బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– శ్రీరమణ గారి అవేదన…

    ప్రతీ ఆదివారం రాత్రి hmtv లో వస్తున్న “వందేళ్ళ తెలుగు కథకి వందనాలు” కార్యక్రమం లో నిన్న, శ్రీరమణ గారి “మిథునం” కథానిక మీద కార్యక్రమం వచ్చింది. ఆ సందర్భంలో శ్రీరమణ గారు తాను వ్రాసిన ” బంగారు మురుగు” ప్రస్తావిస్తూ, తనకు ఎక్కడినుంచో ఒకావిడ ఉత్తరం వ్రాశారని చెప్తూ, “బంగారు మురుగు” లో వ్రాసినట్టు, ఈ రోజుల్లో అమ్మమ్మలూ, నానమ్మలూ ఉండడం లేదనీ, ఆ ఉత్తరం వ్రాసినావిడ, తన అత్తగారికి, మనవణ్ణి చూడడం అసలు ఇష్టమే లేదనీ, అసలు వాడి గురించి పట్టించేకోరనీ వ్రాశారుట. దీనికి శ్రీరమణ గారు స్పందిస్తూ అన్నమాట చాలా బావుంది. అసలు ఈ తరం వారికి అమ్మమ్మ/నానమ్మ ల విలువలేమిటో తెలుసునా అని. అమ్మమ్మ/నానమ్మ ల ప్రేమా, అభిమానమూ ఆస్వాదించిన వారికే ఈ విషయాలు తెలుస్తాయి.ఇది అక్షరసత్యం. ఆయన ఇంకా మాటాడుతూ, తాను ఆస్వాదించిన క్షణాలనే, “మిథునం”, ” బంగారు మురుగు” కథలకి అక్షరరూపం గా మలిచానన్నారు. ఔనుకదూ, ఏదో పుస్తకాల్లో చదివితేనూ, ఎవరో చెప్తేనూ కాదు, స్వయంగా ఆస్వాదించినవారికే తెలుస్తాయి, వీటిలో ఉన్న ఆనందాలు ఏమిటో. ఆవిడెవరో వ్రాశారంటే వ్రాయరూ మరి. తన అత్తగారికి మనవడంటే అసలు పట్టించేకోరనీ వ్రాశారంటే, ఈవిడ ఆ అత్తగారికి అసలు ఆ ఆస్కారమే ఇచ్చారా లేదా అన్నది కూడా చూడాలిగా. నాణేనికి రెండు వైపులా చూడాలి. అత్తగారేదో చూడడంలేదని చెప్పడం, ఈతరం వారికి నచ్చొచ్చు. కారణం, ఈతరంలో అత్తమామలకి/ తల్లితండ్రులకీ పిల్లలదగ్గరనుంచి లభిస్తున్న సో కాల్డ్ ” ఆదరణ”. ఏదో పిల్లో పిల్లాడో పుట్టి, ఆ పసిపిల్లకి జ్ఞానం వచ్చేదాకానే, వీళ్ళ అవసరం. ఆకలేస్తే అడిగే స్టేజ్ వచ్చిందంటే, ఇక ఈ “ముసలి” వాళ్ళ అవసరం ఉండదు. అప్పటిదాకా, ఇంటికి వచ్చే Cook, Maid లతోపాటు వీళ్ళూనూ. ఆర్ధిక కెపాసిటీ ఉన్నవాళ్ళైతే విడిగా, ఓ పిల్లని పెట్టుకుంటారు. అలాటప్పుడు ఈ పేరెంట్స్ reduntant అయిపోతారు. ఏ కారణం చేతైనా అలా పెట్టుకోలేకపోయారో, ఈ నానమ్మలు/అమ్మమ్మలు తప్పనిసరి. బయటకు వెళ్ళేటప్పుడు ఎత్తుకోడానికి ఉండాలి. భార్యా భర్తా, అప్పటికే ఉన్న పెద్ద పిల్లో/పిల్లాడో కలిసి ఆడుకోవద్దూ మరి, అలాటప్పుడు, ఈ పసిపిల్లని చూడ్డానికోళ్ళుండొద్దూ? అందుకుపయోగిస్తారు ఈ గ్రాండ్ పేరెంట్స్.Buy one get one లాగ తాత ఫ్రీ అన్నమాట!

   ఇంకో విషయం, తల్లితండ్రులు ఎలా చెప్తే అలాగే నడుచుకుంటారు పిల్లలు, కనీసం పెళ్ళైదాకానైనా! వారి ప్రవర్తనే వీళ్లకి మార్గదర్శనం. ప్రవర్తన మాట దేముడెరుగు, ఈ పిల్లల ఎదురుగా, పెద్దవాళ్ళగురించి తేలికగా మాటాడినా, ఇంక ఆ పిల్లలకి అమ్మమ్మా/నానమ్మ లమీద గౌరవం, దగ్గరతనం రమ్మంటే ఎక్కడొస్తుందీ? గ్రామాల్లో ఇంకా ఆ అమ్మమ్మా/నానమ్మా మనవళ్ళ మధ్య ఆ ఆప్యాయతలూ అవీ ఉన్నాయి. నగరాల్లో ఉండే వారితోనే వస్తోంది చిక్కంతా. ఎక్కడో ఏదో మిస్ అవుతోంది. ఏ అమ్మమ్మా/నానమ్మా తన మనవల్నీ మనవరాళ్ళనీ దగ్గరకు తీసికోనని ఎప్పుడూ చెప్పరు. ఈ విషయం మీద అప్పుడెప్పుడో ఓ టపా కూడా వ్రాశాను.

    కొద్దిగా జ్ఞానం వచ్చినప్పటినుండీ జరిగేది తెలుసుగా, తన పిల్లలు తమకి ఎక్కడ దూరం అయిపోతారో అన్న insecure feeling ఒకటొచ్చేస్తుంది. దానితో క్రమక్రమంగా పిల్లలకీ, grand parents కీ మధ్య ఎడం ఎక్కువవుతూంటుంది. అప్పటిదాకా కలిసుండి ఏదో కారణం చేత విడివిడిగా ఉన్నారంటే, ఈ పిల్లల మీటింగులు స్కూల్లో గ్రాండ్ పేరెంట్స్ డే కీ, వీకెండ్స్ లో, జరిగే సోకాల్డ్ కర్టిసీ కాల్స్ కీనూ. వచ్చిన గొడవల్లా పిల్లలకీ, వారి తల్లితండ్రులకే కలవడం కుదరని ఈరొజుల్లో ఇంక “బంగారు మురుగులు” చూసే అదృష్టం ఎక్కడా?

%d bloggers like this: