బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–Brand Loyalty

    మా మనవరాలు ప్రతీ రోజూ ట్.వీ. లో వచ్చే యాడ్స్ చూడ్డం, ‘ మమ్మీ కాంప్లాన్ త్రాగితే, పొడుగు అవుతారుట. ఏదో నైసిల్ పౌడర్ రాసుకుంటే ఒళ్ళు పేలదుట, ఏదో ఫలానా డ్రింకు త్రాగితే పళ్ళ రసం లాగే ఉంటుందిట’ అంటూ అందర్నీ ఊదరగొట్టేస్తూంటుంది. వాళ్ళ నాన్న అయితే ‘ అబ్బో మా అమ్మాయికి ఎన్ని తెలిసిపోయాయో’ అని మురిసిపోయి, ఏదో మాల్ కెళ్ళడం,తన కూతురు అడిగినవన్నీ తేవడం. దీంతో ఇల్లంతా ఓ మినీ మాల్ లా తయారైపోతూంది.పైగా అవి వాడినప్పుడల్లా టి.వీ. యాడ్ లో పాడిన పాటొకటి మనకు బోనస్సు!ఇప్పుడే ఇలా ఉంటే, ఇంకో రెండేళ్ళు పోయిన తరువాత, మా మనవడు అగస్థ్య తో ఎలా ఉంటారో ఊహించుకోడానికే నవ్వొస్తుంది!

ఈ యాడ్లవాళ్ళు, చిన్న పిల్లల్ని టార్గెట్ చేసి ఎంత బాగా వాళ్ళ సరుకుల్ని మార్కెట్ చేస్తున్నారో !ఇవన్నీ చూసినప్పుడు, మా చిన్నతనం గుర్తొచ్చింది.ఆ రోజుల్లో ఇన్ని బ్రాండులూ ఉండేవి కావు, ఉన్నాకానీ ఇన్నిన్ని యాడ్లూ ఉండేవికావు.ఏదో పత్రికల్లోనూ, పేపర్లలోనూ వచ్చే ‘లక్స్’ సోప్,గ్రైపు వాటర్,కాల్గేట్ టూత్ పేస్ట్, జే.బీ. మంగారాం బిస్కట్టులూ, గ్లాక్సో వాళ్ళ గ్లూకోజ్ పౌడరూ ఇలాటివే బాగా గుర్తుండిపోయాయి.అయినా మాకు ఫలానాది కావాలీ అని చెప్పే ధైర్యం ఎక్కడేడ్చిందీ? నాన్నగారు ఇంట్లోకి ఏం తెస్తే అదే నోరుమూసుకుని వాడి, పెరిగి పెద్దయ్యాము.వాటినే వాడి వాడి వాటిమీద ఒక రకమైన ఎటాచ్మెంటూ, ఆ బ్రాండ్ మీద ఓ లాయల్టీ వచ్చేశాయి.

ఆ రోజుల్లో ‘ఓవల్టైన్’ అని ఒకటుండేది.బయటినుండి ‘ఇంపోర్ట్’ చేసే వారు.అలాగే పెద్దవాళ్ళు ‘సెవెన్ ఓ క్లాక్’ బ్లేడు తో షేవింగు చేసికునేవారు.ఆ బ్రాండుల్లోనే పెరిగి పెద్దయ్యాము కాబట్టి, ఇంకో బ్రాండ్ కి మారే ప్రసక్తే లేదు.అదేకాకుండా, పెద్దవాళ్ళు చెప్పారు కాబట్టి అదే వేదం ! దీనితో ఆగకుండా, మనం కూడా పిల్లల తండ్రులు అయిన తరువాత, ఇంట్లో అవే తెచ్చేవాళ్ళం.

ఇదంతా ఎందుకు చెప్తున్నానంటె, మా మనవరాలు నవ్య టి.వి. లో వచ్చే బ్రాండులు తెమ్మనప్పుడు, మా అబ్బాయి నుండి ఓ లెక్చరు వినవలసి వచ్చింది.తను చెప్పిన దానిలోనూ పాయింటుంది-ఇప్పటి వాళ్ళు ఏ ప్రత్యేకమైన బ్రాండు గురించీ ‘మైండ్ బ్లాక్’ చేసుకోరూ, మార్కెట్ లో ఉన్న ప్రతీ బ్రాండూ వాడి, ఆ తరువాతే దేనికో దానికి సెటిల్ అయిపోతారూఅని. మరి అలాటప్పుడు, మీ అమ్మాయి మైండు కూడా బ్లాక్ అవడంలేదా అని అడిగాను.తనంటాడూ, నేను కూడా మీదగ్గర ఉన్నంతవరకూ మీరు తెచ్చే బ్రాండులే వాడానూ, ఒక్కసారి ఆ ‘శృంఖలాల’ నుండి విముక్తుడినయ్యాక, బయటి ప్రపంచంలో ఉన్నవన్నిటిగురించీ తెలిశాయి అని.బహుశా అదే కరెక్టేమో.మేము పెరిగిన వాతావరణం లో, ఇటువంటి అవకాశాలు తక్కువ. పోన్లే ఏదో పెద్దవాళ్ళు చెప్పారూ, వింటే ఏం పోయిందీ అనే మనస్థత్వం లోంచి బయట పడలేక పోయాము.

ఇంకో సంగతేమంటే, ఎక్కడా బయట రోడ్డు సైడులో ఉన్న దుకాణాల్లోంచి ఏమీ తిన కూడదు.ఎందుకంటే, ఇంట్లోనే చేసేవారు ఏం కావలిసివచ్చినా. బయట వస్తువులు తింటే ఆరోగ్యం పాడైపోతుందీ అని. బయట ఎవరైనా మన స్నేహితులు ( బయట ఊళ్ళనుండి వచ్చి చదువుకునే వారు), ఎప్పుడైనా వాళ్ళకి వచ్చే హొటల్ కేరీయర్ లో వచ్చే భోజనమో, టిఫినో తింటూంటే,
మహ రుచిగా ఉండేది.మనకి ఇంట్లో వాళ్ళు శ్రమ పడి చేసిన లంచ్, అవతలి వాడికి ఇచ్చేసి, వాడి హొటల్ లంచ్ తినడం అదో ఆనందం.వాడు మాత్రం, మనం ఇంటినుండి తెచ్చిన భోజనాన్ని ఆవురావురుమంటూ లాగించేసేవాడు.అంతే కాదు, మా అబ్బాయి పూణే లో ఇంజనీరింగు చదివేటప్పుడు, ప్రతీ శనాదివారాలు ఓ అయిదారుగురు స్నేహితుల్ని భోజనానికి తీసుకొచ్చేవాడు. దీన్ని బట్టి అర్ధం అయిందేమిటయ్యా అంటే,ప్రతీ రోజూ ఒకే టైపు తింటూండేసరికి ఎవడికైనా విసుగొచ్చేస్తుంది. అంతే కానీ బ్రాండ్ లాయల్టీ కాదూ ఇంకోటీ కాదు. జరిగినంతకాలం జరుపుకోవడమే.

ఈ గోలంతా ఎందుకు రాశానంటే, ఈ అరవైయేళ్ళలోనూ ఎప్పుడూ బయటి రోడ్ సైడ్ దుకాణాల్లో ఎప్పుడూ తిన లేదు. ఏదో హొటల్లోకి వెళ్ళే తినేవాడిని. ఆఖరికి మా కాలేజీ ఎదురుగా ఉన్న పాక హొటల్లోకి కూడా ఎప్పుడూ వెళ్ళే ధైర్యం చెయ్యలేదు, ఎందుకంటే ఎవడెక్కడ చూసిపోతాడో, ఇంట్లో చెప్పేస్తాడో అనో భయం ! ఆఖరికి ఈ మధ్యన అంటే రాజమండ్రీ లో, నాకంటె ముందుగా, మాఇంటావిడ పూణె వెళ్ళీపోయి, నేను ఒఖ్ఖడినీ ఉన్నప్పుడు కూడా, కుమారీ టాకీస్ దగ్గరలో ఉన్న ‘జిలేబీ’ కొట్టులో ‘బెల్లం జిలేబీ’ ఉండేది, ఎప్పటినుండో మనసూ తినాలని, అయినా సరే తినలేకపోయాను.అలాటిది మొన్న ఆదివారం నాడు, ఇంట్లో వెరైటీ లంచ్ ( మా ఇంటావిడ ఓ బ్లాగ్గు కూడా వ్రాసింది దాని గురించి) చేసి, నేను ఎప్పటినుండో తినాలనుకుని, బయట తినే ధైర్యం లేక, ఆ కోరిక చంపుకున్న వస్తువులన్నీ చేసి రుచి చూపించారు !!

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు- Old is always gold

    మా చిన్నప్పుడు చాకలి బట్టలు తీసికెళ్ళడానికి రెండు స్కీములుండేవి. ఒకటి బట్టల్లెఖ్ఖనా, రెండోది రేవుల్లెఖ్ఖనా. బట్టల్లెఖ్ఖ అయితే వంద కింతా అని ఇచ్చేవారు. కాని అతనికి రేవుల్లెఖ్ఖ నచ్చేది. నెలలోనూ నాలుగైదు సార్లు తెచ్చేవాడు. ఇప్పుడు అలాటివేవీ లేవు.నోరుమూసుకుని, బట్టకింతా అని ఇచ్చేయడమే. బట్టలు ఇస్త్రీకి మాత్రమే.మనవైపు చూశాను, ప్రతీ సొసైటీ లోనూ వాచ్ మన్ కి పార్ట్ టైము జాబ్ ఈ బట్టల ఇస్త్రీయే.ఊళ్ళోవాళ్ళందరివీ తెచ్చి బిజినెస్ చేయకూడదు.మళ్ళీ ఈ రూల్స్ ఎందుకో. కొన్ని చోట్ల వీధిలో బండి మీద పెట్టి బొగ్గుల పెట్టితో ఇస్త్రీ చేస్తూంటారు.

ఇదివరకటి రోజుల్లో చాకలి మన బట్టలు తీసికెళ్ళడం వరకూ బాగానే ఉండేది.కానీ వాడి పెళ్ళాం, ఈ బట్టలు తిరిగి ఇచ్చేంతవరకూ, మన వాళ్ళ చీరలూ అవీ లావిష్ గా కట్టేసేది.మొగాళ్ళ బట్టలు ఇంకోళ్ళకి అద్దెలకి కూడా తిప్పేవారు!ఏ ప్రయాణమైనా ఉందని చెప్పినా సరే, టైముకి బట్టలు ఎప్పుడూ ఇచ్చేవాడు కాడు.తెల్లరితే ప్రయాణం అనగా, పిల్లల్ని ఆ చాకలి ఇంటికి పంపడం, వాడు ఇస్త్రీ చేసేదాకా, మనం ఇంతికి రాకూడదు. మొత్తానికి ఏ అర్ధ రాత్రికో ఇచ్చేవాడు!

ఇంక బట్టలు కుట్టే టైలర్లు. ప్రతీ ఇంటికీ ఓ ఆస్థాన టైలరుండేవాడు.ఇంటికే వచ్చి కొల్తలు తీసికునేవాడు. దేంట్లోనైనా గుడ్డమిగిలిపోతే ఏం చెయ్యమంటారూ అని అడిగితే, పిల్లాడికి ఇజారు కుట్టేయమనేవారు.ఇంకో సంగతి, అప్పటికి ఇంకా కట్ డ్రాయర్లూ అవీ రాలేదు, గలేబు గుడ్డ( చార్లది) తో పైజమాలూ, బొందులాగులూ.ఇంట్లో మొగాళ్ళందరికీ ఓ తాను కొనేసి, వాటితో యూనిఫారంగా అందరికీ కుట్టించేయడం ! ఈ టైలరూ అంతే టైముకి ఛస్తే బట్టలివ్వడు. ఏ అరుగు మీదో ఉండేది కొట్టు.

అలాగే ఆస్థాన కంసాళ్ళు, ఆస్థాన వడ్రంగులూ, ఆస్థాన మంగళ్ళూ వీళ్ళళ్ళో ఒక్కళ్ళూ టైముకి వచ్చిన పాపాన్న పోరు.వీళ్ళందరూ కాకుండా ఆస్థాన పురోహితుడొకరు. ఈయనేమీ తక్కువ తినలెదు. ఏ సత్యన్నారాయణ వ్రతమో, లెక ఏ తద్దినమో పెట్టాలన్నా, వీళ్ళు పెట్టే తిప్పలు చెప్పాలంటే కోకొల్లలు. ఒక విషయమేమంటే, ఎన్ని తిప్పలు పెట్టినా టైముకి పని కానిచ్చేసేవారు.
కానీ వీళ్ళు వచ్చేంతవరకూ టెన్షనే!

చాకలికి వేయవలసిన బట్టలన్నీ, ఓ చెక్క పెట్టిలో పెట్టేవాళ్ళం. జనరల్ గా ఆ పెట్టిమీద ఓ రేడియో ఉండేది. ఆ బట్టల పెట్టికి గాలి వెళ్ళడానికి చిల్లులూ, మళ్ళీ వాసనా అదీ రాకుండా.ఇప్పుడో బట్టలు పెట్టి మాట దేముడెరుగు, మనం కూర్చోడానికి సోఫా పెట్టుకోడానికి కూడా స్థలం ఉండడంలేదు.

ఆరొజుల్లో ఇంకో ప్రకరణం ఏమిటంటే, ఏ పెళ్ళి ముందరో ఇంటికి సున్నాలు వేయడం. బయట కావిడ వాడిదగ్గర సున్నపు గుల్ల కొని ఉంచడం. ఓ రోజు ముందర ఈ సున్నం గుల్లని, ఓ టబ్ లో వేణ్ణీళ్ళలో నాన పెట్టడం. ప్రతీ ఇంట్లోనూ ఈ టబ్ లు నూతి దగ్గరలో ప్రత్యేకంగా కట్టించేవారు. నూటికి 90 ఇళ్ళకి బయట చందనం రంగే వేసేవారు.ఇప్పుడంటే డిస్ టెంపర్లూ అవీ వచ్చి, ఆ సున్నం గుల్ల అసలు కనిపించడమే మానేసింది. అన్నీ రెడీ ఫర్ యూజ్ మెటీరియల్సే కదా.

ఆ రోజుల్లో మంచి నూనె కావాలంటే తెలుకులాళ్ళ వీధికి వెళ్ళి గానుగ నూనె తేవడమే. లేకపోతే వారానికి ఓ సారి, ఆ నూనె అమ్మే అతను, ఇంకో మనిషి చేత ఓ కావిడి మోయించేవాడు. వాడుక ఉన్న ప్రతీ ఇంటికీ వెళ్ళడం. ఆవులూ, గేదెలూ తినే తెలగ పిండొకటి, మనం తినే తెలగ పిండొకటీ రెండు రకాలు. ఆ తెలగ పిండితో కూరచేస్తే ఉంటుందండీ రుచి అబ్భ చెప్పలెము. ఇప్పటికీ గుర్తే!

వీళ్ళందరూ కాకుండా సాయంకాలం వచ్చే పోస్ట్ మాన్. ఇప్పుడంటే ఈ ఫోన్లూ, ఈ మెయిల్సూ వచ్చి ఆ ఆనందాన్నంతా మంట కలిపేశాయి కానీ, అసలు చేత్తో వ్రాసిన ఆ ఉత్తరాలలోని ప్రేమా, ఆప్యాయతా వీటిలో రమ్మంటే ఎలా వస్తుందీ?
పనీ పాటా లేకపోతే ఇదిగో ఆనాటి మధుర జ్ఞాపకాలు నెమరువేసికోవడమే. ఓల్డ్ ఈజ్ ఆల్వేజ్ గోల్డ్ .

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు-సమయానికి కనబడకుండా పోయేవి–2

    ఇవేళ చెప్పేవాటిలో ముఖ్యమైన వస్తువు గొడుగు. ఇంట్లో పనిచేసే వంటావిడో, పనిపిల్లో ఎప్పుడో వర్షం వచ్చినప్పుడు తీసికెళ్ళుంటారు. వాళ్ళు తిరిగి కూదా ఇచ్చే ఉంటారు. ఏది ఏమైనా వర్షా కాలం వచ్చేసరికి, దీనిల్లుబంగారం కానూ, ఛస్తే కనిపించదు.

ఇదివరకటి రోజుల్లో అయితే ఎండా కాలం లో కూడా గొడుగు వేసికుని వెళ్ళేవారు కాబట్టి, ఆ గోడుగు మూవ్ మెంట్స్ మీద ఓ దృష్టిఉంచేవారం. ఇప్పుడేమిటి, ఎవేవో రైన్ కోట్లూ అవికూడా ఓ ప్యాంటూ షర్టూ లాగ, లేకపోతే ఏదో జాకేట్టు లాగ. దానితో పాపం మన బుచ్చి గొడుగుకి పాపులారిటీ తగ్గిపోయింది. అయినా సరే చరిత్ర లో దాని స్థానం ఎప్పుడూ ఉంటుంది.ఇప్పటికీ మా ఫాక్టరీలో రిటైరు అయిన రోజు ఓ గొడుగు ( ఇప్పుడు ఫోల్డింగు టైపు అనుకోండి) ఇస్తూనే ఉన్నారు.కారు ఆపి కొట్టులోకి వళ్ళాలంటే గొడుగు ఉండాలికదా. దాంతో ఏమౌతూందంటే ఇంట్లో ఉన్న గొడుగులన్నీ, ఆ కారులోనే ఉండొచ్చు, అథవా ఒకటీ రెండూ ఇంట్లో ఉన్నా అవి ఎవరో తీసికెళ్ళుంటారు.ఏది ఏమైనా వర్షం వచ్చినప్పుడు నెత్తిమీద గుడ్డేసుకుని వెళ్ళాల్సిందే !!

ఇంకో వస్తువు టార్చ్ లైటు, ఇప్పుడంటే సెల్ ఫోన్లలో లైటూ అవీ ఉంటున్నాయికానీ, మొన్న మొన్నటిదాకా టార్చ్ లైటు మన జీవితంలో ఒక ముఖ్యమైన భాగం.ఎవడికో ఇచ్చేఉంటాము,ఆ పెద్దమనిషి, తన పని ఐపోయిన తరువాత తిరిగి ఇద్దామనేది జ్ఞాపకం ఉంచుకోడు.ఇంకోటి గమనించే ఉంటారు, ఆ టార్చ్ లో బ్యాటరీలు మార్చడం ప్రతీ వాళ్ళూ మర్చిపోతూంటారు. దీంతో ఏమౌతుందీ అంటే ఆ బ్యాటరీలు నీరు కారిపోయి, టార్చ్ ఎందుకూ పనికిరాకుండా పోతూంటుంది.

ఇంకోటి నైల్ కట్టర్, హాయిగా ఇదివరకటి రోజుల్లో అయితే గోళ్ళు కొరుక్కునే వాళ్ళం. ఇప్పుడు ఎవేవో మానిక్యూర్లూ అవీ వచ్చాయి, అయినా వారానికోసారి ఈ నైల్ కట్టర్ కావాల్సివస్తూంటుంది. ఎక్కడో గుమ్ముగా కూర్చునుంటుంది, కనిపించదు. ఇటువంటి క్యాటిగరీలోకే వచ్చేది హాట్ వాటర్ బ్యాగ్గు. ప్రతీరోజూ ఉపయోగించం కాబట్టి దాన్ని ఎక్కడో జాగ్రత్త చేసి పెడతాము. ఏ నడుము నొప్పి వచ్చినప్పుడో, కాలు బెణికినప్పుడో మూవ్ రాసి స్టైలు గా ‘ ఫొమెన్ టేషన్’ పెట్టండీ అంటాదు డాక్టరు. అప్పుడు వెదకడం మొదలెడతాము. ఇదివరకటి రోజులే హాయి, ఓ గిన్నె నిండా నీళ్ళు కాచుకుని, దాంట్లో ఓ గుడ్డ ముంచుకుని, ఆ నీళ్ళు పిండేసి హాయిగా కాపడం పెట్టేవాళ్ళం! ఇప్పుడు అవన్నీ పాత చింతకాయ పచ్చళ్ళే!

ఇంకో వస్తువు
థర్మా మీటరు. ఈ రోజుల్లో డాక్టర్లు కూడా ఏదైనా రోగం వస్తే, ప్రతీ గంటకీ టెంపరేచరు నోట్ చేసికోమంటున్నారు. నా నమ్మకం ఏమిటంటే, అసలు ఈ థర్మా మీటర్లుండడం వల్లే ఈ రోగాలు కూడా ఎక్కువయ్యాయి.బి.పీ, సుగర్, ప్రెగ్నెన్సీ, మొన్న ఎప్పుడో చదివాను క్యాన్సరు టెస్టింగు కూడా ఇంట్లోనే చేసుకోవచ్చుట. ఇదిగో ఇలాటివన్నీ కొంపలో పెట్టుకోవడం, ప్రతీ రోజూ చూసుకోవడం, దాన్ని గురించి నెట్ లో చదవడం, ఏవేవో ఊహించుకోవడం, ఇంట్లోవాళ్ళ ప్రాణాలు తీయడం, డాక్టర్ల బిజినెస్ పెంచడం తప్ప ఇంకోటి కాదు. ఏమన్నా అంటే ‘ ప్రివెన్షన్ ఈజ్ బెటర్ దాన్ క్యూర్’ అని జ్ఞానబోధ చెయ్యడం !!

ఇంకోటుందుందండోయ్ ఫ్యూజ్ వైరు. ఇదివరకటి రోజుల్లో ఎప్పుడైనా ఇంట్లో కరెంటు పోతే ఇంట్లో వాళ్ళే ఫ్యూజు వేసికునే వాళ్ళు. వీడు ఏదో హై వాటెజ్ ఉండే హీటరో, గీజరో వాడడం మొదలెడతాడు. ఠప్పున షార్టైపోతుంది. అర్ధరాత్రీ,అపరాత్రీ ఎలెక్ట్రీ వాడెక్కడ దొరుకుతాడు, అందుకనొ ఓ ఫ్యూజు వైరు ఇంట్లో ఉంచుకునే వాళ్ళు.లైట్లు పోయినప్పుడు,టార్చి లైటూ, ఫ్యూజు వైరూ లేకుండా కరెంటు ఎలాగొస్తుందీ? ఇప్పుడంటే ఇన్వర్టర్లూ సింగినాదం వచ్చేయి కానీ, మన ఊళ్ళల్లో ఇప్పటికీ ఈ ఫ్యూజు వైర్ల అవసరం ఉంటూనే ఉంటుంది.

గుర్తుండే ఉంటుంది, ఇదివరకటి రోజుల్లో ప్రయాణం చేసేటప్పుడు, మనతో తీసికెళ్ళే ప్రతీ బ్యాగ్గూ, సూట్ కేసుకీ తాళాలు వేసే వాళ్ళం. వీటన్నిటినీ కలిపి కట్టడానికి ఓ చైనూ మళ్ళీ దానికో తాళం. ఈ తాళాలు లెకపోతే రైల్వే స్టేషన్ లో క్లోక్ రూం లో మన సామాన్లు ఉండనీయడు.ఇందుకోసం ప్రతీ సారీ ప్రయాణానికి ముందో యజ్ఞం చేయాలి. ఏ ఫాన్సీ కొట్టుకో వెళ్ళడం, మూడో నాలుగో క్లిక్కు తాళాలు కొనడం. విచిత్రం ఏమిటంటే వీటికి ఏమీ సెక్యూరిటీ ఉండదు. ఒకే తాళంతో అన్నీ తెరవ్వొచ్చు. ఆఖరికి ఆ క్లోక్ రూం వాడిదగ్గరుండే తాళం చెవితో సహా. అయినా వాడు చెప్పాడు కాబట్టి మనతో తీసికెళ్ళిన ప్రతీ బ్యాగ్గుకీ ఈ తాళం తగలెయడం. పైగా ప్రయాణం లో ఏ పెట్టైనా తీయాలంటె, తాళాలు మన దగ్గరే ఉంటాయి కనుక ప్రతీసారీ, మనల్నే పిలుస్తారు. అంత బక్క తాళం కప్పా ఛస్తే తెరుచుకోదు. రెండు మూడు సార్లు ప్రయత్నించిన తరువాత తెరుచుకుంటుంది.మొత్తానికి ఈ ప్రయాణాలన్నీ పూర్తయిన తరువాత, ఈ తాళం కప్పలూ,తాళం చెవులూ విడివిడిగా ఓ ప్లాస్టిక్ డబ్బాలో వేసేమనుకుంటాము. ఇంకో ప్రయాణానికి వెళ్ళెముందర, మళ్ళీ ఈ తాళాల డబ్బా గుర్తుకొస్తుంది. ఎక్కడ పెట్టామో మర్చిపోతాము యాజ్ యూజుఅల్.

మొత్తానికి పిల్లాడిఆట సామాన్లలో ఎక్కడో దొరుకుతాయి. ఇంత శ్రమా పడి వెదికి పట్టుకుంటే, ఒక తాళం కప్పకీ చెవి పట్టదు.అంతకుముందు ఒకేతాళం చెవితో వచ్చేసిన తాళం కప్పలన్నీ మొండికేస్తాయి. ఓ వైపున ట్రైను టైము అయిపోతూదనే ఖంగారు, ఏం చెసేది లేక పక్క కొట్లోకి వెళ్ళి మళ్ళీ ఓ సెట్టుకొనుక్కోవడం. చివరకి ఇంటినిండా తాళాలే. ఒక్కటీ ఉపయోగించదు!పోనీ ఈ రోజుల్లో అవేవో నెంబర్ల లాకులొచ్చాయ కదా అనుకుంటే, మనం పెట్టుకున్న నెంబరు కోడ్డు ఎప్పుడూ గుర్తుండి చావదు!

ఈ సారి ఇంకొన్ని……..

బాతాఖాని–లక్ష్మిఫణి కబుర్లు-సమయానికి కనబడకుండా పోయేవి

    మనకి అత్యంత ముఖ్యమైనవీ, కావలిసిన సమయంలో కనిపించకుండా పోయే వస్తువుల లిస్ట్ ఒకటి దృష్టిలోకి వచ్చింది.అందులో మొట్టమొదటిది రేషన్ కార్డు, రెండోది ప్యాన్ కార్డ్, మూడోది సెల్ ఫోన్, నాలుగోది కళ్ళజోడు.

ఇందులో రేషన్ కార్డుందండే దానివలన మనకేమీ బియ్యం,పంచదారా, కిరసనాయిలూ దొరక్కపోయినా,ప్రతీ దానికీ అవసరం ఉంటుంది. నందన్ నిలేకేనీ గారి ఆధ్వర్యంలో ఎప్పటికి తయారవుతాయో తెలియని యునీక్ ఐ.డి. కార్డులు తయారయ్యి మనకు దొరికేదాకా, వీటిని ఎక్కడపెట్టామో మర్చిపోకూడదు.ఈ బుచ్చి రేషన్ కార్డు మన అస్థిత్వానికి ఉన్న ఒకేఒక ఫ్రూఫ్. దాన్ని బట్టే మన మిగిలిన ప్యాన్ కార్డు,పాస్ పోర్టూ వస్తాయి.వీటిలో మళ్ళీ రకాలూ ఆంధ్ర దేశంలో తెలుపూ,పసుపూ ఇంకోటేవో. ఇక్కడ మహరాష్ట్రలో ఆ గొడవలేమీ లేవులెండి. ఎక్కడో బట్టల క్రింద జాగ్రత్తగానే పెడతాము, ఓ ప్లాస్టిక్ కవరులోనో,లేక ఇంకో పోచ్ లోనో.అయినా సరే అది కనబడదు అవసరం వచ్చినప్పుడు. ఫొటోకాపీలు దొరుకుతాయి, కానీ వాటితోపాటు ఒరిజినల్ కూడా అడుగుతూంటారు.ఛస్తే కనిపించదు. ఇల్లంతా వెదికేసి, అందరిమీదా విసుక్కుని, నోటికొచ్చినట్లుగా అందరినీ తిట్టేసి మొత్తం కొంపంతా రణరంగం చేసేస్తాము. ‘వెధవ కొంప ఎక్కడ పెడతారో తెలియదు, సమయానికి కనిపించి చావదు,అన్ని ఇంపార్టెంటు డాక్యుమెంట్లూ గుర్తొచ్చే చోట పెట్టండీ ఎన్నిసార్లు చెప్పినా ఒకడికీ లెఖ్ఖలేదు. అరే పోనీ పాపం పెద్దాడు చెప్పాడూ పోన్లే విందాం అని అనుకుంటారా, అబ్బే ఆయన చెప్పాడూ మనం విండం ఎందుకూ’ అనేకానీ…. మొత్తానికి ఎక్కడో ఒకచోట దొరుకుతుంది, ఏ బట్టల క్రిందో. క్రిందటిసారి పిల్లాడు పాస్ పోర్ట్ రిన్యూ చేయించినప్పుడు తీశాడండీ,అలా విసుక్కుంటే పిల్లలేమనుకుంటారూ అని ఇంటావిడ ఓ లెక్చరిస్తుంది. కథ సుఖాంతం.

ఇంక రెండోది ప్యాన్ కార్డు.ఎన్నిసార్లు దానిని జాగ్రత్త చేసినా( క్రెడిట్ కార్డులు పెట్టుకునే దాంట్లో), ఇదిమాత్రం మాయం అయిపోతూంటుంది.పైగా ఈమధ్యన మనం ఏ రకమైన ఆర్ధిక వ్యవహారాలు జరపవలసి వచ్చినా అంటే ఎం.ఎఫ్, ఫిక్సెడ్ డిపాజిట్,డి మ్యాట్, లేక ఎలాటి దస్తావేజులమీద సంతకం పెట్టెటప్పుడైనా ఇది లేకపోతే, బండి ముందుకెళ్ళదు. పైగా ఇదికనుక పోతే ఇంకోటి ఇవ్వడానికి చాలా టైము పడుతుంది. డూప్లికేట్ అంత త్వరగా ఇవ్వరూ, పోనీ కొత్తదేమైనా ఇస్తారా అంటే అదీ లేదు.అందువలన ఈ ప్యాన్ కార్డుని జాగ్రత్తగా ఉంచుకోవాలి.

ఇంటినిండా సెల్ ఫోన్లే. అయినా సరే మనది ఎక్కడుందో మర్చిపోతాము. పైగా దాన్ని సైలెంటు మోడ్ లో పెట్టడంతో, ఇంకో ఫోన్ నుండి రింగిస్తే వినిపిస్తుందా అంటే అదీ లేదు.ఛస్తే కనిపించదు, వినిపించదు. పైగా అదిలేకుండా మనకి కాళ్ళూ చేతులూ తిసేసినట్లుగా అనిపిస్తుంది. వీటిలో ఆఫీసుదోటీ, అందరికీ ఇచ్చే నెంబరుదోటీ, ఫాన్సీది ఓటీ. ఎన్నున్నా లాభం ఏమిటీ, వాటిని సైలెంటు మోడ్ లో పెట్టేసేక!చివరకి, ఏ సొఫాలోనో, బెడ్డుమీదో, ఏ కుషను క్రిందో దొరుకుతుంది.కానీ, దాన్ని వెదకడానికి పడిన కష్టం పడ్డామో!

అందరూ అనుకుంటారు, కళ్ళజోడు ఎప్పుడూ తగిలించుకునే ఉంటారుకదా, ఎక్కడ పెట్టామో ఎలా మర్చిపోతామూ అని. నాలాటివాడి సంగతి వేరు, ఎప్పుడూ కళ్ళకే ఉంచుకోవాలి. కానీ అందరి సంగతీ అలా కాదుకదా,కొంతమందికి రీడింగు గ్లాసూ, ఇంకోళ్ళకి ఓన్లీ బయటకు వెళ్ళేటప్పుడు పెట్టుకోడానికీ, ఇంకోళ్ళకి ఇంకోదానికీ. ఈ కళ్ళజోళ్ళు మరీ రెండేసీ, మూడేసీ ఉంచం కదా.రాత్రి పడుక్కునేటప్పుడో, ఏ స్నానానికి వేళ్ళేటప్పుడో ఎక్కడో పెట్టి వెళ్తాం. ప్రొద్దుటే లేవగానే అది లేకుండా టైము చూళ్ళేం.ఆ కళ్ళజోడు లేకుండా, ఏదో లాగించేస్తామనుకోండి, కానీ ప్రతీ వస్తువూ మసక మసగ్గా కనిపిస్తుంది.ఈ మధ్యన ఓ యాడ్ వచ్చింది చూశారా, ఇంటావిడ తన గ్లాసెస్ గురించి వెదుక్కుంటూంటుంది, ఇంట్లో వాళ్ళంతా ఆవిడని ఆట పట్టిస్తూంటారు, ఆఖరికి ఆ కళ్ళజోడు ఆవిడ నెత్తిమీదే ఉంటుంది. అలా ఉంటుంది ‘చంకలో పిల్లాడిని పెట్టుకుని ఊరంతా వెదికినట్లు’. మామూలుగా చూస్తూంటాము, అదేదో తాడు కట్టేసి మెళ్ళో వేసేసుకుంటూంటారు.అది హాయి!

ఈరోజుల్లో ఎక్కడ పడితే అక్కడ ఉద్యోగాలు చేయవలసిన రోజుల్లో, మనకి ప్రతీ చోటా రేషన్ కార్డులు ఇవ్వరు కదా, మరి ఈయన గోలేమిటీ అనుకోకండి.ఆ రేషన్ కార్డనేది మన అస్థిత్వ చిహ్నిక బాబులూ.ఊళ్ళో ఉన్న మీ వాళ్ళని అడిగితే తెలుస్తుంది. లేకపోతే, మీరుద్యోగం చేసే ఊళ్ళోనే ఓ కొంపకొనుక్కున్నారనుకోండి, అప్పుడు తెలుస్తుంది ఈ రేషను కార్డు మజాకా ఏమిటో!

మళ్ళీ రేపు ఇంకో లిస్టుతో కలుద్దాం !!!

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణికబుర్లు-ఊళ్ళోవాళ్ళమీద పడి బ్రతికే ఘనులు–2

    ఇంకొంతమందిని మనం ఉండే సొసయిటీలలో చూస్తూంటాము.మనం ఏదో చదువుకుందామని పేపర్లూ మేగజీన్లూ కొనుక్కుని తెచ్చుకుంటాము.ఎవడో ఓ ఊ.వా.బ్ర.ఘ ఉంటాడు, వీళ్ళకేం కొదవలేదు మన నైబర్ హుడ్ లో.’అర్రే మీరు తెలుగు పేపర్ తెప్పిస్తారా’ అని ఓసారి పలకరించేసి, మన ఇంట్లోనే చదువుతాడు.అక్కడిదాకా ఫర్వాలేదు.ఏదో మొదటిసారి వచ్చాడు కదా అని,
ఇంటావిడతో ” ఏమోయ్ ఓ కాఫీ తీసికుని రా ‘అంటాము. ఓహో ఇదీబాగానే ఉందీ ,కాఫీకూడా దొరుకుతోందీ అని, ఇంక చూసుకోండి, ప్రతీ రోజూ అదే వేళకి ఠంచనుగా హాజరు! పోనీ, అంత పేపరు తెప్పించుకోలేనంత బీదవాడు కాడు,హాయిగా 5 అంకెల్లో పెన్షనొస్తోంది.అయినా సరే ఫ్రీగా వస్తోందంటే ఎవడు వదులుతాడు? పైగా ఏ రోజైనా పేపరు వాడు రావడం ఆలశ్యం అయితే, అదేదో తనే దానికి డబ్బిస్తున్నట్లు విసుగోటీ! ” ఈ పేపర్ బాయ్స్ అంతా ఇంతేనండి,వాళ్ళిష్టం వచ్చినప్పుడొస్తారు, వేళా పాళా లేదు” అని. మరి ఈయనచేస్తున్నదేమిటో?

నేను ఇంకొంతమందిని చూశాను, వాళ్ళింట్లో చిన్నపిల్లలుంటారు.ఆ ఇంట్లో ఉన్నవాళ్ళు, తమ పిల్లల్ని, ఈ ఊ.వో.బ్ర.ఘ లతో, మనింటికి పంపేస్తారు.ఇంక చూసుకోండి, పైసా ఖర్చు లేకుండా, ఆ పిల్లలకి ఎంటర్టైన్మెంటు. దీపావళి కి చూస్తూనేఉంటాము. కొంతమంది ఘనాపాటీలుంటారు, వాళ్ళ ఇంట్లో బాణాసంచా దాచేసికుని, ప్రక్కవాడు ఏదో పిల్లలతో కాల్పిస్తూంటే, ప్రక్కనే నుంచుంటాడు, వీడి పిల్లలతో.పోన్లే వాళ్ళూ కాల్చుకుంటారూ అని టపాసులో, చిచ్చుబుడ్లో మరోటో వాళ్ళకీ ఇస్తాము.వీళ్ళు, ఓ గంట సేపు మనదగ్గరున్నవన్నీ కాల్చేసి, అప్పుడు గొప్పగా వాళ్ళు తెచ్చుకున్నవి కాల్చుకోడం మొదలెడతారు!అలాగని మనం వాళ్ళదగ్గరకు వెడతామా?పైగా వీటికి సాయం, మనం తెచ్చిన బాణాసంచా మీద వ్యాఖ్యలొకటీ, మీరే కొట్టులో తెచ్చారూ,సరీగ్గా కాలలేదూ, కొంచెం క్వాలిటీ చూసుకుని తెచ్చుకోవాలండీ అని!

మన చిన్నప్పుడు చూసేఉంటాము, ఓ కప్పు కాఫీ పొడి ఇవ్వండి, ఓ కుంచెడు బియ్యం ఇవ్వండి, లేకపోతే ఇంకోటీ, వీటికి అంతం లేదు. పోనీ అలాగని తిరిగి ఇస్తారా అంటే అదీ లేదు.రోజుకొకళ్ళింటికి వెళ్ళినా నెల వెళ్ళిపోతుంది! మళ్ళీ మాటలు మాత్రం కోటలు దాటిపోతూంటాయి!మా చిన్నప్పుడు బాగా బీద స్థితి లో ఉన్న విద్యార్ధులు, ఇళ్ళల్లో వారాలు చెప్పుకుని చదువుకునే వారు.అలాటి వారికి సహాయం చేస్తే పుణ్యం ఉంటుంది. అంతే కానీ ఇలా ఊళ్ళోవాళ్ళమీద బ్రతికే ఘనుల్ని చుస్తే వళ్ళు మండుతుంది.తిన్న తిండి అరక్క చేసే పనులు ఇవి.

నిన్న నేను వ్రాసిన బ్లాగ్గుమీద ఓ కామెంటు వ్రాసిన ‘ఐదు’ చెప్పినట్లు, బస్సుల్లో చిల్లరలేదనే వంకమీద, అవతలివాడిచేత ఖర్చుపెట్టించడం! వీళ్ళది ‘ మోస్ట్ డిగ్నిఫైడ్ బెగ్గింగ్’. అలాగే సినిమాలకీ, హొటళ్ళకీ వెళ్ళినప్పుడు ఏదో పనిఉన్నట్లు మొహం అటెటో తిప్పేసుకోడం! చేతిలో డబ్బులు లేకపోవడం కాదు, ఉన్నాడుగా వాడే ఇచ్చుకుంటాడూ అనే ఓ భరోసా! ఇలాటివాళ్ళు జీవితంలో ప్రతీ వాళ్ళకీ ఎదురౌతూంటారు. నాకొచ్చే డౌట్ ఏమిటంటే, ఈ దురదృష్టం మనకేనా, ఈ ఊ.వా.బ్ర.ఘ లకి ఇలాటి అదృష్టాలు ఎందుకు రావూ అని.

ఇంక మన ఇంట్లో చాలా పుస్తకాలున్నాయనుకోండి, ఐపోయింది మన పని.పాపం మా గురువుగారు శ్రీ అప్పారావు గారు తను సంవత్సరాలనుండీ జాగ్రత్త చేసిన సరుకులూ/ పుస్తకాలమీద ఓ బ్లాగ్గు వ్రాస్తూ, మన ఇంటికి వచ్చిన చిన్నపిల్లల ప్రవర్తన గురించి వ్రాస్తూ,పాఠకుల అభిప్రాయాన్ని అడిగారు. అందులో కొంతమంది ఈయన సెంటిమెంటుని అర్ధం చేసికోకుండా ఆయనకి జ్ఞాన బోధ చేశారు. ఎవరి సెంటిమెంట్లు వాళ్ళవీ, కొంతమందికి వారు సంవత్సరాలనుండీ జాగ్రత్త చేసిన వస్తువులు/ పుస్తకాలంటే ప్రాణం ఇస్తారు. ఎవరైనా వాటిని తగలేస్తే బాధ పడతారు. దానికి ‘ అంత ప్రాణం లేని వస్తువలమీద ప్రేమ చూపించేబదులు, అదే ప్రేమ చిన్న పిల్లలమీద చూపించొచ్చుకదా ‘అని వ్రాశారు.అసలు ఈయన ఊరికే కూర్చోక అందరినీ అభిప్రాయం అడగడం ఎందుకూ?

ఇంక రైలు ప్రయాణాల్లో చూస్తూంటాము.ఏ కాఫీ వాడో వచ్చినప్పుడు తన జేబులోంచి పైసా తీయడు.ప్రయాణం అంతా ఇంకోడి ఖర్చుమీదే లాగించేస్తాడు.మళ్ళీ తను తెచ్చుకున్న పులిహారో, చపాతీ, లేక పెరుగూ అన్నం పొరపాటున కూడా ఇంకోడికి ఆఫర్ చెయ్యడు. అది అంతే ! అలాగని అందరూ అలా ఉంటారని కాదు, ఒకసారి వీళ్ళూ, ఇంకోసారి వాళ్ళూ ఖర్చుపెడితేనే బాగుంటుంది.ఈ పెద్దమనుష్యులతో ఇంకో గొడవుందండోయ్-వీడి దగ్గర ఓ సూట్ కేసుంటుందనుకోండి, దాన్ని కూడా మన సామాన్లు మోసే కూలీ చేతిలో పెట్టేస్తాడు!ఇచ్చే కూలీ మనం పెట్టుకుంటాము కదా!

ఇవన్నీ చదివిన ఈ తరం వాళ్ళనుకుంటారు ఇదేమిటీ ఈయన ప్రతీ పైసకీ చూసుకుంటాడూ అని. ఇక్కడ పైసలకి చూసుకోవడం కాదు,అవతలి వాళ్ళు తమేదో తెలివైన వాళ్ళనే దురభిప్రాయంతో
అవతలివాళ్ళని ఎక్స్ ప్లాయిట్ చేస్తూంటారే ఆ మెంటాలిటీ
గురించి వ్రాస్తున్నాను. ఇప్పటివాళ్ళకి హొటళ్ళకెళ్ళినప్పుడు మూడంకెల్లో టిప్పులు ఇచ్చే వాతావరణం లో, ఇలాటివన్నీ సిల్లీ గా కనిపించొచ్చు. కానీ ఇదే అంటే ఊళ్ళో వాళ్ళమీద బ్రతికే ఘనులు అలా అనుకోరు. ఊళ్ళో వాళ్ళు బాగా ఉంటే మన పనీ బాగానే ఉంటుంది అనుకుంటారు. ఏం చెప్పండి, వీళ్ళు మాత్రం తమ స్వభావాలు మార్చుకోరు.అదృష్టం బాగుంటే మనమే ఒంటిమీదకు తెలివి తెచ్చుకుని అలాటి వాళ్ళకు దూరంగా ఉండాలి. కనీసం మనం సుఖ పడతాము.

అంతగా సమాజ సేవ చేయాలంటే కావలిసినన్ని మార్గాలున్నాయి.నిజంగా అవసరం ఉన్నవాళ్ళకి సహాయం చేస్తే పుణ్యం పురుషార్ధమూనూ. అంతే కానీ, ఇలాటి పనికిమాలిన వాళ్ళని దగ్గరకు తీసికోవడం బుధ్ధి హీనత.

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–ఊళ్ళో వాళ్ళమీద బ్రతికే ఘనులు

    కొంతమంది ‘ప్రాణు’ లుంటారు. తమజేబులో డబ్బులు ఖర్చు పెట్టకుండా ప్రక్కవాడి మీదే బ్రతికేసి, పబ్బం గడుపుకునే వాళ్ళు. మన రోజువారీ జీవితంలో చాలా మందిని చూస్తూంటాము.
వీళ్ళు సిగ్గూ శరమూ లాటివి ఇంట్లో పెట్టుకుని వచ్చేస్తూంటారు. ప్రతీ రోజూ ఎవడో ఒక బక్రా తగులుతూంటేనే ఉంటారు.

ఉదాహరణకి ఆఫీసులో జీతాలు పుచ్చుకునే రోజు అదేదో ‘పే రోల్స్’ లో సంతకం పెట్టాల్సివచ్చినప్పుడు, ఓ రెవెన్యూ స్టాంపు అవసరం వస్తుందనుకోండి. అంటే, నేను చెప్పేది ప్రభుత్వ కార్యాలయాల గురించి, ప్రైవేటు సంస్థల్లో ఏం చేస్తారో తెలియదు.వీళ్ళు రెవెన్యూ స్టాంపు అంటించి సంతకం పెడితేనే కానీ నెల జీతం ఇవ్వరు. మారోజుల్లో అయితే,ఉద్యోగం లో చేరిన కొత్తలో 60 ల్లో అన్నమాట,సంతకం పెట్టి ఓ లైన్లో నుంచుని జీతం తీసికోవలసి వచ్చేది. క్రమ క్రమంగా, ఓ ప్యాకెట్లో పెట్టి ఇచ్చేవారు. ఆ తరువాత ఓ బ్యాంకు ఎకౌంటు ఓపెన్ చేయించి అందులో జమ చేస్తున్నారు. ఏది ఏమైనా, రెవెన్యూ స్టాంపు ప్రకరణం తప్పదు.

చెప్పొచ్చేదేమిటంటే, ఈ ‘ఊళ్ళో ప్రజలమీద బ్రతికేవాళ్ళుంటారన్నానే, వీళ్ళు స్వంతంగా డబ్బు ఖర్చు పెట్టి ఒక్కసారి కూడా రెవెన్యూ స్టాంపు తెచ్చుకోడు. ‘అర్రే స్టాంపు లేదండి, నా దగ్గరా’ అని ఓ మాట చెప్పేసి, అవతలివాడి నెత్తిమీద చెయ్యి పెట్టేస్తారు.ఆ రోజుల్లో అయితే రెవెన్యూ స్టాంపు 10 పైసలుండేది, పోన్లే ఓ స్టాంపు కేమయ్యిందీ, 10 పైసలే కదా అని, ప్రక్కవాడు కూడా ,తన పర్సులో ఉన్న ఎక్స్ ట్రా స్టాంపు వీడికి ఇచ్చేస్తాడు.మనం వాడిచ్చే పదిపైసలూ తీసికోనూలేమూ, అలాగని అడగా లేమూ. మనకి మాత్రం ఊరికే చెట్లకి కాస్తున్నాయా, మనం ఓ సిస్టమేటిక్ గా బ్రతికేవాళ్ళం కాబట్టి, ప్రతీ నెలా జీతం టైములో అవసరం వస్తుంది కాబట్టి, సంవత్సరానికి సరిపడే స్టాంపులు స్టాకు పెట్టుకుంటాము. ఏవో అరియర్సూ వాటికీ అవసరం వస్తాయని
ఓ మూడో నాలుగో ఎక్కువ ఉంచుకుంటాము.అది వీడికి సమర్పించుకుంటాము. క్రమ క్రమంగా రెవెన్యూ స్టాంపు ఖరీదు 1 రూపాయ దాకా పెరిగింది. పోనీ వాడు ఇవ్వడం మర్చిపోయాడేమో అని గుర్తుచేద్దామా అంటే మొహమ్మాటం. పోనీ అడిగినా,వాడేం చెప్తాడు, ‘అదేంటండి, వెధవ రూపాయకే అన్నిసార్లు అడుగుతారూ, ఇవ్వకుండా మీ అస్థేం హడప్ చేసేస్తున్నామా’ అంటాడు.
అంతే కాదు, కనిపించిన ప్రతీ వాడిదగ్గరా యాగీ చేసేస్తాడు.’ఫలానా ఆయన ఒఠ్ఠి పిసినిగొట్టు, పైస పైసా కి చూసుకుంటాడు’అని.అంతే కానీ వాడి కక్కూర్తి గురించి చెప్పడు !

ఓ నెలా రెండు నెలలూ చూసి, జీతాలకి వెళ్ళేటప్పుడు, ఒకే ఒక్క రెవెన్యూ స్టాంపు జేబులో పెట్టుకోవడమే దీనికి మందు.కొసమెరుపేమిటంటే, మన ఫ్రెండు, మన ఎదురుగానే ఇంకో బక్రా నెత్తిమీద చెయ్యిపెట్టి తన పబ్బం గడుపుకోవడం. వీళ్ళని పుటం వేసినా బాగుపడరు.అంతే!

అలాగే సిగరెట్లు కాల్చేవాళ్ళు, స్వంత డబ్బులు ఖర్చుపెట్టుకుని సిగరెట్లు కాల్చరు. పైగా అదో గొప్పగా చెప్పుకుంటూంటారు.’నాకు సిగరెట్టు అలవాటు లేదండి,ఎప్పుడైనా ఎవరైనా ఆఫర్ చేస్తే తాగుతూంటానూ’అని. రోజులో ఓ పది పదిహేను ఊదేస్తూంటాడు. పైగా ఓ బ్రాండ్ లాయల్టీ ఏమీ ఉండదు. ఎవడేం బ్రాండు ఇస్తే అది కాల్చడం.వాడి లాయల్టీ అల్లా ‘ఫూకట్ ‘ గా వస్తే కాల్చడం!కొసమెరుపేమంటే దేశంలో ఉన్న ప్రతీ బ్రాండు మీదా తన అభిప్రాయం చెప్పడం--ఫలానాది చాలా స్ట్రాంగండి, ఫలానాది కాలిస్తే కిక్కు రాదండీ అంటూ.

అలాగే ఆఫీసుకెళ్ళడానికి ఏ బస్సో ఎక్కొచ్చుకదా, అబ్బే దేర్భ్యంలా ఆఫీసుకెళ్ళే దోవలో స్థంభం లా నుంచుని తెలిసినవాడెవడైనా కనిపిస్తాడా అని చూడ్డం, ఎవడో మొహమ్మాటానికి, రమ్మనడం,అంతే కాదు ప్రతీ రోజూ అదే టైముకి అక్కడ నుంచోడం, ఆఫీసుకి ఒక్క పైసా ఖర్చు పెట్టకుండా లాగించేస్తున్నాడుగా. పైగా సాయంత్రం ఇంటికి తిరిగి వచ్చేటప్పుడు ప్రొద్దుటాయనకోసం ఆగడం. ఆయనేమో ఓ రోజు చూసి ఇంక ఆగలేక, నాకు బజారులో పని ఉందండి అని తప్పించుకోవడానికి ప్రయత్నించినా, మన నక్షత్రకుడు, వదులుతాడా, అబ్బే, ఫర్వా లెదండి, నాకూ బజారులో పని ఉందండి అంటాడు. వీళ్ళ స్పెషాలిటీ ఏమిటంటే దేశం లో ఉన్న ప్రతీ టూ, ఫోర్ వీలర్సుగురించీ ఉచితమైన అభిప్రాయాలు చెప్పడం !

పైగా వీళ్ళ ప్రవర్తన ఎలా ఉంటుందంటే, వాడు ఓనరూ, అసలు గాడీ యజమాని డ్రైవరూ అన్నట్లుగా.ఏదో మొహమ్మాటానికి, ఈ గాడీ యజమాని ఎవరైనా పిలియన్ సీటు మీద ఎక్కుతామూ అంటే, పోన్లే మొదటిసారి అడిగేడూ, వద్దంటే బాధ పడతాడేమో అని, సర్లెండి ఎక్కండి, నేనేమైనా మొయ్యాలా అంటాడు. ఆ ‘ఒక్కసారే’ మన ఫ్రెండు, జీవితాంతం మనమేదో వాడికి ఋణ పడ్డట్లుగా ప్రతీరోజూ, టైముకి రెడీ అయిపోతాడు. ఏ ఖర్మకాలో వాడు లీవు పెట్టేడనుకోండి,ఆ రోజు కూడా వదలడు. ‘మన ఆఫీసుకేళ్ళే దోవలోనే ఉందండి మా వాడి స్కూలూ, కొంచెం దారిలో దిగపెట్టేయండి’అని చెప్పి,పిల్లాడితో ‘ జాగ్రత్తగా కూర్చోరా మన అంకులే ఫర్వాలేదు’ అంటాడు.అంటే వీడికే కాకుండా వీడి సంతానానికి కూడా మనం ‘అన్ పైడ్ డ్రైవర్లు’ అన్నమాట!ఇంట్లో ఆయన భార్యకి చిర్రెత్తుకొచ్చేస్తూంటుంది, ఏమిటీ ఈ వెధవ సంత, ఆవెళ్ళేటప్పుడేమైనా ప్రమాదం జరిగితే అదో గోలా.’ఎందుకండీ మీకు ఈ సమాజ సేవా? చెప్పొచ్చుగా ఎవరినీ ఎక్కించుకోవడం నాకిష్టం లేదూ అని, లేనిపోని లంపటం తెచ్చుకున్నారు, పోనీ మీకంత మొహమ్మాటమైతే మా ఆవిడకిష్టం ఉండదూ అని నా పేరు చెప్పండి.ఆ నిష్టూరమేదో నేనే భరిస్తానూ ‘అంటుంది.

రేపు ఇంకా…..

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు- ఏమీ చెయ్యలేక తెచ్చుకునే జ్ఞాపకాలు!

    మా బిల్డింగు క్రింద ‘రిలయెన్స్ ఫ్రెష్ ‘ వాళ్ళ దుకాణం ఉంది. అక్కడ ఏవో మొక్కలూ అవీ వేయడానికి వీలుగా ఓ కుండీ లాటిది (పెద్ద సైజులో), దాంట్లో మట్టీ అది వేసి ఉంఛారు. షాపులో పాడైపోయిన టొమాటోలూ అవీ అక్కడ వేయడంతో, అవి మొక్కలుగా తయారయి, వాటికి టొమాటోలు కాయడం మొదలెట్టాయి. ఆ షాప్ వాడికి, అవి చూపించి, ‘మీ రిలయెన్స్ వాళ్ళు, ఈ టొమాటోలు కోసి వాటినే మాకు ఎప్పుడో అమ్మేస్తారూ, మేము వెర్రివెధవల్లాగ వాటిని కిలో మీరు చెప్పిన రేటుకి కొనుక్కుంటామూ’ అని జోకింగ్ గా అన్నాను.వాడికీ ఈ ఐడియా బాగానే ఉందనిపించింది!

నాకు ఆ టొమాటో మొక్కలు చూసినప్పుడు, మా ఇంటావిడ పెళ్ళి అయి వచ్చిన కొత్తలో, నన్ను పెట్టే తిప్పలు గుర్తొచ్చాయి. ఆ రోజుల్లో మేము ఫాక్టరీ క్వార్టర్స్ లో ఉండేవాళ్ళం.అప్పుడే తణుకు నుండి వచ్చింది కదూ, చెట్లూ, చేమలూ, ఆకులూ, అలమలూ అంటే ఆపేక్షా! మనం కూడా ఓ గార్డెన్ తయారుచేసికుందామండీ అంది. పోనీ పాపం, ఇంకా ఇంటి బెంగ తీరలేదేమో అని, సరే అన్నాను.ఆ రోజుల్లో నేను షిఫ్టుల్లో డ్యూటీ కి వెళ్ళేవాడిని. ఒక్కొక్కప్పుడు, పగలంతా కొంపలో ఉండి రాత్రిళ్ళు డ్యూటీ కి వెళ్ళేవాడిని.

ఈ ‘హరిత విప్లవం’ ప్రకరణలో, ప్రొద్దుటే, నేను ఫాక్టరీనుండి వచ్చేయగానే, కడుపులోకి ఎదో ఇచ్చేసి, ఓ పాలిథీన్ బ్యాగ్గు పట్టుకుని బయల్దేరతీసేది. మనవైపు మ్యునిసిపాలిటీ వాళ్ళ బండి లాగ, ప్రతీ చెత్త కుప్ప దగ్గరా ఆగడం, ‘అదిగో అక్కడ టొమాటో మొక్క ఉంది, దాన్ని పీకి తీసుకు రండీ ‘ అంటూ, ఓ పది కుప్పల దగ్గర ఆగి, ఓ పదో పదిహేనో టొమాటో మొక్కలు కలెక్ట్ చేయించడం ! ఇంక ఈ చెత్తకుప్పలన్నీ అయిపోయిన తరువాత,’భేల్’ దుకాణాల పక్కన పట్టుకునేది.

ఆ భేల్ దుకాణం వాళ్ళు తరగ్గా మిగిలిన టొమాటో ముక్కలూ అవీ ప్రక్కనే వేస్తారుకదా, అవికూడా మొక్కలయ్యేవి. ఈ పాలిథీన్ బ్యాగ్గులో మొక్కలు పీకి జాగ్రత్త చెయ్యడం, వాటిని ఇంటికి తీసికెళ్ళి, ఓ కుండీ లో వేయడం. అవి పెరిగి పెద్దై టొమాటోలు కాసేదాకా ప్రతీ రోజూ వాటి ప్రోగ్రెస్స్ వాచ్ చేయడం.ఒక విషయం ఒప్పుకోవాలిలెండి, వాటి రుచి మాత్రం బ్రహ్మాండంగా ఉండేది.ఓ రోజు పప్పులోకీ, ఇంకో రోజు పచ్చడీ.

అలాటప్పుడు, మా చిన్నతనంలో ఇంట్లో అక్కడా ఇక్కడా పెరిగే, కాకరకాయ పాదులూ, ఆనపకాయ తీగా, గుర్తొచ్చేవి. ఎప్పుడు కావాలంటే అప్పుడు లేతగా ఉన్న ఓ కాయ కోసేయడం, ఆ రోజుకి పులుసులోకో దేంట్లోకో వేసి అమ్మ పెట్టే భోజనం గుర్తొచ్చేది. ఇప్పుడంటే అవన్నీ మధుర జ్ఞాపకాల్లాగ చెప్పుకుంటున్నాము కానీ, ఆ రోజుల్లో అస్తమానూ విసుక్కునే వాళ్ళం! ఏమిటీ అందరూ సంత కెళ్ళి శుభ్రమైన కూరలు తెస్తూంటే, ఇదేమిటీ మనకి రోజూ ఇంట్లో కాసే ఆనపకాయ పులుసూ,వంకాయ కూరా, బీరకాయ పచ్చడీ, దొండకాయ వేపుడూనా అని అమ్మ మీద విసుక్కునే వాళ్ళం.ఆఖరికి ఇంట్లో పాక మీదకి ప్రాకిన బూడిద గుమ్మిడికాయతోటే వడియాలు పెట్టేవారు! ధనియాలు చెప్పుతో నూరి, ఓ మడి తయారుచేసి, దాంట్లో ఈ ధనియాలు చల్లగా వచ్చిన కొత్తిమిర తోటే చారు పెట్టేవారు!అరటి ఆకు కి కూడా బయటకు వెళ్ళే అవసరం ఉండేది కాదు. సడెన్ గా ఇంటికి ఎవరైనా వచ్చినా సరే, పెరట్లోకెళ్ళి, ఓ కూరో, నారో కోసుకుని, ఓ విస్తరాకు కోసి నిమిషాల్లో భోజనం పెట్టేసేవారు!

ఇవే కాకుండా గోంగూరా, తోటకూరా, బచ్చలి కూరా ఇంట్లో తప్పకుండా ఉండవలసిందే.ఉత్తి ముద్ద పప్పు ఎప్పుడూ ఉండేది కాదు. దాంట్లోకి ఏదో ఒక ఆకుకూర తగిలిస్తే అదో రుచీ.ఇప్పుడు ఇక్కడా పూణే లోనూ బచ్చలి కూర అప్పుడప్పుడు దొరుకుతూందనుకోండి, ఏదో జిహ్వ ఆపుకోలేక కొనుక్కుని దాంతో పాటు కంద ముక్కకూడా తెచ్చి మాఇంటావిడకి ఇవ్వడమే కానీ,అందులో రుచా పచా. ఆ బచ్చలి కూర చూస్తే దానికి నా వయస్సుంటుంది, ముదురు కాడలతోనూ, వాటికి పువ్వులోటీ.ఏం చేస్తాం జిహ్వచాపల్యం! ఏదో లాగించేస్తున్నాం!

ఏదో అప్పుడప్పుడు ఇలా ఆపాతజ్ఞాపకాల్లోకి వెళ్ళి సంతోషించడమే కానీ, ఈ రోజుల్లో ‘పేరు గొప్పా ఊరు దిబ్బా’ అన్నట్లు, తళతళా మెరవడమే కానీ, ఈ రోజుల్లో వచ్చే కూరల్లో ఏమీ లేదు.పాపం మా ఇంటావిడ ఏకూర చేసినా, పచ్చడి చేసినా, ఆఖరికి పులుసు చేసినా, ‘అదేమిటోయ్ ఇదివరకటిలాగ చెయ్యడం లేదూ, అంత రుచిగా కూడా లేవూ’ అంటే గయ్య్ మంటుంది. నేను గత 35 ఏళ్ళనుండీ ఒక్కలాగే చేస్తున్నానూ, మీరు తెచ్చేకూరలే అలా తగలడ్డాయి అంటుంది.నిజమే కదూ ! ప్రతీదీ హైబ్రిడ్డు, ప్రతీదాంట్లోనూ ఫెర్టిలైజర్లూ, పెస్టిసైడ్లూ ఇవన్నీ పీకలదాకా మింగి మనకేమో ఒబేసిటీలూ, వాటిని తగ్గించుకోడానికి మళ్ళీ జిమ్ములూ వగైరా వగైరా…

బాతాఖాని-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–మానవ స్వభావాలు–2

    ఇంక రెండో రకం వాళ్ళుంటారు. వీళ్ళకి ప్రపంచంలో సాధ్యం కానిదేమైనా ఉంటుందా అనిపిస్తుంది! ఎప్పుడూ చిరునవ్వుతోనే కనిపిస్తారు. చిన్న పసిపాప దగ్గరనుండి, వయస్సొచ్చిన వారిదాకా ఎవరూకూడా, ఇలాటివారితో మాట్లాడడానికి సంకోచించరు. కారణం వారి ఫేసియల్ ఎక్స్ ప్రెషన్,మాట్లాడే విధానం,ఇతరులని ఆకట్టుకునే పధ్ధతి.

మనం ఏసంగతి గురించి మాట్లాడనీయండి హా అంతేనా అంటారు. అది వారి అహంకారం కాదు, ఆత్మవిశ్వాసం. వారిదగ్గరకి వెళ్ళీవెళ్ళడంతోనే, మన సమస్యకి పరిష్కారం కూడా అరటి పండు వలిచి చేతిలో పెట్టినట్లుగా అనిపిస్తుంది. సమస్యలంటె ఏదో ఇండో పాకిస్తాన్ సంగతులూ, లేక ఆంధ్రా-తెలంగాణా సమస్యలూ కాదు. మనకి రోజువారి జీవితంలో ఎదురయ్యేవి.మనం ఏదైనా ఓ కొత్త ఊరికి ట్రాన్స్ఫర్ అయి వెళ్ళామే అనుకోండి, అక్కడ మనకి అన్నీ కొత్తే. ఏ ఒక్కటీ తెలియదు.ఉండడానికి ఓ కొంప కావాలి, సామాన్లు మార్చడానికి ప్యాకర్స్ కావాలి,వగైరా వగైరా..

ఆఫీసులో అందరికీ ఇలాటివాటిలో సహాయం చేయాలనిపించదుగా, ఏమో ఏం చేస్తే మిగిలినవాళ్ళేమనుకుంటారో అని ఓ భయం. అదిగో అప్పుడే ‘మస్కా’ కొట్టడం ప్రారంభింఛేడూరా అంటారేమో.ఎందుకొచ్చిన గొడవరా బాబూ అని ఒక్కడూ ముందుకు రారు.
ఇలాటివన్నీ ఈ తరం లో ఉద్యోగాలు చేసే ఐ.టి. వాళ్ళకి విచిత్రంగా కనిపించొచ్చు. ఇదేమిటీ ఈయన ఇల్లు చూడ్డం అవీ ఎవడో చెప్తే కానీ తెలియదూ అంటాడేమిటీ, కంపెనీ లో ఎచ్.ఆర్ వాళ్ళుంటారుగా అనుకోవచ్చు.బాబూ మీకు మీ ఆఫీసు వాడు ఇళ్ళెక్కడున్నాయీ, ఏజెంట్లెక్కడున్నారో చూపిస్తారు కానీ, వాటి మిగతా వివరాల గురించి ఎవరూ చెప్పరు.ఆ ఏజెంటు కూడా, కమ్మర్షియల్ గానే అంటే వాడి కమీషన్ గురించే ఆలోచిస్తాడు కానీ, మీ కంఫర్ట్ లెవెలూ అవీ వాడికి అఖ్ఖర్లేదు. ఇదిగో ఇలాటప్పుడే నేను చెప్పేనే ‘ సదా మీ సేవలోనే ‘ అనే ఒక
‘ మాన్ ఫ్రై డే ‘
అవసరం వస్తుంది.వీళ్ళకి మీ అవసరాలు చెప్పేయండి.ప్రతీ మాటకూ ముందు ‘ నో ప్రోబ్లెం బాస్ ‘ అంటూనే ఉంటారు. ఇలాటివారిని మనం గుర్తించడంలోనే మన సత్తా చూపించాలి. మన పధ్ధతి నిన్న చెప్పినట్లుగా ప్రతీదీ నెగెటివ్ గానే ఆలోచించే వాళ్ళం అయితే ఈ పరోపకారి పాపన్న లు మన దృష్టిలోకి రారు. ఎందుకంటే మనకి కనిపించేవి, మన దృష్టికోణాన్ని బట్టే.

నోరువిడిచి సిగ్గు పడకుండా అడగండి, ఇలాటి వాళ్ళు మీదగ్గరనుండి ప్రతిఫలాపేక్ష లేకుండా మీకు అన్ని విషయాల్లోనూ సహాయం చేస్తారు. పిల్లల స్కూళ్ళ విషయం, పిల్లల డాక్టరూ, గైనికాలిజిస్టూ అన్నిటికంటే ముఖ్యం. ఈ మూడింటి సంగతీ తేల్చేసుకుంటే, మిగిలినవన్నీ వాటంతట అవే సాల్వ్ అయిపోతాయి! ఈ మధ్యన ఐ.టీ ఉద్యోగాల ధర్మమా అని పిల్లలు బయటి రాష్ట్రాలలో ఉద్యోగాలకి వెళ్ళవలసి వస్తూంది. ఎంత చెప్పినా మన పిల్లలు ఎక్కడికి వెళ్ళినా, ఈ పూజలూ పునస్కారాలు మానడం లేదు. వాళ్ళకోసం కాకపోయినా ఇంట్లో ఉండే పెద్దవాళ్ళకోసం.అదేకాదు, పిల్లలు లేనంతసేపూ ఏవేవో వాగుతారు. దేముడూ లేదూ, కాకరకాయా లేదూ అంటూ. ఓ పిల్లో పిల్లాడో పుట్టుకొచ్చేసరికి ఈ ఖబుర్లన్నీ హాంఫట్ ! పిల్లాడి బారసాల చేయించడానికి మన తెలుగు పురోహితుడెవరైనా దొరుకుతారా అంటూ. వీళ్ళసంగతెల్లాఉన్నా కానీ ఇంట్లో ఉండే పెద్దవాళ్ళని సంతోష పెట్టడానికైనా చెయ్యాలి!

ఇంట్లో ఎవరైనా పెద్దవాళ్ళున్నారనుకోండి, వాళ్ళకి మీతాతయ్య గారిదో, మామ్మ/అమ్మమ్మ గారిదో ఏ అబ్దీకమో పెట్టాలనుకోండి. అవిచేయించే పురోహితుడెక్కడూంటాడో మీకు తెలియక పోవచ్చు.ఈ రోజుల్లో నగరాల్లో ‘జస్ట్ డయల్’ అని ఒకటి వచ్చింది. వాళ్ళకి ఏవిషయంలో సమాచారం కావలిసినా క్షణాల్లో చెప్తారు. కానీ ఈ సదుపాయం ఒక్క నగరాల్లోనూ, కొంచెం పెద్ద పట్టణాల్లోనూ మాత్రమే ఉంటుంది. ఈ తద్దినాల పురోహితులు వాళ్ళపేర్లు ‘జస్ట్ డయల్’ తో రిజిస్టర్ చేసికుంటేనే కదా వాళ్ళు మనకి చెప్పేదీ. ఇదిగో ఇలాటప్పుడే మనకి సహాయపడతారు, మన ఫ్రెండు.

అంతే కాదు, వీళ్ళు ఎంత నిస్వార్ధ పరులంటే, మనం కానీ, మన ఇంట్లో వాళ్ళుకానీ ఏ హాస్పిటల్ లోనైనా చేరవలసివస్తే, వాళ్ళు పూర్తి బాధ్యత తీసికుని, మన బంధువులకంటె ఎక్కువగా సహాయం చేస్తారు.అక్కడున్నన్ని రోజులూ వాళ్ళవాళ్ళకెవరికో కష్టం వచ్చినట్లు ప్రవర్తిస్తారు. అదేమీ తెచ్చిపెట్టుకున్నది కాదు.జన్మతా వాళ్ళు ఇంకోళ్ళకి సహాయం చేయడంలోనే ఆనందం పొందుతారు.

కానీ వచ్చిన గొడవల్లా ఏమిటంటే ఇలాటివాళ్ళు చాలా ‘ రేర్ బ్రీడ్’. అందరికీ రమ్మంటే రాదు. ఈ రోజుల్లో మనం ఎవడికైనా సహాయం చేస్తే, ఇందులో మనకెంత లాభమూ అని లెఖ్ఖ వేసికుంటున్న వాతావరణం లో ఇలాటి వాళ్ళకు నిజంగా ‘హాట్స్ ఆఫ్ ‘

%d bloggers like this: