బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–ఆంధ్రభూమి లో నా వ్యాసం

Dilmil

ఈవేళ్టి ( 22/03/2011) ఆంధ్రభూమి దిన పత్రికలో నేను వ్రాసిన వ్యాసం ప్రచురించారు.మాకు ఇక్కడ (పూణెలో), ఈ పత్రిక దొరకదు. నెట్ లో చదివి చాలా సంతోషించాను. ప్రింటు మీడియా లో ఇది నా మొదటి రచన.</font

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు-బ…ధ్ధ..కం–2

   టపా వ్రాయడానికి ఎంత బధ్ధకం అయిందీ అంటే, పైన శీర్షిక వ్రాయడానికి కూడా బధ్ధకమే ! నిన్న వ్రాసిన టపా కి మొదటి విక్టిం నేనే అవుతానని కలలో కూడా ఊహించలేదు.నేను వ్రాస్తున్నప్పుడు, మా ఇంటావిడ ‘బధ్ధకం’ గా నిద్రపోతూంది. క్రిందటివారం అంతా, చి.అగస్థ్యతో ఆడి ఆడి అలిసిపోయి మేముండే ఇంటికి వచ్చాము. ప్రొద్దుట బాగానే ఉంది, ఏమొచ్చిందో సాయంత్రం నేను వ్రాసిన టపా చదివి,పోనీ ఈవేళ సాయంత్రం ఇంట్లో వంట చేయకుండా ఉంటే ఎలాగుంటుందండీ అని మొదలెట్టింది. తనైతే ఏదో పుల్కాలతో లాగించేస్తూంటుంది. నాకు ఓ కూరా,పచ్చడీ లేకపోతే ముద్ద దిగదాయిరే, ఊరికే కూర్చోక అలాటి టపాలు వ్రాయడం ఎందుకూ, ప్రాణం మీదకు తెచ్చుకోడం ఎందుకూ? ఏదో రాజమండ్రీ లాటి ఊళ్ళలో అయితే, కర్రీ పాయింట్లైనా ఉండేవి, ఇక్కడ అలాటి సౌకర్యాలు కూడా లేవూ.తిన్న తిండరక్కపోయి కానీ, అసలు ఇలాటి సెన్సిటివ్ టాపిక్కులమీద టపాలు వ్రాయమన్నదెవరూ? మళ్ళీ ఇలాటి టపాలు వ్రాయనని, భరోసా ఇచ్చిన తరువాత, మొత్తానికి వంట వండి, పెట్టింది. ఈ మధ్యన ప్రతీ రోజూ శ్రీ చాగంటి వారి “అర్ధ నారీశ్వర తత్వం’ వింటోందిగా, ఆ ప్రవచనం ధర్మమా అని ఏదో గండం గడిచిపోయింది!

ఏదో ఉత్తిత్తినే అన్నానుకానీ, నేనా టపాలు వ్రాయడం అపేవాడినీ? నిన్న సాయంత్రం మా ఇంటావిడతో ఈవెనింగ్ వాక్ కి వెళ్ళాము యాజ్ యూజుఅల్. నాకు ఆవిడ నడిచినంత దూరం నడవడానికి ‘బధ్ధకం’, అందుచేత మధ్యలో ఓచోట కూర్చుండిపోతాను, ఆవిడేమో ఓ మూడు నాలుగు కిలోమీటర్లు నడిచి వస్తూంటుంది.నేను అక్కడ కూలబడిన టైములో ఈ బధ్ధకం కాన్సెప్ట్ గురించి ఇంకొన్ని ఉదాహరణలు గుర్తొచ్చాయి. రోడ్డుమీద సైకిలు మీద వెళ్ళేవాడు, తొక్కడానికి బధ్ధకం వేసి, ప్రక్కనే వెళ్ళే ఏ ట్రక్కు తాడో పట్టుకుంటూంటాడు, చూసే ఉంటారు. ఎప్పుడో దేనికిందో పడేదాకా ఈ బధ్ధకం వదలదు!

అసలు ఈ బధ్ధకం మనుషుల్లో ఇలా ప్రకోపించడానికి, మన టెక్నాలజీ కూడా ముఖ్య పాత్ర వహించింది. గుర్తుండేఉండాలి, బ్లాక్ ఎండ్ వైట్ టి.వీ. ల రోజుల్లో ఉన్న రెండు చానెళ్ళనీ మార్చుకోడానికి, చచ్చినట్లు సోఫాలోంచో, కుర్చీలోంచో లేచి వెళ్ళి మార్చుకోవాల్సివచ్చేది. మరి ఇప్పుడో, ఓ రిమోట్టూ.అందుకే కాబోలు ప్రతీ ఇంట్లోనూ,కౌచ్ పొటాటోస్ ఎక్కువై, ఒళ్ళు కూడా వంచడానికి బధ్ధకించి, ఊరికే శరీరం పెంచేసికుంటున్నారు! అమ్మల్ని, నాన్నల్ని చూసే పిల్లలూనూ!ఇదివరకటి రోజుల్లో కాళ్ళకి వేసికునే షూస్ నే తీసికొండి, వాటికి లేసులూ వగైరా ఉండేవి. ఎవరింటికైనా వెళ్ళినప్పుడూ, ఏ గుళ్ళోకైనా వెళ్ళినప్పుడూ, తిసిన షూస్ తిరిగి వేసికునేటప్పుడు, ఒంటి కాలు మీద భరత నాట్యం చేయాల్సొచ్చేది. కనీసం ఆ మాత్రమైనా body exercise ఉండేది. మరి ఇప్పుడో, అలాటి షూస్ out of fashion అయిపోయాయి.
కొంతమందిని చూస్తూంటాము కారులో evening walk కి వెళ్తున్నామంటారు.వాళ్ళ మొహం, నడవడానికి కారెందుకంట? ఇదివరకటి రోజుల్లో బ్యాంకుల్లో డబ్బులు తీసికోవాలంటే, చచ్చినట్లు బాంకులకే వెళ్ళవలసివచ్చేది, ఇప్పుడో రోడ్డుకి ఎడా పెడా ఎక్కడ పడితే అక్కడ ఏ.టి.ఎం లూ! టెక్నాలజీ ఉండకూడదనడం లేదు, దీని వలన ప్రతీ విషయం లోనూ మన బధ్ధకం ఎంతలా పేరుకుపోయిందో, ముందు ముందు తరాలవాళ్ళు ఈ బధ్ధకభూతానికి ఇంకా ఎలా ఎడిక్ట్ అవుతారో చెప్పడానిక్ మాత్రమే.ఇదివరకటి రోజుల్లో ఓ ఇడ్లీ ,దోశా వేయాలంటే, ముందు రోజు పప్పు నానబెట్టడం, మర్నాటి సాయంత్రం దాకా పులియబెట్టడం, అబ్బో ఎంత కధా, ఇప్పుడో instant idli,dosa…, పైగా వీధి వీధికీ ‘రుబ్బింగ్ మెషీన్ లోటీ!

మా ఇంట్లో ఓ గంటలు కొట్టే గడియారం ఓటుండేది. దాని దుంపతెగా, పెద్ద ముల్లుకి ఆరునుండి, పన్నెండు దాకా పైకెక్కడం బధ్ధకం!ఎప్పుడు చూసినా టైము తప్పే. ఏడాదెళ్ళేసరికి ఓ నెలో నెలన్నరో వెనక్కుండేది!ఇలా కాదని ఓ అలారం టైంపీస్ కొనుక్కున్నాము.అంత దాకా ఎందుకూ, ఎక్కడైనా పచారీ కొట్లలో మనం కొన్నవాటి బిల్లు మొత్తం ఎంతయిందో చూడ్డానికి, కొట్లో కుర్రాడు ఓ calculator తీస్తేనే కానీ లెఖ్ఖకట్టలేడు. ఎక్కాలు నేర్చుకోడానికి రోగమా? ఏం లేదూ వళ్ళంతా బధ్ధకం.ఇదివరకటి రోజుల్లో బట్టలు తీసికెళ్ళేవాడూ, పాలుపోసేవాడూ కూడా టకటకా నోటితో లెఖ్ఖ కట్టేవారు.

ఇప్పుడు వస్తూన్న సదుపాయాలన్నీ ఉండాలి, ఇంకా ఎన్నో మరెన్నో రావాలి. కానీ ఇవన్నీ ఉన్నాయని మన మస్తకానికి బధ్ధకం అబ్బిబెడితే ఎలాగండి బాబూ? చివరకి ఎప్పుడో, పాపం గతితప్పకుండా లబ్ డబ్ మనే మన గుండె కాయకి
బధ్ధకం వేసిందనుకోండి ఇంక అంతే సంగతులు
!!