బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు


   రేపు బయలుదేరి, ఓ మూడు రోజుల కార్యక్రమం పెట్టారు అబ్బాయీ కోడలూనూ. ఇక్కడకి రెండు వందల కిలోమీటర్ల దూరం లో ఉందట. ప్రొద్దుటే బయలుదేరాలని షెడ్యూల్.

   ఈ కారణం వల్లనే, మా ఇంటావిడా, కోడలూ క్రిందటి శుక్రవారమే వరలక్ష్మి పూజ చేసేసికున్నారు.అమ్మాయి మాత్రం ఈవేళే చేసికుంది. ప్రొద్దుటే, ఎనిమిదింటికల్లా, పిల్లలు స్కూలుకీ, మా అల్లుడు ఆఫీసుకీ వెళ్ళే లోపలే, వాళ్ళ అమ్మలాగ తెల్లవారుఝామునే లేచి, తొమ్మిది పిండివంటలూ చేసి, పూజ చేసికొని, వాళ్ళని పంపించేసింది. తనేమో Wfh. అదేమిటో మా చిన్నప్పుడు ఈ రాఖీలూ, అవీ ఉండేవి కావు. ఒక్క ఆర్.ఎస్.ఎస్. వాళ్ళచేతినే చూసేవారం ! వాళ్ళే కట్టుకుంఅబ్బాయి
టారనుకునే వాళ్ళం! ఇప్పుడో, అబ్బాయి అమ్మాయికీ, ఓ మనవరాలు తన తమ్ముడికీ, ఇంకో మనవరాలు తన తమ్ముడికీ కట్టుకుంటారు. రేపు ఇక్కడ ఉండముకదా అని మాఅబ్బాయి కూడా, వాళ్ళక్కచే రాఖీ ఓ రోజుముందరే కట్టించేసికున్నాడు.God bless them all! ప్రొద్దుటే, అక్కడకి వెళ్ళి,తను చేసిన ప్రసాదాలు తొమ్మిదీ తినేసి, ఇదిగో భుక్తాయాసం తో టపా వ్రాద్దామని, మేముండే ఇంటికి వచ్చేశాను, మా ఇంటావిణ్ణి తన కూతురు దగ్గర వదిలేసి!

   మళ్ళీ ఈ నాలుగు రోజులూ టపా వ్రాయకపోతే ఏమిటో తోచదు. అందుకోసమే ఈ టపా. ఏమిటో ఓ వ్యసనమైపోయింది, ఈ బ్లాగు పోస్టింగ్! ఎప్పుడు బయటపడతానో తెలియదు.అసలు నేనెందుకు రాజమండ్రీ కాపరం పెట్టాలీ, పెట్టాము ఫో, నాకు విడిగా ఓ కంప్యూటరివ్వాలీ, పోనీ ఇచ్చాడు ఫో, నేను ఈ బ్లాగులు రాయడం ఎందుకు మొదలెట్టాలీ, మొదలెట్టాను ఫో, నా శ్రేయోభిలాషులు ఎంతో మంది, నన్ను ఉత్సాహపరచాలీ, ఏమిటో నాకు ఈ వయస్సులో ఈ తాపత్రయం ఏమిటో?

   అసలు ఈ తాపత్రయాలనే వాటినుంచి ఎవ్వరూ బయట పడలేరనుకుంటాను. ఎవరి తాపత్రయం వాళ్ళది. మా అగస్థ్య ని చూస్తే, వాడిగొడవ వాడిదీ.ఇంట్లో రిమోట్ చూస్తే చాలు, పట్టుకుని పారిపోతాడు. నా దగ్గర కెమేరా చూస్తే చాలు, ఇచ్చేదాకా పేచీ. రేపటి ప్రయాణం గురించి, ఏమేం తీసికెళ్ళాలో, అందరికీ ఏమేమి ఎప్పుడెప్పుడు అవసరం అవుతాయో ఏమిటో అని మా కోడలు రెండు రోజులనుండి సద్దుతోంది. తన తాపత్రయం తనదీ. మా నవ్యకైతే, అక్కడ స్విమ్మింగు చేయడానికి ఎన్ని సూట్లేసికోవాలో అని తాపత్రయం. ఇంక మా ఇంటావిడైతే, మేము వెళ్ళే చోటుగురించి, నెట్ లో చూసేసి, ఆ ప్రదేశాలు అన్నీ చూడగలనా లేదా అని తాపత్రయం.

   తిరిగి వచ్చిన తరువాత విశేషాలతో రాస్తాను. బైదవే, నవంబరు లో, మా అబ్బాయి భార్య,అమ్మగారి చెల్లెలి కూతురు ( సింప్లీ పుట్, మా కోడలి కజిన్), పెళ్ళిట, నవంబరులో.అన్నీ బాగుంటే నవంబరు లో ప్రోగ్రాం వేసికుంటున్నాము పిల్లలతో భాగ్యనగరానికి. మేము అక్కడనుంచి, ఓ సారి రాజమండ్రీ దాకా వెళ్ళి, ఓ పదీ పదిహేను రోజులు గడుపుదామని అనుకుంటున్నాము. చూద్దాం.మా ఇంటావిడ ఈ మధ్యనే రైల్వేవాళ్ళ లెఖ్ఖల్లో సీనియర్ సిటిజెన్ కన్సెషన్ కి కొత్తగా చేర్చిన వాళ్ళల్లో చేరుతోందిగా, ఆ ముచ్చటా తీర్చుకుందామని!
ఏమిటో నా తాపత్రయం నాదీ…..

   పాఠకులందరికీ రక్షాబంధన్, స్వాతంత్ర్య దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు….

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– BSNL వాళ్ళతో వచ్చిన తిప్పలు…

           మన ప్రభుత్వ అండర్ టేకింగ్స్ వాళ్ళకి, వాళ్ళమీద ఓ పేద్ద అభిప్రాయం ఉంది. ఈ కోవలోకే వస్తుంది మన BSNL . పూణె తిరిగి వచ్చినప్పుడు, ప్రతీసారీ సెల్ ఎందుకూ, ఏదో గొంతెత్తి అరుస్తున్నారు BSNL వాళ్ళూ అని, ఓ లాండ్ లైన్ కి ఎప్లై చేశాను. అదేం ఖర్మమో, నేను ఫ్లాట్ తీసికున్న ఇలాకాలో కొత్తగా లైన్లు లేవన్నారు. కావలిసిస్తే ప్రెవేట్ సర్వీసువాడి దగ్గరకు వెళ్ళమని ఓ ఉచిత సలహా కూడా ఇచ్చారు. నాకు ఈ మాత్రం చాలు, పేట్రేగి పోవడానికి, BSNL జనరల్ మెనేజర్ దగ్గరకు వెళ్ళి ఛడా మడా కోప్పడేశాను. ఆయన మొత్తానికి నన్నూరుకోబెట్టడానికి ఓ WLL నాకు ఎలాట్ చేశాడు. పోనీ అదేనా సరీగ్గా పనిచేస్తుందా, అబ్బే, మామూలుగా వైర్లతో ఉండేదే పని చేయనప్పుడు, ఈ WLL ఏదో ఉధ్ధరించేస్తుందనుకోవడం బుధ్ధితక్కువ!

     మేముండేది, ఈ ఏరియా టెలిఫోన్ ఎక్స్ఛేంజ్ పక్కన. దెయ్యంలా ఆ టెలిఫోను టవర్ పక్కనే తగలడింది. అయినా సరే సిగ్నల్ రాదు. మా instrument ని అటు తిప్పీ,ఇటుతిప్పీ,
పద్మాసనాలూ, శీర్షాసనాలూ, భరత నాట్యాలూ ఏం చేయండి, ఏమీ ఉపయోగం లేదు. పైగా సిగ్నల్ పట్టుకుంటుందని, కిటికీ తలుపులు తీసి ఉంచితే, దోమలూ. ఏ నెంబరైనా డయల్ చేస్తే, పాపం నెంబరు దొరుకుతుంది. మధ్యలో సడెన్ గా సిగ్నల్ పోతుంది. మన ఫోను కట్టూ. అవతలివాడికి మనం ఉన్నామో ఊడేమో తెలియదు! ఆ instrument మా అగస్థ్యకు ఆడుకోడానికి తప్ప ఇంకేమీ ఉపయోగం లేకుండా పోయింది.

     ఎలాగోలాగ మార్చేసి, వైర్లున్న లాండ్ లైను తీసికుంటే బావుంటుందేమో అంది మా ఇంటావిడ. సరే అని ముందర దానికి బిల్లు కట్టడం మానేశాను! ఎప్పుడో విసుగొచ్చి వాళ్ళే తీసేస్తారులే అని. వాళ్ళా ఊరుకునేది, ఆ మధ్యన ఓ రోజు నా సెల్ లో ఫోనొచ్చింది. మీ ఎరియర్స్ కట్టండీ అని. సరే ఇంటికి రా అన్నాను. మనమేమైనా రాజాలు, కన్మొయీలా ఏమిటీ,ఎగ్గొట్టడానికి? వాడెవడో వచ్చి, మొత్తానికి ఓ వెయ్యిరూపాయలు తీసికుని, ఓ రసీదు చేతిలో పెట్టి పోయాడు. నా ఫోను ఎప్పుడు వినిపిస్తుందిరా అంటే, ఇదిగో ఈవేళ సాయంత్రానికీ అన్నాడు. ఇప్పటికి ఏడు సాయంత్రాలు అయ్యాయి, ఎప్పుడు ట్రై చేసినా ( నా సెల్లులోంచి) out of service అనే వస్తోంది.

     ఇలా కాదని నిన్న మా ఇంటిపక్కనే ఉన్న ఎక్స్ఛేంజ్ కి వెళ్ళాను.అక్కడ కంప్యూటర్ లో అది నొక్కీ, ఇదినొక్కీ “నీ పేరు రణదివే యా” అంది. మా తల్లే, నన్ను ఫణిబాబూ అంటారూ, అన్నాను. కాదు నీపేరు ఇలా ఉందీ అనగానే, మహరాజశ్రీ టెలిఫోనువాళ్ళు నాకు పంపిన బిల్లు అందులో నాపేరూ చూపించాను. ఏదొ ఒబ్లైజు చేసినట్లు మొహం పెట్టి, గొడవేమిటీ అంది. ఇది తల్లీ విషయం, మీ కలెక్టింగ్ ఏజన్సీ వాడు డబ్బులు తీసికుని, పైగా చెక్కైతే రియలైజేషనూ పాడూ అంటారని, స్వచ్చమైన కొత్త రూపాయనోట్లు కూడా ఇచ్చానూ, ఓ రసీదిచ్చాడూ, అని చూపిస్తే, మళ్ళీ అదీ ఇదీ నొక్కి, అసలు నీపేరన ఆ డబ్బు క్రెడిట్టే అవలేదూ అంది. పైగా ఓ ఉచితసలహా కూడా ఇచ్చింది– పెద్ద ఎక్స్ఛేంజ్ కి వెళ్తే అన్నీ తెలుస్తాయీ, అని. చూడమ్మా, నేను ఎక్కడకీ వెళ్ళేది లేదు. నా దగ్గర డబ్బులు పుచ్చుకున్నవాడు మీ ఏజంటు. నాఫోను BSNL, నేనొచ్చింది మీ ఎక్స్ఛేంజికి, ఏం చేస్తావో నాకు తెలియదు, నా ఫోను పనిచేయించడం నీ డ్యూటీ. లేదంటావూ, ఈ విషయంలో ఎంతదూరానికైనా వెళ్ళడానికి నేను తయారు. అసలే తిక్కశంకరయ్యని. రేపటి న్యూస్ పెపర్లతో మొదలెడతాను, నాక్కావలిసినంత ఖాళీ సమయం ఉంది. నీ ఇష్టం అన్నాను. ఏమనుకుందో ఏమో, అక్కడా ఇక్కడా ఎవరెవరికో ఫోను చేసి, సాయంత్రానికల్లా వచ్చేస్తుందీ, లేకపోతే నాకు ఫోనుచెయ్యీ అంది.

     సాయంత్రం దాకా ఫోను రాలేకపోవడం వలన, ఈవిడకు ఫోను చేస్తే తేలిందేమిటంటే, నా ఖాతాలో ఇంకా రెండు వందలు కట్టాలని తేల్చేరు. రేపెళ్ళి కట్టేయండి, ఫోనొచ్చేస్తుందీ అంది. సరే అని ఈవేళ ప్రొద్దుటే వెళ్ళి ఆ బాలెన్స్ ఎమౌంటు కట్టి, ఎప్పుడు యాక్టివేట్ చెస్తారూ అంటే, మాకు తెలియదూ, అని ఓ ఫోన్నెంబరిచ్చి వాళ్ళని అడగమన్నారు. మళ్ళీ ఇదో వట్టమా, మీ ఫోనునుండే చేస్తానూ అని ఫోనుచేస్తే, మళ్ళీ అదే గోల! ప్రస్తుతానికి ఇంకా ఫోను లేదు. నేను వదల్ననుకోండి వీళ్ళని.

     అసలో విషయం అర్ధం అవదు- ఈ ఏజంట్లకి ఔట్ సోర్సింగ్ చేస్తారే, వీళ్ళమీద కంట్రోల్ ఉండదా? మన డబ్బులతో వాళ్ళు జల్సా చేస్తూంటే అడిగే వాడే లేడా? మరి స్కామ్ములు జరుగుతున్నాయీ అని ఏడిస్తే లాభం ఏమిటీ?

    నా టపా ఎలాగా చదువుతారు, పనిలో పనిగా, పైన బాక్స్ లో పెట్టేనే దాన్ని కూడా ఓసారి చదివేయండి. దానిమీద రెండుసార్లు నొక్కితే ఇంకో విండోలో ఓపెన్ అవుతుంది. శ్రీ పుచ్చా భార్గవ రామోజీ గారు టెలిఫోన్ల గురించి వ్రాసినది. మరీ ఆయనన్నట్లుగా, మామాశ్రీ ద్వారా వచ్చింది కాదూ, పైగా మా విషయంలో మా ఇంటావిడ ధర్మమే, దానికి సిగ్నల్ రావడానికి. నాలుగు దెబ్బలేసి, డైనింగ్ టేబిల్ మీద కుదేసింది!

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–అల్లుళ్ళ గురించి శ్రీ పుచ్చా వారి ఉవాచ….

నాకు ఈమధ్యన దొరికిన పుస్తకాల్లో, నిన్న శ్రీ పుచ్చా భార్గవ రామోజీ గారు వ్రాసిన కొన్ని ఆణిముత్యాలు వ్రాశాను. మరి పెద్దాయన్ని మర్చిపోతే ఎలాగ? శ్రీ పూర్ణానందం గారు
అల్లుళ్ళగురించి వ్రాసింది తెలిసికోవద్దూ?

    నవగ్రహాలూ కాక, సన్ ఇన్లాదశమ గ్రహం సుమా.ఆ నవగ్రహాలూ ఆకాశంలో సంచరిస్తూంటే, ఈ దశమగ్రహం ఉందే, ఇది సదా అత్తారింటి చుట్టూ తిరుగుతూ ఉంటుంది. ఈ గ్రహం తొలుత కన్యారాశిలోనూ,తదుపరి మిథునరాశిలోనూ,నిరంతరం కుంభరాశిలోనూ దృష్టి కలిగిఉంటుందయ్యా. దీనికి శాంతగుణం శూన్యం.ఇదొక వక్రగ్రహము, క్రూర గ్రహము, దీనిమూలంగా మామలకు యావజ్జీవితం వర్రీ,టెన్షనూ, ఇళ్ళూ భూములూ స్వాహా చేస్తుంది. పాపర్లను చేసి ఇన్సాల్వెన్సీ పిటిషన్ పెట్టిస్తుంది. హిరణ్యదానం దీనికి మహాప్రీతి.ఇంత డబ్బుదాహం ఈ గ్రహానికే. క్యాషే కాదు, వస్త్ర రూపం లో, వస్తురూపంలోనూ లైఫులాంగూ దోచుకుంటూనే ఉంటుంది. అల్లుడి కంటె శని, ఏల్నాటి శని బైఫార్ బెటర్. వాటికి ఏడో,పదునాల్గో సంవత్సరాల లిమిటేషన్ ఉంది, తరువాత కాలదోషం పడుతుంది. అల్లుడి పీడ పగవాడిక్కూడా వద్దు…” అని ఆ మామ ఆవేదనతో అన్నాడు.
ఇంక అల్లుళ్ళు ఎలా ఉండాలీ అనే విషయం మీద….

కొత్త అల్లుడంటే ఫెళఫెళలు,చెప్పుల కిర్రు,టెంపర్ కిర్రు.ఏమి జోరు? కొత్తలోనే ఆహ్వానాలు,కానుకలు,ఆషాఢ పట్టి, ఏడాదిలోపల తీసికెళ్ళడం, పెళ్ళికాగానే మూడు నిద్రలు, నవరాత్రిళ్ళు,సంక్రాంతి,సంవత్సరాది,అత్తారింట్లో ఏ అక్కర జరిగినా, ఎప్పుడు తోరణం కట్టినా, జామాతకు స్పెషల్ ఇన్విటేషన్.అతని రొట్టె విరిగి నేతిలో పడ్డట్టే.పాతపడినకొద్దీ, ఆట్టే పిలుపులూ ఉండవు, అధవా వెళ్ళినా గిట్టుబాటూ ఉండదు కనుక దీపం ఉండగానే చక్కబెట్టుకోవాలి.ఆట్టే బెట్టుపోయి తెగేదాకా లాగకూడదు. టాక్టు అవసరం. తొలిరోజులే గోల్డెన్ పిరియడ్.కాస్తో కూస్తో జమ అవుతుంది. ఛాన్స్ మిస్ కాకూడదు. ఎక్కువ చనువివ్వకూడదు. అధరము కదిలియు, కదలకుండా సంభాషించాలి!

” అల్లుని మంచితనంబును, బొల్లునుదంచిన బియ్యమును, తెల్లనికాకులును లేవు…” అని శాశ్వతమైన నింద. కనుక వచ్చిన చెడ్డ పెరు రానే వచ్చింది, వీలుగా ఉన్నంతవరకూ రాబట్టుకోడమే. తగుమోతాదులో మిడిసిపాటు పని చేస్తుంది.” జరుగుబాటు తక్కువ అదిరిపాటు ఎక్కువ” అని చాటున గొణుక్కుంటే, మీచెవిన పడవుకదా. అయినదానికీ,కానిదానికీ కస్సుబుస్సుమనాలి. చిర్రూ బుర్రూ వర్కు చేస్తాయి. కొండి ఆడిస్తూ ఉండాలి, కుట్టకూడదు, బెదురులో ఉంచాలి.” తాకుట్టకయున్న వృశ్చికము కుమ్మరి పుర్వని అందురే కదా”. భోజన సమయంలో ప్రతీదీ హితవుగా తినకూడదు గర్బాత్రంగాడనుకుంటారు. కావాలని కొన్ని అయిటమ్స్ విస్తళ్ళో నెట్టేయాలి. నాజూకు వెళ్ళబోయాలి.ఇంట్లో అందరికీ బక్క నీళ్ళైనా, నీకు మాత్రం పూటా తోడు పెరుగు కావాలని, కళ్ళను కాస్త నెత్తిమీదకు తోయాలి. నాలుగేళ్ళు జరిగితే వాటంతట అవే భూమిమీదకు దిగుతాయి. ఫోజులు వేయడం అల్లుళ్ళకు రివాజు. మగధీరులు వణికెది అల్లుళ్ళకూ, చలికేగా. ఆ అదుర్ని సద్వినియోగం చేసుకోవాలి.

అడిగినదానికి వెంటనే సమాధానం చెప్పకూడదు. దిక్కులు చూడాలి. ఇంటివద్ద మీ మాతృదేవత,తోబుట్టువులూ నేర్పిన పాఠం ఇక్కడ పోర్షన్ కరెక్టుగా ఆయా సీన్సులో అంటూ ఉండాలి. కరుణకు తావు ఇవ్వకూడదు…….” సంక్రాంతి, మామలకు పంటడబ్బు చేతికొచ్చే రోజులు.అల్లుళ్ళు యధాశక్తి దోచుకోవచ్చు. అలకపాన్పులో నీవు అధిష్టించి ఉండగా, ఫాదర్ ఇన్లా చెసిన ప్రామిస్ నెరవేర్చక జాప్యం చేసిఉంటే, సంక్రాంతికి అది ఫుల్ఫిల్ చేస్తేనే భార్యను పంపుతానని షరతు విధించు. నీవు నోరుతెరిచి అడగ్గూడదు, తేలికైపోతావు. నీకు ఆరువేలు మాత్రమే కట్నమిచ్చి, నీ మరదలు మ్యారేజికి నీ తోడల్లుడికి పదహారువేలు డౌరీ ఇచ్చాడని డిస్ప్యూట్ లేవదీయకూడదు. అప్పటికీ ఇప్పటికీ రూపాయి మారకం విలువ పడిపోలా?….”

ఇలా రాసుకుంటూ పోతే ఎన్నని రాయగలనూ? ఒక్కో కథా, ఒక్కో పేజీ అఛ్ఛోణీలండి బాబూ!మా ఇంటావిడ ఇప్పటికే, చివాట్లేస్తోంది, “ఆ పుస్తకాలు ఎన్నిసార్లు చదువుతారూ, మార్కెట్ కి వెళ్ళి కూరలు తెస్తేనే ఈవేళ వంట. లేకపోతే ఆవకాయో, నిమ్మకాయే గతి.” అని. ఇన్ని రాసేనుకానీ, మా అల్లుడు మాత్రం బంగారుకొండ.

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– సరదాగా మీకోసం..

నాకు ఈమధ్యన వచ్చిన పుస్తకాలు చదవడంలో బిజీ అయిపోయాను. శ్రీ పుచ్చా పూర్ణానందం గారి హాస్యం సరే, కానీ వారి పుత్రరత్నం శ్రీ భార్గవ రామోజీ గారైతే, తండ్రిని మించిపోయారు. ఎప్పుడో ఆకాశవాణి విజయవాడ కేంద్రం ద్వారా ఆయన చేసిన హాస్య ప్రసంగాల సంకలనం “పలుకే బంగారం” అనే ఓ పుస్తక రూపంలో అందిచ్చారు. వాటిలో మొత్తం 15 “కథలు” ఉన్నాయి. ఒకదాన్ని మించి మరోటీ. కడుపునిండా తిండి తిని, ఈ పుస్తకంలో కథలు చదవడం మొదలెడితే, కొంచం కష్టం. ఎందుకంటే, నిండు పొట్టమీద నవ్వడం చాలా కష్టం! అదే ఖాళీ కడుపైతే, హాయిగా ఒక్కో కథా చదివితే, కడుపు నిండిపోతుంది. పైగా నవ్వి నవ్వి తిండి మాటే మర్చిపోవచ్చు కూడా! మచ్చుకి “పలుకే బంగారం” లోని ఒక్కపేరా వ్రాస్తున్నాను. చదివి మీరు కూడా నవ్వుకోండి……

   “అనవసరంగా మాట్లాడి శబ్దకాలుష్యం చేసేవారంటే ఆయనకి మా చెడ్డ ఎలర్జీ.మాటలు తక్కువ, పని ఎక్కువ అనేది ఆయన పాలసీ. ఈ సిధ్ధాంతాన్ని ఆధారం చేసికుని, ఓ “కోడ్” భాష క్రోడీకరించి, భార్యని “భా” అనీ, కొడుకుని “కొ” అని, కూతుర్ని “కూ” అనీ సింపుల్ గా అక్షరాలు కుదించి ముద్దుగా కూస్తాడు! వంట ఏం చేయమంటారని భార్య అడిగితే, వంకాయ బదులు “వం” అని, కంద బదులు “కం” అనీ, బచ్చలి బదులుగా “బచ్” అనీ, తోటకూర బదులు ” తోన్” అంటూ, అక్షరాలు మింగి మాటల పొదుపు చేస్తూంటాడు.
“యస్ నో” అనే బుడ్డి మాటలు కూడా రానీకుండా, పాత అట్టముక్కలకి, ఎరుపు, ఆకుపచ్చ కాగితాలు అంటించి సిగ్నల్స్ కొడుతూంటాడు. ఎవరన్నా వాళ్ళింటికి భోజనానికి వస్తానంటే ఎర్రట్ట.ఆయనెవరింటికన్నా పార్టీకెళ్ళాలంటే, పచ్చట్ట ఊపుతాడు!ఆఫీసులో ప్యూన్ని పిలవాలంటే, కాలింగ్ బెల్ ” ట్రిన్..”అంటూ ఒకసారీ,అదే పి.ఏ. ని పిలవాలంటే ” ట్రిన్-ట్రిన్..” అంటూ రెండుసార్లు నొక్కుతూ పిచ్చిగా బండగుర్తులు పెట్టాడు.అంతా యాక్షనే. పీకని తింటానికే తప్ప ఉపయోగించడు.” అని దేవయ్యగారు సుదీర్ఘంగా వివరించేసరికి, అయ్యగారి నాడి నాకర్ధమైపోయింది.అందుకోసం ఇంటర్వ్యూ లో అడిగిన నానారకాల ప్రశ్నలు: పేరు, తండ్రి పేరు,అడ్రసు, అర్హతలు,అనుభవాలూ అన్నిటికీ, నోరు విప్పకుండా,కళ్ళు తిప్పుతూ,వేళ్ళు చూపిస్తూ, చేతులెత్తుతూ, టి.వి.లో బధిర వార్తలు చూసిన అనుభవంతో, అత్యద్భుతంగా, సైగల్తో, కనుసైగల్తో ప్రదర్శిస్తూ సమాధానాలిచ్చాను. దాంతో ఆఫీసరుగారదిరిపడి, తృప్తిగా ఆకుపచ్చట్ట చూపించారు.

ఇంకో కథ ” పాదరక్షల పాపారావు” లోంచి ఓ పేరా…

   ” ఏం చేయాలో తోచక గది బయట అటూ ఇటూ పచార్లు చేస్తూ, అమాంతం డాక్టరమ్మ రూములోకి చొరబడి,” నొప్పులు తప్పనిసరిగా ఆవిడే పడాలని తెలిసినా, బెటర్ హాఫ్ అవడంతో,నా మనసు తట్టుకోలేకుండా ఉంది.కనీసం టెంపరరీ రిలీఫ్ కి ఓ ఇంజక్షనేనా చేయమ్మా” అని ఏదో తప్పుచేసినవాడిలా తల వంచి బ్రతిమాలాడు.కుక్కు ( అంటే కుక్కుటేశ్వర్రావు), బిక్క మొహంలోని ఆదుర్దాని అర్ధం చేసికున్న డాక్టరమ్మ, మెడలో స్టెతస్కోపుకానీ, కాళ్ళకి స్లిప్పర్స్ కానీ లేకుండా, లేబర్ రూం వైపు బయలుదేరింది.జూనియర్ డాక్టర్లూ, సిస్టర్లూ, నర్సులూ వెంటరాగా, వేచియున్న పేషెంట్లూ, విజిటర్లూ, రిప్రెజెంటేటివ్ లూ ఎటెన్షన్ పోజులో నిలబడ్డారు. దారిలో ఎవరో తినిపారేసిన అరటిపండు తొక్కమీద కాలు పడి, జర్రున జారి పడిపోయి, హాలు దద్దరిల్లేటట్టు కేక పెట్టింది. ఆ గావుకేకకి అదిరిపడి ఎవరి ప్రమేయం లేకుండానే, లక్కుమాంబ మగపిల్లాడిని ప్రసవించింది.అదీ లక్కూ,కుక్కుల ఒక్కగానొక్క కొడుకు జన్మరహస్యం…”

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు-సలహా అడగడం అంత పాపం ఇంకోటిలేదు…

   అప్పుడప్పుడు కొంతమందిని చూస్తూంటాము. ఒక్క పనీ ఇంకోళ్ళ సలహా లేనిదే చేయలేరు. పోనీ అదైనా ఏ ఒక్కడితో సరిపెడతారా, అబ్బే, మళ్ళీ అదే విషయాన్ని, ఇంకో పదిమందిని అడగడం. మామూలేగా, ఏ ఇద్దరూ ఒకే రకమైన సలహా ఛస్తే ఇవ్వరు! ఇంక ఈ సలహా అడిగినవాడు, జుట్టు పీక్కోడం తప్ప ఇంకో గతుండదు. అయినా సరే, తన అలవాటు మాత్రం మార్చుకోడు.

ఓ వస్తువు కొనాలంటే, ఏ బ్రాండు మంచిదో అడగడం. పిల్లల్ని ఏ స్కూల్లో వేస్తే బావుంటుందో, ఆ తరువాత ఏ కాలేజీలో వేస్తే బావుంటుందీ, చివరకిఏ స్ట్రీం లో వేస్తే బావుంటుందో కూడా, ఇంకోళ్ళ సలహా తీసికోకుండా ఉండడు. చెప్పేవాళ్ళదేం పోతుందీ? వాళ్ళు చేయాలని చేయలేకపోయినవేవో, వీడి నెత్తిన రుద్దేస్తారు. ప్రతీ సారీ, చేయాలనుకోవడమే కాదు, ఒక్కొక్కప్పుడు, ఏ పేపర్లోనో చదివినవి కూడా, ఈ సలహా అడిగినవాడికి తగిలించి, ఆ తరువాత అన్నీ బావుంటే, తనూ ప్రయత్నించవచ్చు కదా అని. అదేదో టెస్ట్ రైడ్ లాగన్నమాట!
పోతే అవతలివాడు పోతాడు. మనం బాగానే ఉండొచ్చు
.

ఓ పెళ్ళి సంబంధం చూడాలన్నా ఇదే పధ్ధతి. ఇంకోళ్ళ సలహాలు తీసికోవద్దనడం లేదు, దానికీ ఓ వావీ వరసా ఉండాలి. అవతలివాడు ఇంకోళ్ళకి సలహా ఇచ్చేటంత ఉద్దండుడా అనేది తెలిసికోవాలి. ఊరికే గుడ్డెద్దు చేలో పడ్డట్టు, కనిపించినవాడినల్లా సలహా అడక్కూడదు అని నా అభిప్రాయం. ఏ ట్రైనులోనో, బస్సులోనో వెళ్ళేటప్పుడు చూస్తూంటాము, తను దిగవలసిన చోటు ఎక్కడో తెలియదనుకోండి, పక్క వాడితో మొదలెట్టి, చుట్టుపక్కలున్న ప్రతీవాడినీ అడిగేయడమే!బస్సుల్లో కండక్టర్నడిగితే పోదూ? రైళ్ళల్లో పోనీ, కొంతవరకూ ఫరవా లేదు. కొందరిని రైళ్ళలో అడగ్గానే, తనదగ్గరున్న టైంటేబిల్ చూసి చెప్పేవారు, మారోజుల్లో. ఇప్పుడు ఎక్కడా ఆ టైంటేబిళ్ళు కనిపించడమే లేదు. లోకళ్ళలో అయితే ఆ గొడవే లేదు, హాయిగా
ప్రయాణం చేస్తున్న బోగీల్లోనే, ట్రైన్ రూట్ పెడతారు. ముంబై పూణే ల్లో చూశాను. మిగిలిన చోట్ల సంగతైతే నాకు తెలియదు.

మనం ఎవరింటికైనా వెళ్ళాలని, ఏ బస్సెక్కో వెళ్ళి, మనక్కావలిసిన ప్రదేశం గురించి, నలుగుర్నీ అడిగి, ఎక్కడో అక్కడ దిగుతాము. దిగిన తరువాత ప్రారంభం అవుతాయి తిప్పలు. ఆ ప్రదేశమేదో తెలిసి చావదు, ఏ కారు పక్కనో సిగరెట్టు కాలుస్తున్నవాడినో అడిగామనుకోండి, అతనంటాడూ, ఇదిగో కొద్ది దూరంలోనే, జస్ట్ ఫైవ్ మినిట్స్ అంటాడు. మనం వాడిని నమ్ముకుని నడక మొదలెడతాము, ఎంతకీ కనిపించదే, ఆ కారు పెద్దమనిషి చెప్పిన జస్ట్ ఫైవ్ మినిట్స్, కార్లో వెడితేనూ. నాలాటి వినోభా భావేలకి కాదు! నడవగా, నడవగా, దారిలో ఇంకో పచారీ కొట్టువాడినీ, కూర్ల బండి వాళ్ళనీ అడిగి, మొత్తానికి ఆ సొసైటీ చేరితే, మళ్ళీ అందులో ఇంకో కిలోమీటరు నడవాలి! అక్కడకూడా ఓ వరసలో ఉంటాయా బ్లాక్కులు,అబ్బే
మొదట్లో సి-1 తో మొదలయి, మనకి కావలిసిన సి-2 చివర్లో ఎక్కడో ఉంటుంది. వెధవ్వేషాలు కాపోతే, బ్లాక్కుల నెంబర్లేనా వరసలో వేసి ఏడ్వచ్చుగా! ఇన్ని తిప్పలూ పడి, ఆ వెళ్ళినవాడింట్లో అడిగామనుకోండి, ఏమిటీ మీ సొసైటీలో వరసలో ఉండవా బ్లాకులూ, నెంబర్లూ అంటే, వాడంటాడూ, ముందర ఈ బిల్దింగు కట్టారూ, దానితో అలా వేసేశారు నంబర్లూ అని. నీ నెత్తేం కాదూ, బిల్డింగులు అన్నీ కట్టిన తరువాతే నెంబర్లిస్తారు, పోనీ నువ్వు చెప్పినట్లే ఉధ్ధరించాడూ అనుకుందాం, తరవాతైనా ఆ నెంబర్లు వరసలో తగలేయొచ్చుగా అంటే సమాధానం ఉందదు!

మా రాజమండ్రీ కాపరం లో,ఓ ఫ్రిజ్ కొనుక్కుందామని, ఎరక్కపోయి మావాణ్ణి సలహా అడిగాను, పోనీ నాకు కొత్తకదా, వాడు అంతకుముందు, అయిదారేళ్ళనుండీ ఉంటున్నాడూ అని.ఏవో రెండు మూడు బ్రాండులు చూశాము, ఫలానాది బావుంటుందేమోరా అన్నాడు మావాడు. పోనీ ఇంకో కొట్లో చూద్దామా అని నాకూ తట్టలేదు, అంతా ఖర్మ, ఆటోమేటిక్ డిఫ్రాస్ట్ ఉందా లేదా అని చూసుకోకుండా, ఊపుకుంటూ కొనేశాను. ఛస్తున్నాను దానితో, ఓ రెండు రోజులపాటు డిఫ్రాస్ట్ నొక్కడం మర్చిపోయి చూస్తే, ఆఫ్రీజర్ లో హిమాలయాలు ఏర్పడిపోతాయి. తలుపు ఛస్తే తెరుచుకోదు. బాధ భరించలెక ఆ డిఫ్రాస్ట్ బటన్ నొక్కితే, పోనీ ఆ నీళ్ళేనా సరీగ్గా పోతాయా, ఆ దరిద్రపు కంపెనీ వాడు, కంప్రెసర్ పక్కన నీళ్లు ఉండే ట్రే లిటికంత పెట్టాడు. ఓ పదినిమిషాల్లో వంటిల్లంతా నీళ్ళే, బయటకి వచ్చేస్తాయిగా! మా ఇంటావిడెమో, అప్పటికే రెండు మూడు సార్లు తుడిచేసి, వంటిల్లంతా చకా చక్ చేసేసి ఉంటుంది. ఇక్కడేమో ఫ్లోరంతా నీళ్ళూ. పైగా కనిపించి చావవూ. నాకేం తెలియదు, కొన్నారుగా ఓ దిక్కుమాలిన ఫ్రిజ్జూ, మీరే తుడవండి అంటుంది.తప్పుతుందా, ఇంక నేను, కింద చతికిలపడి, ఓ గుడ్డా, ఓ పాత్రా పైగా ఇంటినిండా స్టీలు పాత్రలే ( ఏగాణీ….. దమ్మిడీ క్షవరం లాగ). ఆ గుడ్డని ఆ పాత్రలో ముంచడం, దాన్ని పాత్రలో పిండడం, కాపడం పెట్టినట్లు! పోనీ ఆ ట్రే ని తీసి ఖాళీ చేద్దామా అంటే, దాన్ని ఏవేవో వైర్లతో బిగించిపారేశాడు. రాజమండ్రీ లో ఉన్నంతకాలం, మళ్ళీ ఎవరినీ లేనిపోని సలహాలడగలేదు. కావలిసినవేవో,కొట్టుకెళ్ళడం కొనుక్కోవడం. పైగా అప్పుడే నెట్ చూడ్డం ఓటి వచ్చేసిందిగా, హాయిగా రివ్యూలు చదవడం! కాని నాకు మాత్రం ఈ ఫ్రిజ్ వదలడం లేదు. ఎప్పుడో చూసి చూసి ఎక్స్ఛేంజ్ లో ఇచ్చేస్తాను ఓ గొడవొదుల్తుంది!

నేను చదివిన జోక్కు….

Regular naps prevent old age, especially if you take them while driving.

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– ఓ వారం ముందుగానే వచ్చేసిన అమ్మవారు…


    వచ్చేవారం 13,14,15 తేదీలలో, మా అబ్బాయీ,కోడలూ దగ్గరలో ఉన్న ఓ సీ రిసార్ట్ కి వెళ్ళడానికి ప్రొగ్రాం వేశారు. మమ్మల్ని కూడా రమ్మన్నారు.12 న వరలక్ష్మి వ్రతం చేసికుని, మూడు రోజులూ దీపం పెట్టకుండా ఉండడం, మా ఇంటావిడకి సుతరామూ ఇష్టం లేదు. దానితో, ఓ వారం ముందుగానే అమ్మవారిని ఆహ్వానించేసింది. ఆవిడకూడా, కాదూ కూడదూ అనకుండా వచ్చేశారు! పైన ఇచ్చిన ఫొటోల్లో మొదటిది మేముండే ఇంట్లో మా ఇంటావిడ అలంకరించిన అమ్మవారూ, రెండో ఫొటో లో మా స్వంత ఇంట్లో మా కోడలు అలంకరించిన అమ్మవారూ.

    ఇంక మామూలేగా, పూజా పునస్కారాలంటే అదీ వరలక్ష్మీ వ్రతం అంటే, మా ఇంటావిడ చేసే హడావిడీ, ఆ సందర్భంలో బయటనుండి ఏమేం కావాలో వాటినన్నిటినీ తెప్పించడం, వగైరా వగైరా.. నిన్న బయలుదేరి బజారు కెళ్ళి పువ్వులూ, పళ్ళూ,తమలపాకులూ, కొబ్బరికాయలూ తెచ్చాను. అక్కడికేదో నెను శ్రమ పడేనని కాదు, అసలు శ్రమంతా ఆవిడదే. తెల్లవారుఝామున లేచి, తొమ్మిది రకాల పిండివంటలూ, తయారుచేసి, పూజ చేసికొని, తొమ్మిదయ్యేసరికల్లా అన్నీ పూర్తయిపోవాలి. అంత ఓపికెక్కడినుండి వస్తుందో నాకైతే తెలియదు. నాకు తెలిసిందల్లా ఆవిడ చేసిన పిండివంటలు!

   మా నాన్నగారూ, అమ్మగారూ పోయిన సంవత్సరాలు తప్పించి, మిగిలిన 35/36 సంవత్సరాలూ తొమ్మిది పిండివంటలూ చేస్తూనే ఉంది. నేను ఆస్వాదిస్తూనే ఉన్నాను. ఏం చేయను చెప్పండి, మీలో ఎవరికీ పంపనూలేను! సరదాగా క్రింద పెట్టిన ఫొటోల్లో రుచి చూసేయండి! ఇంకా కావలిసొస్తే, రాజమండ్రీలో ఉన్నప్పుడు, ఆవిడ వ్రాసిన టపా1, టపా2,
టపా3 చదివి మీకూ ఏమైనా ఉపయోగిస్తాయేమో చూసుకోండి !
ఈవేళంతా భుక్తాయాసం. దాంతో ఏమీ వ్రాయలేకపోతున్నాను ప్రస్తుతానికి !!









బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– ఇలాటివి అప్పుడప్పుడు జరిగితేనే….

   నిన్న నాకు ఓ పెద్దమనిషి తో పరిచయం అయింది. మాతో పనిచేసిన ఒకతను, రిటైరయ్యి, ట్రిచీ లో సెటిల్ అయ్యాడు. వాళ్ళకి ఒక్కడే కొడుకు.క్రిందటేడాది,ఆగస్టులో అతని వివాహానికే, భాగ్యనగరం వచ్చాను. మా ఫ్రెండు కి ఓ “హాబీ” ఉంది. పెళ్ళిసంబంధాలు చూడ్డం! ఊళ్ళో ఉన్నవాళ్ళందరికీ సహాయం చేస్తూంటాడు. జాతకాల్లోనూ కొద్దిగా ప్రవేశం ఉందిలెండి. అవేవో ఉన్నాయిటగా, భారత్ మాట్రిమనీ, తెలుగూ మాట్రిమనీ,ఇంకా ఏవేవో సైట్లున్నాయిట.ప్రతీ రోజూ వాటిని చూడ్డం, అందులో రిజిస్టర్ చేసికున్నవారి వివరాలు చూడ్డం.ఇవే కాకుండా, తన స్నేహితులు ఎవరైనా ఫోన్లు చేసి, మా పిల్ల/పిల్లాడికి ఏదైనా సంబంధం ఉంటే చెప్పమనగానే, ఇతనికి ఏనుగెక్కినంత సంబరం! తను బ్రౌజ్ చేసిన వాటిలో, ఆ ఫోను చేసినవాళ్ళకి దగ్గరగా ఉండే సంబంధం ఏదైనా ఉంటే, దానిగురించి చెప్పడం. కాలక్షేపం బాగానే ఉంది.

   పూణె లో ఉండే పిల్లో పిల్లాడో అయితే, నాకు ఫోను చేస్తూంటాడు, వీలైతే వివరాలు తెలిసికోమని. నాకున్న పరిచయాలతో, ఎవరో ఒకరికి ఫొను చేసి,వీలున్నంతవరకూ సమాచారం ఇస్తూంటాను.అక్కడివరకే నాడ్యూటీ! ఈ సందర్భం లోనే, ఈమధ్యన మా ఫ్రెండు, ఓ సంబంధం చూస్తున్నాడు. ఆ అబ్బాయి పూణె లో పనిచేస్తున్నాడుట. పైగా, ఆ అబ్బాయి తండ్రి కూడా, మా జాతి పక్షే ( ఆర్డ్నెన్స్ ఫాక్టరీలు) ! దానికి సాయం, మా ఫ్రెండు ఫోను చేసినప్పుడు, నేను తెలుసునూ అని కూడా చెప్పారుట.సరే ఇదీ మన మంచికే అనుకుని, నిన్న ప్రొద్దుట నాకు ఫోను చేశాడు. ఆయన పేరు చెప్పగానే, నాకు ఏదీ గుర్తుకు రాలేదు, ఎప్పుడు కలిశానో,ఎవరో ఏమిటో అన్నమాట. అయినా, ఫ్రెండడిగాడూ, పోనీ వివరాలు తెలిసికోడానికి ప్రయత్నిద్దామూ అనుకుని, నాతో పరిచయం ఉందీ అన్న పెద్దమనిషి ఫోను నెంబర్లడిగాను. వెంటనే వివరాలు ఎస్.ఎం.స్ చేశాడు.

   సరే అని వాళ్ళ లాండ్ లైన్ కి ఫోను చేస్తే, ఎవరో స్త్రీ ఎత్తినట్లున్నారు, నేను పూణె నుంచి మాట్లాడుతున్నానూ, ఫలానా వారున్నారా అని అడిగాను. మీరెవరూ, పేరేమిటీ, పనేమిటీ వగైరా అడగడం మొదలెట్టారు.ముందుగా కొద్దిగా disappoint అయ్యాను ఆవిడ టోన్ విని. ఇక్కడనుంచి అడుగుతున్నాను కదా, ఫలానా వారు కావాలీ, నేను పూణె నుండి మాట్లాడుతున్నానూ అని, ఆ వివరాలేవో ఆయనకే చెప్తానుగా,మళ్ళీ ఈవిడకెందుకూ అని నా ఉద్దేశ్యం! ఆయనుంటే ఫోను ఆయనకివ్వండీ, ఆయనతోనే మాట్లాడుతానూ అన్నాను. ఏమనుకున్నారో, ఫోను ఆయనకి ఇచ్చేశారు. ఫలానా ఫణిబాబు ని, పూణె నుండి మాట్లాడుతున్నానూ, మీ నెంబరు ఫలానా అతనిచ్చాడూ, వగైరా వగైరా చెప్పాను. మీ అబ్బాయి ఇక్కడ పనిచేస్తున్నాడని విన్నానూ, అతని కాంటాక్టు వివరాలు ఇవ్వగలరా అన్నాను. పనేమిటీ మీకు వాడితో అన్నారు. మరీ మీ అబ్బాయి గురించి వివరాలు, తెలిసికోవాలీ అని చెప్పలేనుగా, అందువలన, ఏం లేదండీ, మేము ఒక ఆన్లైన్ గ్రంధాలయం నడుపుతున్నామూ, ఆ విషయంలో ఏమైనా ఆసక్తి ఉందేమో, తెలిసికోవాలనీ అనగానే, ” మావాడికి అలాటి ఇంటరెస్టులు లేవూ, వాడి ఫోన్ నెంబరివ్వడం ఇష్టం లేదూ” అనేశారు. నాకైతే మొదట చాలా కష్టం తోచింది. ఇప్పటివరకూ, నాకిలాటి అనుభవం లేదు.అయినా కొద్దిగా సంయమనం పాటించి, అసలు మీకు నాతో పరిచయం ఎప్పుడూ, నాకైతే గుర్తులేదూ అన్నాను.ఎప్పుడో ఆరేడేళ్ళక్రితం, మా కామన్ ఫ్రెండు ఇంట్లో గృహప్రవేశం లో కలిశారుట. అదీ పరిచయం.ఇంకా ఎవరెవరో, అప్పటి మా స్నేహితుల పేర్లు చెప్పారు.అంతా మాట్లాడి, మీ ఫోన్ నెంబరెంతా అన్నారు! మీకెందుకూ నా ఫోన్ నెంబరూ అని అనబోయి, నా నెంబరివ్వడానికి ఏమీ అభ్యంతరం లేదు లెండీ అని నా నెంబరిచ్చాను. ఈసారి పూణె లో వాళ్ళ అబ్బాయిని చూడ్డానికి వచ్చినప్పుడు కలుస్తారట!

   ఇప్పుడు, నాకు అర్ధం కాని కొన్ని విషయాలు చెప్తాను- వాళ్ళ అబ్బాయి డిటైల్స్, ఓ పబ్లిక్ డొమైన్ లో పెట్టినప్పుడు, వీళ్ళ సంబంధం గురించీ, వీళ్ళ అబ్బాయి వివరాలు తెలిసికోడానికి, ఎవరైనా నెంబరడగొచ్చుగా, అలాటప్పుడు నెంబరివ్వడానికి, అభ్యంతరం ఏమిటీ? నేను ఆ విషయం లో, మీవాడి నెంబరడుగుతున్నానూ అని అనిఉంటే, ఆయన నెంబరిచ్చేవారేమో, అని మీరనవచ్చు. నేను తనకి తెలుసునూ అన్న పెద్దమనిషి, పోన్లే పిల్లాడిని కలుస్తారూ అనుకోవచ్చుగా. ఏమో నాకు మాత్రం ఈ అనుభవం చాలా bad taste మిగిల్చింది. ఆయన ఇక్కడకి వచ్చినప్పుడు కలిసినా, కలవకపోయినా, నాకొచ్చిన నష్టం లేదు.

   మా ఇంటావిడతో ఈ సంగతులు చెప్తే, తనందీ, ” వదిలిందా రోగం! ప్రతీవారినీ కావాలి కావాలి అని పూసుకు తిరుగుతారూ, అందరూ మీలాగ ఉండరూ…” అని. ఏమో నేనైతే ప్రతీవారిలోనూ, పాజిటివ్ యాటిట్యూడ్డే చూస్తాను. నా పధ్ధతి మార్చుకోవాలిసిన అవసరం ఏమీ కనబడ్డం లేదు.

   మా ఫ్రెండ్ ఈవేళ ఫోను చేసి, వివరాలు తెలిసికున్నావా అని అడగ్గానే, చెప్పాను నా అనుభవం. పాపం అతనూ బాధ పడి, అయ్యో నీకు అనవసరంగా శ్రమ ఇచ్చాను, నావల్ల అలాటి అనుభవం అయినందుకు సారీ అన్నాడు. అర్రే బాస్, ప్రపంచంలో ఇలాటి అనుభవాలు కూడా జరిగితేనే కదా, మనకీ మంచీ, చెడూ తెలిసేదీ అన్నాను. మీరేమంటారు ?

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–ఇలాటి స్నేహితులుంటే,నాకేటి లోటు?……

    అప్పుడెప్పుడో పుస్తకం.నెట్ లో సుధామ గారు వ్రాసిన పుచ్చాపూర్ణానందం గారి ఆవకాయ-అమరత్వం పుస్తకం మీది రివ్యూ చదివి, ఈ పుస్తకం చదవకపోతే, మనం అసలు పుస్తకాలు చదవడం ఎందుకూ అనుకున్నాను. మే నెలలో బాపట్ల వెళ్తూ, దారిలో ఓ రెండు రోజులు భాగ్యనగరంలో, పుస్తకాలు కొనే భాగ్యం కలిగింది. నవొదయా కి వెళ్ళి, రావు గారిని, అయ్యా పుచ్చా పూర్ణానందం గారి పుస్తకాలేమైనా ఉన్నాయా అని అడిగితే, ఆయన పేరే వినలేదన్నారు! చటుక్కున కోపం వచ్చేసి, సుజాత గారికి ఫోను చేసి, ఆవిణ్ణి కోప్పడేశాను! అక్కడ నాకు లోకువగా దొరికిందావిడేగా మరి! వెర్రి ఇల్లాలు, ఇదివరకోసారి, మల్లాది రామకృష్ణ శాస్త్రి గారి “కృష్ణా తీరం” కావాలంటే, ఆవిడే తన దగ్గరున్న ఓ కాపీ ఇచ్చారు, ఎప్పుడూ నేను క్రితం ఆగస్టులో “తెలుగుభాషా దినోత్సవానికి” 29 న కలిసినప్పుడు. అప్పుడే ఏడాదైపోయింది. ఇంక కావలిసిన పుస్తకాలు అడగొచ్చని, ఓసారి పెర్మిషన్ ఇచ్చేసిన తరువాత వదుల్తానా మరి? ఆ సందర్భం లోనే, ఆవిణ్ణి కోప్పడడం! ‘ మీరు ముందర బాపట్ల వెళ్ళి రండి, తిరిగి వచ్చేటప్పటికి, ఆ పుస్తకమేనా సంపాదిస్తానూ, కాని పక్షంలో ఎక్కడ దొరుకుతుందో తెలిసికుంటానూ అని ఓ భరోసా ఇచ్చారు.

    తిరుగుప్రయాణం లో, రెహ్మాను చే తీసికెళ్ళబడగా, సుజాత గారి ఆతిథ్యం పొందానుగా. అక్కడకి వెళ్ళగానే, మొట్టమొదటి పలకరింపు, “మన వేణు ధర్మమా అని, మీక్కావలిసిన పుస్తకం ఎక్కడ దొరుకుతుందో మొత్తానికి తెలిసికున్నామూ” అని. ఇంతలో వేణు, ఎవరికో ఫోను చేసి, నన్ను మాట్లాడమని, ఆ ఫోనుకాస్తా నా చేతిలో పెట్టాడు. అటువైపు మాట్లాడుతున్న వారు, విజయవాడ లో ఉండే శ్రీ పన్నాల సుబ్రహ్మణ్య భట్టు గారు. నా పరిచయం చేసికుని, అయ్యా ఫలానా పుస్తకం గురించి వెదుకుతున్నానూ, మీరేమైనా సహాయం చేయకలరా అని అడిగితే, దానికేం భాగ్యం,నా దగ్గర ఒక కాపీ ఉంది, Xerox చేయించి పంపుతానూ, ఎడ్రస్ ఇవ్వండీ అన్నారు. నేనెవరో ఆయనకు తెలీదు, మొదటి పరిచయం లోనే, తన దగ్గర ఉన్న పుస్తకాన్ని పంపుతామనడం ఆయన సహృదయత.

    పూణె తిరిగి వచ్చిన తరువాత, ఓ పదిరోజులాగి ఆయనకి ఫోను చేశాను. ఏదో పని వత్తిడిలో ఉండి, ఇంకా కాపీ చేయించలేదూ అన్నారు. మరీ స్వాతిముత్యం సినిమాలో కమల్ హాసన్ లాగ, ఆయన వెనక్కాల పడలేనుగా, పైగా మరీ ఇన్నిసార్లు అడిగితే, పంపనూ అంటే, నాకు పుస్తకం దొరికేదెలాగ? పోన్లే, చదివే యోగం ఉంటే, అదే దొరుకుతుందిలే అని అప్పటికి వదిలేశాను. అప్పుడు గుర్తొచ్చింది, విజయవాడలో మా మేనకోడలు ఉందని.అవసరం వచ్చేటప్పటికి ఇలాటివి గుర్తొస్తూంటాయి. మేము రాజమండ్రీ కాపరం లో ఉన్నప్పుడు, పిల్లలతో మా ఇంటికి వచ్చినప్పుడు చెప్పింది, తనకి పుస్తకాలు చదవడం చాలా ఇష్టమూ అని. అమ్మయ్యా, నాలాటిది ఒకర్తి దొరికిందీ అనుకుని, తనకి ఫోను చేశాను. బ్యాగ్రౌండంతా చెప్పి, ” నీకో ఫోను నెంబరిస్తానూ, ఆయన దగ్గరకు వెళ్ళి, అడిగితే ఓ పుస్తకం ఇస్తారూ, Xerox చేయించి నాకు పంపు తల్లీ” అని చెప్పాను. తను మర్నాడే, తీరిక చేసికుని, ఆయన దగ్గరకు వెళ్ళిందిట. ఈ విషయమంతా, ఓ నాలుగు రోజుల తరువాత ఫోను చేసి ” మావయ్యా, ఎంత అద్భుతమైన వ్యక్తిని పరిచయం చేశావూ, విజయవాడలో ఇంతకాలం నుండీ ఉంటున్నా, నాకు తెలియదు, ఆయన్ని గురించి, కలిసి చాలా సేపు మాట్లాడాను.నీకివ్వమని, ఇంకో నాలుగు పుస్తకాలు కూడా ఇచ్చారూ” అని చెప్పింది.

    ఈవేళ ఆ పుస్తకాలు వచ్చాయి. ఆ నాలుగు పుస్తకాలూ క్రింద ఇచ్చిన ఫొటో లోవి. ఇంక పనేం ఉందీ? అన్నీ చదివేసి, త్వరలో మా గ్రంధాలయం లో పెట్టేసి, మిగిలినవారిచే చదివించేయడమే !

    ఇప్పుడు చెప్పండి, – రెండేళ్ళ క్రితం “నవ్య” దీపావళి సంచిక దొరక్క అడగ్గానే పంపిన అరుణ పప్పు, “ఇంకోతికొమ్మచ్చి” పంపిన మా గురువు గారు శ్రీ అప్పారావు గారు, క్రిష్ణా తీరం ఇచ్చి పుణ్యం కట్టుకున్న సుజాత, అడక్కుండానే అభిమానంతో “బాపు బొమ్మల కొలువు, ముక్కోతికొమ్మచ్చి” పంపిన శంకర్, పుచ్చా వారి పుస్తకం నాకు లభించేటట్లుగా శ్రీ పన్నాల వారిని పరిచయం చేసిన వేణు, ఎంతో పెద్దమనస్సుతో నాకు కావలిసిన పుస్తకమే కాకుండా, ఇంకో మూడు అచ్చోణీల్లాటి పుస్తకాలు ఇచ్చిన శ్రీ పన్నాల సుబ్రహ్మణ్య భట్టు గారూ, వీటన్నిటినీ జాగ్రత్తగా ప్యాక్కు చేసిన నా మేనకోడలు చి.బాల, అన్నిటిలోకీ ముఖ్యం వాటిని కొరియర్ చేసిన ఆమె భర్త చి.పార్ధసారథి— లాటి స్నేహితులుండగా నాకేటి లోటండీ …..

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–Compromiజులు….1

    ఏదో ఎవరి పేరో “సోమయా జులు” లాగ ఈ “Compromi జులు” ఏమిటీ అనుకుంటున్నారా? ప్రపంచం లో అందరి సంగతీ ఎందుకు లెండి, రమారమి సామాన్య మానవుడు ( స్త్రీ పురుష బేధం లేకుండగా) ,ఒక్కోప్పుడు ఎక్కువగా స్త్రీలే, జీవితాంతం బ్రతికేది ఈ “Compromi జుల” తోనే !! ప్రతీ విషయం లోనూ Compromi జులే! ఏదో కొద్దిగా తెలివి మీరి, వాటిల్లోంచి బయట పడదామనుకునే సరికి పుణ్య కాలం కాస్తా అయ్యేపోతుంది. అదృష్టం బాగుంటే, వచ్చే జన్మలోనైనా, మొహమ్మాటం లేకుండా ఉంటే బాగుండునూ అని అనుకోవడం తప్ప చేసేదేమీ లేదు!

మామూలుగా, ఇంట్లో పెద్ద కొడుగ్గానో, పెద్ద కూతురుగానో పుట్టిన ప్రతీవారికీ, ఈ Compromi జులు ఓ in built quality! పాపం పుట్టినప్పటినుంచీ, తల్లితండ్రుల్ని చూసి చూసి,పోన్లెద్దూ, అమ్మా నాన్నా నాకోసం ఇంత కష్ట పడుతున్నారూ, ఏదో సద్దుకుపోతే పోలేదూ, అనే భావం వచ్చేస్తుంది. అది పెరిగి పెరిగి పెద్దయేసరికి, దాంట్లోంచి, అసలు బయట పడలేనంతగా, మహా వృక్షమైపోతుంది. ఇంక ఆ మిగిలిన వాళ్ళు ( తరువాత పుట్టిన జనాభా!) ఉన్నారే వాళ్ళు మాత్రం డాం భిస్ గాళ్ళు!వాళ్లకి to hell with Compromi జులు! వాళ్ళకి కావలిసినవేవో చేయించుకుంటారు!

ఓ పెళ్ళనండి, చదవ్వలసిన చదువులనండి, అన్నీ కావలిసినట్టుగానే. పాపం పెద్ద పిల్ల, అమ్మా నాన్నా తెచ్చిన సంబంధం, చేసికుంటుంది. నాన్న చెప్పిందే వేదం అనుకుంటుంది పూర్ ఫెలో ! చిన్నప్పుడు ఇంట్లో చెల్లెలో, తమ్ముడో పుట్టినప్పుడు ప్రారంభం అయిన ఈ Compromi జులు, ఈ పెళ్ళితో ఓ మలుపు తిరిగి, మళ్ళీ ఇంకో ప్రస్థానం మొదలెడతాయి!
అక్కడ కూడా పెద్దకోడలే అయిందా, గోవిందో గోవింద… ఆ భార్యా భర్తలిద్దరి నోముఫలమూ ఇంకో Compromi జు… కుర్ కురే వాళ్ళ యాడ్ లో లాగ
क्या फामिली है
…. అనుకోవడమే ! ఇంట్లో వాళ్ళందరూ వీళ్ళతో ఫుట్ బాలాడేసికుంటారు.

రెండో పిల్ల కో, పిల్లాడికో పెళ్ళవుతుంది. ఇవ్వవలసిన లాంఛనాలూ ఇస్తారు, పుచ్చుకుంటారు కూడానూ. అంతా మహరాజభోగమే! ఎక్కడిదాకా వెళ్తుందంటే, పెళ్ళై ఓ పిల్లో పిల్లాడో పుట్టిన తరువాత కూడా, పుట్టింటికి వచ్చినప్పుడు, ముక్కు పిండి వసూలు చేసికుంటుంది! మా చుట్టాలలో ఒకళ్ళ గురించి చెప్పుకునేవారు- పెళ్ళై పదేళ్ళు గడిచినా, పుట్టింటికి వచ్చినప్పుడు, ” మావారికి ఒక్కరూ పడుక్కోవడం ఇష్టం ఉండదూ, విడిగా ఓ రూమ్మియండమ్మా…’అని అడిగేంతవరకూ! వెధవ్వేషాలు కాపోతే ఏమిటీ? జరుగుబాటు!
ఇక్కడ ఇంట్లో పెద్దక్క ఉందిగా, Compromi జిణి.. “పొన్లే అమ్మా చెల్లికీ, మరిది గారికీ మా గదిచ్చేయండి, మేము వంటింట్లో సద్దుకుంటామూ అంటుంది! పాపం ఆ బడుగు జీవి

తనకి ఉన్న కొన్నైనా ” ప్రాధమిక హక్కులు” ఉపయోగించుకోవాలనే ఆలోచన కూడా ఉండదు! అలాగని, National Human Rights Commission కి వెళ్ళి, బాలకృష్ణన్ గారికి Su moto కంప్లైంటు ఇవ్వమని కాదూ. అప్పుడప్పుడైనా తనకి పుట్టింట్లో ఉండే, ఇలాటివి ఉపయోగించుకోలేదే అని బాధ! అదృష్టం కొద్దీ, ఈ రెండో పిల్ల భర్త, వాళ్ళింట్లో పెద్దాడైతే, కొద్దిగా పరిస్థితి పరవా లేదు. ” బుధ్ధుందా లేదా, నాకు విడిగా రూమ్ము కావాలని నేనెప్పుడు చెప్పానూ అసలు నీతోటీ..” అని కొద్దిగా నసుగుతాడు. అయినా సరే, ఆ భార్య( ఇంటికి రెండో పిల్ల!) ” అబ్బ మీరూరుకోండి, మీకేం తెలియదు, మనకి కావలిసినట్టుగా చేయించుకోవాలి. అడక్కపోతే అమ్మైనా పెట్టదు..” అని ఓ జ్ఞానబోధ చేస్తుంది.మళ్ళీ, అక్కడ కూడా ఆ పూర్ భర్త Compromi జు mode లోకి వెళ్ళిపోతాడు,( ఎంతైనా వాళ్ళింట్లో అలవాటు పడ్డవాడు!)ఎందుకొచ్చిన గొడవా దీనితోటి, తిరిగి వెళ్ళిన తరువాత రోజూ సతాయిస్తుంది” అనుకుని!

ప్రతీ ఇంట్లో ఉండే ప్రతీ రెండో పిల్లలందరూ ఇలాగే ఉంటారని కాదు నా ఉద్దేశ్యం. కోప్పడకండి… అక్కడక్కడ….
ఇంకా చాలా ఉన్నాయి… ఇంకో టపాలో… బై దవే మా ఇంట్లో నేను మూడో వాణ్ణి, మా ఇంటావిడ మాత్రం ఇంటికి పెద్దపిల్లే ! ఆవిడ Compromi జు లు చూసి చూసే ఈ టపా!

నేను చదివిన ఓ జోక్కు…

There is only one perfect wife in the world and every neighbor has it!