బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు-అత్తిసరు మార్కులు…

   నా భాగ్యనగర/బాపట్ల అనుభవాలు వ్రాద్దామనే అనుకున్నాను. కానీ మధ్యలో ఈ ఆవకాయ సంబంధిత Annual Exam ఓటి వచ్చిందిగా. దానికి ఈవేళ ముహూర్తం పెట్టింది మా ఇంటావిడ! వర్షాలు పడేలోపల పెట్టేయాలిట,రెండురోజులనుండి ఇక్కడ మబ్బు మబ్బుగా ఉంటోంది. పైగా, నాచేత భాగ్యనగరంనుండి, ఆవకాయ కోసం ఆవపిండి, కారం తెప్పించింది.ఏ వర్షమో పడిందంటే, ఆ కారం, ఆవపిండీ, ఏ ఫుట్ పాత్ మీదో పెట్టుకుని అమ్ముకోవాల్సివచ్చేదిఎందుకొచ్చిన గొడవా,అయేదేదో అవకా మానదూ, నలభైఏళ్ళనుండి అలవాటుపడ్డానూ,మహ అయితే ఇంకోదఫా చివాట్లూ.పట్టించుకోడం మానేస్తే సరీ అనుకుని, నా స్టాక్ ప్రశ్నలు ఎన్ని కాయలూ,ఎలా ఉండాలీ వగైరాలు అడిగాను. నాకెలాగూ తెలుసు,ఆవిడ నేనడిగినవాటికేవీ సరైన సమాధానం ఈయదూ అని,అయినా అదో ట్రెడిషనూ!ఆవిడా, నేననుకున్నట్లుగానే ఓ మూడు నాలుగు గిన్నెల ముక్కలవాలీ,కండ,టెంక బాగా ఉండాలీ Etc etc…చెప్పేసింది.

   మండి మార్కెట్ కెళ్ళి చూస్తే ఓ నాలుగైదు కొట్లలో ఊరగాయకి సంబంధించిన కాయలలాటివి కనిపించాయి.నా కళ్ళకైతే అన్నీ బాగానే ఉన్నాయి. ఓ కొట్టువాడిని సెలెక్ట్ చేసి, कैसा है? అన్నాను నా ఉద్దేశ్యం ఖరీదెంతా అని, వాడేమో
अछा है
అంటాడు. ఇలా కాదని ఖరీదెంతా అని అడిగాను. కిలో నలభై అన్నాడు. ఉన్న వాటిలో అవే ఖరీదెక్కువా, బాగానే ఉండుంటాయిలే అని, 30/- కి ఇవ్వమన్నాను.అయిదారు కిలోలు తీసికుంటానంటే సరే అన్నాడు.తడిగుడ్డతో తుడిచి ముక్కలు చేయమంటే, ఓ స్టూలూ,ఓ టబ్బూ దాంట్లో నీళ్ళూ, ఓ గుడ్డముక్కా ఇచ్చి నన్ను తుడవమన్నాడు. మామూలే ఎప్పుడూ జరిగేదే. క్రిందటేడాది ముక్కలు చేయడానికి కిలోకి అయిదు రూపాయలు పుచ్చుకున్నవాడు, ఈ ఏడాది పది చేశాడు. అదేమిట్రా అంటే, పెట్రోల్ ధరలు పెరిగేయికదా అంటాడూ. పెట్రొల్ ధరలకీ, వీడి కత్తిపీటకీ ఉన్న అవినాభావ సంబంధం ఏమిటో అర్ధం అవలేదు.

   ఓ అయిదు కిలోలు తరిగిన తరువాత, ఎక్కడో అనిపించింది, మా ఇంటావిడ చెప్పిన మూడు నాలుగు గిన్నెలవవేమో అని, ఇంకో రెండు కిలోలు తూపించి, మళ్ళీ తడిగుడ్డా తుడుపూ చేసి, వాటిని కూడా తరిగించి, పన్నెండింటికి కొంపకు చేరాను. ఇంటికి వచ్చిన తరువాత,As usual, బ్యాగ్గులో చెయ్యి పెట్టి,Random sampling ఓ అయిదు ముక్కలు తీస్తే, అందులో నాలిగింటికి కండా, టెంకా మిస్సింగ్! ఏమిటండీ ఇన్నేళ్ళనుండీ తెస్తున్నారూ, ప్రతీసారీ చెప్పించుకోడమే!
అయిదు ముక్కల్లో నాలుగు రెజెక్టెడ్డా? అయినా ఎక్కడో నాకు అనిపిస్తోంది, నేను దగ్గరుండి కోయించిన ముక్కలు నన్ను వీధిన పెట్టవూ అని.ముందర భోజనం చేసేసిన తరువాత చూద్దామూ అంది. అదేదో మన ప్రాక్టికల్ పూర్తయిపోతే, భోజనమేనా సావకాశంగా చేయొచ్చూ అనుకుని, కావలిస్తే నేనూ ఓ చెయ్యేస్తానూ, పని పూర్తిచేసేయ్ అన్నాను.ఆవిడతో పాటు నేనూ ముక్కల సెగ్రెగేషన్ మొదలెట్టాను.నేనేదో శభాషీ సంపాదించడం కోసం, ముక్కలు కలిపేస్తున్నానేమో అని ఆవిడకు అనుమానం! ఎంత చెప్పినా కట్టుకున్న భార్యని మోసం చేస్తానా, మీరే చెప్పండి.

   ఈ కార్యక్రమం అంతా పూర్తయేసరికి, ముక్కలు అయిదు గిన్నెలొచ్చాయి.నాకు తెలుసు, ఈసారి ఈవిడకు ఛాన్సివ్వకూడదనే,ఆ పై రెండు కిలోలూ తీసికుంట!ప్రతీసారీ ముక్కలు తక్కువయ్యాయో అనే!ఇంకో సంగతి ఈ సారి ఒకటికి రెండు సార్లు అడిగి మరీ తెచ్చాను ‘తిల్ ఆయిల్’! అయినా అన్నీ బాగున్నాయని ఒప్పుకోదుగా, ప్రతీ సారీ తెచ్చే బ్రాండు తిల్ ఆయిల్ తీసుకురాలేదేమిటీ అని ఓ పది మార్కులు తగ్గించేసింది!
మొత్తానికి సీనియర్ సిటిజెన్ కోటాలో మోడరేషన్ మార్కులేసి, ఈసారికి పాస్ చేసేసింది. ఈ ఏడాదికి గట్టెక్కెసినట్లే. వచ్చే ఏడాది సంగతి అప్పుడు చూసుకోవచ్చు, ఏమంటారు?

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు-బ్రేక్ తరువాత…

   11 వ తారీకున బయలుదేరి, బాపట్లలో మా స్నేహితుడి కుమార్తె వివాహం చూద్దామని బయలుదేరాను. మా ఇంటావిడ ఈ మధ్యనే తణుకు వెళ్ళొచ్చిందికదా, మళ్ళీ ఈ ఎండల్లో ప్రయాణం చేయించడం ఎందుకూ అని ( అది ఒక ‘బహానా’ మాత్రమే లెండి)ఒక్కడినే బయలుదేరాను.మళ్ళీ ఆవిడకూడా వచ్చిందంటే, నన్నెవళ్ళూ పట్టించుకోరనేది ముఖ్యకారణం! అదే రోజు పగటి పూట ముహూర్తానికి, మన బ్లాగు స్నేహితురాలు జ్యోతి గారి కుమార్తె వివాహం కూడానూ. రైళ్ళలో ముందుగానే రిజర్వేషన్లు చేయించుకోవడంతో,హైదరాబాద్ పెళ్ళికి హాజరవలేకపోయాను. అలాగని, అంత అభిమానంగా, ఆహ్వానపత్రిక పంపిన, జ్యోతిగారిని, పలకరించకపోతే ఎలాగా? అందుకని, గురువారం నాడు పెళ్ళికి ఒకరోజు ముందర,హిమయత్ నగర్ లో వాళ్ళింటికి వెళ్ళి,వారందరినీ పలకరించాను. వివాహానికి హాజరై ఉంటే బహుశా మన బ్లాగుబంధువుల్ని కలిసుండేవాడినేమో.ఎంతకంతా!

   ముందుగా నా ప్రయాణ ఔట్ లైన్ మాత్రమె వ్రాస్తున్నాను,బాపట్లలో నా అనుభవాలూ, రైల్లో అనుభవాలూ,ఇంకా ఇంకా మిగిలిన టపాల్లో! కావలిసినన్ని ఉన్నాయి. మనకి తెలుసుకోవాలని ఆసక్తి ఉన్నా లేకపోయినా,ఒక్కొక్కప్పుడు మనం involve అయిపోతూంటాము.అదో అనుభవమూ! ఎలాగూ నేను వెళ్ళే ట్రైను ‘సింహపురి express’ రాత్రి 10.30 కి కదా, అప్పటివరకూ కాలక్షెపం కావద్దూ మరి, జ్యోతి గారింటినుండి, మల్కాజ్ గిరి లో ఉంటున్న మా చెల్లెలుగారింటికి బయలుదేరాను.ఆటో వాడితో ముందే చెప్పేశాను, ‘చూడు నాయనా, నాకు మీ హైదరాబాదేమో కొత్తా,ఏమీ తెలియదు, పేర్లన్నీ ఒక్కలాగే ఉంటాయి,మీటరు వేసేయ్, ఆ మల్కాజి గిరి లో నాకు తెలిసిందల్లా అదేదో ఈస్ట్ ఆనంద్ బాగ్ అనేది, అక్కడ వదిలేయ్, నేనే ఏదొ తిప్పలు పడి వెళ్తాను’అని చెప్తే, అతనంటాడూ’తార్నాకా మీదనుండి వెళ్దామా’అంటే నాకేం తెలుస్తుందీ, ఒకచోట తార్నాకా, మళ్ళీ ఇంకోచోట కార్ఖానా ఏమిటో అంతా గందరగోళం!

   మొత్తానికి నెను చెప్పినచోట వదిలేశాడు.ఎన్నిసార్లు వెళ్ళినా, మావాళ్ళింటికి వెళ్ళాలంటే మళ్ళీ కన్ఫ్యూజనే!జ్ఞానసరస్వతి గుడి రోడ్డులో ఏదో ఒక సందులోకి వెళ్ళాలి. అన్ని సందులూ ఓలాగే ఉంటాయి. పోనీ ఏదైనా కొండగుర్తుంటుందా అంటే, వచ్చిన ప్రతీసారీ ఏదొ ఒక మార్పే. ఎవరినీ అడిగినా ఇంటినెంబరు అడుగుతారు, ఆ నెంబర్లేమో, పోనీ మామూలుగా ఉంటాయా అంటే అదీ లేదు.ఓ అరడజను అంకెలూ, నాలుగో అయిదో డ్యాషులూ, ఓ రెండో మూడో భిన్నాలూ, వామ్మోయ్,అసలు ఆ పోస్టల్ వాళ్ళకి ఎలా గుర్తుంటాయో? ఈ గొడవంతా పోనీ పేరుచెబ్దామా అంటే, ఆ ఇల్లు ఎవరిపేరుమీదుందో నాకేం తెలుసూ?ఫొను చేస్తే ఎవరూ తీసేవాళ్ళే లేరు.మొత్తానికి, నానా తిప్పలూ పడి వాళ్ళింటికి చేరి, మా ఇంటావిడ ఈమధ్య చేసికున్న గ్రామకుంకం నోము బాపతు, పసుపూ కుంకమూ మా చెల్లెలికిచ్చి, ఓ దండం పెట్టించుకుని, వచ్చేశాను.

   తిరిగి కాచిగుడా, మా వియ్యాలారింటికి వచ్చి, భోజనం చేసి నిద్రపోయాను.నాంపల్లిలో,తెల్లవారుఝామున 4.15 కి రైలు దిగానేమో, నిద్ర సరిపోలేదు.దగ్గరలోనే ఉందికదా అని నవోదయా కి వెళ్ళి తెలుగు పుస్తకాలు కొందామని వెళ్ళాను.
సాంబశివరావుగారితో పరిచయం ఉండడంవలన, ఆయనకి ఫోను చేసి,కొట్టుకి వెళ్దామనే సదుద్దేశ్యంతో ఫోను చేస్తే, ఆరోజు ఫొను ఇంట్లో మర్చిపోయారుట, ఆవిడెవరో ఫోనెత్తి, ఆయన కొట్లోనే ఉంటారండీ అని,చెప్పించబడి, షాప్ కి వెళ్ళి, ముందుగా ఆయన అలా ఫోన్లూ అవీ ఇళ్ళల్లో మర్చిపోకూడదూ అని ‘జ్ఞానబోధ’ చేసి,అప్పుడెప్పుడో పుస్తకం.నెట్ లో పరిచయం చేయబడ్డ శ్రీ పుచ్చా పూర్ణానందం గారి పుస్తకాలున్నాయా అని అడిగితే, అసలు ఆ పేరే వినలెదన్నారాయన,ఇంకేం చేస్తానూ? నాకు తెలిసిన వివరాలేవో చెప్తే, పాపం నలుగురైదురికి ఫోన్లు చేసి, చేతులెత్తేశారు! ఏం చేస్తాను,తూర్పుకి తిరిగి దండం పెట్టాను. అలాగని వదిలేయకుండా సుజాత గారికి ఫొను చేసి, ఛడామడా కోప్పడేశాను. ఆవిడేమో ‘కోప్పడేసేయకండి బాబయ్యగారూ, నేనే ఏదొ ప్రయత్నం చేసి మీకు ఆయన రచనలు సంపాదిస్తానూ’ అని assurance ఇచ్చిన తరువాత చల్లబడి, మిగిలిన పుస్తకాలు చూసి, పురాణం సుబ్రహ్మణ్యశర్మ గారి కథలూ,బారిస్టర్ పార్వతీశం( పూర్తి పుస్తకమూ), కాంతం కథలు ఓ మూడు భాగాలూ( అక్కడ అవే దొరికాయి),కొనుక్కుని ఇంటికి వెళ్ళాను.
రాత్రి తిండి తినేసి, సికిందరాబాద్ స్టేషన్ కి చేరి రైలెక్కాను. మిగిలిన విశేషాలు ఇంకో టపాలో….

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–ఇంటర్వెల్…

ఈవేళ బయలుదేరి, హైదరాబాదూ, బాపట్లా వెళ్ళి, తిరిగి 16 వ తేదికి వస్తాను. అక్కడికేదో మీరందరూ నన్ను మిస్ అవుతారని కాదూ, ఊరికే అలా అనుకుంటే అదో ‘తుత్తీ ‘! మరిన్ని ఎన్నెన్నో కబుర్లతో, పునర్దర్శనం 16 వ తేదీన.. అమ్మయ్య ఓ గొడవొదిలిందని అందరూ సంతోషిస్తున్నారు కదూ…

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–ఆదివారం సందడి-2

   నాలుగింటిదాకా మామిడికాయల గొడవతో అయిందిగా,హాయిగా రాత్రి EPL లో Manchester United, Chelsea చూసుకోవచ్చూ అనుకున్నాను.మా ఇంటావిడకు ఏమీ పనిలేకుండా ఉంటే తోచదు.సోఫాలమీద ఉండే కుషన్ల కవర్లు
ఉతికి ఆరేద్దామని ఓ కార్యక్రమం పెట్టుకుని, ముందురోజు వాటిని బకెట్లో నానబెట్టి,చేత్తో ఉతికి ఆరేసింది.అదేమిటో, వాషింగ్ మెషీన్ లో వేయకూడదుట! సుఖపడేయోగం లేనప్పుడు ఎవరేంచేస్తారులెండి?

   ఒకటా రెండా, పది కుషన్లూ,వాటికి పది కవర్లూ! తీయడం అంటే అరటిపండొలిచినట్లు ఈజీయే గానీ, తొడగడం అంత సులభమా మరి? పోనీ ఏదో త్యాగం లాటిది చేసి, నేనూ ఓ చెయ్యివేద్దామా అని అలోచించి, తొడగడం మొదలెట్టే సరికి, ఆ కుషన్ కాస్తా, ఏదో స్పీడ్ బ్రేకరుకుంటుందే అలా వంపొచ్చేసింది! పోనీ అదే వేసికుని నేనే కూర్చుందామా అనుకుంటే, అదేదో ఒంటె మీద కూర్చున్నట్లుంది! దీనిల్లుబంగారంగానూ,లొంగదే.ఇదికాదనుకుని,త్యాగాలూ అవీ మానేసి,ఆవిడకే ఆ పని వదిలేశాను. ఇంతలో మా అమ్మాయి ఫోనూ, ‘మదర్స్ డే’ కి క్రమంతప్పకుండా వచ్చి ప్రతీ ఏడూ, వాళ్ళమ్మకి గ్రీటింగ్స్ చెప్పడం మాత్రం మరిచిపోదు.
అల్లుడూ,కూతురూ,మనవడూ వచ్చేసరికి ఈవిడేమో, తను బ్రేక్ ఫాస్టుకి తెచ్చుకుంటుంది,మట్కీ ( నానబెట్టిన పెసలు) మిక్సీలో ఓ తిప్పు తిప్పి, అవేవో చేసేసింది, పెసరపుణుకుల్లా ఉన్నాయి. అలా అనకూడదుట,’హరా కబాబ్’ అనాలిట,
హొటళ్ళలో అయితే వాటికి ఓ టూత్ పిక్ గుచ్చేసి, స్టార్టర్స్ అని ప్లేటుకి 70 రూపాయలు లాగేస్తాడు!ఇప్పుడు టూత్ పిక్కులెక్కడినుండి తేనూ? నాకైతే పళ్ళేలేవూ, ఆవిడకు ఉన్నా,మరీ టూత్ పిక్కులూ వాటి అవసరం ఉండదు!అయినా చూడ్డానికి ,తినడానికీ బ్రహ్మాండంగా ఉన్నాయి, ఈసారి ఆ టూత్ పిక్కులేవో తెచ్చి పడేస్తే ఇంకా స్టైలిష్ గా ఉంటాయి!

   వాళ్ళు ఇంటికి వచ్చేటప్పటికి, ఇల్లంతా కవర్లు తీసేసిన కుషన్ కవర్లూ అవీనూ. ఎలాగూ కవర్లు పట్టడం లేదుకదా, ఆ కవర్లు కత్తిరించేసి, కుషన్లు పెట్టేయమని మా మనవడి సలహా. వామ్మోయ్ ఇంకేమైనా ఉందా? మొత్తానికి తల్లీ కూతురూ కలిసి కుషన్లకి కవర్లు తొడిగేశారు!ఏమ్తైనా ఆ తల్లికి కూతురే కదా! ఓ గంట కూర్చుని వెళ్ళారు. నా దారిన నేను, పావుతక్కువ తొమ్మిదినుంచీ మాచ్ చూసుకున్నాను! మా వాళ్ళు(MU) నెగ్గారులెండి.ఈవేళ సోమవారం, మా నవ్యని క్రెచ్ కి పంపకుండా, మాదగ్గర వదిలేస్తామన్నారు. ఒక్కర్తేకదా, పోనీలే, దానిదారిన అది టివి.చూసుకుంటూనో, డ్రాయింగులు చేసికుంటూనో ఉంటుందీ, సరే అన్నాము.మా అగస్థ్యని కూడా వదిలారు,Buy one, get one free లాగ! వాణ్ణి కంట్రోల్ చేయడం,బ్రహ్మ తరంకూడా కాదు. ఇంక మా నవ్యేమో, వాళ్ళ నాన్నమ్మ చేత ముద్దలు తిని, అరగంటయ్యేసరికి ఫూడుల్స్ కావాలీ, నూడుల్స్ కావాలీ అంటూ మొదలెడుతుంది.మనవడేమో ఇల్లంతా ( ఆ ఉన్నదేలెండి) దూసేస్తాడు. పూర్తిరోజెళ్ళేసరికి,ఒళ్ళంతా కదుములు కట్టేస్తుంది! అయినా, మనవలూ, మనవరాళ్ళూ బెల్లం ముక్కలే !!

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–ఆదివారం సందడి…

   క్రిందటేడాది ఏమిటిలెండి, ఎన్నెన్నో ఏళ్ళనుండీ జరుగుతున్న ‘harassment’, ఏదో బ్లాగులు వ్రాయడం నేర్చుకున్నాను కాబట్టి, మీఅందరితోనూ పంచుకున్నాను.దానికే మా ఇంటావిడ ‘బాధ’ పడిపోయి, తన వెర్షన్ కూడా వ్రాసేసి,
పబ్లిక్ సింపతీ సంపాదించేసింది. అదేమైనా ఒక ఏడాదితో పూర్తవుతుందా ఏమిటీ? ప్రకృతిలో ఋతువులు మారి, వేసవికాలం వచ్చినన్ని రోజులూ, మామిడికాయలు వస్తున్నన్ని రోజులూ, మన వాళ్ళు ఆవకాయలు తింటున్నంతకాలమూ ఇది తప్పదు! ఊరికే డిగ్రీ తేడా అంతే. జరిగేది ఎలాగూ జరక్కమానదు అని నోరుమూసుకుని కూర్చోడమే!

   క్రిందటేడాది అనుకున్నాను, మా ఇంటావిడ గోల భరించలేక, మామిడికాయలు కొనడానికి తననే తీసికెళ్తే, ఆ తిప్పలేవో తనే పడుతుందీ అనుకున్నాను.అంత అదృష్టం కూడానా? వచ్చేవారం నేను బాపట్ల వెళ్ళడానికి టిక్కెట్టు తీసికున్నాను, మళ్ళీ తిరిగి వచ్చేసరికి, వాతావరణం మారిపోతుందేమో, పోనీ మామిడికాయలు తెచ్చేయకూడదూ, అంది.ఆ మామిడికాయలెందుకూ, ఒరుగులు చేసి, ఏడాదంతా, కూతురూ,కోడలూ అప్పుడప్పుడు పప్పులో వేసికుంటారని.క్రిందటేడాది అలవాటు పడ్డారులెండి.వాళ్ళకేంపొయిందీ?అమ్మ ఇస్తోంది . ఏవో కాకిమీదా, పిల్లిమీదా వంకలు చెప్పేసి, తనుమాత్రం రాదు మార్కెట్టుకి.తనొస్తే నామీద గయ్యిమనడానికి అవకాశం ఎక్కడా? ప్రతీ ఏడాదీ జరుగుతున్నట్లే పోనీ మీరే వెళ్ళి తెచ్చేయండి అంది. ఈవిడకి కొడుకూ,కోడలూ వత్తాసోటి!

   తప్పుతుందా, సెంటిమెంటల్ బ్లాక్ మెయిల్ చేస్తూంటే.సరే అని, ఎన్ని కాయలు కావాలీ,’ఎంతా, ఈమాత్రం చాలు’అని రెండుచేతులూ చూపుతుందేకానీ, లెఖ్ఖమాత్రం చెప్పదు.చివాట్లేయడానికి ఆప్షన్ తనే ఉంచుకునేటట్లుగా. అయినా నాకూ బై డిఫాల్ట్ చివాట్లు ఇలాటి వాటిల్లో తినడం అలవాటైపోయింది! కాయలెలా ఉండాలీ అంటే ‘టెంక పట్టాలిట, తొక్క పల్చగా ఉండి, కండ ఎక్కువుండాలిట’ అసలు ఇలాటి స్పెసిఫికెషన్లు ఉంటాయా? ఏమిటో దేముడిమిద భారం వేసి తెచ్చేశాను, ఓ అయిదుకిలోలు. తెచ్చినప్పటినుండీ, ఎప్పుడు ఆ కాయలు చూస్తుందా, ఆ తినే చివాట్లేదో తినేసే, భోజనం చేస్తే, బావుంటుందేమో, అని నేనకుంటే సరిపోతుందా, ఆవిడనుకోద్దూ? ఓ టబ్ తీసికుని నీళ్ళల్లో పెట్టింది,ఎన్ని కిలోలూ అంటుందే కానీ, వాటి క్వాలిటీ చెప్పదే.కొద్దిగా సైజు పెద్దగా ఉంటే, తొక్క తీసి తరుక్కోడానికి బావుండేది. మొదటి భాగం పూర్తయింది. ఆ మిగిలినవేవో పరీక్ష చేసి, కండుందా,టెంకుందా చెప్పేస్తే ఓ గొడవొదిలిపోతుందిగా,అబ్బే ఆ ఇచ్చేవేవో తన పేస్ లోనే ఇస్తే వచ్చే అలౌకికానందం,రావద్దూ?

   భోజనం వ్యవహారం పూర్తిచేసి, నడుం వాలుస్తుందే తప్ప, ఇక్కడ ఇంటిమొగాడు,పరీక్ష రిజల్ట్ కోసం చూస్తున్నాడే అని ఆలోచించొద్దూ. ఇంక ఇదికాదు పధ్ధతీ అని కొంతసేపు టి.వి. చూసేసి, నిద్రపోయాను, అయినా ఎంతసేపూ?సాయంత్రం నాలుగింటికి నిద్రలేచి. ముందుగా కిచెన్ లో చూశాను. ఆ టబ్ కనిపించలేదు, పోన్లే బాల్కనీలో పెట్టిందేమో అని అక్కడా చూశాను, మాదేమైనా బక్కింఘాం పాలెస్సా ఏమిటీ? ఉన్నవి రెండు రూమ్ములూ, ఓ బాల్కనీనూ.ఎక్కడా కనిపించకపోయేసరికి, అమ్మయ్యా తరిగేసింది అని ఆనంద పడిపోయి, రిజల్ట్ కోసం ఆగేను, ఏం చెప్తుందా అని. ఏవో రెండు కాయలు మరీ జీడికాయలూ, ఫరవాలేదూ అని పాస్ మార్కులిచ్చేసింది!

   అక్కడికి Half yearly లో పాస్ మార్కులొచ్చిన్నట్లన్నమాట,ఇంక Annual ఉంది. అదికూడా పాస్ అయితే ఈ ఏడాదికి గట్టెక్కినట్టే !!!

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు-ఉభయ భాషా ప్రవీణులు…

   మొన్నెప్పుడో Hm tv లో ఒక కార్యక్రమం చూశాను. ఇంగ్లీషు ఎలా మాట్లాడాలో,మామూలుగా మాట్లాడడానికి ఏమేం చేయాలో వగైరా వగైరా.ప్రస్తుతం ఎక్కడ చూసినా ఇంగ్లీషు రాకపోతే, ఉద్యోగాలు రావేమో అనే బెంగోటి. దానితో రోడ్డుకో
Institute of spoken english లు పుట్టగొడుగుల్లా పుట్టుకొచ్చేశాయి.ఆఖరికి ఎల్.కేజీ,యు.కేజీ చదివించే స్కూళ్ళ బయట కూడా బోర్డులూ, ‘కేరళ నుండి ప్రత్యేకంగా వచ్చిన టీచర్లూ’ అని, అక్కడికేదో, వాళ్ళే ఇంగ్లీషు బాగా మాట్లాడేవాళ్ళలా.ఇంక అలాటి బోర్డులు చూసి, మన పెరెంట్స్ కూడా ఎగేసుకుంటూ పోతారు.
మళ్ళీ ఇంటికొచ్చి ‘దిక్కుమాలిన’ తెలుగు లో మాట్లాడి, అంతంత డబ్బులుపోసి నేర్పిస్తున్న ఇంగ్లీషు ఎక్కడ మర్చిపోతారో అని ఆ పిల్లకో పిల్లాడికో ప్రొద్దుటే నిద్రలేపి, పళ్ళు తోమించి, తిండి పెట్టి, స్కూలుకి రిక్షాలో పంపి,రాత్రికి మంచం మీద నిద్రబుచ్చేదాకా అన్నీ ఇంగ్లీషులోనే. మాటకు ముందర ఓ Excuse me, ప్రతీదానికీ మళ్ళీ ఓ Welcome, thanks. ఇంక ఆ పిల్లాడో/పిల్లదో ఇంగ్లిషు పరిజ్ఞానం చూసి, ఆ తల్లితండ్రులు మురిసిపోవడం,’అబ్బ మన offspring గాడు ఎంత బాగా ఇంగ్లీషులో మాట్లాడుతున్నాడో అవటా’ అని! ఈ offspring అన్నమాట, ’30 రోజుల్లో ఇంగ్లీషు నేర్చుకోడం’ పుస్తకం ఒకటి, footpath మీదో కొనితెచ్చుకుని నేర్చుకున్న బాపతన్నమాట!

ఈలోపులో, వీళ్ళ చుట్టాలెవరో ఏ అమెరికానుండో,ఇంగ్లాండ్ నుండో పిల్లా పీచులతో వస్తారు, ఇంక వీళ్ళకి పండగే పండగ.వాళ్ళు ఇండియాలో ఉన్నంతకాలమూ, వీళ్ళతోనే కాలక్షేపం, ఇంగ్లీషులో తినడం,ఇంగ్లీషులో నిద్రపోవడం వగైరా వగైరాలు. పాపం ఆ అమెరికా నుండి వచ్చిన వాళ్ళకేమో, మన పిల్లలకి మన సంస్కృతీ,సంప్రదాయాలు నేర్పించొచ్చు కదా ఈ శలవల్లో అని వాళ్ళూ, ఈ పిల్లలతో ఎక్కువ సమయం గడిపితే, మన పిల్లలూ అమెరికా వెళ్ళిపోవచ్చుకదా అని వీళ్ళూ. అంతా ఓ పేద్ద కామెడీ లాగుంటుంది!’ సీతారామయ్యగారి మనవరాలు’ సినిమాలో సుధాకర్ పోషించిన పాత్ర లాగ! అదేదో సినిమా అని కొట్టిపారేయొద్దు, నిజజీవితంలోనూ ఇప్పుడు ఎక్కడ చూసినా ఇలాటివే.ఈ ఎన్ ఆర్ ఐ లకి, ఇండియా వచ్చి పొడిచేసేదేదీ లేదూ, ఈ నేర్పించేదేదో అక్కడే హాయిగా నేర్పించొచ్చూ అని ఓ అభిప్రాయం ఏర్పడిపోతుంది. మరి వాళ్ళు తిరిగి భారతదేశం రావడం లేదో అని వాళ్ళమిద పడి ఏడవడం దేనికీ? ఎక్కడో అక్కడ, మాతృభాష నేర్చుకుంటున్నారూ అని సంతోషించక?

పోనీ ఏదో నానా తిప్పలూ పడి, ఓ ‘కేరళనుండి ప్రత్యేకంగా తెచ్చిన టీచర్ల’ దగ్గరా, తదుపరి, ఓ కిళ్ళీకొట్టు దగ్గర పెట్టిన స్పోకెన్ ఇంగ్లీషు వాడి దగ్గరో నేర్చుకున్న పరిజ్ఞానం వల్ల లాభం ఏమైనా ఉంటుందా అంటే అదీ లేదూ. ఆ స్పొకెన్ వాడు మాట్లాడడం ఎలాగో నేర్పడం వరకే చెప్తాడు. మామూలుగా దంపతుల్ని Mr and Mrs. ఫలానా అంటారు. మనవాడు అరకొరగా నేర్చుకున్నది Mrs.కి ఫుల్ ఫాం Mistress అని. వీడికి డౌట్ వచ్చేస్తుంది, Mistress అంటే
సెకండ్ సెటప్
అనికూడా అదేదో సినిమాలో విన్నామూ, ఇప్పుడు ఈ Mrs. గారు ఒరిజినలా, లేక సెకండా అని!అలాగే పెద్దవారైన స్త్రీలని madam అని సంబోధించాలీ అని ఆ స్పోకెన్ వాడు ఏడ్చి చచ్చాడు, మనవాడేమో, పైరేటెడ్ సీ డీ ల్లో చూశాడు,’అక్కడెక్కడో’ అమ్మాయిలని సప్లై చేసే చోట, అవిడని ‘మేడం’అని అంటారని!ఏమిటో అంతా గందరగోళం గా ఉందీ అని రెంటికీ చెడ్డ రేవడిలాగ,ఏ భాషా రాకుండా పోతాడు.

ఇంక వీడి తల్లితండ్రులైతే సూపర్ ! అడిగినవాడికీ, అడగనివాడికీ, ఆపి మరీ చెప్తారు- మా వాడు చాలా hardly గా చదువుతున్నాడండీ అని, అక్కడికి ఓ hard కి ly చేర్చేస్తే అందంగా ఉంటుందని! తెలియడం లేదూ ! అసలు ఈ గొడవంతా ఎందుకు వచ్చిందంటే, మా స్నేహితుడొకాయన ఎవరి గురించో చెప్తూ వాళ్ళబ్బాయికి మార్షల్ సమస్యలొచ్చాయండీ అన్నారు.ఏ లోకసభా లోనో అసెంబ్లీలోనో మార్షల్ గా ఉద్యోగంలో ఏమైనా సమస్యలొచ్చాయేమొ అనుకున్నా, కాకపోతే,ఏ కుంగ్ఫూ,కరాటే లేమో అనుకున్నా. కాదుట, ఆ స్నేహితుడి కొడుకూ కోడలూ ( ఈ మధ్యనే పెళ్ళి చేసికున్నారు) ఏవో సమస్యలొచ్చి కొట్టుకున్నారుట! అర్ధం అయిందా, ఏదో ఇంగ్లీషులో చెప్తే స్టైల్ గా ఉంటుందీ అని,మారిటల్ కి మార్షల్ అన్నాడు!

అన్నిటిలోకీ గందరగోళం తెచ్చే పదాలు decease,disease.నా చిన్నప్పుడు మా చుట్టం ఒకాయనకి పెళ్ళి శుభలేఖ పంపారు.ఆ రోజుల్లో మన పోస్టల్ వాళ్ళు చాలా sincere గా ఉండేవారు. ఏ కారణం చేతైనా ఆ లెటర్ డెలివర్ అవకపోతే, దానిమీద Addressee not found అని ఎర్రింకుతో రాసేసి DLO ( dead letter office) కో, ఒక్కొక్కప్పుడు తిరిగి మనకో పంపేసేవారు.ఈ రోజుల్లో DLO ల్లో ఆ Dead ఒకటే మిగిలిందనుకోండి, అది వేరే విషయం, అసలు సంగతికొస్తే ఎవరికైతే పంపామో ఆయన, నిజానికి జబ్బు పడి హాస్పిటల్లో చేరాడు, ఆ పోస్టల్ వాళ్ళేమో Deceased అని వ్రాసేసి,తిరిగి పంపేశారు.ఇక్కడేమో వీళ్ళకి ఖంగారూ, ఆయన ఉన్నాడో ఊడేడో అని,ముహూర్తం మార్చుకోవాలేమో, అసలే మైలా అదీనూ అని. మింగలేరు కక్కలెరు .ఏదైతే అదే అవుతుందని పెళ్ళి కానిచ్చేశారు. చివరకు పదహార్రోజుల పండగ టైముకి ఆయనా వచ్చాడు, గుండ్రాయిలా ఉన్నాడు కథ సుఖాంతం!!!

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– కారప్పొడి….

   ఈవేళ ప్రొద్దుటే, క్యాంటీన్ లో సరుకులు తెచ్చుకుందామని వెళ్తూ బస్ స్టాప్ కి చేరేలోపల, రోడ్డు క్రాస్ చేద్దామని వెయిట్ చేస్తూంటే,రెండు బైక్కులు ఒకళ్ళతో ఒకళ్ళు ఢీకొట్టుకుని, చెరో వైపుకీ పడ్డారు. ఒకడి కాలు విరిగింది, రెండో వాడు ఎత్తి పడేసినట్లు దూరంగా పడ్డాడు.నాకైతే కళ్ళు తిరిగిపోయాయి,మరీ అంత దగ్గరగా యాక్సిడెంటు చూశానేమో. అదృష్టంకొద్దీ ఆ సమయంలో, ప్రక్కనుండి, ఏ వాహనాలూ వెళ్ళడంలెదు. లేకపోతే, కిందపడ్డవాడు, నుజ్జునుజ్జైపోయేవాడు.ఒక బైక్కు వాడు రోడ్డుకి తిన్నగా వెళ్తున్నాడు, రెండో వాడు టర్న్ తీసికుని వచ్చాడు. ఇద్దరూ చాలా స్పీడు గానే వెళ్తున్నారు. చిత్రం ఏమిటంటే, తిన్నగా వెళ్తున్నవాడు, రెండో వాడిని చెంప దెబ్బ కొట్టడం.అసలు ఆ స్పీడెందుకూ అంట?అలాగని పెళ్ళివారి ఊరేగింపులా వెళ్ళమని కాదు, కొద్దిగా అటూ ఇటూ చూసుకుంటే, ఇలాటివి తప్పించుకోవచ్చేమో?

అయినా ఓ సైకిలైనా నడపడం రాని నాలాటివాడు జ్ఞానబోధలు చేస్తే వినేవాడెవడూ? ఒక్కరైనా విని బాగుపడతారేమో ఆశ!క్యాంటీనుకి వెళ్ళి, కొన్ని సరుకులు తీసికుని, మా ఇంటికి వెళ్ళి, అక్కడ పెట్టేసి, మేముండే ఫ్లాట్ కి ఆ ఎండలో 12.30 కి చేరాను.అప్పటికి, మా ఇంటావిడ పన్లన్నీ పూర్తిచేసికుని, గత పదిరోజులూ మిస్ అయిన టి.వి. కార్యక్రమాలు నెట్ లో చూసుకుంటోంది! ఎంత సంతోషమనిపించిందో, సీరియల్స్ చూస్తున్నందుకు కాదు, నెట్ లో వెతుక్కుని, వాటిని చూసి ఎంజాయ్ చేయడం! చెప్పానుగా ఇన్నాళ్ళూ డొమీనియన్ ప్రతిపత్తిలో ఉండి, ప్రతీ దానికీ నన్నడిగేది. ఇప్పుడో తనే నెట్ లో బ్రౌజ్ చేసేసికుని,కావలిసినవేవో చూసుకోవడం.ఎక్కడా ట్రైనింగవలేదు, ఇంటి బయటకు అడుగెట్టలేదు, అలాగని ఏవేవో పెద్ద పెద్ద డిగ్రిలు లేవు, చెప్పేదేమిటంటే, ఆసక్తీ, పట్టుదలా ఉంటే ఇలాటివన్నీ बाये हाथ का खॅल ! ఈ లక్షణాలన్నీ చూస్తూంటే కొద్దిగా భయం భయంగా ఉంది.ఇన్నాళ్ళూ, నేను చెప్పేవన్నీ నమ్మేది. అలాగా, అయ్యో అని ఎంతో బాధపడిపోతూ!

మనం కూడా అలాగే పెరిగిపెద్దయ్యామేమో?ఆరోజుల్లో ఇన్ని ప్రసారమాధ్యమాలూ, సమాచార సేకరణకి సదుపాయాలూ ఎక్కడుండేవీ? ఏదో పెద్దవాళ్ళు చెప్తే నిజమే కాబోసనుకుని, నమ్మేవాళ్ళం, అదే impression తో పెరిగి పెద్దయ్యాము. అందుకనేమో, చిన్నప్పటి అభిప్రాయాలు, అంత శులభంగా వదులుకోలేము. చిన్నప్పుడు మన తండ్రిగారు, కాంగ్రెస్ పార్టీ అంటే అభిమానముండేదనుకోండి, మనం కూడా అదే వాతావరణం లో పెరగబట్టి, మనకూ ఆ పార్టీ అంటే అభిమానమూ,మన్నుంచి మన పిల్లలూ! ఊరికే ఉదాహరణకి కాంగ్రెస్ అన్నాను, అదికాకపోతే ఇంకో సింగినాదం. ఆరోజుల్లో చిన్నపిల్లల్ని పేకాటాడనిచ్చేవారు కాదు, కిళ్ళీ తిననిచ్చేవారుకాదు,సిగరెట్టూ బీడీ అయితే, ఏ పనిచేసేవారో, గుర్రబ్బండాడో కాల్చే వస్తువనుకునేవాళ్ళం! రొట్టెలు అంటే అదేనండీ బ్రెడ్డు, సాయిబులే తయారుచేస్తారనుకునేవాళ్ళం.అంతదాకా ఎందుకూ, జ్వరం వచ్చి లంఖణాలు చేసిన తరువాత,పెట్టే పథ్యం భోజనంలోనే కారప్పొడి వేసికోవాలనుకునేవాడిని.అలాగే బీరకాయ, పొట్లకాయ కూరలూనూ!

ఈ గొడవంతా ఎందుకు రాస్తున్నానంటే, మా ఇంటావిడ మొన్న తణుకు నుంచి వస్తూ, వాళ్ళింట్లో కరివేపాకు బాగా కాసేస్తోందని,వంటావిడ చేత ఓ సీసాడు కారప్పొడి చేయించి తెచ్చింది. అబ్బ ఎంత అద్భుతంగా తయారుచేశారండీ? ఈ మూడు రోజులనుండీ, రెండు పూటలా, దానితోనే లాగించేస్తున్నాను.ఒక్కసారి చిన్నప్పుడు తిన్న పథ్యం భోజనంలోకి వెళ్ళిపోయింది నా మనస్సంతా! మరీ ఇంత అన్ రొమాంటిక్కేమిటండి బాబూ,అని మా ఇంటావిడ అనుకున్నా సరే.మా అత్తగారికి కూడా ఫోనుకూడా చేసేసి, రొంబ థాంక్స్ అని చెప్పేశాను.అక్కడ జ్వరం, పథ్యం కాదు హైలైట్ చేయవలసినవి,చిన్నప్పటి మధుర జ్ఞాపకాలు.ఆరోజుల్లో జ్వరం లాటిది వస్తే ఎంత హడావిడి చేసేవారు తల్లితండ్రులు, స్కూలుకి వెళ్ళే బాధుండేది కాదు,ఎవరో ఒకరు పక్కనే ఉండేవారు, టెంపరేచరు తగ్గేదాకా ఓ తడిగుడ్డ నుదిటిమీద వేయడం, తల నొప్పొస్తే ఏ శొంఠికొమ్మో అరగదీసి పట్టేయడం,ఆరారగా ఏ బత్తాయిపండు రసమో త్రాగించడం, పక్కనుండే పిన్నిగారో, అత్తయ్య వరసావిడో వచ్చి ‘అయ్యోఅయ్యో బిడ్డ ఎలా తయారయ్యాడే..’ అంటూ మన మంచం పక్కనే కూర్చుని మాట్లాడుకోడం, మన జ్వరం తగ్గేదాకా, ఇంట్లో పిండివంటలమీద Unofficial ban పెట్టేయడం… అబ్బో అబ్బో ఎంత బావుండేదో.మొత్తానికి జ్వరం తగ్గగానే పథ్యం–Ultimate treat! వేడి వేడిగా అన్నం, దాంట్లొకి నెయ్యీ, కారప్పొడీ,చారూ,ఏ పొట్లకాయో,బీరకాయో కూరా, చివరగా అన్నంలోకి మజ్జిగ బదులు పాలూ! మనం పీకలదాకా తిని నిద్రపోకుండా కాపలా! ఏక్దం Royal treatment! రెణ్ణెల్లకోసారైనా జ్వరం వస్తే బావుండునూ అనిపించేది.మరి ఇలాటివి మధుర జ్ఞాపకాలు కావూ?
ప్రతీ నెలా వస్తే ఏదో రోగం అనుకుంటారు, ఏ హాస్పిటల్ లోనో పడేస్తారు, ఈ రొజుల్లోలాగ !!

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు- This also happens !!

   నిన్న నేను వ్రాసిన టపా చదివి, కొంతమంది వ్యాఖ్యలు పెట్టారు.చాలా సంతోషం.అందులో ఒకరన్నారూ, నేనే ఒకడుగు ముందుకువేసి, ఎవరైతే స్నెహితుడితో అభిప్రాయ బేధం లాటిది వచ్చిందో, ఆయనని కలిసి, అపోహలు దూరం చేసికోవాలని. ఒకవిషయం చెప్పండి, స్నేహం కొనసాగించాలనే సదుద్దేశ్యంతోనే కదా, ఆయనకు అన్నిసార్లు ఫోను చేసిందీ,అసలు నాతో స్నేహం కొనసాగించే ఉద్దేశ్యం ఆయనకుంటే, నేను చేసిన ఆరు/ఏడు ఫోన్ కాల్స్ కీ, ఒక్కసారైనా కాల్ బాక్ చేసేవారు.ఆయనకా ఉద్దేశ్యమే లేనప్పుడు, నేను అదే విషయం పట్టుకుని బాధ పడడం అనవసరం. మా అమ్మమ్మ గారు చెప్పేవారు-‘ఎవరైనా పలకరించేరా మహబాగు, పలకరించలేదా ఇంకా మహాబాగు’ అని.ఇదివరకటి రోజుల్లో అయితే బాధ పడిఉండేవాడినేమో? ప్రతీ చిన్న విషయమూ, మనసుకు పట్టించుకుంటూ పోతే, మన ఆరోగ్యం దెబ్బ తింటుంది, లేనిపోని టెన్షన్లూ అవీనూ.కట్టుకున్న భార్య మనల్ని అర్ధం చేసికుంటే చాలు, ప్రపంచంలో ఇంకెవరు మనల్ని గురించి పట్టించుకోపోయినా ఫరవాలేదనేది నా ప్రిన్సిపల్.

   ఆతావేతా చెప్పేదేమిటంటే, ఇంటావిడతో అభిప్రాయబేధాలుండొచ్చు కానీ, మరీ ప్రాణాంతకంగా ఉండకూడదు. ఏదైనా రోగం వస్తే చూసేది ఆ భార్యే! పిల్లలకి వాళ్ళ ప్రయారిటీజ్ ఉంటాయి.ఏమో బాబూ, నాకు నచ్చింది చెప్పాను, ఇంక మీఇష్టం!

   ఏదో మనకి తెలిసిన స్నేహితుడో లేక అతని భార్యో చనిపోయారని తెలిసిందనుకోండి, వీలునిబట్టి వెంటనే వెళ్ళి పరామర్శించినా సరే, వీలునిబట్టి ఆ పదిరోజుల్లో వెళ్ళకలిగామా ఫరవాలేదు,ఒక్కొక్కప్పుడు, పరిస్థితుల ప్రభావంచేత వెళ్ళలెకపోయామా, చాలా embarrassing గా ఉంటుంది. దొంగొచ్చిన ఆరునెలలకి కుక్క మొరిగినట్లు, ఎప్పుడో వెళ్ళి పరామర్శించడం కూడా బాగోదు.అనుకోకుండానే జరిగిపోతూంటాయి ఇలాటి సంఘటనలు. అలాటివాటికి firefighting కూడా చేయలేము.పోనీ అక్కడతో అయిపోతుందా అంటే, ఒకేఊళ్ళో ఉంటూ, ఒకళ్ళనొకళ్ళు కలుసుకోకుండానూ వీలుపడదు. ఎప్పుడో కలిసినప్పుడు పరిస్థితి చాలా awkward గా ఉంటుంది.అయినా ఇలాటివి జరుగుతూనేఉంటాయి..Life goes on..

   అలాగే పెళ్ళిపిలుపుల్లోనూ,ఎంతోకాలంనుండీ స్నేహంగా ఉంటూన్నా, మతిమరపనండి, బధ్ధకం అనండి,ఇంకోటేదో కారణం చేత ఆ స్నేహితుడిని పిలవలేకపోతాము. అలాగని అతనితో శతృత్వం ఏమీ లేదు,It just happens.కనీసం ఇలాటి పరిస్థితులు రాకుండా, మనం ఎవరినైతే తప్పకుండా పిలవాలో వారి లిస్ట్ ఒకటి తయారు చేసికుని,ఆ పిలుపులేవో చేసేస్తే ఎవరికీ బాధుండదు. కొడుకైనా కూతురైనా పెళ్ళంటే మాటలా. దూరంగా ఉన్న వారికి రిజర్వేషన్లూ వగైరా చేసికోడానికి
ఓ నెలో రెండునెలలో ముందుగా తెలియపరుస్తాము.ఊళ్ళో ఉండేవారే కదా అని, దగ్గరవాళ్ళకి చెప్పొచ్చులే ఇంకా పదిహెనురోజులుందిగా,అని అశ్రధ్ధ చేస్తాము. స్నేహితులైతే అర్ధం చేసికుంటారు, వచ్చిన గొడవల్లా చుట్టాలతోనే !ప్రతీవారినీ ఇంటికి వెళ్ళి బొట్టుపెట్టి పిలిస్తేనేకానీ పిలిచినట్లుండదుట! చిన్న చిన్న ఊళ్ళలో పరిస్థితి వేరు, హైదరాబాద్ లాటి నగరాల్లో ఒకరి కొంప ఒకచోటుంటుంది, ఇంకోళ్ళది ఊరికి ఇంకోమూలా.ఊరంతా తిరిగేసరికి ఆయుద్దాయం మట్టం అయిపోతుంది. వీటికి మధ్యలో పుల్లలు పెట్టే చుట్టాలు కొందరూ,ఒకళ్ళింటికి వెళ్ళి పిలుపెట్టగానే, ఠింగు మని ఫోనెళ్ళిపోతుంది- ‘మా పెదమావగారింట్లో ఫలానా రోజు ముహూర్తం, ఇప్పుడే వచ్చి పిలుపెట్టివెళ్ళారు, మీకొచ్చిందా పిలుపూ…’అని సాగతీసుకుంటూ.మీ మామగారొక్కరే వచ్చారా, అత్తగారుకూడా వచ్చారా;;’ అంటూ ఈ ‘పిలుపుల’ మీద ఓ investigation ఒకటీ!ఆ అడిగినావిడింటికి, సమయం కుదరక వెళ్ళలేక ఏ ఫోన్నో చేశారే అనుకోండి, ఇంక వీళ్ల వ్యంగ్యాస్త్రాలు మొదలెట్టొచ్చు-‘అవున్లెండి, మా ఇంటికి రావడానికి మీకు తీరికెక్కడిదిలెండి, ఊరికి బయటెక్కడో ఉన్నా, మీ తమ్ముడిగారికోడలింటికి వెళ్ళి పిలుపెట్టడానికి టైమే టైమూ..’ ఇలాటి శాల్తీలని భగవంతుడుకూడా బాగుచేయలేడూ.

   కొందరుంటారు- కుటుంబంమీద ఉండే అభిమానంతో,ఏదో పిన్నికూతురిదో, కొడుకుదో పెళ్ళి నిశ్చయించారని గాలి కబురు తెలిసి, ఊరికి ముందర రిజర్వేషన్ చేసికుని ఉంటారు.పెళ్ళిపిలుపు రాకపోతుందా అని.శుభలేఖ మాట దేముడెరుగు, ఓ ఫోను కూడా రాదు. పాపం ఈ పెద్దమనిషి, ఏదో పోస్టల్ డిలే వల్ల రాలేదేమోనే అని సమాధానపడి, వయస్సు,ఆరోగ్యం పెర్మిట్ చేయకపోయినా, ప్రయాణం అవుతాడు, భార్య వద్దన్నా కానీ.ఇలాటివారు కూడా ఉంటారా అని అడక్కండి, ఉన్నారు నాకు తెలిసిన ఒక చుట్టం.ఎవరైనా చుట్టాల్లో పెళ్ళీ అని తెలిస్తే చాలు, మొట్టమొదట రిజర్వేషన్ చేయించేసికుంటారు. కారణం ఆయన పెరిగిన వాతావరణం అలాటిదీ, అభిమానాలు అలాటివీనూ! This also happens !

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు-It just happens !!

   ప్రతీ మనిషికీ ఏవో కొన్ని Priorities ఉంటూనే ఉంటాయి. వాటికి కారణాలు అడిగినా చెప్పలేకపోవచ్చు. మరీ బలవంతపెడితే, ‘నా ఇష్టం’ అని కర్ట్ గా సమాధానం చెప్పినా చెప్పొచ్చు.అందువలన మనం నేర్చుకోవలసినదేమిటంటే, ఎప్పుడైనా ఎవరైనా ప్రతీదీ తెగేదాకా లాక్కూడదని. ఈ Priorities కి ప్రత్యేకంగా కారణం ఉండదు,నిజం చెప్పాలంటే, మన మూడ్ ని బట్టి ఈ Priorities మారినా మారిపోతూండవచ్చు.ఉదాహరణకి, మనకి తెలిసిన వారెవరికైనా ఒంట్లో బాగోలెదని తెలిసినప్పుడు, అయ్యో,ఆయనకి సుస్తీ చేసిందిట, ఓసారి వెళ్ళి చూసొద్దామేమిటీ అని అనుకుని,ముందుగా ఫొను చేస్తాము,ఆరోగ్యం విషయం పరామర్శచేసి, మనం వాళ్ళింటికి వచ్చే ఉద్దేశ్యం- not in so many words- వ్యక్త పరచగానే, వాళ్ళుకూడా, మా అబ్బాయీ కోడలూ వచ్చారండి, ఇప్పుడే డాక్టరు వస్తానన్నారు అని, not in so many words – ‘మీరేమీ ఇప్పుడు వచ్చి మమ్మల్నేమీ disturb చేయనఖ్ఖర్లేదూ’ అనే భావం వచ్చేటట్లు చెప్పేస్తారు!
ఎవరి priorities వాళ్ళవీ.

   ఇంక వీళ్ళకీ అనిపించదూ,వెళ్ళి పోనీ ఒకసారి చూసొద్దామా అని. అలా వెళ్ళి చూడ్డం అనేది వెనక్కి పడిపోతుంది.చివరకి ఎప్పుడో రోడ్డుమీద కనిపించినప్పుడు,’అప్పుడెప్పుడో మీ ఆరోగ్యం బాగాలేదన్నారూ, ఇప్పుదెలా ఉందీ?’ అని అడగలేముకదా.ఎప్పుడో జరిగిన ఆరోగ్యభంగం గురించి అడగడానికి, ఇప్పుడు వీలుచిక్కిందా వీళ్ళకీ అని అవతలివాళ్ళేమైనా అనుకుంటారేమో అని అసలు ఆ ఆరోగ్యం విషయమే ఎత్తరు!అలా పెద్ద పెద్ద కారణాలేవీ లేకుండా, వీళ్ళ రిలేషన్స్ కొద్దిగా strain అవడం మొదలుపెడతాయి.ఇద్దరిదీ తప్పులేదు నిజం చెప్పాలంటే, విషయం తెలియగానే వెళ్దామని వీళ్ళూ అనుకున్నారు, ఆ టైములో ఆ పరిస్థితిలో ఉన్న చిరాకో పరాకో ధర్మమా అని, ఆరోజు ఫోను చేసినప్పుడు,వాళ్ళలా అన్నారు.It just happens!

   అలాగే, మేము, మా అమ్మగారి సంవత్సరీకాలు, చుట్టాలందరూ ఉంటారు కదా అని హైదరాబాద్ లో పెడదామనుకున్నాము. ఆ సందర్భంలో వాటి వివరాలు, మా స్నేహితులొకరిని అడిగితే, మల్కాజ్ గిరి లో వీలౌతుందీ అన్నారు. మా చెల్లెలు కూడా, అక్కడే ఉండడంతో, బుక్ చేసేయమని చెప్పాను మా బావగారికి డబ్బిచ్చేసి. వాళ్ళని అడిగినప్పుడు, మూడు రోజులకీ ఏదో పాతిక మంది చొప్పున భోజనానికి రానిస్తామన్నారు. మా చుట్టాలే, పాతికమందికి పైగా ఉన్నారు,దగ్గరవాళ్ళే.వాళ్ళందరూ వస్తారనే కదా అసలు ఆ ఊళ్ళో పెట్టిందీ.దినితో ఏమయ్యిందంటే, పిలిచేవారి లిస్ట్ ఒకటికి రెండుసార్లు ఫిల్టర్ చేసి,మొత్తానికి పిలిచాను. భోజనానికి ఎంతమందొస్తారో ముందుగానే చెప్పాలిగా, పైగా ఇదేమీ శుభకార్యం కాదుకూడానూ,RSVP అనడానికి.మనం పిలిచినవాళ్ళు వచ్చినా రాకపొయినా మనం మాత్రం బిల్లు పూర్తిగా ఇవ్వాలేకదా.ఆ పిలిచినవాళ్ళకీ ఎవరి priorities వాళ్ళకుంటాయి.ఏదో పిలవాలి కాబట్టి పిలిచాడు కానీ, అంతదూరం వెళ్ళేదేమిటీ అనుకోవచ్చు.అలాగని మనం వాళ్ళనేమీ తప్పూ పట్టలెమూ, పిలవడం మన బాధ్యత, రావడం రాకపోవడం వాళ్ళిష్టం. అది అర్ధం చేసికున్నంతవరకూ, అపార్ధాలకి చోటుండదు.

   నిజం చెప్పాలంటే, నేను పిలిచిన వారందరూ, మా అమ్మగారిపైన ఉండే అభిమానంతో మూడు రోజులూ వచ్చారు. మాకూ సంతోషమనిపించింది.హైదరాబాద్ లో పెట్టినందుకు ఫలితం దక్కింది కదా అని.ఇంత ఆనందంలోనూ, పంటిక్రింద రాయిలాగ, మా స్నేహితుడు ( ఆయనతో, నేను కాలేజీలో చదువుతున్నప్పటినుండీ స్నేహం!)గారిని పిలవలేకపోయాను. కారణం, మా దగ్గర చుట్టాలే అమ్మగారివైపు చాలా మందున్నారు,అప్పటికీ మా నాన్నగారివైపు వాళ్ళని పిలవనే లేదూ.ఇలా priorities ధర్మమా అని కొన్ని కొన్ని పొరపాట్లు వద్దనుకొన్నా జరుగుతూంటాయి. అది అర్ధం చేసికునే వారిలో ఉంటుంది.మా ఫ్రెండు పూణె వచ్చినప్పుడల్లా మమ్మల్ని కలుసుకోకుండా వెళ్ళేవారు కాదు, అలాటిది 2008 నుండీ, ఇక్కడకు ఎన్నిసార్లు వచ్చినా కలవనూ లేదు, నేను ఎన్నిసార్లు ఫోను చేసినా ఏదో తూతూమంత్రం లా మాట్లాడడం తప్పించి,ఆయన ఫోనే చేయడం లేదు. It just happens !

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు

   అప్పుడే రమారమి ఆరు రోజులయిపోయింది నేను టపా వ్రాసి! మా ఇంటావిడ తణుకు వెళ్ళిందిగా, తిరిగి వచ్చి ‘అరే ఒక్క టపా వ్రాయలేదూ, బెంగెట్టుకున్నారా నేను లేనని’.పోన్లెండి, ఆవిడని disappoint చేయడం ఎందుకూ అనుకుని, ఔనూ అన్నాను! నాదేం పోయిందీ? ఆంధ్రదేశంలో ఎండలకి, పేలాల్లాగ వేగిపోయింది! ఈవిడ అక్కడకి ప్రయాణం అయినప్పటినుండీ, ఆవిడ movements మోనిటర్ చేస్తూనే ఉన్నాను,క్షేమంగా చేరిందా లేదా అని, ఎంతచెప్పినా
దగ్గరదగ్గర నలభై ఏళ్ల అనుబంధమాయే!ఈవిడ తణుకు చేరగానే, పాపం మా అత్తగారు, తెల్లవారుఝామున ఫోను చేసి మరీ చెప్పారు, ఈవిడ క్షేమంగా చేరిందని,అలాగే తణుకులో హైదరాబాద్ వెళ్ళడానికి,బస్సు ఎక్కినప్పటినుండీ, ఫోన్లమీద ఫోన్లు, పెళ్ళిలో అప్పగింతల టైములో కూడా, ఇన్నిన్ని ప్రికాషన్లు తీసికోలేదు! ఏమిటో, కూతురు ఒక్కర్తీ వచ్చిందీ,తిరిగి క్షేమంగా చేరేవరకూ, తనదే బాధ్యత అన్నట్లుగా!ఈవిడ ప్రయాణంలో ప్రతీ చోటా, ఈవిడని రిసీవ్ చేసికోడానికి ఎవరో ఒకరు,ఉన్నారు. తీరా తిరిగి పూణె వచ్చేటప్పటికి,తను ఒక్కర్తే ఇంటికి వచ్చింది.

   అప్పటికీ, తెల్లవారుఝామున 4.30 నుండీ, అలారం పెట్టుకుని మరీ లేచికూర్చున్నాను.ఆ మాయదారి బస్సు చివరకు, మా ఇంటిదగ్గరే, ఏడున్నరకి దింపి వెళ్ళింది. ఇంకా ఈవిడ దగ్గరనుంచి ఫోను రాలేదేమని చూస్తూంటే, ఠింగురంగా అనుకుంటూ,బెల్లు కొట్టింది. నేనేం చేయనూ?సాయంత్రం దాకా అక్కడే ఉండి, భోజనం చేసి ఇదిగో ఇప్పుడే మేముండే ఫ్లాట్ కి చేరాము.ఇంక మొదలూ,ఇల్లంతా మట్టికొట్టుకుపోయిందీ, ఒక్కసారి ఓ చీపురేస్తే మీసొమ్మేంపోయిందీ అంటూ! అప్పటికీ, ఈవిడకి భయపడి, నిన్న వచ్చి, నాకొచ్చిన క్లీనింగేదో చేశాను. మనం చేసినవి ఆవిడకు నచ్చుతాయా ఏమిటీ?ఆవిడ benchmark వేరు.ఎక్కడో వేలెట్టి చూస్తుంది, ఇదిగో ఇక్కడ తుడవలేదూ అంటుంది. అంతంత ఓపికల్లేవమ్మోయ్ నాకు.

   ఏదో ఇన్నాళ్ళూ ఎండన పడొచ్చిందీ,ఇంట్లో మజ్జిగ లాటిదుంటే, ఆరారగా త్రాగుతూంటుందీ అనుకుని, ఈమధ్యన, అముల్ వాళ్ళు మార్కెట్ చేస్తున్న ‘మజ్జిగ’ సీసా ఒకటి కొని, ఫ్రిజ్ లో పెట్టాను. ఈవిడొచ్చి ‘అదేమిటండీ ఫినైల్ సీసా ఎవరైనా ఫ్రిజ్ లో పెట్టుకుంటారా?’. అయ్యా ఇదీ నా పరిస్థితి, ఎంతో ప్రేమతో మజ్జిగ సీసా పెడితే, ఫినైల్ లా కనిపించిందీవిడకి. పోన్లెండి, బకెట్ నీళ్ళల్లో పొసి, ఇల్లంతా తుడవలేదు! ఏమిటో మరచెంబుల్లో పోస్తేనే మజ్జిగట!మంచివాళ్ళకి రోజులు కావండి బాబూ!అలాగని త్రాగడం మానిందా, హాయిగా త్రాగేసి, బాగానే ఉందండోయ్,ఈ సీసా అయిపోగానే ఇంకోటి తెండి, అనేసి ఓ Standing instruction కూడా ఇచ్చేసింది.

   ఇంక ఇంటి క్లీనింగ్ అభియాన్ పూర్తికాగానే మొదలెడుతుంది, తను టపాలు వ్రాయడం. ఒకటా రెండా, పదిరోజుల కబుర్లు. అదీ చాలా రోజులతరువాత, పుట్టింటికి వెళ్ళిందేమో, కావలిసినన్నుంటాయి.

%d bloggers like this: