బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–Kitchen Fire

A repeat, but then fore warned is fore armed
Kitchen Fire – Read first then watch
READ BEFORE YOU WATCH THE VIDEO!!

Dear Friends,

This is very stunning – please read first and then watch the very short clip.

I never realized that a wet dishcloth can be a one size fits all lid to cover a fire in a pan!

This is a dramatic video (30-second, very short) about how to deal with a common kitchen fire…oil in a frying pan. Read the following Introduction, then watch the show …It’s a real eye-opener!!

At the Fire Fighting Training school they would demonstrate this with a deep fat fryer set on the fire field. An instructor would don a fire suit and using an 8 oz cup at the end of a 10-foot pole to toss water onto the grease fire.

The results got the attention of the students. The water, being heavier than oil, sinks to the bottom where it instantly becomes superheated.

The explosive force of the steam blows the burning oil up and out. On the open field, it became a thirty foot high fireball that resembled a nuclear blast.

Inside the confines of a kitchen, the fire ball hits the ceiling and fills the entire room. Also, do not throw sugar or flour on a grease fire. One cup of either creates the explosive force of two sticks of dynamite.

This is a powerful message—-watch the video and don’t forget what you see.

Tell your whole family about this video. Or better yet, send this to them.

   ఈవేళ నాకు ఒక మెయిల్ లో వచ్చిన సమాచారం. ముందుగా పైన ఇచ్చినది చదివి, విడియో ఇక్కడ చూడండి.

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు

   ఈవేళ టి.వి.చూస్తూంటే, ఒక విషయం గమనించాను.Complan వాళ్ళ హిందీ యాడ్ లో मै बढा तॉ हॉ रहां हूं ! కి తెలుగులో-ఆ పిల్లాడు- ‘నాకు వయసొస్తోంది’ అనేవాడు. వినలేక చచ్చేవాళ్ళం ఇన్నాళ్ళూ!వయసురావడమెమిటండి బాబూ.మొత్తానికి ఎవరికో కొద్దిగా జ్ఞానోదయం అయి మార్చారు–‘నేను పెద్ద అవుతున్నానూ..’ అని !

   అలాగే facebook లో ఒక వీడీయో పెట్టారు.చూసి/విని ఆనందించండి.

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–షార్టు కట్లు !!

   అసలు మనం ఈ షార్ట్ కట్లనేవి చిన్నప్పుడే నేర్చేసికుంటాము. పెద్ద అయేకొద్దీ, ఏదో వాటిని రిఫైన్ చేయడం తప్ప ఏమీ కొత్తగా నేర్చుకునేదేమీ లేదు. చిన్నప్పుడు క్లాసుల్లో పాఠాలు శ్రధ్ధగా వినని వారు, ఆరోజుల్లో గైడ్లని వచ్చేవి. వాటిల్లో మళ్ళీ వడబోసి imp అని కొన్నుండేవి. మళ్ళీ వాటిని వడబోసి ఇంట్లో ఉండే ఏ చిన్న పిల్లాడిచేత్తోనో చీటీలు తీయించడం.లేదా పుస్తకాన్ని పైకి గాలిలోకి ఎగరేసి,ఏ పేజీ వస్తే ఆ పేజీలో ప్రశ్నలు/జవాబులు చదవడం. మన అదృష్టం బావుందా, అలా చేసింతరువాత హీనపక్షం ఓ అరడజను ప్రశ్నలొచ్చినా సెప్టెంబరుకి వెళ్ళే అవసరం ఉండేది కాదు!

   ఈరోజుల్లో చూస్తూంటాము రోడ్డు మీద టూ వీలర్లు డ్రైవు చేసే చాలా మంది, ఛస్తే ట్రాఫిక్ రూల్స్ పాటించరు. ఎక్కడ ఛాన్సు దొరికితే అక్కడే షార్టు కట్లు! ఫుట్పాత్ మీద జుయ్యిమంటూ లాగించేయడమే. అక్కడ నడిచే నాలాటి అర్భకులు, ఏ గంగలో దిగితేనెమిటి? ఒక్కొక్కప్పుడు బస్సులోంచి దిగేటప్పుడు చూస్తూంటాము, బస్సుకి అదీ ఏ స్టాప్ లోనైనా ఆగినప్పుడు, ఎడంవైపునుండి ఏ వెహికిలూ రాకూడదు. అయినా సరే ఈ షార్టు కట్టు దరిద్రులు, అక్కడినుంచే వెళ్తారు. మనం చూసుకోకపోయామా గోవిందా!

   ఈవేళ సాయంత్రం నేనూ, మా ఇంటావిడా వాక్ కి వెళ్తూంటే చూశాము-ఫుట్ పాత్ ప్రక్కనే ఓ ఇంట్లోంచి,ఒకావిడ వచ్చి చేతిలో ఉన్న చెత్త బుట్టని, ఎదురుగా ఉండే డ్రైన్ లో ఖాళీ చేసేసింది.మరి వర్షాకాలంలో ఈ డ్రైన్లన్నీ ఛోక్ అయ్యేయంటే అవవూ మరి.రాజమండ్రీలో చూసేవాడిని, అక్కడ చాలా చోట్ల ఓపెన్ డ్రైన్లే చూసేవాడిని. పాపం మునిసిపాలిటీ వాళ్ళు ప్రతీ వీధికీ పెద్ద పెద్ద చెత్తకుండీలు పెట్టినా సరే, అవి కొద్దిగా దూరంగా ఉండడంతో, దగ్గరలో ఉండే ఓపెన్ డ్రైన్ లోనే వేసేవారు. ఇలాటివాళ్ళని భగవంతుడు కూడా బాగుచేయలేడు.

   అలాగే మనం ఈ రోజుల్లో చూస్తున్న ఎపార్ట్మెంట్లలో, ఏ అరటి పండైనా తిన్నాక, ఆ తొక్కని ఇంట్లో ఉండే డస్ట్ బిన్ లో వేయొచ్చుకదా, అబ్బే అలా చేస్తే మన ఘనతేముందీ? బాల్కనీ లోకి వెళ్ళి, కిందకు విసిరేయడం. రోడ్డు మీదెళ్ళేవాడెవడి నెత్తిమీదో పడుతుంది. వీడిదేం పోయిందీ? వీళ్ళనే అనఖ్ఖర్లేదు, కారుల్లో వెళ్ళే ఘనుల్నీ చూస్తూంటాము, ఆ విండో లోంచి, ఏ గుట్కా ఖాళీ పోచ్చో పడేస్తూంటారు. ఏమైనా అంటే ఓనరు కాదూ, ఛాఫర్ అలా చేస్తాడూ అనే అంటారు చాలా మంది.

   రైల్వే స్టేషన్లలో అయితే, చూస్తూంటాము, చాలామంది పట్టాలు దాటే వెళ్తూ.ఏ ట్రైను చక్రాలకిందో పడడం ప్రాణాలు పోగొట్టుకోవడం. హాయిగా ఓవర్ బ్రిడ్జి మీదనుంచి వెళ్ళొచ్చుకదా. అలాగే, లెవెల్ క్రాసింగులదగ్గరా అంతే, గేటు వేసున్నా సరే, దానికిందనుంచి దూరి వెళ్ళడం. ఒక్కోప్పుడు బైక్కులూ, స్కూటర్లూ కూడా దాటిస్తూంటారు.ఇంక దగ్గరగా ఉంది కదా అని ఒన్ వే లోంచికూడా దూసుకుంటూ వెళ్ళడం ఎప్పుడూ చూసే దృశ్యమే! కార్ పార్కింగు గురించైతే అడగఖ్ఖర్లేదు. అవతలివాడు కారు ఎలా తీసికుంటాడో అని ఆలోచించకుండా, తనిష్టం వచ్చినట్లు పార్కింగు చేయడం.

   ఈ షార్ట్ కట్ సిండ్రోమ్ నుండి ఎప్పుడు బయట పడతామో?

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు-హిపోక్రసీయో అదేదో అంటారు…

   ఈ హిపోక్రసీ అంటే తెలుగులో అర్ధం ఎమిటో మాత్రం తెలియదు! ఇదేదో నా హిపోక్రసీ అనుకోకండేం.నిజంగానే తెలియదు. నా భాషా పరిజ్ఞానం చాలా తక్కువ. ఉన్నదున్నట్లుగా ఒప్పుకోవడమే, హిపోక్రసీ అనరూ అని మాత్రం తెలుసు.మొన్నెప్పుడో భక్తి టి.వీ. లో ‘మహాభారతం’మీద శ్రీ గరికపాటి వారి వ్యాఖ్యానం లో ఆయనంటారు– మనిషి ముందుగా 1. లోకులు తనగురించి ఏమనుకుంటున్నారో తెలిసికోవాలిట. 2. తను తనగురించి ఏమనుకుంటున్నాడో తెలిసికోవాలిట. 3. అసలు నిజంగా తనేమిటీ ! ఈ మూడు విషయాలూ ప్రతీవాడూ తప్పకుండా తెలిసికుంటే జీవిత సత్యం ఏమిటో తెలుస్తిందిట. ఏమిటో అంతా అగమ్యగోచరంగా ఉంది ఈ వేదాంతం అంతా వింటూంటే. అయినా వినడం మాత్రం మానను. ఎందుకంటే ఆయన చెప్పేవిధానం చాలా బాగుంటుంది. వచ్చిన గొడవల్లా నా ఐ.క్యూ. తోనే.అది చాలా నిమ్న స్థితి లోనే ఉంటుంది ఎప్పుడూ!అర్ధం అయినా అవకపోయినా ఊరికే వినేయడం, కనిపించిన ప్రతీవాడితోనూ దానిగురించి చర్చించేయడమూ, అక్కడికేదో జీవిత సత్యాలు అన్నీ తెలిసినట్లు! ఇదే అనుకుంటా హిపొక్రసీ అంటే!

   ఉన్నదున్నట్లుగా ఒప్పుకోవడానికి అసలు ఏం రోగమంట? ఉదాహరణకి కుక్కల్ని చూస్తే నాలాటివాళ్ళకి చాలా భయం. చెప్పుకోడానికి ఏమీ సిగ్గు పడను. కానీ కొంతమందిని చూస్తూంటాము, ‘నాకు కుక్కలంటే ఎలర్జీ అండి.నాకు అసహ్యం అండీ’ అంటూ అక్కడికేదో మిగిలిన జంతుజాలం అంటే ఎంతో అభిమానం అన్నట్లుగా మాట్లాడతారు.ఇదిగో దీన్నే హిపొక్రసీ అంటారనుకుంటాను.ఇంకొంతమందిని చూస్తాము, ఊరికే అయినదానికీ కానిదానికీ గొప్పలు చెప్పేసికోవడం.కొంతమందైతే, తాము చదివినవో, చదవాలనుకున్నవో, పుస్తకాల గురించి చెప్తూంటారు.అవతలివాడితో మాట్లాడుతూ, ‘అర్రే మీరు Alchemist చదవలేదా, The monk who sold his ferrari గురించి వినలేదా, అయ్యో మీరు జివితంలో చాలా కోల్పోతున్నారండీ..’ అంటూ బొరుకొట్టేయడం. ఈ సంభాషణలో ఈయన సాధించినది ఏమిటంటే, తను మార్కెట్ లో బెస్ట్ సెల్లర్ పుస్తకాల గురించి (చదివాడో లేదో ఆ భగవంతుడికే తెలియాలి)తెలిసినట్లూ, ఎందుకంటే అవతలివాడు ముందరే తనకు ఆ పుస్తకాల గురించి ఏమీ తెలియదని ఒప్పేసికున్నాడు కాబట్టి, వాణ్ణి హొరెత్తించేయొచ్చు. ఇంత గొడవ అసలు అవసరమంటారా? నాలాటివాడికి ఇలాటి పుస్తకాలు అర్ధం అవవు. నాకు చేతన్ భగత్, ఇంకో సిడ్నీషెల్డన్, ఛేజ్ అంటే ఇష్టం. అలాగని ప్రతీ వాడిదగ్గరకూ వెళ్ళి టముకు వేసికోను. లైట్ రీడింగ్ ఇష్టం. తప్పా?

   అసలు సిసలైన ప్యూర్ 99.99% బంగారం లాటి హిపొక్రైట్లు మన నాయకులు! అదేదో, మార్చ్ అంటారు, ధర్నా అంటారు ఇంకోటేదో అంటారు. ఊరికి ముందరే అరెస్టయి జైల్లో కూర్చుంటారు. ఎందుకంటే, అసలు హడావిడి జరుగుతున్న చోటకి వస్తే జరిగేదేమిటో వాళ్ళకీ తెలుసు.పోలిసులూ, ప్రభుత్వమూ వారితో ముందరే మొరపెట్టేసికుంటారు. స్వామీ నన్ను అరెస్ట్ చేసేయండీ, దాంతో నా ఇమేజీ పెరుగుతుందీ, గొడవలు జరిగే చోటకి వెళ్ళి తన్నులూ తినఖ్ఖర్లేదూ. సాయంత్రం బెయిల్ మీదొచ్చేస్తానూ, రాత్రికి మందు పార్టీ చేసుకుందామూ అని ఓ ఒప్పందానికి వచ్చేస్తారు. మర్నాడు రోజంతా చానెళ్ళలో మొసలి కన్నీళ్ళు కార్చేయొచ్చు అయ్యో అయ్యో ఎంతపనైపోయిందీ, మేము ముక్త కంఠంతో ఫలానా సంఘటనని ఖండిస్తున్నామూ అంటూ!చివరకి వెర్రివెధవలయ్యేది మనమూ!

   ఏ సంఘటనవనీయండి, ఎక్కడవనీయండి, మనం ఎన్నుకున్న నాయకుడెవడూ తుపాగ్గుండుకి కనబడ్డు.ఎక్కడున్నాడయ్యా రోజంతా అంటే,అంతకు ముందు రాత్రే హాయిగా జైల్లో కూర్చుంటాడు!వీళ్ళు మాత్రం పుటం వేసినా బాగుపడరు.మన ప్రజా జీవితంలో ఎక్కడ చూసినా ఈ హిపోక్రసీ తాండవం చేస్తోంది. ఉదాహరణకి పూణే లో వినే ఉంటారు. నాలుగేళ్ళ క్రితం హస్సన్ ఆలీ అనేవాడు, 3000 కోట్ల రూపాయల మనీ లాండరింగు చేశాడని పేపర్లలోనూ, చానెళ్ళలోనూ గోలెట్టారు.ఈ నాలుగేళ్ళూ హాయిగా తిరిగాడాయన. ఈ మధ్య కోర్టువాళ్ళకి, ఈ.డీ. వాళ్ళకీ గుర్తొచ్చింది,వాడు పెట్టిందంతా తిని ఇన్నాళ్ళూ,ఓ సారి వాడిళ్ళమీద రైడ్లు చేద్దామూ అని! ఓ వారం క్రితం హడావిడి చేసేసి, ‘ఒకే సమయంలో వివిధ నగరాల్లోనూ
రైడ్లు చేసేసి, ఆ హసన్ ఆలీని అరెస్ట్ చేసేసి, కోర్టులో హాజరు చేశారు. చివరకి జరిగిందేమిటయ్యా అంటే, ఆ జడ్జీ గారు,అసలు వీడిమీద అరోపణేమిటో నాకు తెలియడం లేదూ, వీడికి జ్యుడీషియల్ కస్టడీ ఎందుకూ అన్నారు.ఇదిగో ఇలా ఉంటుంది. అసలు ఏమీ చేయాలనే ఉండదూ, మరీ అలా కనిపించేటట్లుగా చేస్తే బావుండదూ ఇదిగో దీన్నే గ్లోరిఫైడ్ హిపోక్రసీ అంటారు.

   కొసమెరుపు : ఇప్పుడే తెలుగు చానెల్స్ లో స్క్రోలింగు లో చూశాడట మా తమ్ముడు రాజమండ్రీ నుంచి ఫోను చేశాడు–తిరుమల శ్రీ వెంకటేశ్వర స్వామి లడ్డూ ఇటుపైన పంచదార బదులు బెల్లం తో చేస్తారుట. హాయిగా’ బెల్లం మిఠాయి’ అనొచ్చుగా! నాకు బెల్లం మిఠాయి అంటే ఎంత ఇష్టమో ఇదివరకే చెప్పాను.అందుకే కాబోలు,ఆ దేముడు కూడా వరం ఇచ్చేశాడు.

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు- కాలక్షేపం

   ఇదివరకటి రోజుల్లో, మనిషి వేసికున్న దుస్తులతో, వారిని గుర్తించేవారు. ఉదాహరణకి ఏ తెలుగు మాస్టారో ఉన్నారనుకునుకోండి, ఆయనని ఎప్పుడు చూసినా పంచ,లాల్చీ, కండువా ఒక్కొక్కప్పుడు నున్నని గుండుతో కూదా ఉండేవాళ్ళు.అదే ఏ ఇంగ్లీషో, సైన్సో, సోషలో లేక లెఖ్ఖలో చెప్పేవారు ప్యాంటూ షర్టూ తో కనిపించేవారు. డ్రిల్లు మాస్టారైతే చేతిలో ఓ విజిలూ, తెల్ల ప్యాంటూ,తెల్ల షర్టూ తో, అలాగన్నమాట.స్కూల్లో గంట కొట్టే ప్యూనైతే, ఓ పంచా, తెల్ల పొట్టిచేతుల చొక్కా
నెత్తిమీద ఓ తలపాగా!

అలాగే ఏ శానిటరీ ఇనస్పెక్టరో, బిల్లు కలెక్టరో అయితే ఓ కాఖీ నిక్కరూ,పొట్టిచేతుల చొక్కా, అన్నిటిలోకీ ముఖ్యం నెత్తిమీద ఓ టోపీ! పైగా అదో తమాషాగా ఉండేది.దాన్ని ఏమని పిలుస్తారో కూడా తెలియదు.దానికి పైన ఓ ప్లాస్టిక్ కవరు కూడా ఉండేది. చాలా బరువోటి, మరీ గాలి వీస్తే ఎగిరిపోకుండా, దానికి కింద ఓ బెల్టూ! కలెక్టరాఫీసులో పనిచేసే డఫేదారునైతే, అతను ఏటవాలుగా ధరించే డవాలో ఏదో అనేవారు.ప్లీడర్లైతే ఓ నల్లకోటూ, మెడలో అదేదో టై రూపంలో, ఓ తెల్లగా ఉండే గుడ్డముక్కలూ!మరీ వయస్సులో పెద్దవారైతే పంచ,చొక్కా, తలమీద ఓ తలపాగా!

ఇంక పోస్టుమానూ, ఎలట్రీ ఆఫీసువాళ్ళూ అయితే ఓ ఖాకీ ప్యాంటూ,చొక్కా.అలాగే బస్సు డ్రైవరూ, కండక్టరూ కూడా ఖాకీ బట్టలే! ఎప్పుడూ ఇస్త్రీ బట్టల్లోనే ( పైగా రోజుకోటీ) కనిపించేవాడైతే తప్పకుండా, బట్టలుతికే చాకలే! అలాగే అర్ధముండితం తో( అంటే సగం జుట్టు తీసేసి, వెనక్కాల ఓ జడలాటి కొప్పుతో) ఉన్నారంటే ఆయన తప్పకుండా ఏ దేవాలయం లోనో అర్చకుడన్నమాటే ! సాయంత్రం పూట ఓ ఖాకీ నిక్కరూ బనీనూ/తెల్ల చొక్కా వేసికున్నవారిని చూస్తే, వారు ఆర్.ఎస్.ఎస్. శాఖకి వెళ్తూన్నట్టే ! ఈ వ్రాసినవన్నీ ఎవరినో ఎగతాళి చేయడానికీ, వారి ఫీలింగ్స్ హర్ట్ చేయడానికీ కాదు. వారి వారి వేష ధారణ బట్టి ఎవరెవరో గుర్తించే సౌలభ్యం గురించి చెప్పడానికి మాత్రమే!

అలాగే, ఏ పనీ పాటా లేకుండా సాయంత్రాలు ఓ బులెట్ మోటార్ సైకిలు మీద,ఓ జర్దా కిళ్ళీ నములుతూ, సిగరెట్ ఊదుకుంటూ, ఓ ప్యాంటూ దానిమీద ఓ గ్లాస్కో/పట్టు /సిల్కు చొక్కాయో వేసికుని, పైగా లోపలేసికున్న కట్ బనీన్ తో సహా కనిపించేటట్లు, మెళ్ళో ఓ పులిగోరు గొలుసుతో కనిపించాడూ అంటే, వాడికి తాతలు గడించిన ఆస్థి చాలా ఉందన్నమాటే!దసరా బుల్లోడి లాగ బలాదూర్ గా తిరగడమే అతని హాబీ ! ఏ కిళ్ళీ కొట్టు దగ్గరో బైక్కుకి స్టాండేసి, చుట్టూరా అతనికి భజన చేసే వాళ్ళున్నారంటే అసలు అనుమానమే లేదు!

వీళ్ళే కాకుండా, చుట్టుపక్కల గ్రామాల్లో వైద్యం చేసే ఆర్.ఎం.పీ డాక్టర్లుండేవారు, ఓ సైకిలూ, దానికి క్యారీయర్ మీద మందులున్న ఓ తోలు పెట్టీ ! ఇంక ఊరూరా తిరిగి జాతకాలూ, భవిష్యత్తులూ చెప్పే చిలక జ్యోతిష్కులూ, కొండ దొరలూ అయితే, వాళ్ళని చూడగానే గుర్తించేయొచ్చు.అలాగే రాత్రిళ్ళు తొమ్మిది దాటింతరువాత, గంట వినిపించిందంటే, ఓ బండి మీద గోలీ సోడాలమ్మే మనిషి వస్తున్నట్లే! రాత్రి భోజనాలు తిని, వెన్నెల్లో ఓ పడక్కుర్చీయో,మడతమంచమో వేసికుని, ఓ గోలీ సోడా తాగేమంటే ఉండే మజా అనుభవిస్తేనే తెలుస్తుంది.

1990 ముందర పుట్టిన చాలా మందికి స్వయంగా ఆస్వాదించినవో, ఇంట్లో ఉండే ఏ పెద్దవారో ఓ తాతయ్యనండి, ఓ అమ్మమ్మనండి, ఓ నానమ్మనండి ఓ మామయ్యనండి లేకపోతే పిల్లనిచ్చుకున్న ఓ అత్తయ్యనండి,ఎవరో ఒకరి ద్వారా తెలిసికునే అదృష్టమైనా ఉంది. కానీ ఈ తరం ( కొత్త శతాబ్దంలో పుట్టిన వారు) వారికి, ఈ నాస్టాల్జియా ఉంటుందా? వాళ్ళని చూస్తూంటే జాలేస్తోంది. హా ఈ జ్ఞాపకాలూ సింగినాదమూ ఏమైనా తిండి పెడతాయా అంటే చెప్పేందుకేమీ లేదు.
ఎంత చెప్పినా ఆ జ్ఞాపకాలలోని ఆనందమే వేరు.

ఇంక వేషధారణ సంగతి చెప్పాలంటే,ఈ రోజుల్లో మన ఇంటికి వచ్చే పనిమనిష్యులే(maid,cook అనాలి కాబోలు!) మన ఇంట్లో వాళ్ళకంటే బాగా డ్రెస్ వేసికుంటున్నారు. అసలు ఈ గొడవంతా ఎందుకు వచ్చిందంటే ఈ వేళ సాయంత్రం వేషం
వేసికుని అదేనండీ ఓ ప్యాంటూ, షర్టూనూ పైగా ఈ మధ్యన నా కొత్త ప్యాంటులన్నీ జారిపోతున్నాయి లూజయ్యి. మా ఇంటావిడంటుందీ, అమ్మయ్య మీ పొట్ట తగ్గిందీ అని. ఛస్తుందా పొట్ట తగ్గకుండా, ఆవిడతో ప్రతీ రోజూ వాకింగుకి వెళ్తూంటేనూ! మేముండే సొసైటీ లో రాత్రిళ్ళొచ్చే వాచ్ మన్ డ్యూటీకి వస్తూ కనిపించాడు. పైగా అతనిదీ నాదీ యూనిఫారం లా ఒకే రంగు షర్టూ, ఒకేరంగు ప్యాంటూనూ! అప్పుడెప్పుడో రైల్లో ప్రయాణం చేస్తున్నప్పుడు, గళ్ళ చొక్కా వేసికుంటే
ప్యాంట్రీ కారు ఎటెండెంటనుకుని చాయడిగాడు ఓ ప్రబుధ్ధుడు. ఇంక నేను ఈవేళ వేసికున్న వేషం కనుక మార్చకపోతే, మా సొసైటీ లో ఏ ఫోర్త్/ఫిఫ్త్ ఫ్లొర్ వాడో, నీళ్ళ పంపు స్టార్ట్ చెయమనొచ్చు !!

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు- కుక్కేయడం…

   ఈ ‘కుక్కేయడం’ అనే పదం,కావలిసినన్ని సందర్భాల్లో వాడుకోవచ్చు.ఇదివరకటి రోజుల్లో, ఎప్పుడైనా ప్రయాణాలు చేయాల్సొస్తే, తీసికెళ్ళే బట్టలన్నిటినీ ఓ ట్రంకు పెట్టిలొనో, హోల్డాలు లోనో కుక్కేసేవారు. అలాగే రైళ్ళలో, unreserved compartment లో జనం కిక్కిరిసి ఉంటారు. ఇదికూడా కుక్కేయడం లోకే వస్తుంది.బస్సుల్లో అయితే ప్రతీ రోజూ చూస్తూనె ఉంటాము.చివరాఖరికి మన బట్టలు ఏ ఇస్త్రీ కైనా తీసికెళ్ళాలంటే ఓ క్యారీ బాగ్ లో కుక్కేసి తీసికెళ్తాము.చెప్పొచ్చేదేమిటంటే, ఉన్న అసలు కెపాసిటీ కంటే ఎక్కువగా సర్దడానికి ప్రయత్నించడం. దాని పరిణామాలు ఎలా ఉంటాయో తెలుస్తూనే ఉంది.

ఈ ప్రక్రియలోకే వస్తుంది, ఈ రోజుల్లో చిన్న పిల్లల బుల్లి బ్రైనులోకి తల్లితండ్రులు, వాళ్ళు చేయలేకపోయినవన్నీ కుక్కేయడం!అసలా బుల్లి బుర్రెంతుంటుందండీ పాపం. ఏమిటో మాటలు వచ్చినప్పటినుండీ, వాళ్ళని హోరెత్తించేయడం.ఒకటని కాదు, ప్రపంచంలో ఉన్న విశేషాలన్నీ, మన పిల్లలకే వచ్చేయాలి. వాళ్ళ రిటైనింగ్ కెపాసిటీ ఏమిటో తెలిసికుంటే ఏం పోయిందిట? ఏమైనా అంటే, కాంపిటీటివ్ ప్రపంచంలో, అలా ఉండకపోతే, ఎందుకూ పనికి రారూ అని ఓ సమర్ధింపోటీ.అసలు ఆ చిన్ని బుర్రలకు విశ్రాంతి అనేది ఏమైనా ఉంటుందా అనికూడా ఆలోచించరు. ఇదివరకటి రోజుల్లో వేసంగి శలవల్లాటివి వస్తే, పిల్లల్ని తీసికుని ఏ అమ్మమ్మగారింటికో, నానమ్మ గారింటికో తీసికెళ్ళేవారు. ఆ పిల్లల ప్రాణాలకీ హాయిగా ఉండేది.ఆ శలవల్లో తాతయ్యలు చెప్పే కబుర్లతోనూ, అమ్మమ్మ/నానమ్మ లు వండిపెట్టిన పిండివంటలతోనూ, తమతమ బ్యాటరీలు రీఛార్జ్ చేసేసికుని,తిరిగి వాళ్ళ ఊళ్ళకి వెళ్ళి ఫ్రెష్ గా స్కూళ్ళకి వెళ్ళేవారు.ఇప్పుడు, ఏ కొద్దిమందిలోనో తప్ప ఈ concept అటకెక్కేసింది.

ఈ రోజుల్లో శలవలొచ్చాయంటే, ఇంకొక సో కాల్డ్ ఆర్టులో ట్యూషనుకి పంపిద్దామా అనే కానీ, పోనీ ఏడాదంతా స్కూలుకెళ్ళడానికి ప్రొద్దుటే నిద్రలేవడం,సాయంత్రాలు ట్యూషన్లతోనూ బుర్ర వేడెక్కిపోయిందే, ఈ శలవల్లోనైనా, హాయిగా కంటి నిండుగా నిద్రపోనిస్తారా అంటే అదీ లేదు.ఏ స్విమ్మింగో, డాన్సింగో, మ్యూజిక్కో అంటూ వాళ్ళ ప్రాణాలు తీస్తారు.వీటికి సాయం టీ.వీ. ల్లో వచ్చే ‘సరిగమ’,పాడుతా తీయగా’ ‘సూపర్ సింగరూ’, అదీ ఇదీ కాకపోతే ‘ఆట’ డ్యాన్స్ బేబీ డ్యాన్సో’ ఇంకో మట్టీ మశానమో!ఆ పిల్లల దారిన పిల్లల్ని వదిలేస్తే, వాళ్ళకి దేంట్లో ఇష్టమో చెప్తారుకదా.అబ్బే వాళ్ళకేం తెలుస్తుందండీ చిన్న పిల్లలూ అనడం. అక్కడికి వీళ్ళకే అన్నీ తెలిసినట్లు!

ఇంక క్రమశిక్షణ పేరుతో, చిన్న పిల్లల్ని పెట్టే బాధలు అన్నీ ఇన్నీ కావు.ముఖ్యంగా తిండి విషయంలో,ఏ డాక్టరునడిగినా చెప్తారు, వాళ్ళకి కావలిసిందేదో తింటారు, బలవంతం చేయొద్దూ అని.మనం ఏ నెట్ లోనో చూడ్డం,లేకపోతే, టి.వీ ల్లో వచ్చే ప్రకటనల ప్రభావం అనండి,ఫలానా క్యాలరీల తిండి తినాలీ, లేకపోతే అదేదో యాడ్ లో చెప్పినట్లుగా,సైకిలు తొక్కేటప్పుడు పెడలందదూ, మామిడికాయ చేతికందదూ,వయస్సొచ్చేస్తోందీ. మరి ఆ ప్రకటనల ప్రకారం, ఓ కాంప్లాన్ త్రాగేసి, ఫార్ట్యూన్ నూనె తో సమోసాలు చేసేసికుని,ధారా నూనెతో గారెలూ, జిలెబీలూ తయారుచేసికుని, మాగ్గీ నూడిల్స్ తాగేసో,తినేసో, ఓ లైఫ్ బాయ్ సబ్బుతో ప్రతీ రోజూ స్నానం చేసేసి రోజులు గడిపేస్తే, మరి లక్షలు పోసి డిగ్రీలు తెచ్చుకున్న డాక్టర్లందరూ ఎక్కడకి పోతారమ్మా వల్లకాట్లోకా?

అందువలన ప్రకటనలని నమ్ముకుని చిన్న పిల్లలకి టైంటేబుల్ ప్రకారం, రోజంతా నోట్లో కుక్కేస్తూ ఉంటే వాళ్ళకి విశ్రాంతనేది ఎక్కడా?పైగా ఇంకో గోలోటీ,పళ్ళెంలో పెట్టిందంతా పూర్తిచేయాలీ అని!కడుపు అనేదొకటి ఉందికదా, దానికీ లిమిటెడ్ కెపాసిటీ ఉంటుంది. దాంట్లొకి వెళ్ళకలిగినంతే వెళ్తుంది. ఎక్కువయితే బయటకి వచ్చేస్తుంది. ఏదో వాళ్ళకి కావలిసినదేదో తిననీయాలి కానీ, ఈ క్రమశిక్షణ పేరుతో హింసించకూడదు.తల్లితండ్రులు, వాళ్ళేదో పిల్లల్ని ఆరోగ్యంగా పెంచుతున్నామనే అపోహలో ఉంటున్నారు. అంత ఆరోగ్యంగా పెంచుతూంటే, ఏ child specialist దగ్గరైనా అంతంత క్యూలు ఎందుకుంటాయీ? ఏమైనా అంటే, అంతా పొల్యూషన్ మహాత్మ్యం అంటారు కానీ, వాళ్ళు తిండి విషయంలో పిల్లల్ని హింసిస్తున్నారూ అనే విషయం మాత్రం ఒప్పుకోరు! పెద్దాళ్ళు ఈ విషయంలో జోక్యం చేసికోకూడదు. వాళ్ళంతా బూజు పట్టేసిన వాళ్ళు!
అంతదాకా ఎందుకూ,కంచంలో పెట్టిన ఆధరువులనే తిసికోండి, శుభ్రంగా అన్నంతో కలిపి తినిపిస్తే ఎంత బావుంటుందీ, అబ్బే అలా కాదు, వేళ్ళతో కోడి కెక్కరించినట్లు సుతారంగా,నామ్ కే వాస్తే ఓసారి రాసేసి నోట్లో, అదీ నోరు మరీ తెరవకూడదు పడేయడం. ఏమైనా అంటే ఎవరి పనులు వాళ్ళు చేసికోడం ఇప్పటినుండీ నేర్పకపోతే ఎలాగా అనడం.ఇదంతా చూసి ఆహా ఓహో అని తల్లితండ్రులు మురిసిపోవడం.

చెప్పొచ్చేదేమిటంటే, ఈ రోజుల్లో పిల్లో, పిల్లాడో పుట్టినప్పటినుండీ ఈ’ కుక్కేయించుకోవడం’ అనే చిత్రహింసకి బలైపోతున్నాడు.మరి ఎక్కడ చూసినా కాంపిటీషనాయె! ఎవడెక్కువ తింటే వాడు ఫస్ట్. ఎవడికెక్కువ బట్టలుంటే వాడు ఫస్ట్.
సర్వే జనా సుఖినోభవంతూ !

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు



ఒకే రోజున తెలుగు మీడియాలో మా ఇంటావిడా, మా కోడలు శిరీషా, మా అబ్బాయి ప్రారంభించిన గ్రంధాలయం గురించీ రావడం, బాగానే ఉందండోయ్ !!!

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు

TulasiTL2

    కొద్ది రోజుల క్రితం ‘సాక్షి’ మహరాష్ట్ర ఎడిషన్ చదువుతూంటే, పైన ఇచ్చిన వార్త కనిపించింది. అర్రే ఈ ఊళ్ళోనే ఇన్నాళ్ళనుండీ ఉంటూ, ఈవిడ గురించి విననేలేదే అని బాధ పడిపోయాను. పోన్లే ఇప్పుడైనా తెలిసిందీ, పరిచయం చేసికుంటే బావుంటుందేమో అనిపించింది.సాక్షి వారేమో, ఆవిడ ఎడ్రసు వ్రాయలేదూ, పైగా ఆవిడ చేసే పని గురించి శుధ్ధ తెలుగులో వ్రాశారాయే. ఏం చేయడం, పోనీ ఆవిడ పెరు గూగులమ్మలో వెదికితే పోలా అనుకుని, ‘తులసి’ అని టైపుచేయగానే
क्यूंकी सास भी कभी बहू थी!, मै तुलसी तेरॅ आंगन कॅ
! లోని తులసి పాత్రలని గురించి వ్రాశారు!ఇదెక్కడి గోలరా బాబూ అనుకుని అచ్చ తెలుగులో సాక్షి వారు వ్రాసిన, ఆవిడ పనిచేసే ఆఫిసు పేరు” మహరాష్ట్ర పాఠ్యపుస్తక నిర్మితి,పాఠ్యప్రణాలికా పరిశోధనా సంస్థ’ ని, నాకున్న మిడిమిడి ఇంగ్లీషు జ్ఞానం తో ‘Maharashtra State Bureau of Text Book Production &Curriculum research’ అని అనువదించి, మొత్తానికి ఆవిడని పట్టుకోగలిగాను. ఆవిడకి ఫోను చేసి, నా పధ్ధతిలో పరిచయం చేసికుని, ఆ కబురూ, ఈ కబురూ చెప్పి, మిమ్మల్ని కలవడానికి మీ ఆఫీసుకెప్పుడు రమ్మంటారూ అని అడిగేశాను. అప్పటికీ, మా ఇంటావిడంటూనే ఉంది. ‘అదేమిటండీ మొదటి పరిచయం లోనే, మీ ఇంటికి ఎప్పుడు రానూ, మీ ఆఫీసుకెప్పుడు రానూ అంటారూ, వాళ్ళకి ఇష్టం ఉంటుందో లేదో” అని.

    ” చూడూ, నాకు కొత్త కొత్త పరిచయాలు చేసికోవడం ఇష్టం. ఆవిడే ఎప్పుడో ఫోను చేస్తానన్నారుగా, చూద్దాం, ఫోను చెస్తే వెళ్తాను లేకపోతే రాం రాం,ఓకేనా ?” ఆఫీసెక్కడో చెప్పనే చెప్పారు, చూద్దాం.చాలా రోజులు ఆవిడ దగ్గరనుండి ఫోనొస్తుందేమో, వెళ్దామూ అనుకున్నాను. ఫోను రాదే.ఆఫీసెక్కడో తెలుసును కాబట్టి, నిన్న తిన్నగా ఆవిడ ఆఫీసుకెళ్ళి కలుసుకుందామని నిశ్చయించేసికున్నాను.నిన్న ఆ క్రెడిట్ కార్డు దొరికిన ఆనందంలో ఉన్నానేమో, మూడ్ కూడా చాలా బావుంది. మా కోడలు ఆఫీసుకెళ్ళే టైములో, అబ్బాయితో కలిసి ఆవిడ పనిచేసే ఆఫీసుకెళ్ళాను.

    అప్పటికి ఆవిడ ఇంకా రాలేదు. ఆ ఆఫీసులో ఉండే ఆవిడ స్టెనో కి అప్పగించేశాడు, సెక్యూరిటీ వాడు. సరే ఎండలో కూర్చునే బాధ తప్పిందికదా అని సంతోషిస్తూ, ఆవిడ ఆఫీసులోనే కూర్చున్నాను. ఒక విషయం మాత్రం గమనించాను- రాష్ట్ర ప్రభుత్వ కార్యాలయాలమీద, నాకు చాలా దురభిప్రాయం ఉండేది ఇది వరలో. ఏదో ఓ చిన్న ఆఫీసూ, దాంట్లో విరిగిపోయిన టేబుళ్ళూ,ఎప్పుడు పడిపోతాయో అనే కుర్చీల్లాటివీ, ఎవరైనా వస్తే కూర్చోడానికి ఓ స్టూలో, లేక అక్కడక్కడ చిరిగిపోయిన పేము కుర్చీలూ అబ్బో అడక్కండి అలాటివే ఉంటాయని ఆశించిన నాకు మాత్రం చాలా ‘నిరాశ’ ఎదురయింది!ఎందుకంటే, నన్ను కూర్చోబెట్టిన ఆఫీసు చాలా విశాలంగానూ, శుభ్రంగానూ కనిపించింది.నన్ను కూర్చోబెట్టి, ఆ స్టెనో వాళ్ళ ‘మేడం’ గారికి ఫోను చేసి, ఆ ఫోను కాస్తా నాకిచ్చేసింది.ఆవిడకో నమస్కారం చెప్పేసి, మీ ఆఫీసులో ఉన్నానూ అని చెప్పేశాను. ఆవిడనుకునుంటారు ఇదేమిట్రా బాబూ, వదిలేటట్లుగా లేడూ అయినా చూద్దామూ అనుకుని, ‘నిన్న శివరాత్రి కదా, ఉపవాసమూ అదీ ఉన్నానూ, కొద్దిగా రావడానికి ఆలశ్యం అవుతుందేమో, పోనీ ఇంకో రోజు వస్తారా’అన్నారు. నేనా అంత ఈజీగా వదిలించుకునేవాడినీ, ‘ఫరవా లేదండీ, నేను వెయిట్ చేస్తానూ’అన్నాను.ఇంక గత్యంతరం లేక, ఆ ఫోను స్టెనో చేతిలో పెట్టమన్నారు. ఆవిడేం చెప్పారో, ఓ పదినిమిషాల్లో, ఓ చాయీ, వాళ్ళు తెలుగులోకి అనువాదం చేసిన పుస్తకాలు ఓ దొంతరా తెచ్చి పెట్టింది.

    చాయ్ త్రాగుతూ, ఆ పుస్తకాలు చూశాను. నిజంగా, చాలా శ్రమ పడి, ఒకటో తరగతి నుండి, ఎనిమిదో తరగతి దాకా పిల్లలకి ఎలా బోధించాలో వివరించే పుస్తకాలు అవి, అచ్చ తెలుగు భాషలో! ఎంతో సంతోషమయింది వాటిని చూడగానే.ప్రవాసాంధ్ర రాష్ట్రం లో, మనభాష మీద అభిమానంతో, వారు చేస్తున్న పని చాలా అభినందనీయము.ఇంతలో 11.30 కి ఆవిడ వచ్చారు. మామూలు పరిచయాలయిన తరువాత, ఎన్నెన్నో కబుర్లు చెప్పుకున్నాము.మనిషి చాలా సింపుల్! ఎటువంటి ఇగో లేకుండా, ఓ మూడు గంటలపాటు నాతో మాట్లాడారు.ఏదో మన ఇంట్లో, ఏ చుట్టం తోనో మాట్లాడినట్లుంది.

    పేపర్లో ఆవిడ గురించి వ్రాసిందంతా చదివి, అంత పెద్ద పొజిషన్ లో ఉన్నవారు మనతో మాట్లాడతారా అనుకున్న నాకు,ఆవిడ నాతో రెండు మూడు గంటలు గడిపారంటే నాకే ఆశ్చర్యం వేసింది. మన తెలుగు భాషని పరాయి రాష్ట్రాల్లో నేర్పాలనే ఆవిడ ఆశయం ఇంకా ఇంకా పుంజుకుని శాఖోపశాఖలుగా విస్తరించాలని ఆశిస్తూ…. ఈ టపా !

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు

   నేను మా ఇంటి క్రింద ఉండే రిలయన్స్ ఫ్రెష్ లో ఒక్కొక్కప్పుడు వెళ్తూంటాను. ఎప్పుడైనా అత్యవసరంగా ఏ కొత్తిమిరో, పాలో, పెరుగో తీసికోవాలంటే, మంచిగా ఫ్రెష్ గా ఉండేవే దొరుకుతాయనుకోండి, కానీ, బిల్లింగ్ అయేటప్పటికి ఓ అరగంట పైగా వేచి ఉండాల్సొస్తూంటుంది,అప్పుడప్పుడు. ఈ మాత్రందానికి ఆ కొట్లోకెళ్ళడం ఎందుకూ అనుకుని, బయటే ఏ ఫుట్ పాత్ మీదుండే కొట్లోనో, లేక ఏ బండివాడిదగ్గరో కొత్తిమిర, తీసికుంటూంటాను.ఎప్పుడైనా మా ఇంటావిడకి సర్ప్రైజిద్దామనే సదుద్దేశ్యంతో ఏ ఐస్ క్రీమో తీసికోడానికి అక్కడికే వెళ్తూంటాను. మొత్తం బిల్లు కనుక ఏ మూడు నాలుగు వందలు దాటిందంటే, ఎప్పుడో ఉద్యోగంలో ఉన్నప్పుడు తీసికున్న క్రెడిట్ కార్డు మీద ఇచ్చేస్తూంటాను.రిటైరయిన తరువాత మాత్రం ఫోన్లు చేస్తారు కానీ, క్రెడిట్ కార్డులెవడూ ఇవ్వడు.ఏదో కార్డు మీద పేమెంటు చేస్తే అదో స్టైలూ !ఎలాగూ పైనెలలో ఇచ్చేసేదే కదా అని, అప్పుడప్పుడు క్రెడిట్ కార్డు ఉపయోగిస్తూంటాను!

   మొన్న 28 వ తారీఖున ( అదే రోజున నేనూ, మా ఇంటావిడా ఒకళ్ళతో ఒకళ్ళు కొట్టుకుంటూ 39 ఏళ్ళు పూర్తిచేశాము లెండి! మమ్మల్ని చూసే బాపుగారు మాకు ఆ కార్టూన్ ఇచ్చారు!).ఎలాగూ ముఖపరిచయం ఉందికాబట్టి,( ఛస్తారేమిటీ, ఆ బిల్డింగులో పైనే ఉంటుండబట్టి, ప్రతీ రోజూ నా మొహమే చూస్తూంటారు!), అక్కడుండే సేల్స్ గర్ల్స్ నాదగ్గర సంతకం కూడా తీసికోరు. మళ్ళీ అదో స్టైలూ! ఆ రోజునకూడా, మామూలుగానే, సరుకులు తీసికుని, కార్డిచ్చాను,సరుకులు తీసికుని వచ్చేశాను.మా ఇంటావిడకి తెలియకూడదుగా, అసలే ఖంగారూ.

   మొన్నెప్పుడో నెట్ మీద క్రెడిట్ కార్డు పేమెంట్ చేద్దామని కార్డు గురించి వెదికితే కనబడదే! వామ్మోయ్ ఎక్కడైనా పడేశానా, లేక ఎవడైనా కొట్టేశాడా అని హైరాణ పడిపోయాను. పోనీ, మేముండే ఫ్లాట్ లో ఉండుంటుందిలే అనుకుంటూ, రాత్రికి ఎలాగో నిద్ర పట్టించుకుని, మర్నాడు మేముండే ఫ్లాట్ కి వచ్చేసి, ముందుగా చేసిందేమిటంటే, అక్కడా ఇక్కడా వెదకడం. మళ్ళీ ఈ సంగతి మా ఇంటావిడతొ చెప్పకూడదూ, చెపితే చివాట్లూ- “అసలు ఈ కార్డులు వదిలించుకోమని ఎప్పణ్ణించి మొత్తుకుంటున్నానూ, అసలు వింటేనా, అది చెప్తే నేనెందుకు వినాలీ అనే తప్ప, పోనీ మన మంచికే చెప్తోందీ అనే బుధ్ధి ఎప్పుడు వస్తుందో కానీ.…”.అయినా నా ఖంగారూ, హావభావాలూ ఆవిడకు తెలియకుండా ఉంటాయా, ఏదో మన భ్రమ కానీ...చివరకి చెప్పేశాను, సంగతి ఫలానా అని. ఇంక ఇవ్వవలసిన డోస్సేదో ఇచ్చేసి, ఇదిగో ఈవేళ ప్రొద్దుటే ఆరున్నరకల్లా లేపేసి, బ్రేక్ ఫాస్ట్ పెట్టేసి బయటకు తోలేసింది.with a one point agenda.. ఆ కార్డు సంగతేదొ తేల్చుకునే ఇంటికి రావడం!

   పొలో మంటూ వెళ్ళాను. ముందుగా ఆ రిలయన్స్ వాడినడుగుదామూ, లేకపోతే, హెల్ప్ లైన్ కి ఫోను చేసేసి, కార్డుని బ్లాకు చేద్దామూ అని. నేను వెళ్ళానుకదా అని వాడేమైనా షాప్ ఓపెన్ చేస్తాడా ఏమిటీ? వాడి టైముకే తెరుస్తాడు, ఊరికే మన ఖంగారు కానీ!మా SBI cards వాడు అలర్ట్ పంపిస్తూంటాడులెండి, కార్డు ఎప్పుడైనా స్వైప్ చేసినప్పుడు. ఈ మూడు రోజులలోనూ అలాటిదేమీ రాకపోవడం చేత, పోన్లే ఇప్పటిదాకా ఎవడూ నా కార్డుమీద అత్యాచారం చేయలేదని మాత్రం తేలింది. ఇంకో గంట అలాటిదేదీ జరక్కుండా ఉంటే, ఆ కార్డేదో బ్లాకు చేసేస్తాను స్వామీ,అని, మా ఇంటికెదురుగా ఉండే గణపతికి ఓ దండం పెట్టుకుని, ఇటుపైన జాగ్రత్తగా ఉంటానూ అని రిజాల్వ్ ( ఇదో పురిటి వైరాగ్యం లాటిది!) చేసేసికుని, మా నవ్య ని బస్సెక్కించేసి, రిలయన్స్ లోకి వెళ్ళాను.నా అదృష్టం కొద్దీ,28 న నా బిల్లింగు చేసిన పిల్ల కనిపించింది. పోన్లే ప్రారంభం శుభంగానే ఉందీ అనుకుంటూ, ఆ అమ్మాయిని ‘హాయ్’ అన్నానో లేదో क्या सर्, उस दिन आप कार्ड छॉड कर चलॅ गया !!అనేసింది! మా తల్లే,మా అమ్మే అనుకుంటూ ఆ అమ్మాయికి థాంక్యూలు చెప్పేసికుని,వాళ్ళ మేనేజర్ దగ్గర నా ఐడింటిటీ చూపించుకుని, అతనిచేత కూడా జ్ఞానబోధ చేయించుకుని బయటకు వచ్చాను!

   ఇదివరకోసారి ఇలాగే మా అబ్బాయి ఇక్కడ ఉండే రాంకా జ్యూలర్స్ దగ్గర తన కార్డు మరచిపోతే, పాపం ఫోను చేయగానే, ఆ కార్డుని జాగ్రత్త చేసి ఉంచాడు.నేను చెప్పొచ్చేదేమిటంటే, ఛాన్సు దొరికితే ఎంత నొక్కేద్దామా అని చూసే ఈ మనుష్యుల్లో, ఇంకా నీతీ నిజాయితీ వదలకుండా ఉండేవాళ్ళూ ఉన్నారని చెప్పడానికే ఈ టపా! మన అదృష్టాన్ని బట్టికూడా ఉంటుంది.అయినా మనమేమైనా ఎవణ్ణైనా దోచుకుంటున్నామా ఏమిటీ?
రిలయన్స్ వాళ్ళు బిల్లింగుకి ఎంత టైము తీసికున్నా సరే, రిలయన్స్ ఫ్రెష్ జిందాబాద్ !!!!

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–” Misfire”….

   ఈవేళ అదేదో చానెల్ లో న్యూసు చూస్తూంటే ఒక వార్త ఆకర్షించింది. ” తిరుపతిలో ఒక బులెట్ ” Misfire”. అయిందనిన్నూ, ఎవరికీ గాయాలవలేదనిన్నూ etc etc….అది చూడగానే నాకు ఆశ్చర్యమేసింది. అసలు బులెట్ misfire అయితే, గాయం అవలేదనే ప్రశ్న ఎక్కడినుంచి వచ్చిందీ అని! ఏం లేదూ, ఏదో 42 ఏళ్ళపాటు ఈ బుల్లెట్లూ,బాంబులూ, గ్రెనేడ్లతో ఇరవైనాలుగు గంటలూ జివించిన తరువాత, ఏదో కొద్దిగా తెలిసిందిలెండి. Actual గా ammunition misfire అంటే ఏమిటో ఇక్కడ చదవండి. అంటే నాకేదో ఎక్కువ తెలుసునూ అని కాదు, సరైన పదమేదో తెలియనప్పుడు, ఈ చానెళ్ళ వాళ్ళు హాయిగా ఏ తెలుగులోనో, “బులెట్ ప్రమాదవశాత్తూ ప్రేలడం వలన..” అని చెప్పేస్తే బాగుండేదేమో అని నా అభిప్రాయం. ఇంకో సంగతేమంటే, మనదేశం లో రక్షణ శాఖ వారనండి, పోలీసు శాఖ వారనండి ఇంకెందరో తుపాకీలుపయోగించేవారు అయోమయంలో పడతారు ఇలాటి వార్తలు చూసి! అదేమిటీ మిస్ ఫైర్ అంటే ప్రేలలేదనికదా మనం నేర్చుకున్నామూ, ఇదేమిటీ ఈ చానెల్ వాడిలా అంటాడేమిటీ అనికూడా అనుకోవచ్చు. ఇదేదో నా limited knowledge ప్రదర్శించుకోవాలని కాదు, మన చానెళ్ళవాళ్లు ఇలాటిదేదైనా జరిగినప్పుడు, కొద్దిగా టెక్నికల్ వాళ్ళని సంప్రదిస్తే బావుంటుందనీ.

   పోన్లెండి ఆ గొడవెందుకూ మనకి, అసలు టి.వీ ల్లో వార్తలు చూడమన్నదెవరూట? మా అబ్బాయి వాళ్ళూ ఈ మధ్యన ఓ LCD టి.వీ. తీసికున్నారు. మరి దాంట్లో నాలాటి సామాన్య ప్రజానీకం చూసే DTH ఉంటే ఎలా మరి?దాంతో ఓ ఇరవై రోజులక్రితం Tatasky వాడి HD కి డబ్బులు కట్టారు. వాడేమో డబ్బులు తీసేసికుని అత్తా పత్తా లేకుండా పోయాడు. మొత్తానికి వాడికి ఫోన్లు చేయగా చేయగా ఈవేళ ప్రొద్దుటే వచ్చాడు. మా కోడలు ఫొను చేయగానే మా ఇంటికి వెళ్ళి కూర్చున్నాను. వాడు టెరేస్ మీద ఉన్న డిష్ తీసేసి, కొత్తది పెట్టాడు. లోపల సెట్ టాప్ బాక్స్ కొత్తది పెట్టేసి, పాతది మా దగ్గరే వదిలేసి, 24 గంటల్లో HD యాక్టివేట్ అవుతుందీ అనేసి, బిచాణా సద్దుకోడం మొదలెట్టాడు. నీ HD మాట సరే, మరి మిగిలిన చానెళ్ళు (HD కానివి)ఎక్కడ నాయనా అంటే, అదేం లేదూ, కొంచం సేపట్లో వస్తాయీ అన్నాడు. చూడు నాయనా అవేవో వచ్చిన తరువాతే నీవిక్కడినుండి కదలడమూ, లేకపోతే, సాయంత్రం, మా మనవరాలొచ్చి, తనుచూసే చానెల్స్ ఏవీ అనడిగితే, నువ్వొస్తావా సమాధానం చెప్పడానికీ అని చివాట్లేశాను. వాడు ఇలాటి మనిషి చేతిలో పడ్డామేమిట్రా బాబూ అని విసుక్కుంటూ, వాళ్ళ సెంటరుకి ఫోన్లు చేయడం మొదలెట్టాడు. గంట సేపు తరువాత తేలిందేమిటయ్యా అంటే, వాడు ఫిట్ చేసిన సెట్ టాప్ బాక్స్ లో ఉన్న డిజి కార్డు, మాచ్ అవడం లేదుట! మానాయనే, డబ్బులు కట్టిన ఇరవై రోజులదాకా పత్తా లేరు, ఏమైనా అంటే, hardware shortage అని సమాధానం, తీరా ఇన్ని రోజుల తరువాతైనా సరీగ్గా తెస్తారా అంటే అదీ లేదూ. మళ్ళీ టి.వీ ల్లో మాత్రం యాడ్లూ ‘జింగా డాలా…‘ అంటూ!సాయంత్రానికి కొత్తది తెస్తానన్నాడు.చూద్దాం.

   నిన్నేమో బడ్జెట్టూ, అంతకు ముందరేమో రైల్వే బడ్జెట్టూ. వాళ్ళు చెప్పేదేమిటో అర్ధం అయి చావదూ. ఫిస్కల్ డెఫిసిట్, జి.డి.పీ ఇన్ఫ్లేషన్ ఏమిటేమిటో చెప్తారు. ఒఖ్ఖముక్క అర్ధం అవదు.లక్షల్లోనూ కోట్లల్లోనూ పద్దులూ, లెఖ్ఖలూనూ.అన్నిటిలోకీ నచ్చిందేమిటంటే, రైళ్లల్లో ఇటుపైన, మా ఇంటావిడ లాటి వాళ్ళకి(అరవై ఏళ్ళు నిండకపోయినా) కూడా,సీనియర్ సిటిజెన్ హోదా వచ్చిందనిన్నూ, కన్సెషన్( 50 %) ఇస్తారనిన్నూ. పైగా మా కన్సెషన్ కూడా 40% చేశారనిన్నూ!ఐ.టి లిమిట్ 2,50 000 చేశారనిన్నూ. మిగిలిన గోలంతా ఎలాగూ అర్ధం అవదు. అయినా సరే ప్రతీవాడూ, ఎదో ఒకటనేవాడే. ఓ మైక్కు చేతిలో ఇస్తే చాలు ప్రతీ రాజకీయ నాయకుడూ, ఇది ఆం ఆద్మీ బడ్జెట్టనేవాడోడూ, హాత్తెరీ కాదూ అనేవాడోడూ. రెండు నెలల క్రితం కిలో ఎనభై రూపాయలమ్మిన ఉల్లిపాయ ఖరీదు ఒక్క సారిగా అయిదు రూపాయలకి ఎలా పడిపోయిందో మాత్రం ఎవడూ చెప్పని చిదంబర రహస్యం గానే మిగిలిపోతుంది!అయినా మనం మాత్రం బలిపశువుల్లాగ మిగిలిపోతాం. ప్రతీ వాడూ, రైతే మన దేశానికి వెన్నెముక అనేవాడే.

%d bloggers like this: