బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–డెజిగ్నేషన్లు…..

   నేను ఉద్యోగంలో చేరినప్పుడు, మా ఫాక్టరీలు Ammunition Factory, High Explosives Factory రెండిటికీ కలిపి ఒకే జనరల్ మేనేజరుండేవారు.In fact, మాది ఒక స్వతంత్ర ఫాక్టరీ అయినా, ఒకే డిపార్ట్మెంటులోవి కాబట్టి రెండింటికీ ఒకే జి.ఎం. ఉండేవారు. కాలక్రమేణా, మా ఫాక్టరీకీ ఓ గుర్తింపు రావడంతో, మా పెద్దాయన్ని కూడా జి.ఎం. అని ప్రమోషన్ ఇచ్చారు. ఇప్పుడు నేను వ్రాసేది, వారి ప్రవర కాదు, ఆరోజుల్లో ప్రభుత్వవిభాగాల్లో, అధికారుల పదనామం (designation) ఎలా ఉండేదో చెప్పడానికి. ఆరోజుల్లో ఫాక్టరీ అంతటికీ ఓ మేనేజర్ అని ఉండేవారు, మహ అయితే ఇంకో ఇద్దరు. పే కమిషన్లొచ్చాయి, జీతాలకంటే, వీళ్ళ designation లు గ్లామరైజు చేసేద్దామని, ప్రతీ చోటా పుంఖానుపుంఖాలుగా, ఉన్న 39 ఫాక్టరీల్లోనూ, ఎక్కడ చూసినా మేనేజర్లే. అలా ప్రారంభించిన కార్యక్రమం, Additionla GMs దాకా వచ్చింది. మా డిపార్టుమెంటు హెడ్డుని Chairman అనేదాకా వచ్చింది. చెప్పొచ్చేదేమిటంటే, ఆ పొజిషన్ కి, ఆ వ్యక్తి, అన్నిరకాల పొజిషన్లలోనూ, వాటి ఆనుపాన్లూ, కష్టాలూ నష్టాలూ రూల్సూ, రెగ్యులేషన్లూ వగైరా వగైరా నేర్చుకున్న తరువాతే కదావచ్చిందీ

   ప్రభుత్వం వారు ప్రతీ పే కమీషను లోనూ, ఏదో డెజిగ్నేషన్ల పేర్లు మార్చేసినంతమాత్రాన, వారి అనుభవం, పనిచేసే సామర్ధ్యం పెరగాలని రూలేమీ లేదుగా. నేను 42 ఏళ్ళు పనిచేసినా, చివరి ఎనిమిదేళ్ళకి మాత్రమే ఓ గెజిటెడ్ ర్యాంకొచ్చింది, అదీ గ్రూప్ బి ! కారణాలనేకం. వాటిల్లోకి వెళ్ళి ఉపయోగం లేదు. ఇష్టం అయితే పనిచేయడం, లేదా ఇప్పటి వారిలాగ ఇంకో ఉద్యోగం చూసుకోడం. అంత ధైర్యమూ ఉండేదికాదు. డెజిగ్నేషన్ ఏమైతే మాత్రం, నేను పనిచేసే పధ్ధతి మీదా, నామీదా నా పైవారికి నమ్మకం ఉందా లేదా అనేదే విషయం. దానికెప్పుడూ సందేహం ఉండేది కాదు. మొదటి రెండేళ్ళూ తప్పించి, నలభై ఏళ్ళూ మహరాజులాగే బ్రతికాను. I enjoyed my job. నేను రిటైరయ్యేనాటికి మా ఫాక్టరీలో అంతా కలిపి నా “జాతి” ( గ్రూప్ బి) వాళ్ళు ఓ నలభై మందుండేవారు. మిగిలినవాళ్ళందరూ గ్రూప్ 3, గ్రూప్ 4. మాకో ప్రత్యేక గుర్తింపూ, గౌరవం, ఓ accountability ఉండేవి. పోనిద్దూ, చివరి రోజుల్లోనైనా గెజెటెడ్ ఆఫీసర్ అయ్యానూ అనే ఓ ego satisfaction ఉండేది! నెలకోసారి డ్యూటీ ఉండేది 24 గంటలు ఆర్డర్లీ ఆఫీసరని,ఫాక్టరీలో రాత్రిపూట ఏం జరిగినా బాధ్యత అంతా తనదే. దేనికైనా అతని డెసిషనే ఫైనల్! కావాలంటే, ఓ ప్రాసెస్ ఆపేయొచ్చు. అంటే సర్వాధికారాలూ తనవే! మళ్ళీ అదో ego satisfaction! మా క్యాంటీన్ లో మాకు ఓ రోజు విడిగా ఉండేది. ఆతావేతా చెప్పొచ్చేదేమిటంటే, దాని గ్లామర్ దానికుండేది!

   ఈ సోదంతా ఎందుకు వ్రాస్తున్నానంటే, మొన్నో రోజున చాలా రోజుల తరువాత, స్నేహితుల్ని కలుద్దామని ఫాక్టరీకి వెళ్తే, ఎక్కడ చూసినా ఈ గ్రూప్ బి గెజెటెడ్ ఆఫీసర్లే! అర్రే ఇంతమందికి ఒకేసారి ప్రమోషన్లొచ్చాయా అని ఆశ్చర్యపడ్డాను. అప్పుడు తెలిసింది, పదేళ్ళ సర్వీసున్న ప్రతీవాడినీ గ్రూప్ బి గెజెటెడ్ గా రిడెజిగ్నేట్ చేశారుట! వారిలో చాలామంది ఈ కొత్తగా వచ్చిన ” పదోన్నతి” లో ఉండే ఒత్తిళ్ళకి తట్టుకోలేకపోతున్నారు. నిజమేకదా, మామూలుగా ఓ పాతికేళ్ళకి రావలిసిన పొజిషన్ పదేళ్ళకే వచ్చేస్తే కష్టం కాదూ? ఓ అరటి పండు చూడండి, రంగు రావడానికి ఏవో కెమికల్స్ వాడి, “పండి” నట్లు మార్కెట్ లో అమ్ముతూంటారు. వాటికీ, సహజసిధ్ధంగా “పండి” న వాటికీ తేడాలేదు మరీ? అక్కడికేదో మేము ఏదో “ఉధ్ధరించేశామని” కాదు.విషయం వచ్చిందికాబట్టి వ్రాశాను. ఊరికే ప్రతీదీ మార్చుకుంటూ పోతే పన్లవుతాయా, వాళ్ళ రాతలు కూడా మార్చాలిగా!

   మా శాఖలే కాదు, పోలీసుశాఖలో మొత్తం రాష్ట్రానికి ఓ Inspector General ఉండేవారు, దాన్ని మళ్ళీ Director General అన్నారు. ఒక్కో రాష్ట్రానికీ ఓ డజనుమందిదాకా ఉంటారు. బాంకు వాళ్ళేమైనా తక్కువా, ప్రతీ బాంకుకీ ఓ పాతికో పరకో వైస్ ప్రెసిడెంట్లు ! ఊరికే డెజిగ్నేషన్లు మార్చేస్తే సరిపోతుందా? అదృష్టం ఏమిటంటే, ఇంకా ముఖ్యమంత్రికీ, ప్రధానమంత్రికీ ఈ Joint, Aditional, Vice అని చేర్చలేదు! ఎవరేమిటో తెలియక చచ్చేవాళ్ళం!

   ఇంక ఆర్మీ సంగతికొస్తే, మేజర్ జనరల్ అయినప్పటినుండీ ఆయన్ని జనరల్ సాబ్ అనే అంటారు! పోన్లెండి Field Marshal అని ఓ డజనుమందిని పెట్టలేదు! ఎక్కడికక్కడే!

   దేనికైనా ఓ వరసా వావీ ఉండాలి. Chief Justice అనేవారొక్కరే ఉంటేనే ఆ పదవికి ఓ గౌరవం ఉంటుంది. అంతేకానీ Deputy Chief Justice, Assistant Chief Justice, Additional Chief Justice అంటే ఉంటుందాండీ?. అక్కడికేదో నాకు రానిది ఇప్పుడు ప్రతీవారికీ వచ్చేస్తోందని ఈర్ష్య, అసూయలతో వ్రాసింది కాదు. ఒక “పదవి” ని డివాల్యూ చేస్తే, దాంట్లో వచ్చే కష్టనష్టాలగురించి. ఓ సింహాన్ని కానీ ఏనుగుని కానీ ఆ పేరుతోనే పిలవాలి. అంతే కానీ ఓ కుక్కనో, నక్కనో సింహం అంటే బావుంటుందా?

%d bloggers like this: