ వైట్ ఫొటోల గురించి కదూ మొదలెట్టామూ, ఇప్పుడంటే అవేవో డిజిటల్ ఫ్రేములూ, ఇంకా ఏవేవో సాధనాలొచ్చాయిగానీ, ఆ రోజుల్లో ఇవన్నీ ఎక్కడ చూశామండి బాబూ? అందరిదగ్గరా కాకపోయినా, కొద్దిమంది దగ్గర “డబ్బా” కెమేరాలుండేవి. KODAK, AGFA లాటివి. ఎప్పుడో ఏ పిక్నిక్కులకి వెళ్ళినప్పుడో, పిల్లలు ఆడుకుంటున్నప్పుడో, అలా వివిధ స్టేజీల్లోనూ ఫొటోలు తీసుకోడం. ఆ ఫొటోలన్నిటికీ ప్రింట్లు తీసికోడం, వాటన్నిటినీ ఓ ఆల్బం లాటి దాంట్లో ఏ లైపిండో, జిగురుతోనో అంటించడం, తరువాత్తరువాత, ఈ అంటించడాలు మానేసి, సుతారం గా అవేవో అట్ట కార్నర్లు తయారుచేసి, వాటిలో దోపడం,తరువాత ప్లాస్టిక్ కవర్ లు ,ఒక్కోదానిలో రెండేసి ఫొటోలూ అలా వివిధ రకాలుగా, ఆ ఫొటోలకి ప్రాణం పోసేవారు. ఏ చుట్టాలొచ్చినప్పుడో వాళ్ళ మొహాన్న ఈ “ఆల్బం” లు పడేసి, పని చూసుకునేవారు. సంసార తాపత్రయాల్లో పడి, ఎక్కడో కబ్బోర్డ్ లో ఉండిపోయేవి. కాలక్రమేణా ఆ ” నలుపూ,తెలుపూ” ఫోటోలు, ఓ పాలిథీన్ కవర్లలోకి వచ్చేస్తాయి. ఒక్కసారైనా చూడడానికి సమయమూ ఉండదూ, మూడ్డూ ఉండదు. సావకాశం కూడా ఉండదు.

పిల్లల చదువులే చూసుకుంటారా, ఇళ్ళు కట్టడాలూ, పిల్లల పెళ్ళిళ్ళ గురించే ఆలోచిస్తారా? వీటి మధ్యలో పాత ఫొటోలు చూసుకుని సంతోషించే luxury కూడానా.అలాగని వాటిని ఎక్కడో పారేశారని కాదూ, పాపం ఆ ఫొటోలన్నీ “ముంగి” లా మూతి ముడుచుక్కూర్చుంటాయి poor memories !! అలాటి ఫొటోలకి అకస్మాత్తుగా ప్రాణం వచ్చేస్తుంది. ఎప్పుడూ,ఉద్యోగ సద్యోగాలు పూర్తిచేసికుని, పిల్లల్ని ఓ స్థాయి కి తెచ్చేసి, వాళ్ళ పెళ్ళిళ్ళూ, పురుళ్ళూ పూర్తిచేసి, సావకాశంగా కూర్చున్నప్పుడు. ఈ ప్రస్థానం పూర్తయి, వానప్రస్థం లోకి వచ్చినప్పుడు. ఈ లోపులో ఇంటాయనకి ఓ బొజ్జా, బట్టతలా, కాళ్ళనొప్పులూ వగైరా వగైరాలు వచ్చేస్తాయి. ఈ మధ్యకాలంలో భార్యమీద చిరాకులూ, పరాకులూ, వైరాగ్యాలూ, ఒకటేమిటి, అసలు ఈ పెళ్ళనేది ఎందుకు చేసికున్నమురా బాబూ అని అనుకునేదాకా!

అదిగో అక్కడే ఒక్కసారి పాత ఫొటోలు తీసి చూసుకోండి, You will be in cloud 9 !! మనల్ని నమ్ముకుని ముఫై ఏళ్ళ క్రితమో, నలభై ఏళ్ళ క్రితమో, మన వెనక్కాలే వచ్చేసిన ఇంటి ఇల్లాలు ఫొటో ఓసారి చూడండి. అర్రే తనుకూడా ఎంత అందంగా ఉండేదో, చెప్పాలంటే నాకంటే తనే బావుందేమో అనేలా అనిపించేస్తుంది. పైగా అదో రకమైన feeling of diffidence వచ్చేస్తుంది. అనుకుంటాముకానీ, అందం, నాజూకుతనం లో తనుమాత్రం ఎవరికి తక్కువా, పైగా ఆరోజుల్లో ఈ బ్యూటీ పార్లర్లూ, ఫేస్ ప్యాక్కులూ, ఫౌండేషన్లూ ఉండేవి కావు. అంతా సున్నిపిండీ, పసుపూ, కుంకుడుకాయల మహాత్మ్యం!Pure and original stuff. No artificiality. ఎక్కడైనా “బట్టతల” వచ్చిన స్త్రీలని చూశామా?మహ అయితే బారుగా ఉండే “జడ” , ఈరోజుల ఫ్యాషను “కొత్తిమిరి కట్ట” లోకి దిగుండొచ్చు.పైగా ఆ వచ్చిన మార్పులన్నీ కూడా మనవలనే. పిల్లల్ని కనాలి, అత్తమామల్ని చూసుకోవాలి, ఈ “మొగుడనబడే” వాడి వెధవ్వేషాలు భరించాలి, కానీ, ఆ మొహం లో కళలో ఎలాటి మార్పూ ఉండదు. మార్పనేది మన ( మొగుళ్ళ) ఆలోచనల్లోనే!!దిక్కుమాలిన సినిమాలూ, టీవీ లూ చూసి అసలు మన బెంచ్ మార్కే మారిపోయింది.

అలాటప్పుడే ఈ పాతఫొటోలు సీన్ లోకి వచ్చేస్తాయి. ఈ టపా చదివిన తరువాత, ఒక్కసారి ఈ ఇంట్లో ఉన్న నలుపూ తెలుపూ ఫొటోలు ఓసారి చూసుకోండి. నేను చెప్పింది ఎంత “అక్షరసత్యమో” తెలుస్తుంది. మన ఇంట్లో మొదటి బిడ్డ పుట్టినప్పుడు తీయించుకున్న ఫొటో, బిడ్డని వళ్ళో పడుక్కోబెట్టుకుని, కళ్ళల్లో ఆనందం ప్రకటిస్తూ… అసలు ఆ మూమెంట్స్ మళ్ళీ రమ్మంటే వస్తాయా? ఆ ఫొటోలు చూస్తూ, గడచిన నలభైఏళ్ళ జీవితమూ, ఓ సినిమా రీల్ లా మన కళ్ళముందర ప్రత్యక్షం అవుతుంది. మన వానప్రస్థానికి అదో టానిక్కు లాటిది. ఇదంతా ఇప్పటి వారికి చిత్రంగా కనిపించొచ్చు. మీరైనా సరే, అమ్మ ఒడిలో ఎలా ఉన్నారో, ఎంత అమాయకంగా ఉన్నారో, కాలక్రమేణా, ఎంత ” తెలివైన” వారిగా మారేరో analyse చేసికోవచ్చు.

ఏదో ఇలా nostalgia లోకి వెళ్ళి ప్రస్తుతం చూస్తూన్న, కలర్ యుగాన్ని, ఏదో కించపరుస్తున్నాననుకోకండి. దేని గొప్ప దానిదే. మీ ఇళ్ళల్లో ఉన్న నలుపూతెలుపూ ఫొటోలని, మిగిలిన వస్తువుల్లా, వదిలించేసికోకండి. వాటి దారిన వాటిని ఎక్కడో అక్కడ ఉండనీయండి. 20-25 years down the line ఎప్పుడో ఒకప్పుడు వాటిని చూస్తూ, మీ జీవితం హాయిగా గడిపెయొచ్చు. అప్పుడు తెలుస్తుంది “అరే పాపం ఆయనెవడో చెప్తూనే ఉన్నాడు” అని !

సర్వేజనా సుఖినోభవంతూ… Long live Black and White Photos… These sweet memories revitalize your dull moments…

%d bloggers like this: