బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– ఉన్నమాట చెప్పుకోకూడదుట….

   వామ్మోయ్ కడుపులో ఇంత దాచుకుందన్నమాట మా ఇంటావిడ ! ఏమిటో అమాయకురాలూ, చెప్పిందేదో చేసేయడం అనుకునేవాడిని. ఏదో బ్లాగులువ్రాయడం వచ్చేసింది కదా అని, అలా వ్రాసేయడమే? పెద్దా చిన్నా అంతరం ఉండొద్దూ? అసలు నా టపాలో , ఉన్నమాటేదో ఒప్పుకోవాలికదా అని “నా అస్థిత్వానికి మూల కారణం, మా ఇంటావిడే” అని వ్రాసుకున్నాను. నిజం చెప్పడం కూడా తప్పే అని, ఆవిడ వ్రాసిన టపా ధర్మమా అని తెలిసింది. ఔనులెండి, ఈ రోజుల్లో ఉన్నదున్నట్లు ఒప్పుకునేవాళ్ళే కనిపించడం లేదూ, ఏదో నూటికీ కోటికీ నాలాటివాడు తప్ప! అదికూడా తప్పంటే ఇంక నోరుమూసుక్కూర్చుంటాను.

   నేను పడే తిప్పలెవరితో చెప్పుకోనూ? పోనీ నా సింపతైజర్లెవరితోనైనా చెప్పుకుంటేనైనా కొద్దిగా ఉపశమనం పొందుదామూ అంటే ఈవిడేమో గయ్యిమంటుంది. ఈవేళ్టికీవేళ, అప్పుడెప్పుడో చెప్పిందిలెండి, ఆవిడకి బ్రాండెడ్ గోధుంపిండి బావుండడం లేదూ, గోధుమలు కొని, మర పట్టించి తీసుకురండీ అని. ఆవిడ చెప్పెయగానే చేసే అలవాటు లేదు నాకు, చూద్దాంలే అని ఊరుకుని, ఈవేళ బయటకి వెళ్ళే కార్యక్రమం ఏమీ లేకపోవడంతో, ఆ గోధుంపిండి కార్యక్రమానికి ఇవ్వాళ ముహూర్తం పెట్టాను. అబ్బాయేమో, తను ఎక్కడికో వెళ్ళాలిట, నవ్య స్కూలునుంచి వచ్చే బస్సు దిగినప్పుడు, తీసికోడానికి సాయంత్రం రమ్మన్నాడు. పోనీ ప్రొద్దుటే, మా అమ్మాయిదగ్గరకి వెళ్ళి, వాళ్ళమ్మ పెట్టిన నిమ్మకాయ పచ్చడి ఇచ్చేసొద్దామా అనుకుంటే, ఈవేళ చాలా బిజీ డాడీ, రేపు రండీ అని చెప్పేయడం తో, ఇంకే పనీ లేక గోధుంపిండి కార్యక్రమం పెట్టుకున్నాను.

   మేము సరుకులు తెచ్చుకునే కొట్లో వాడిని అడిగి, బాగుచేసిన గోధుమలు ఓ అయిదు కిలోలు, పక్కనే ఉందికదా కదా అని ఓ చక్కీ కి వెళ్ళాను. మళ్ళీ చక్కీ అంటే ఏమిటీ అని అడక్కండి, చక్కీ అనగా పిండిమర, (Flour mill). మరీ అంత ప్రొద్దుటే, నా ఒక్కడికోసం, వాడు ఆ మర ఎందుకు స్టార్ట్ చేస్తాడూ? ఓ ముగ్గురు నలుగురు గిరాకీలు వస్తేనే కానీ చేయనన్నాడు. అదేమిటో ప్రతీవాడికీ లోకువే నన్ను చూస్తే! ఏం చేస్తానూ, మళ్ళీ అక్కడకి వెళ్ళే ఓపిక లేక, అక్కడే చెతిలో ఓ పేపరు పుచ్చుకుని సెటిలయ్యాను, వచ్చేపోయేవాళ్ళని చూస్తూ, ఎవడి చేతులోనైనా ఓ సంచీ కానీ, స్టీల్ డబ్బాకానీ ఉందేమో, ఆ మరవాడు నాకు ముక్తి కల్పిస్తాడూ అని. అబ్బే, రావడం చాలామందే వచ్చారు, కానీ వాళ్ళందరూ, నిన్న గోధుమలిచ్చి, పిండి చేయించుకుని ఈవేళ కలెక్టు చేసికునే బాపతన్నమాట. ప్రపంచంలో అందరూ నాలాటివాళ్ళే ఉంటారా ఏమిటీ, పనీ పాటూ లేకుండా? ఎవరి పనులు వాళ్ళకుంటాయి.

   కొంచంసేపట్లో మొత్తానికి ఓ నాలుగు రెడీ అయ్యాయి, రెండు డబ్బాలూ, ఓ పేద్ద సంచీనూ. నాదేమో నాజూగ్గా ఆ గోధుమలకొట్టువాడిచ్చిన పాలిథిన్ సంచీ. అప్పుడు మొదలెట్టాడు ఆ మిల్లువాడు, ముందర ఓ సిగరెట్టు కాల్చుకున్నాడు. పోనీ దాన్ని కూడా ఓ నాలుగైదు దమ్ములు పీల్చేసి పడేయొచ్చుగా, అబ్బే, ఓ దమ్ములాగడం, పక్కనే పెట్టడం, ఓ చేత్తో, ఓ చీపురేసి అక్కడ ఉన్న గోధుంపిండి దుమ్మంతా తుడవడం. ఈ కార్యక్రమం పూర్తిచేసి, దేముడికో దండ వేసి అగరొత్తెలిగించడం. ఆ పనేదో, ఆ మాయదారి సిగరెట్టు వెలిగించే ముందర చేసికోవచ్చుగా. అలాటి టైములో ఆ మిల్లు దగ్గరుండడమంత మహాపాపం ఇంకోటుండదు. ఆ దుమ్మంతా మనమీదే! అందుకే కాబోలు, పిండి మరలదగ్గర, ఎవరూ వెయిట్ చేయరు, ఏదో నాలాటి అజ్ఞానులు తప్ప. నేను వేసికున్నదే నీలం రంగు చొక్కా, ఓ అరగంటసేపు ఆ చక్కీ దగ్గర నుల్చోడంతో, నేనూ నా అవతారం ఎలా అయిఉంటుందో ఊహించుకోండి. మొత్తానికి నా పని పూర్తిచేసి ఇచ్చాడండి. నాకెమైనా స్కూటరా, కారా, లేక బైక్కా ఏమిటీ, స్టైలిష్ గా డిక్కీలో పెట్టేసి తీసుకుపోడానికి, అలాగని ఆటోలో వెళ్ళే దూరమూ కాదూ, flyover కి ఈ మిల్లిక్కడా, మేముండే ఫ్లాటక్కడా. అదేదో దూరం అయితే ఆటో ఎక్కుతానని కాదూ, ఊరికే మాటవరసకి చెప్పే కబుర్లంతే !

   ఆ అయిదుకిలోల గోధుంపిండీ, close to the chest పట్టుకుని, షర్టు మరీ దుమ్ముకొట్టేయకుండా, నాకూ, ఆ ప్యాకెట్టుకీ మధ్యలో ఓ న్యూస్ పేపరడ్డేసికుని, మొత్తానికి కొంపచేరాను. అయిదుకిలొల ప్యాకెట్టు పట్టుకున్నప్పుడు, షర్టుకి ఆమాత్రం అంటుకోదా ఏమిటీ? పైగా ఆ మిల్లువాడిచే తుడవబడిన దుమ్మోటీ! నన్నూ నా అవతారాన్నీ చూసి , వెంటనే మా ఇంటావిడ, ఆ చొక్కా విప్పేసి వాషింగ్ మెషీన్ లో పడేయండి ముందరా అంది. పైగా, నా దువ్వెన్నేమైనా చూశారా అంటూ ఓ ఇన్వెస్టిగేషనోటి. నాకెందుకండి బాబూ ఆవిడ దువ్వెన్న? నాకున్నవా ఓ పదో పరకో వెంట్రుకలూ, వాటికో దువ్వెన్నోటా? నాకు తెలియదు మొర్రో అంటే వినదే, కాదు మీరే చూడండీ అంటూ, మంచం కిందా, టేబిల్ కిందా ఒంగుని చూడవలసివచ్చి, మొత్తానికి పట్టుకున్నాను.

   మధ్యమధ్యలో నామీద జోక్కులేస్తూంటుంది. ప్రొద్దుటే నేను లేచిన తరువాత, “పళ్ళుతోముకున్నారా కాఫీ తెస్తానూ..” అని. నా మొహానికి పళ్ళుకూడానా? ఏదో నన్నేడిపించాలనే దురుద్దేశ్యం కాపోతే మరేమిటీ? ఏమిటో వెళ్ళిపోతోంది……

%d bloggers like this: