బాతాఖానీ-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు-పుత్రోత్సాహం–10

    పుత్రోత్సాహం గురించి ఇప్పటిదాకా 9 పోస్టులు చేశాను.అందులో రెండు పోస్టులలో, ఈ తరం పిల్లలు తల్లితండ్రుల్ని సుఖపెట్టడానికి చేసే ప్రయత్నాల గురించి చెప్పాను.పాపం వాళ్ళు తల్లితండ్రుల్ని కష్టపెడదామని ఎందుకు అనుకుంటారూ,వాళ్ళేం శత్రువులా?అయినా తరాల తారతమ్యంవలన వాళ్ళు చేసే ప్రతీ పనీ, ఈ పెద్దాళ్ళకి విపరీతంగానే కనిపిస్తుంది.కొడుకు/కూతురూ ఏం చెప్పినా,తమమీద ‘రివెంజ్’ తీసికున్నట్లుగానే కనిపిస్తుంది.అదీ ఒకే చూరుక్రింద ఉంటే ఇంకా కష్టం.ఇదివరకటి రోజుల్లో అయితే పుట్టిపెరిగిన ఊళ్ళోనే నాన్నగారు కట్టించిన ఇంట్లోనే ఇష్టమైనా, కష్టమైనా అందరూ సద్దుకుపోయేవారు.ఇప్పుడు అలాగ కాదే, ఉన్నఊళ్ళో ఉద్యోగాలు రమ్మంటే రావుకదా.పొట్టచేత పట్టుకుని ఇంకో పట్టణానికో, నగరానికో వెళ్ళవలసి వస్తోంది.నగరాల్లో ఉండే వైద్యసదుపాయాల వలనైతే కానీండి,లేక మరేదో కారణంచేతో, ఈ పెద్దాళ్ళు కూడా,పిల్లల పంచకే చేరాల్సొస్తోంది.

    మరో కారణం ఏమంటే, ఈ పెద్దాయన తను 30/40 సంవత్సరాలూ ఉద్యోగం చేసిన చోటే సెటిల్ అవుదామని అనుకుంటూంటారు. పిల్లలు కూడా తల్లి తండ్రులు ఎలాగూ సెటిల్ అయ్యారు కదా అని, వాళ్ళూ అక్కడే సెటిల్ అవుతారు. అమెరికాలూ,ఆస్ట్రేలియాలూ,ఇంగ్లాండులూ వెళ్ళి ‘గ్రీన్ కార్డ్’ తీసికోకపోతే!తండ్రికి ఉద్యోగరీత్యా కొంచెం స్థానబలం కూడా ఉంటుంది. ఇవన్నీ వదిలేసికొని స్వంత గడ్డకి వెళ్తే ఏం ఉంటుంది? 30/40 సంవత్సరాల తరువాత మళ్ళీ ఇంకో చోటుకి (అది స్వస్థలమైనా సరే) వెళ్ళి నెగ్గుకురావడం కష్టమైన పనే.చిన్నప్పటి పరిస్థితులు కావుగా.ఈయనని గుర్తుపట్టేవాళ్ళుకూడా ఉండరు.ఇన్నాళ్ళూ ఉద్యోగం,పిల్లలపెంపకం ధర్మమా అని, బంధువులతో రాకపోకలు కూడా ఎక్కువగా ఉండవు. అన్నీ ఆలోచించుకొని, ఈ కట్టె ఏదో ఇక్కడే వెళ్ళిపోనీ అనుకొని ఉద్యోగం చేసిన ఊళ్ళోనే సెటిల్ అవుతారు.

    7 పోస్టుల్లో పిల్లలు చేసే ప్రతీ దానిలోనూ విపరీతార్ధాలు ఎలా తీస్తారో ఈ తల్లితండ్రులు వ్రాశాను.ఇగో వల్లనైతేనేమిటి,కమ్యూనికేషన్ గాప్ వల్లనైతేనేమి, ఈ పెద్దాళ్ళు ఏ విషయంలోనూ కాంప్రమైజ్ అవరు.దానికి సాయం వయస్సు మీద పడ్డకొద్దీ వచ్చే చాదస్తం,దానితో వచ్చే బైప్రోడక్ట్ బి.పీ, సుగరూ వగైరా..వీటన్నిటి కారణాలచేతా, తమ బ్రతుకూ, చుట్టూ ఉన్నవారి బ్రతుకూ నరకప్రాయం చేసికుంటారు.

    ఈ గొడవలన్నీ కలిసిఉండడం వల్ల ఇంకా మాగ్నిఫై అవుతూంటాయి.అలాగని ఉన్న ఊళ్ళోనే విడిగా ఉండడానికి ప్రయత్నం చేయొచ్చుగా! హాయిగా ఎవరి బ్రతుకులు వాళ్ళు బ్రతకొచ్చు.ఎవరి ఫ్రీడం వాళ్ళకుంటుంది. ఎవరి స్పేస్ వాళ్ళకుంటుంది.ఊళ్ళో వాళ్ళేమనుకుంటారో అని భయం!అవ్వా కావాలి బువ్వా కావాలంటే ఎలా?

    ఇంతలో కొడుక్కో, కూతురికో ఓ పిల్లో పిల్లాడో </పుడతాడు.తను ఇన్నాళ్ళూ పడ్డ సోకాల్డ్ 'హింస' (ఆయన ఉద్దేశ్యంలో), ఇంక తన కూతురూ/కొడుకూ కూడా అనుభవిస్తార్లే అని అప్పుడొస్తుందిట అస్సలు సిసలైన 'పుత్రోత్సాహం'. ఈ రోజుల్లో పిల్లలు చాలా హైపర్ అక్టివ్ .మనలాగా, మన పిల్లలలగా ఉండడం లేదు.వీళ్ళకి అంతా ఫాస్టే.మనం అయిదో ఏడు దాటేదాకా అక్షరాభ్యాసం చేయలేదు.మన పిల్లల దగ్గరకు వచ్చేటప్పడికి ఏవో ఎల్.కేజీలూ, యూ.కేజీలూ వచ్చాయి.ఇప్పటివాళ్ళైతే మూడో ఏటి కే ప్లే స్కూల్ కి వెళ్తున్నారు.నాలాటి వాడికి (అంత చదువు అబ్బలేదు కాబట్టి)
పిల్లల చదువుల గురించి ఎప్పుడో నెలకోసారి యూనిట్ టెస్ట్ ల ప్రోగ్రెస్ కార్డుల మీద సంతకాలు చేసే టైములో మాత్రమే అడిగే అవకాశం ఉండేది.అదైనా ఏదో ఒకటి అడగాలి కాబట్టి. రోజూ చదివే పాఠాల గురించి అడగాలంటే భయం, ఎక్కడ నన్ను చెప్పమంటారో అని!పాపం అంతా మా ఇంటావిడే చూసుకొంది. ఇప్పుడల్లా కాదే. ప్రతీ రోజూ పిల్లలు కాన్వెంటు నుండి ఏం నేర్చుకున్నారో, మర్నాటి పాఠం ఏమిటో, ఇవి కాకుండా ప్రతీ నెలా ఏవో ప్రాజెక్టులూ వగైరా వగైరా.. మరి నాలాగ ఉండమంటే ఎలా వీలౌతుంది? తల్లీ, తండ్రీ కూడా ప్రతీదానిలోనూ ‘ఇన్వాల్వ్’ అవాలి.

    ఈ దినసరి కార్యక్రమాలు చూస్తూంటే ఈ పెద్దాయన ఎంత ‘అలౌకికానందం’ పొందుతాడో! అలాటప్పుడు ఈయనకి ‘పుత్రోత్సాహం’ వెల్లువలై పారుతుంది ! అదండీ ఆధునిక ప్రపంచం లో ‘పుత్రోత్సాహానికి నిర్వచనం !!

బాతాఖానీ-లక్ష్మిఫణి కబుర్లు–సి.జి.ఎచ్.ఎస్

Read it here

సి.జి.ఎచ్.ఎస్ ద్వారా కార్పొరేట్ ఆసుపత్రులు డబ్బు చేసికోవడం కొత్తేం కాదు.మొదట కాన్పూర్ లో ప్రారంభం అయింది. ఆ తరువాత క్రమంగా
పూణే చేరింది.పూణే లో నాలుగేళ్ళక్రితం ఇక్కడి ప్రఖ్యాత కార్పొరేట్ హాస్పిటళ్ళు ‘రూబీ హాల్’, ‘జెహంగీర్’ లాటి వాటిని పట్టుకొని, రెండేళ్ళు బ్యాన్ చేశారు.ఇప్పుడు హైదరాబాద్ లో పట్టుకున్నారుట!ఈ హాస్పిటళ్ళకి ఏ గోరుచుట్టో అని వెళ్తే, వాడిని ఖంగారు పెట్టేసి, చివరికి ‘బైపాస్’ లేక ఇంకో ‘యాంజీ ప్లాస్టో’ చేసేస్తారు.పోనీ అలాగని ఏ ఇన్స్యూరెన్స్ (మెడికల్) పాలసీయో తీసికుందామనుకుంటే, వాళ్ళు పెట్టే తిప్పలు పగవాడికైనా వద్దు.
ఆతావేతా చెప్పొచ్చేదేమిటంటే మంచం పట్టకుండా హాయిగా ఆడుతూ పాడుతూ వెళ్ళిపోగలిగితే అంతకన్నా ఆనందం ఏం ఉండదు.మనకేం రాసిపెట్టుందో!

%d bloggers like this: