బాతాఖాని-తెరవెనుక(లక్ష్మిఫణి) ఖబుర్లు

    5 వారాల తరువాత రాజమండ్రి ఆదివారం వచ్చాము. నిన్న ప్రయాణ బడలికతో బయటకు ఎక్కడికీ వెళ్ళలెదు. ఈ వేళ్టినుండి నా మామూలు కార్యక్రమాలు మొదలెట్టాను. మెము పూణే వెళ్ళకముందు గోదావరి బక్కగా, ఏదో పోగొట్టుకున్నట్లుగా దీనంగా ఉంది. తిరిగి వచ్చేటప్పటికి నిండుగా, గర్వంగా, ఉరకలూ పరుగులతో

చూడచక్కని అందాలతో ఇంక వర్ణించలేనండి బాబూ….మా బాల్కనీ తలుపు ( నాలుగో అంతస్థులో ఉంటున్నాము) తెరవగానే గోదావరి చప్పుళ్ళుకూడా ఒక్కొక్కప్పుడు వినిపిస్తాయి.ఆ దృశ్యం చూడగానే,b> మనం ఏ జన్మలో చేసికొన్న పుణ్యమో గోదావరి తల్లిని అంత దగ్గరలో చూడగల్గుతున్నామూ అనుకొని ఆ భగవంతుడికి, ఈ వరం ప్రసాదించినందులకు దండం పెట్టుకుంటూంటాను.

    ముందుగా క్షేత్రపాలకుడు శ్రీ వేణూగోపాలస్వామి వారిని, దర్శించుకొని, అక్కడనుండి మార్కండేయస్వామి దేవాలయానికి వెళ్తాను ఆ కాంప్లెక్స్ లో ముందుగా నవగ్రహ దేవతలూ, లక్ష్మినారాయణ, శ్రీవెంకటేశ్వరుడూ, మార్కండేయస్వామి, పార్వతీ అమ్మవారు, శ్రీ సుబ్రహ్మణ్యేశ్వర స్వామి, శ్రీ సూర్యనారాయణ,అయ్యప్ప స్వామి గుడులు ఉన్నాయి. ఎవరిని దర్శించుకోపోతే ఏ దేముడికి కోపం వస్తుందో అని అందరినీ దర్శించుకొని, తీర్థం పుచ్చుకొని బయటకు వస్తూంటాను.

    మామూలుగా బయట సాధువులుంటూండేవారు, ఈ వేళ కనిపించకపోతే ఏమయ్యారా అనుకున్నాను, వాళ్ళందరినీ వర్షాలు వస్తున్నాయి కదా అని లోపల ఉండడానికి ఒప్పుకున్నారు. దేవాలయంలో అందరు పూజార్లూ పలకరించారు ఇన్నాళ్ళూ ఎక్కడికి వెళ్ళిపోయారంటూ. వారిని అడిగాను నన్ను ఎలా గుర్తుంచుకున్నారూ అని–అంటే వారన్నారూ-ఈ వయస్సులో ఎప్పుడూ నవ్వుతూండే మీ మొహం అందరికీ గుర్తుంటుందండీ–ఆఖరికి మా చిన్న ఫ్రెండు రోజూ స్కూలికివెళ్ళే 4 సంవత్సరాల పాప కూడా పలకరించి ” హల్లో అంకుల్ రోజూ కనిపించడం లేదే ” అన్నది.

    అక్కడనుండి శ్రీ కందుకూరి వీరేశలింగంగారి జన్మ గృహం ఉన్న సందులో, అష్టలక్ష్మి, శ్రీ రంగనాధస్వామి దేవాలయానికి వెళ్ళాను. అక్కడ ప్రతి రోజూ ప్రసాదం ఇస్తారు-

కట్టు పొంగలీ, దధ్ధోజనమూ- చాలా రోజులతరువాత వెళ్ళానుకదా,b> కొంచెం ఎక్కువే ఇచ్చారు !! అక్కడ పూజారిగారు, ఇదివరకు జుట్టు ఎక్కువగా ఉండేది, ఇప్పుడేమో అర్ధముండితంగా కనిపించారు. ఏమిటి స్వామీ అన్నాను , ఆయన ” వైరాగ్యం వచ్చేసిందండీ అందుకే వేషం మార్చేశానూ” అన్నారు. అదేమిటండీ అప్పుడే అలా అంటే ఎలాగా అన్నాను.ఇంతలో ఒకావిడ బహుశా 40 ఏళ్ళుంటాయేమో ” సార్ మీ తరం వాళ్ళు ఎన్ని సమస్యలొచ్చినా ధైర్యంగా ఎదుర్కొని జీవితం లో ఢక్కామొక్కిలు తినైనా పైకి వచ్చారూ, ఇప్పుడు మాకు అంత ధైర్యమూ లెదూ, అంత సహనమూ ఓర్పూ లేదూ, పైగా గోదావరి కూడా పక్కనే ఉందీ,నిరాశ పుడితే ఆ తల్లే మమ్మల్ని కడుపులో దాచేసుకుంటుందీ” అని చాలా అధైర్యంగా మాట్లాడారు. నాకైతే చాలా బాధ వేసింది. అంత జీవితం చాలించేసేటంతదాకా వెళ్ళకూడదూ అన్నాను. ఆ సందర్భంలో ఆవిడతో కొంచెంసేపు మాట్లాడాను.

    మధ్యాహ్నం గొల్లపూడి వీరాస్వామి గారి కొట్టుకు వెళ్ళి ” కొతి కొమ్మచ్చి” ఉందా అని అడిగాను. అదేం పుస్తకమండీ, అలాంటివి మేం తెప్పించమూ అన్నారు–అదెదో చాలా అభ్యంతరకరమైన పుస్తకం లాగ. నాకైతే చాలా ఏడుపు వచ్చింది ఆ కొట్టాయన అడిగిన పధ్ధతి చూసి, దగ్గరలో ఉన్న ధవళేశ్వరం లో పుట్టి పెరిగిన శ్రీ ముళ్ళపూడి గారికి, రాజమండ్రీలో ఉన్న గౌరవానికి. పోనీ అలాగని ఆకొట్టులో అన్నీ అధ్యాత్మిక పుస్తకాలే అనుకోవడానికి వీలు లేదు యండమూరివి ఉన్నాయి, చిరంజీవి గురించి ఉన్నాయి, ఎన్.టి.ఆర్ గురించి ఉన్నాయి.. సాయంత్రం మా ఇంటిపక్కన ఉండే “మణికంఠ బుక్ స్టాల్ ” కి వెళ్ళి పరీక్షిద్దామని రమణ గారి పుస్తకాలున్నాయా అన్నాను. ఆ కొట్టబ్బాయి ” ఏ రమణ గారండీ, శ్రీ రమణ గారా, ముళ్ళపూడి వెంకట రమణ గారా “అన్నాడు. ఎంత సంతోషమనిపించిందో– అడగ్గానే ఠక్కున ” కోతి కొమ్మచ్చి” తీసి చేతిలో పెట్టేశాడు. పైగా 150 రూపాయల పుస్తకాన్నీ డిస్కౌంట్ తో 130 రూపాయలకే ఇచ్చాడు!! రాత్రంతా ఇంకోసారి మళ్ళీ చదవాలి.

    నెను ఈ పై సోదంతా ఎందుకు వ్రాశానంటే, మన ప్రవర్తనని బట్టి అందరూ మనని గుర్తు పెట్టుకుంటారూ అని చెప్పడానికి. రాజమండ్రీ లో మేమున్నది గత ఏడాది నుండే, అందులో మూడు నెలలు మాపిల్లల్ని చూడ్డానికి పూణే లో గడిపాము. ఆతా వేతా ఉన్నది అంతా కలిపి ఏ ఆర్నెల్లో!! అయినా మాగురించి ఆలోచించారూ అంటే ఎంత అదృష్టవంతులమో.ఇంత చక్కటి వరం ఇచ్చిన ఆ భగవంతుడి దయ అపారం. ఆయన కటాక్షం అలాగే ఉండాలని ప్రతీ రోజూ ప్రార్ధిస్తూంటాను.ఇదెదో మేము ఏమేమో గొప్ప గొప్ప పనులు చేశామని కాదు, అవతలి వారి మనస్సులు ఎంత ఉదాత్తమైనవో చెప్పడానికి మాత్రమే ఈ బ్లాగ్గు. మీ అందరితో పంచుకుందామనిపించింది.

బాతాఖాని–తెరవెనుక(లక్ష్మిఫణి)ఖబుర్లు–Government

    బహుశా నేను గవర్నమెంట్ లో 42 ఏళ్ళు పనిచేయడం వల్లనేమో, వాళ్ళు చాలా welfare measures తీసికున్నారూ అనిపించేది. ప్రయాణాల్లో ఎవరైనా ప్రభుత్వాన్ని( ఏ పార్టీ అయినా సరె) విమర్సిస్తే చాలా బాధ పడేవాడిని.వీలున్నంత వరకూ వాదించేవాడిని. కానీ ఇప్పుడున్న పరిస్థితులు చూస్తూంటే, ఏమోఅందరూ చెప్పేదే కరెక్టేమో అనిపిస్తోంది.

    ఈ వేళ hm tv లో ఒక చర్చా కార్యక్రమం చూశాను—” గోదావరి అవినీతి గట్టులు” అనో మరేదో పేరో–గురించి. దాంట్లో 1986 లో గోదావరి నదికి వచ్చిన వరదల తరువాత, గోదావరీ పరివాహకప్రాంతం లో ఏటి గట్లు బలం చేయడానికి ఎన్నెన్నో కోట్ల రూపాయలు ఖర్చు చేశారట, కానీ ఈ నాటి పరిస్థితి చూస్తూంటే దానికి విరుధ్ధం గా ఉంది. డబ్బు ఖర్చు చేశారు, కానీ వీటి పనులమీద కాదుట. అప్పుడున్న ఇంజనీర్లూ, రాజకీయ నాయకులూ తమ తమ జేబులు నింపుకోడానికని అనిపిస్తోంది. ఆ చర్చా కార్యక్రమం లో వాళ్ళు చెప్పే వివరాలు వింటూంటే మన దేశం ఎక్కడికి వెళ్తుందో అనిపిస్తుంది.

ఈ మధ్యన వార్తా పత్రికల్లో ఒక వార్త వచ్చింది--కోనసీమ లో భూమి క్రుంగిపోతూందని– ఎంతో బాధ వేసింది. కోనసీమ గురించి వినని వాళ్ళెవరూ ఉండరు,అలాంటి సహజ సౌందర్యమైన ప్రాంతాన్నికూడా మన ప్రభుత్వాల వైఫల్యం వలన మనం కాపాడుకోలేక పోతున్నాము.

   పైన చెప్పిన కార్యక్రమంలో ఒకాయన తను ఎన్నో సంవత్సరాలనుండి చేస్తున్న పోరాటం గురించి చెప్పారు–ఆయన complaint చేసినప్పుడల్లా, ప్రభుత్వం, ఓ కమెటి ని ఏర్పాటు చేసి, ఒకరో ఇద్దరో సీనియర్ ఉద్యోగుల్ని సస్పెండ్ చేయడం, మన కన్నీళ్ళు తుడవడానికి–ఓ రెండు నెలలలోపులోనే ఆ సస్పెండ్ చేయబడ్డ ఉద్యోగిని ప్రమోషన్ మీద ఇంకో చోటకి వేయడం. అంతే. ఈ చర్చా కార్యక్రమంలో ప్రజారాజ్యం, తెలుగుదేశం పార్టీ ల ప్రతినిధులు కూడా పాల్గొన్నారు. వాళ్ళేదో ఊడబొడిచేరనీ చెప్పలెముకదా, తెలుగుదేశం వాళ్ళూ చాలా సంవత్సరాలు పాలించారు. అయినా మనం ఎక్కడున్నావు గొంగళీ అంటే అక్కడే అన్నట్లుగా ఉంది.

ఏ పార్టీ అయినా సరే ప్రజలకోసం ఎవరూ పనిచేయరు. వాళ్ళు ఉండే 5 సంవత్సరాల్లోనూ ఎంత సంపాదించుకోగలమూ అనే చూస్తారు.

    మన బాంకు ల సంగతే చూడండి -మీరూ, నేనూ ఏదైనా అప్పుకోసం వెళ్తే సవాలక్ష ప్రశ్నలూ, ఎక్కడాఆ లేని హామీలూ అడుగుతారు. అదే ఏ రాజకీయ నాయకుడికైనా అప్పు కావాల్సివస్తే నిమిషాల్లో వచ్చేస్తుంది. బాంకు లకున్న Non Performing Assets అన్నీ వీళ్ళ ధర్మమే.దేశంలో ఎక్కడైనా fraud జరిగిందని తెలిస్తే

దాని వెనుకాల రాజకీయ నాయకుడి చెయ్యి ఉన్నట్లే. ఒఖ్ఖడంటే ఒఖ్ఖడు నిజాయితీగా పనిచేయడు. ఈ మధ్యన చదివెఉంటారు–AICTE వాళ్ళందర్నీ అరెస్ట్ చేశారుట,మన పురందరేశ్వరి గారు ” నాకు ఆవిషయం ఇదివరకే తెలుసునూ, ఓ రిపోర్ట్ కూడా తయారుచెసి ఆప్పటి మంత్రి అర్జున్ సింగ్ గారికి ఇచ్చానూ, దానిని బుట్టదాఖలా చేశారూ” అని తన తప్పేమీ లేనట్లూ, అంతా పైవాళ్ళలొపం వల్లే జరిగిందన్నట్లు చెప్పారు. అంత sincere అయితే అప్పుడే ఎందుకు బయటకు తీసుకురాలెదుటా? మన రామలింగరాజు కూడా ఈ రాజకియనాయకుల అండదండలు లేకుండా అన్నన్ని ఘోరాలు చేయకలిగేవాడా? మా Ordnance factories కి ఒకానొకప్పుడు Chairman గా పనిచేసిన ఓ ప్రబుధ్ధుడు ఘోష్ అన్నవాడిని ఈ మధ్యనే అరెస్ట్ చేశారు.

    టి.వి. న్యూస్ పెడితే చాలు క్రింద scroll ల్లో చూపిస్తూంటారు, లెకపోతే breaking news లో, ఎక్కడో ఎవడినో అరెస్ట్ చేశారూ అక్రమ ఆస్థుల గురించీ అని. అదేమిటో ఒక్క రాజకీయ నాయకుడుకూడా ఇప్పటి దాకా ఈ కారణం చేత అరెస్ట్ అవలెదు. అయిన ఒక్క లాలూ ప్రసాద్దూ బైలుమీద బయటకు వచ్చి ఇంకో 10 సంవత్సరాలు మంత్రి గా పనిచెసి ఇంకో 10 తరాలదాకా సరిపోయే ఆస్థి సంపాదించాడు.మీరూ, నేనూ ఇలా బ్లాగ్గులు వ్రాసుకుంటూ బ్రతికేస్తున్నాము.

    ఒక్కొక్కప్పుడనిపిస్తుంది ఈ రాజకీయ నాయకులని చూస్తే వీళ్ళు చేసికున్న పుణ్యం ఏమిటీ, మన సామాన్య జనం చేసికున్న పాపం ఏమిటీ అని. ఏ క్వాలిఫికేషనూ అవసరం లెదు, ఏమీ శ్రమ పడవలసిన అవసరం లెదు, బజార్లో కాయగూరలు కొనక్కర్లెదు,బస్సులో నుంచొని ప్రయాణం చేయనవసరం లెదు,రైల్లో టికెట్లు కొనక్కర్లెదు, పిల్లల్ని చదివించడానికి కాన్వెంట్లూ, కాలెజీలకీ వెళ్ళి క్యూ ల్లో నుంచోనక్కర్లెదు. ఒక్కమాటైనా ఈ ప్రబుధ్ధులు వాళ్ళ గుండెలమీద చెయి వేసికొని ఆలోచిస్తారా అని, తినడానికీ అంతుండాలి, పోయేటప్పుడు తీసికెళ్తాడా, అయినా సరేఅదో ఆబ, ఇంకా కావాలీ అని.

బాతాఖాని-తెరవెనుక(లక్ష్మిఫణి)కబుర్లు–అలవాట్లు

    మేము పూణే నుండి రాజమండ్రి ప్రయాణంలో ఉండడం వలన ఈ రెండురోజులూ ఏమీ వ్రాయలేకపోయాను. అందుకనే మా ఇంటావిడ ఓ ఉచిత సలహా ఇచ్చింది ఒక
Laptop తీసికోమని. నాకు ప్రయాణాల్లోనూ,తనకు ఇంట్లోనూ ఉపయోగంగా ఉంటుందని. రెండో ది దృష్టిలో పెట్టుకునే ఈ సలహా ఇచ్చిందని నా నమ్మకం.!

    ఈ వేళ నేను మనుష్యులలో ఉండే కొన్ని అలవాట్లగురించి (మంచివీ, చెడువీ) వ్రాయాలనుకొన్నాను.ముందుగా నా గురించే వ్రాస్తే గొడవే ఉండదు. అడిగినా అడక్కపోయినా ఉచిత సలహాలివ్వడం, కనిపించిన ప్రతీ వాడితోనూ ఖబుర్లు చెప్పడం, (అవతలివాడు వద్దుమొర్రో అంటున్నా వినకుండా!!).మనం వ్రాసింది అందరికీ నచ్చుతోందా లేదా అని ఆలోచించకపోవడం,ఊరికే వ్రాసుకుంటూ పోవడం!!

   కొంతమంది చిన్నపిల్లలు బొటనవేలు నోట్లో పెట్టుకుని చీకుతూ ఉంటారు, నాకు తెలిసిఉన్న ఒక అమ్మాయైతే బొటనవేలితో, తన జుట్టుకూడా నోట్లో పెట్టుకునేది.ఇలాంటి అలవాట్లు తల్లితండ్రులే గమనించి, అవి మాన్పించాలి. లెకపోతే పెద్ద అయిన తరువాత అందరూ వీళ్ళని ఏడిపిస్తారు. కొంతమందికి నోరు వెళ్ళపెట్టుకుని చూడడం ఓ అలవాటు.ఏది చూసినా అదో అద్భుతంలా చూస్తాడు. కొంతమందికి, చెవిలోనూ, ముక్కులోనూ వెలుపెట్టి కెలుక్కోవడం ఓ దురల్వాటు. అవతలివారికి ఇది ఎంత అసహ్యంగా అనిపిస్తుందో.ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు ఇలాంటివి చేసికుంటే ఎవరికి అభ్యంతరం ఉండదు.ప్రయాణాల్లో చుస్తూంటారు, ట్రైన్ లో కొంతమందికి నిద్రలో గురక పెట్టడం, ఇది మిగిలిన వారికి ఎంత న్యూసెన్సో.పైగా అదెదో ప్లేన్ లాండింగ్, టేక్ ఆఫ్ ల లాగ ధ్వనులు వస్తాయి. అలాటివారిని గేలి చేస్తున్నాననుకోకండి, ఇంట్లో ఎంత గురక పెట్టినా ఫర్వాలేదు, ఇంట్లో వాళ్ళకి తప్పదు కాబట్టి భరిస్తారు, ప్రయాణాల్లో అలా కాదే!! నోట్లో ఏదో నములుతూ మాట్లాడడమంత దరిద్రపు అలవాటు ఎక్కడా ఉండదు.కొంతమంది గమనించే ఉంటారు, పొద్దుటే దంతధావనం చేసికొనేటప్పుడు పేద్ద పేద్ద ధ్వనులు చేస్తారు.అందులో వారికి అలౌకికానందం ఉండవచ్చు, కానీ ఈ ధ్వనులు వినేవారికి చాలా చిరాకు తెప్పిస్తాయి.అలాగే భోజనం అవగానే చేయికడుక్కునేటప్పుడుఅవెవో ధ్వనులు చేస్తారు. ఎవరింటికైనా భోజనానికి వెళ్ళినప్పుడైనా మానుతారా అబ్బే. వీడి ధ్వనులు విని, ఇంకా భోజనం చేస్తున్నవాడు కంచం లో చేయి కడిగేసుకుంటాడు. ఇంక కొంతమందికి బస్సులో వెళ్తూ కిటికీ లోంచి ఉమ్మేయడం,ఈ అలవాటు ఉన్నవాళ్ళు మన సమాజంలో ఉండడానికి అనర్హులు. మహరాష్ట్రలో చూస్తూంటాము, చాలా మంది “తంబాకూ” ( అంటీ మన పుగాకు) సున్నంలో కలిపి, పొడి చేసికొని,క్రింద పెదవి కింద పెట్టుకుని ఆ జ్యూస్ బయటకు ఉమ్ముతూంటాడు. మన అదృష్టం బాగోక ఆ బస్సు పక్కనుండి వెళ్ళేమా మన పని అయిపోయినట్లే!! బస్సు ప్రయాణంలో జోగుతూ పక్కవాడిమీద పడడం మనకి ఒక నేషనల్ అబ్సెషన్!! అందరి ఎదురుగానూ ఓ పుల్ల పెట్టుకుని పళ్ళు కుట్టుకోవడం, గోళ్ళు కొరుక్కోవడం.

    గుడిలో పూజారి తీర్థం ఇచ్చినప్పుడు చప్పుడుచేసికుంటూ స్వీకరించడం. నాకు ఈ అలవాటుండేది, రంగనాధస్వామి గుడిలో పూజారి నాచేత ఈ అలవాటు మాన్పించారు. చాలా ప్రాక్టీస్ చేయవలసి వచ్చింది!! అలాగే కాఫీ, చాయ్ తాగేటప్పుడు చప్పుడుచేసికుంటూ త్రాగడం, మాఇంటావిడ నాచేత ఎలాగో మాన్పించింది.దానికి కూడా చాలా శ్రమ పడవలసివచ్చింది. ఐనా మానేశాను.

నెను చెప్పొచ్చేదేమిటంటే అందరికీ అలవాట్లుంటాయి, వాటివల్ల అవతలివారికి అసౌకర్యం కలగకూడదు.

బాతాఖానీ—తెరవెనుక(లక్ష్మిఫణి)ఖబుర్లు–QUALITY

    QUALITY అన్నమాట మేము Ordnance Factories లో పనిచేసినంతకాలం ప్రతీ రోజూ జపించేవాళ్ళం. ఎక్కడ చూసినా, విన్నా అదే మాట.మొదట్లో మావాళ్ళందరూ March నెలంతా Quality month అనేవారు. అది క్రమక్రమంగా November కి మారింది. ఆ నెలంతా ఏవేవో సింపోజీయమ్స్, ప్రతీరోజూ ఎవరెవరిచేతో లెక్చెర్లూ, ఒకటేమిటి నెలంతా ఊదరకొట్టేసేవారు.ఎవడినోట విన్నా ఇదేమాట.మేం తయారుచేసిన Ammunition సరీగా ఉంటేనేకదా బోర్డర్ లో ఉన్న మనవాళ్ళు ధైర్యంగా పనిచేసేది!
ఇంక వీటికి సంబంధించిన ఇతర పదాలతోనూ పరిచయం అయింది. ఫాక్టరీ లో ఉన్న కార్మికులచేత సరీగ్గా పనిచేయించడానికి, వాళ్ళకి ట్రైనింగులు అవీ ఇవ్వవలసివచ్చేది. ఈ సందర్భంలోనే

   మొట్టమొదటి సారిగా Quality Circles అనే మాట విన్నాను. మా జి.ఎం గారు ఈ పనంతా నాకప్పగించేరు. అందువలన దీనికి సంబంధించిన పుస్తకాలు అవీ చదవవలసి వచ్చింది.
Juran, Ishikaawaa ల పేర్లు మొదటిసారిగా విన్నాను. ఎంతచెప్పినా ప్రపంచంలో క్వాలిటీ కి సంబంధించినంతవరకూ, వీళ్ళిద్దరికే పెద్ద పీట వేస్తారు.వాళ్ళు వ్రాసిన పుస్తకాలన్ని చదివి,
slides తయారుచేసికొని ( అప్పటికింకా పవర్ పాయింట్ ప్రెజెన్టేషన్లూ అవీ మాకు తెలియదు). అది తెలిసేటప్పటికి నేను రిటైర్ అయిపోయాను!!
అవన్ని గుర్తుచేసుకుంటుంటే అనిపించింది– ఈ క్వాలిటీలూ అవి మన పూర్వీకులు ఏమీ చదవనవసరం లేకుండానే పాటించేవారు కదా అని. అదేదో Brain storming sessionచేయాలీ, అందరి అభిప్రాయాలు తెలిసికొని మనకొచ్చిన సమస్యని solve చేయాలీ అని నేను ప్రతీరోజూ మావాళ్ళని బోరు కొట్టేవాడిని, మా వర్కర్స్ అంత బాగా చదువుకున్నవాళ్ళు కాదు,
ఫాక్టరీకి భూమి సేకరించినప్పుడు ఆ పొలం అమ్మిన ప్రతి కుటుంబం నుంచీ ఒకో మనిషికి మా ఫాక్టరి లో ఉద్యోగం ఇచ్చారు. అందువలన మా వర్కర్స్ చాలామంది ఇదివరకు వ్యవసాయం చేస్తున్నవాళ్ళే. నేను ఇచ్చే లెక్చర్లు విని వాళ్ళలో ఒకతను లేచి ” సార్ ఇదేదో పేద్ద కొత్త సంగతిలాగ చెప్తున్నారేమిటీ, మేము ప్రతీరోజూ ఇదేచేస్తాము. సాయంత్రం రచ్చబండమీద కూర్చొని
ఎవరెవరి పంట సాగుబడి ఎలా వచ్చిందో, ఎవరెవరి సమస్యలేమిటో, వాటికి అందరూ కలసి ఎలా ఆలోచిస్తారో,అన్నీ అందరూ కలిసేకదా చేస్తాము”
అనగానే నా దగ్గర జవాబు లేకపోయింది. నిజమే కదా అతను చెప్పినది అనిపించింది. ఈ సంగతి బయటి వాళ్ళెవరో చెప్తే అదేదో కొత్తసంగతిలా అనుకొని మనం దానికి ఇంకా పెద్ద పెద్ద Terms పెట్టేస్తాం.

    ఇంక Random sampling గురించి మాట్లాడితే మన తల్లులు అన్నం ఉడికిందో లేదో ఎలా చూస్తారమ్మా? మెతుకు ముట్టుకుని.మన అమ్మలకంటే experts ఎక్కడ దొరుకుతారండి?
ఏమిటో శంఖంలో పొస్తేనే కానీ తీర్థం అవదుట. అతడేదో బయట దేశాలలొ విజయవంతమయ్యాయని చెప్తే అలాగే కాబోలు అని మనం కూడా దానినే అనుకరిస్తాము. ఇవన్నీ మన భారత దేశం లో ఎప్పటినుండో ఉన్నాయి. భక్తి టి.వి. లో శ్రీ గరికపాటి నరసింహారావు గారు చెప్పే మహాభారత వ్యాఖ్యానం వినండి తెలుస్తుంది. ఇప్పుడు జరిగే వ్యక్తిత్వ వికాసాలు, క్వాలిటీలూ,…
వీటన్నింటిగురించీ ఏనాడో మన పురాణాలలో చెప్పారు.

    బయటి దేశాల వాళ్ళందరూ మన ఇతిహాసాలకిచ్చే విలువ మనదేశంలో వాళ్ళివ్వకపోవడం విచారకరం.వైద్యం తీసికోండి, ఇంకో ఇంజనీరింగు తీసికోండి, దేంట్లోనైనా సరే మన పూర్వీకులేనాడో
చేసిన పనులే మనం ఇప్పుడు బయటవారి ద్వారా నేర్చుకొని వాళ్ళకి credit ఇస్తున్నాము. తంజావూరు పెద్దగోపురం మీద అంత పెద్ద గుండ్రాయిని ఎలా చేర్చారు?ఇప్పటిలాగ క్రేన్లూ అవీలేవుకదా?అలాగే మన పూర్వీకులు తయారుచేసిన ఏ కట్టడమైనా తీసికోండి,వారికున్ననేర్పరితనం మనకి ఎక్కడైనా కనిపిస్తోందా? అంతదాకా ఎందుకూ మా రాజమండ్రీ లో గోదావరి నదిమీద
కాటన్ దొరగారు 100 సంవత్సరాలక్రితం కట్టిన ఆనకట్టా, బ్రిడ్జీ ఇప్పటిదాకా చెక్కుచెదరలేదు.
అదే మనవాళ్ళు కట్టిన Road cum rail bridge కి 30 సంవత్సరాలు నిండకుండానే రోజూ
రిపేర్లే.

    Quality బాగుండాలంటే పుస్తకాలే చదవనక్కర్లేదు. ముందుగా అది తయారుచెసే వాళ్ళలో నిజాయితీ ఉండాలి. సరి అయిన పాళ్ళలో కాంక్రీట్ అవీ వాడాలి.ఆ మధ్యనహైదరాబాద్ లో కుప్పకూలిన flyover సంగతి మరచిపోకముందే మొన్న ఢిల్లీలో మెట్రో రైల్ flyover కూలడం. విచిత్రమేమంటే రెండింటిలోనూ Gammon India పేరు వినిపించడం.హైదరాబాద్ నివేదికేమయ్యిందో దేముడికే తెలుసు. ప్రస్తుత ఘనకార్యంలొ 5 లక్షల జురుమానాతో వదిలెసారుట.అసలు ఉండవలసినది మన పాలకుల Quality. అది సరీగ్గా ఉంటే మిగిలినవన్నీ అవే శుభ్రంగా ఉంటాయి.

బాతాఖానీ-తెరవెనుక(లక్ష్మిఫణి) ఖబుర్లు-యమధర్మరాజు

    ఇదేమిటి కొత్తగా యమధర్మరాజు గురించి బ్లాగ్గేమిటా అనుకుంటున్నారా? మన తెలుగు సినిమా వాళ్ళు ఈయనని ఎంతగా వాడుకున్నారంటే చెప్పలేము. ఆయన నిజంగా ఎదురుగా వచ్చేటప్పడికి ఎవరూ ఏమీ చేయలేరు. అందుకోసమని ఆయనమీద కసి ఎలాతీర్చుకోవాలా అని మన వాళ్ళందరూ ఆలోచించి ఓ సినిమా తీసేసి మన ఇష్టం వచ్చినట్లుగా ఆయనమీద జోక్కులూ
అవీ వేసేసి నోటికి వచ్చినట్లు కథలు అల్లేశారు.

ఆరోజుల్లో ఎన్.టి.ఆర్ వేసిన “యమగోల” తో ప్రారంభం అయిన ప్రస్తానం ఇప్పటికి జూనియర్ ఎన్.టి.ఆర్ వేసిన ‘ యమ దొంగ” దాకా వచ్చింది. ఈ మధ్యలో ఎన్నెన్నో రూపాలతో
యమధర్మరాజును చూపించారు. దేంట్లో చూసినా ఆయనని ఓ Comedy character గానే చూపించారు. మన పురాణాలు చదివితే యమ ధర్మరాజు ఒక విశిష్టమైన పాత్ర ఉన్నట్లుగా చదివాము. కాని మన సినిమా వాళ్ళు ఆయన్ని ఒక Laughing stock చేసేశారు. చూసేవాళ్ళుకూడా అదేదో జోక్ లాగా ఆనందించారు.

7nbsp;   నాకు ఒక విషయం అర్ధం అవదు– మన సినిమా వాళ్ళు హిందూ దేవుళ్ళు, దేవతలమీదే సినిమాలు తీస్తారు, వారినే ఒక Joker గా చిత్రిస్తారు.మిగిలిన మతాలలొ దేవుళ్ళు లేరా?
వాళ్ళని ఇలా చిత్రీకరించే ధైర్యం మనవాళ్ళు చేయలేరా? నెను వ్రాసెదిఅందరు దేవుళ్ళనీ గేలి చేయమనికాదు–అస్సలు ఏ దేముడుమీదైనా అలాంటి సినిమాలు తీయడం ఎందుకూ అని?
ఎవరి నమ్మకాలు వారికుంటాయి కదా, వారి భావాలు ఎందుకు hurt చేస్తారు?
అందరికీ గుర్తుండేఉంటుంది ఇప్పటికి ఎన్నిసినిమాల్లో ఎవరివో( అంటే ఏదో మతం వారిది) Religious feelings కించపరిచారని ఎన్నెన్ని ధర్నాలు చేశారో, ఎన్నెన్ని సినిమా హాళ్ళు ధ్వంసం చేశారో, ఎన్నెన్ని రాస్తా రొకోలు చేశారో, ఆ ఫలానా సినిమాలోని ఫలానా సీన్ తీసేసేదాకా వదిలి పెట్టలేదు.మరి ఇలాంటి స్పందన మనpoor యమధర్మరాజు గారిని గురించి ఎవరు ఎందుకు పట్టించుకోరో తెలియదు !!
మన సెన్సార్ బోర్డ్ వాళ్ళకీ ఆయనన్నా, ఆయన సినిమాలన్నా చులకనే.ఇంకో మతం పేరైనా వచ్చిందంటే ఒకటికి రెండు సార్లు చెక్ చేస్తారు. అదే ఏ హిందూ దేవత మీదైనా ఎలాంటి dialogue అయినా సరే అది పాస్ అవుతుంది. ఇది చాలా దురదృష్టకరమైన విషయం. ఉంటే అందరికీUniform policy ఉండాలి, లేదంటారా, ఎవడికి కావల్సినట్ట్లుగా వాడిని తీసికోనీయండి. Secular policy అంటే అన్ని మతాలనీ సినిమాలలో చూపించనివ్వాలిగా. లేక ఒక్క హిందూ దేవతలనే గేలిచేయడం secularism,/b> లోకి వస్తుందా? ఏమో? అయిఉండొచ్చు. మిగిలిన మతాల దేవుళ్ళని చూపించినప్పుడు వాళ్ళే ఏదో దేముళ్ళూ, వాళ్ళవే ప్రార్ధనలూ అన్నట్లుగా చూపిస్తారు. ఇన్ని రకాల Animation films గణేసుడి మీదా, హనుమంతుని మీదా వచ్చాయికదా, మరి మిగిలిన మతాల దెముళ్ళ గురించి మన పిల్లలకి తెలియచేయనక్కరలేదా?
,p>     ఇంకో సంగతి అయిఉండొచ్చుహిందూ దేముళ్ళకున్నంత Sense of humour మిగిలిన మతాల దేముళ్ళకి ఉండిఉండకపోవచ్చు.That does not mean, one can take them for granted. ఆ రోజుల్లో వచ్చిన మాయాబజార్ చూడండి, అందులో అన్ని పాత్రలనీ హుందాగా చూపించారు.ఈ క్రొత్త తరం లో ఇలాంటి తెగుళ్ళు చూస్తున్నాము కానీ ఇదివరకటి రోజుల్లో
దర్శకుడూ, ఏ నిర్మాతా దేముళ్ళతో ” ఆడు” కోలేదు !ఇలా చేయడంవల్ల అందరికీ పాపం చుట్టుకుంటుందనీ, దేముడు క్షమించడనీ కాదు. అలా అంటే మన So called rationalists నామీద దండెత్తుతారు. దేముళ్ళమీద సినిమాలు తీయాలి, చిన్నా పెద్దా అందరికీ పురాణాల గురించి తెలియచేయాలి. మన తరంవాళ్ళకి ఆధ్యాత్మికత్వం అంటే చెప్పాలి.
నా కోరిక ఏమిటంటే ఏ దేముడునీ ఓ buffoon లా చూపించొద్దని.

బాతాఖానీ-తెరవెనుక(లక్ష్మిఫణి) ఖబుర్లు–చదువు,సంస్కారం

    చాలామంది అభిప్రాయం చదువుతో పాటు సంస్కారం అబ్బుతుందని. అది అందరి విషయంలోనూ నిజం కాదు.సంస్కారం జన్మతో వచ్చేది.మనం చిన్నతనంనుండీ, తల్లితండ్రులు ఇంట్లోనూ,గురువులు బడులలోనూ నేర్పగా వచ్చేది. అది చాలామందిలో తగ్గినట్లుగా ఈమధ్యన కనిపిస్తోంది. సంస్కారం అంటే అదేదో అందరూ కనిపించగానే నమస్కారాలు పెట్టేయాలని కాదు.
పైగా అలా పెట్టేవాళ్ళతో చాలా జాగ్రత్తగా వ్యవహరించాలి–‘అతి వినయం ధూర్త లక్షణం’ అంటారు.

    మన రాజకీయ నాయకుల్ని కొంతమందిని చూస్తే చాలా అసహ్యం వేస్తుంది. వాళ్ళు ఒకరిమీద ఒకరు వేసికొనే ఆరొపణలు వింటూంటే, వీళ్ళకంటే ఎటువంటి చదువూ లేని వాళ్ళు చాలా నయం అనిపిస్తుంది. పైగా మన రాజకీయ నాయకుల్లో చాలా మందికి ఎన్నెన్నో పెద్ద పెద్ద డిగ్రీలు కూడా ఉన్నాయంటారు. వీళ్ళకి public గా మాట్లాడేటప్పుడు కొంచెం వినసొంపైన భాష మాట్లాడాలని ఎవరూ నేర్పలేదనుకుంటాను. ఇది నాయకులకీ, నాయకురాళ్ళకీ వర్తిస్తుంది. రాజకీయాల్లోకి వెళ్ళగానే వాళ్ళకి నోటికివచ్చినట్లు మాట్లాడడానికి licence వచ్చేసిందనుకుంటారు, ఎవరిని పడితే వాళ్ళమీద చెయ్యి చేసికోవడం, ఓ fashion ఐపోయింది. ఈ మధ్యన ఓ MLA గారు ఓ బాంక్ మేనేజర్ మీద చెయ్యి చేసికున్నాడు, అది మన టి.వీ.ల్లో కూడా చూపించారు. అయినా సరే నేను కొట్టలేదన్నాడు సదరు MLA. చివరకు వాల్ల పార్టీ పెద్దలు మందలించేసరికి క్షమాపణ చెప్పాడు.

    ఎసంబ్లీ సెషన్ జరుగుతున్నప్పుడు మన గౌరవనీయ శాసన సభ్యులు చేసే వీరంగాలు చెప్పనక్కర్లేదు. వాళ్ళు ఇంక వాళ్ళ పిల్లలకి ఏం నేర్పుతారొ భగవంతుడికే తెలియాలి.ఎంత గొడవ చేస్తే
అంత బాగా వారి Public image పెరుగుతుందనుకుంటున్నారు. అది మన దురదృష్టం. ఇంకో MLA గారైతే ఏకంగా వారి కుటుంబాన్నే నిరవధిక నిరాహారదీక్షకి కూర్చోపెట్టేశారు. ఆ గొడవ ఏమయ్యిందో అందరూ మర్చేపోయారు.ఇది ఏ ఒక్కరిగురించో కాదు. 90 శాతం మన రాజకీయ నాయకులు ఇలాగే ఉన్నారు. వచ్చిన గొడవ ఏమిటంటే ఇలాంటి Unruly behaviour
కింద దాకా percolate
అవుతోంది. ఎక్కడ చూసినా విద్యార్ధుల సంఘాలే, ఓ చిన్న గొడవ వచ్చిందంటే చాలు బంధ్.మేము స్కూల్లో చదువుకునేటప్పుడు స్కూళ్ళలో Mock assembly/parliament చేయించేవారు. అందులో విద్యార్ధులు భవిష్యత్తు లొ ఎలా ప్రవర్తించాలొ, ఎలా మాట్లాడాలో నేర్పేవారు.ఇప్పుడు అలాంటివాటికి కాలం తీరిపోయింది. ఎటువంటి శాసనసభా కార్యక్రమంచూసినా చాలు, ఎవరూ నేర్పనక్కరలేదు!!

    మేము ఉద్యోగాల్లో చేరిన తరువాత కూడా, ఎప్పుడైనా స్వగ్రామం వెళ్తే, అక్కడ మా పూర్వపు ఉపాధ్యాయులెవరైనా కనిపిస్తే ఆగి, ఆయనకు నమస్కారం చేసి, ఆశీర్వచనం తీసికొనేవాళ్ళం. ఇదేదో మేము గొప్ప పనిచేసేవాళ్ళం అని చెప్పుకోడానికి కాదు, మనకి చదువు చెప్పిన గురువుల మీద మనకున్న గౌరవాన్ని ప్రకటించుకొనే అవకాశం వస్తే చూపించుకోవాలని నా ఉద్దేస్యం.ఇప్పుడు నూటికి ఏ పదిమందో ఇలాంటి వారిని చూస్తాము.దీనికి కారణం మన పిల్లలదే కాదు, ఈ రోజుల్లో వస్తున్న ఉపాధ్యాయుల Quality కూడా కొంచెం తగ్గుముఖం పట్టింది. రాజమండ్రి లో విన్నాను– ఒక స్కూల్లో శ్రీ కందుకూరి వీరేశలింగం గారి గురించి ఒక పాఠం వచ్చినప్పుడు, ఆయన గురించి వివరిస్తూ ఆ టీచర్ “There was somebody by name K.V.Lingam. I think his full name is Kandukuri veeresalingam” అని చెప్పారుట. రాజమండ్రి లో ఆయన గురించి ఇలా వినవలిసిన దుర్గతి ఉంటే ఇంక సంస్కారం ఏం నేర్పుతారు?

    ఇంక మన క్రీడాకారుల గురించి చాలా చాలా ఉంటాయి. ఈ మధ్యన మన టెన్నిస్,b> So called స్టార్ సానియా మీర్జా, ఏ Tournament రెండో రౌండ్ దాటదు, కానీ బ్యాడ్మింటన్ లో
8 వ రాంక్ సంపాదించుకున్న సైనా మీద అవాకులూ చవాకులూ పేల్తోంది. పైగా తను ఆడే టెన్నిస్ Global game ట, బ్యాడ్మింటన్ ఏ కొద్ది దేశాలో ఆడుతారుట.సానియా కి వచ్చిన popularity గ్లామర్ వల్ల వచ్చింది. సైనా తన ఆట తొ చూపించింది. అందుకే చెప్పాను సంస్కారం అనేది ఎవరో చెప్తే వచ్చేది కాదు.It is mostly inherited. ఇంక వినోద్ కాంబ్లీ అయితే కూసే కూతలన్నీ కూసేసి సచిన్ తెండుల్కర్ ని నేనసలు ఏమీ అనలేదు పొమ్మన్నాడు.తను అన్న మాటలకి సచిన్ గౌరవం ఏమీ తగ్గలేదు, కాంబ్లీ సంస్కారమే బయట పడింది.
సచిన్ గొప్ప మనసు కలవాడు కాబట్టి ఏమీ స్పందించలేదు. అతనేమీ పెద్ద పెద్ద డిగ్రీలు తగిలించుకోలేదు.

    ఇంక కాలేజీల్లో జరిగే Ragging చూస్తే ఈ “సంస్కారం” ఎక్కడ, ఎలా, ఎవరు నేర్పించారో తెలియదు. కొన్ని కొన్ని ఎవరూ నేర్పించవలసిన అవసరం లెదనుకుంటాను.బయటకు వెళ్తే చాలా చూస్తూంటాము. బస్సుల్లో అనండి, లోకల్ రైళ్ళలో అనండి, చూస్తూంటే కడుపు తరుక్కుపోతూంటుంది. కారణం ఏమీ ఉండదు ఊరికే రోడ్డుమీద వెళ్తున్నవాడిమీద ఏదొ అసభ్యకరమైన వ్యాఖ్య చేయడం, అది విని ఈ గాడిదతో ఉన్న మిగిలిన గాడిదలు గొల్లు మని నవ్వడం. అదో పైశాచికానందం. ఇంట్లో వాళ్ళ తల్లితండ్రులు వాళ్ళ కడుపు కట్టుకుని ఈబడుధ్ధాయిల్ని కాలెజీలకి
పంపడం.వీళ్ళేమో ఏదొ సినిమా హిరొలనుకొని అచ్చొసిన ఆంబోతుల్లాఊళ్ళో వాళ్ళమీద పడడం.ఓ అంటే ఢం రాదు, వేషాలకేమీ తక్కువ లేదు.
వీళ్ళ ప్రయోజకత్వం తెలిసికోవడానికి ఈ రోజుల్లో ఎవరికీ టైము ఉండడం లేదు. చేతికో సెల్లూ, తిరగడానికో బైక్కూ ఇచ్చేస్తే చాలనుకుంటున్నారు. ఇంకొచెం డబ్బున్నవాళ్ళైతే కార్లూ, క్రెడిట్ కార్డులూ కూడా ఇస్తారు.పేపర్లో చుస్తూంటాము వీళ్ళ ఘనకార్యాలు. చేతిలో డబ్బులైపోగానే Kidnaps and extortions. ఇదంతా సంస్కారమేనంటారా?

బాతాఖానీ–తెరవెనుక(లక్ష్మిఫణి) ఖబుర్లు–వెధవ గారు

    నిన్న బస్ స్టాపులో ఒకావిడ పడుతున్న వర్షాన్ని చూసి పక్కనున్నావిడతో ” వెధవ వర్షం పొద్దునె మొదలయింది. ఈ వానకి వెధవ లేవడు.వీడిని లేపి బ్రష్ చేయించి నీళ్లు పొసి పాలుయిచ్చి కిందకి తెచ్చెసరికి వెధవది ప్రాణం పోయిందనుకోండి,వెధవ సంత, ఇంతకీ వెధవ బస్ మాత్రం రాలేదు.ఈ డ్రెవర్ వానకి చాయ్ త్రాగుతూ ఫ్రెండ్ర్స్ తో వెధవ మీటింగులు పెట్టి వుంటాడు,” అంటూండగానే బస్ రావడం ,”లంఛ్ బాక్సు లొ ఏమీ వదలకుండా తిను,వెధవయ్యా, అని బస్ ఎక్కించి టా,టా” చెప్పి నన్ను గమనించి , బాగున్నారా, అని పలకరించి “వెధవది మొత్తానికి వర్షం పడిందండి బాబూ,లేకపోతే ఈ వెధవ (కూరలవాడిని ఉద్దేశించి) ఏం రేట్లు చెబుతున్నాడనుకున్నారు?” అలా మొదలయింది.
ఈపాటికి మీకు అర్ధమయిందనుకుటాను.అసహనంతొ, ప్రెమతొ,అసక్తతొ, ముద్దుతో ఎన్ని సార్లు వెధవ శబ్దం వుపయొగించినదొ , అది కొంతమదికి ఊతపదంలాంటిదనుకుంటాను. ఈ పదాన్ని పలకడం లో మనం నవరసాలంటారే అందులొ మనకి తెలియకుండానే ఆందరం ఆప్పుడొ ఎప్పుడొ ఉపయొగిస్త్తాం, కాని ఇంకోకరు వాడినప్పుడు మాత్రం మనకి ఏమిటి యిలా మాట్లాడుతున్నారనిపిస్తుందికదూ.
,p>     మన<b. కొంగర జగ్గయ్యగారు తెలుసుకదా సినినటుడండిబాబూ, గుర్తుకువచ్చారా?ఆయన మంచి రచయిత కూడాను,ఆయన1967 విజయచిత్ర (ప్రత్యేక సంచిక)లో ఓసారి ఈపదానికి గౌరవమిచ్చి<b." వెధవగారు" అని వివరంగా వ్రాసారు. వెధవ శబ్దం కేవలం పుంలింగమని సంస్కృతానికిసంబందం లేదని యిది తెలుగు పదమని చెప్పారు. కాని తెలుగులొ ఎప్పుడు పుట్టిందొ ఎలా పుట్టిందొ చెప్పడం కష్టమని అన్నారు.
పదబందం చేసినపుడు”పిచ్చివెధవ”, “టక్కరివెధవ”,”వెధవనిక్కులు”,”వెధవకూతలు”,అన్ని తెలుగు పదాలే వాడతాం కాని మిశ్రమ సమాసాలు చెయ్యమని కాని అప్పుడపుడు “రాక్షసివెధవ”, వెధవగుణం” లాంటి ప్రయొగాలు వాడుకలొ వున్నాయనీ అన్నారు.పండితులు ఈశబ్దాన్ని నిరాకరించారని,అధునాతన రచయితలు మాత్రం ఆ లోటు తీర్చారని, అచ్చ తెనుగుకి జరిగిన అన్యాయం తొలగించారని అన్నారు.ఆంతే కాదొండొయ్ వెధవ అనె మాట నిందా వాచకంగానో నీచార్ధం లొనొ వాడుతున్నామని చాలామంది అనుకుంటారు. ఇది కేవలం అపొహ.
ఈ వెధవ గారికి, వయస్సుతో ప్రమేయంలేదు, పసివెధవ మొదలుకొని “ముసలివెధవ” వరకు అన్ని ఏజ్ గ్రూపుల్లోను కనిపిస్తారు.

    పసిపాపల విషయంలొ ఎంత ముద్దుగా పిలుస్తాం,”బుజ్జివెధవ”, బుల్లివెధవ”,చంటివెధవ” అపిలుపులొ ఎంత అప్యాయత, డొసు పెరిగితే వెధవాయి కూడాను.జగ్గయ్య గారు చెప్పినట్లుగా
గుణ గణాలని బట్టి వెధవ గారు అనేక రూపాల్లో దర్శనం ఇస్తూంటారు.” పిచ్చి వెధవ అంటే అమాయకుడు,వెర్రి వెధవ అంటే బోళా శంకరుడూ అని. మామూలుగా ఈ గుణాలన్నీ అందరిలోనూ ఉంటాయి, కానీ అతడు వెధవ కూడా కావడంతో ఓ ప్రత్యేకత ఏర్పడుతోంది.

    శ్రీ జగ్గయ్య గారు మొత్తం ఓ డెభ్భై మంది వెధవలని identify చేశారు., అది చదువుతూంటే వెధవ గారిమీద ఆయన ఎంత పరిశోధన చేశారో అర్ధం అవుతుంది.ఆయన సినిమాల్లో ఎప్పుడూ
సీరియస్సు పాత్రలే వేసేవారు. ఈ వ్యాసం లో ఆయనలో దాగున్న హాస్య రసం పొంగి పొర్లింది. ప్రతీ తెలుగు వాడూ తప్పకుండా చదవ వలసిన వ్యాసం ఇది. 42 సంవత్సరాల వయస్సు ఈ”వెధవ” గారికి.

    చివరగా ఆయనన్నట్లు కొంతమంది ఒక వ్యక్తి యొక్క బాహ్యరూపానికి,దేహస్థితికి వెధవ గారిని తగిలిస్తూంటారు. ఉదాహరణకు..బోడి వెధవ, బక్క వెధవ,అనాకారి వెధవ, రోగిష్తి వెధవ, గుడ్డి వెధవ అని, ఇది మాత్రం చాలా అన్యాయం.భారతీయ సంస్కృతి, సభ్యత తెలిసినవాళ్ళెవరూ బాహ్యరూపానికి ప్రాముఖ్యత ఇవ్వరు. ఇది కేవలం తెలియనివాళ్ళూ, అజ్ఞానులూ చేస్తున్న తప్పిదం.కానీ మన వెధవ గారు ఇలాంటివి పట్టించుకోరు. అదే వారి గొప్పతనం. సుఖదుఖాలు, రాగద్వేషాలూ సమానంగా చూడగలిగిన వీరు, అలాంటి ఘట్టాలు వచ్చినప్పుడు జాలిగా నవ్వుకుంటారు.మనంకూడా ఇతరులకు ప్రబోధం చేయాలి.

    అన్నింటికీ కొసమెరుపు గా ఆయన వ్రాసిన ఒక అఛ్ఛోణీ లాంటి వాక్యం..“అమెరికా లొ Statue of Liberty లాగ ఇక్కడకూడా, వెధవ గారికి ఒక జాతీయ స్థూపం నెలకొల్పాలి. ఈ మధ్యన మన శిల్పులు, ఏ జాతీయ నాయకుడి శిల్పమో చెక్కేటప్పుడు ఈ వెధవ గారిని దృష్టి లో పెట్టుకుంటున్నారు “–
నాలుగు పేజీల ఈ వ్యాసాన్ని కుదిరినంత కుదింపు చేసి మీతో పంచుకున్నాను. పుర్తిగా చదవాలంటే ” విజయ చిత్ర” 1967 ప్రత్యేక సంచిక సంపాదించండి. లేదంటే ఈ వెధవని వదిలెయండి !! pdf లూ అవీ చేసి బ్లాగ్గులో పెట్టమన్నారంటే , వెధవ కాపీరైట్లూ అవీనూ. కోర్టు వాళ్ళు నన్ను పట్టుకుంటారు, ఏ వెధవా నన్ను కాపాడడు…

బాతాఖానీ-తెరవెనుక(లక్ష్మిఫణి) ఖబుర్లు– Feel Good

    ఈ వేళ అంతా Feel good mode లో ఉన్నాను. ఓ గంటసేపు మాతొ గడపడానికి మా అమ్మాయి అత్తగారు, మామగారు వచ్చారు.ఆ తరువాత మా ఫాక్టరీ హాస్పిటల్ కి వెళ్ళాను,
(వంట్లో బాగుండక కాదు!) ఊరికే ఖబుర్లు చెప్పడానికోసం.అక్కడ మా ఫాక్టరీ డాక్టర్ గారొకరు కనిపించి ” మళ్ళీ ఎప్పుడు డ్యూటీ లో జాయిన్ అవుతావూ” అనగానే ఇంకోకాయన “ఇతను రిటైర్ అయ్యి నాలుగున్నరేళ్ళవుతొంది నీకు తెలియదా’ అన్నారు. దానికి ఈయన,b> ” ఇతను నాకు ముందునుండీ తెలుసును, రిటైర్ అయ్యి నాలుగున్నరేళ్ళయినా ఇంకా fresh గానే ఉన్నాడు, మనకంటే active గా ఉన్నాడు, అందుకే అలాగ అడిగేను” ,/b>అన్నారు.
డాక్టర్ గా ఆయన అన్న మాట విని నాకైతే చాలా సంతోషం వేసింది.అదేమిటో నేను సర్వీసు లో ఉన్నప్పటి ప్రతీ వారూ నన్ను చూసి ఎవరూ విసుక్కోరు.భగవంతుది దయ వలన నెను పనిచేసిన ప్రతి చోటా కూడా ఇదే అభిప్రాయం. నిన్న మార్కెట్ కి వెళ్ళినప్పుడు, మా ఆఫీసర్లు ఇద్దరు కనిపించారు. వారు కూడా నెను పనిచేసినప్పటి సంగతులు గుర్తు చేసికొన్నారు.
మనం సర్వీసులొ ఉండగా అదె మనని గుర్తు పెట్టుకొనేది గా చేసేది. రేపెప్పుడో మనం పోయిన తరువాత కూడా, మనం చేసిన పనులు, మన ప్రవర్తనా అందరికి గుర్తుంటాయి.

    ఇప్పటి రోజుల్లో మన యువతరం, మాలాగ <b.ఒకే ఉద్యోగానికి వేళ్ళాడరుగా. ,ఎక్కడ బాగా జీతం వస్తే అక్కడికి మారిపోతూంటారు. దానికి నేను తప్పు పట్టడం లేదు. ఏదైనా ఉద్యొగం చేసినప్పుడు దానిలో Job satisfaction అనేది ఉండాలి. నాకు ఒక విషయం అర్ధం అవదు–ఈ,b> Job satisfaction అంటే ఏమిటీ–నిజంగా ఇదే కారణం అయితే, మనం చేసె
job ఏదైనా అందులో కూడా ఆనందం పొందవచ్చు. చెప్పేదేమిటో క్లియర్ గా ” డబ్బు” కోసమే మేము జాబ్ లు మారుతామూ అని ఒప్పుకుంటే, ఇంకా నిజాయితీ గా ఉంటుంది.

    ఇదివరకటి రోజుల్లో ఎలా ఉండేదీ– మాస్టారి అబ్బాయి మాస్టారే అయ్యేవాడు, బి.ఇ.డీ లేక సెకండరి గ్రేడ్డో. తాలుకాఫీసులో పనిచేసేవారి కొడుకు అందులోనే చేరేవాడు. డాక్టర్ గారి పిల్లలు డాక్టర్లే, ప్లీడర్ గారి పిల్లలు ప్లీడర్లే– ఎదో అక్కడక్కడ వీటిలో కొంచెం మార్పుండేది.70 ల దశకం ప్రారంభం అయిన తరువాత వచ్చిన జనరేషన్ కి ఇదేమీ నచ్చలేదు.ఇంకా <b.పాతచింతకాయ పచ్చడిలా,/b. ఉంటే ఎలాగా అని ఆలోచించారు. అవకాశాలు కూడా అలాగే వచ్చేవి. జీవితం అంతా పరుగులు పెట్టడం ప్రారంభం అయింది. డబ్బే ప్రధానమయ్యింది జీవితానికి, అది సంపాదించాలంటే ఎన్నెన్నో openings కనిపించాయి. మరీ డబ్బుకోసం ఉద్యోగం మారుస్తున్నామనుకోవడానికి మొహమ్మాటం వేసి ఈ job satisfaction అనే కొత్త పదానికి శ్రీకారం చుట్టారు.
ఇప్పటివారు చెప్పే ఈ కొత్త పదానికి పాత వారు ఎలా అర్ధం చెప్తారు? వాళ్ళు చేసేది ఏ పనైనా పూర్తి sincerity తో చేస్తే అందులోనే ఆనందం కనిపిస్తుంది.వాళ్ళే ఇప్పటివాళ్ళలాగ, రోజుకో ఉద్యోగం మార్చి ఉంటే, వీళ్ళు ఇలా పెద్ద పెద్ద చదువులు చదివేవారా, ఉద్యోగం స్థిరంగా లేకపోతే డబ్బెక్కడినుండి వస్తుందీ, చదువులూ, పెళ్ళిళ్ళూ ఎలా చేసేవారు? ఏమైనా అంటే ఇప్పటివారు చెప్పే explanation ఒక్కటే–అప్పటి వారు జీవితం తో reconcile అయిపోయారు అని. ఒప్పుకున్నామండి.దానివల్ల లాభం ఎవరికి వచ్చిందీ?
ఇంకా ఏమైనా అంటే అప్పటికీ, ఇప్పటికీ సహస్రాలు తేడా ఉందీ, ప్రపంచం అంతా స్పీడ్ గా వెళ్తోందీ, మీలాంటివారు ఇంకా పాత జ్ఞాపకాలలోనే బ్రతుకుతున్నారూ అంటారు. ఒక్కటి చెప్పండి-ఇప్పటి వారికేమైనా మాలాంటివారి కొచ్చే Feel good జ్ఞాపకాలు ( ఉద్యోగాలకి సంబంధించినంత వరకూ) ఉన్నాయా? ఉండడానికి ఒకే ఉద్యోగంలో ఉన్నవాళ్ళెంతమంది? నాకు ఒక విషయం అర్ధం అవదు. మనం రోజూ తినే తిండితో బోర్ అవుతామా? రోజూ చూసే పిల్లలతో బోర్ అవుతామా? లేనప్పుడు రోజూ చేసే పనితో బోర్ ఎలా అవుతాము?,/b>

    మనింటికి ప్రతీ రోజూ పని మనిషి వస్తుంది, చాకలి బట్టలు తీసుకుని వెళ్తాడు, పాల వాడు పాలు తీసికొస్తాడు, ఒక్కసారి ఊహించుకోండి వీళ్ళంతా వారి వారి పనులతో బోర్ అయిపోయి,
So called job satisfaction అనే వంక తో పని మానెస్తే ఎలా ఉంటుందో?
నేను చెప్పేదేమిటంటే ఏదొ ఒక ఉద్యోగంలోనైనా కొన్ని సంవత్సరాలు పని చేసి, ఆ పనిలొ నిమగ్నమై
జీవితంలో కొంత సమయమైనా ఈ Feel good అంటే ఏమిటో తెలిసికోవడానికి ప్రయత్నించమని.ఇదంతా పాత రాతి యుగం ఖబుర్లలాగా ఉన్నాయంటారు కదూ?
నేను వ్రాసినదంతా ప్రతీ ఏడాదీ ఉద్యోగాలు మార్చేవారి గురించి మాత్రమె. మనం చేసే ప్రతీ పనిలోనూ ఏదో ఒక ఆనందం ఉంటుంది. దానిని గుర్తించి, దానిని enjoy చేయడంలోనే ఉంది
అసలైన మజా!!

కోతి కొమ్మచ్చిమిద సాక్షి పేపర్ లో శ్రీ మహమ్మద్ ఖదీర్ బాబు గారు వ్రాసిన సమీక్ష, శ్రీ ముళ్ళపూడి వారిని మించిపోయింది. మీతో పంచుకుంటున్నాను.

బాతాఖానీ-తెరవెనుక (లక్ష్మిఫణి) ఖబుర్లు–భాషాభిమానం

    ఈ వేళ ” ఈనాడు ఆదివారం అనుబంధం” లో ఒక ఉత్తరం చూశాను. మహారష్ట్రలోని నాందేడ్ నుండి శ్రీ యోగేష్ సంగంవార్ అనే ఆయన వ్రాసినది.ఆయన Xerox Centre నడుపుతున్నారుట,అక్కడ ఒకసారి ఎవరో ” తెలుగు నేర్చుకోండి ” అనే పుస్తకాన్ని xerox చేయడానికి తీసికొస్తే, ఆయన ఒక Extra copy తాయారుచేసికొని, దాచి ,నేర్చుకొని ఉత్తరం వ్రాశారుట. అది చదువుతూంటే ఎంత సంతోషం వేసిందో. ఆంధ్రేతర రాష్ట్రాలలో తెలుగు నేర్చుకోవడానికి అందరూ ఇంత ఉత్సాహం చూపుతున్న రోజుల్లో , మన వాళ్ళు తెలుగులో మాట్లాడడమే నామోషీ,/b> గా భావించడం ఎంత బాధా కరమైన విషయము?

    టి.వీ. ల్లో చూస్తూంటాము మన ఐ.ఏ.ఎస్, ఐ.పి.ఎస్. అధికారులు ఓ మిట్టల్ అనేమిటి, ఓ ద్వివెదీ అనేమిటి అందరూ కూడా తెలుగు ని నేర్చుకొని ఎంత బాగా మాట్లాడుతారో. వారికి కొత్త భాష నేర్చుకొవాలనే ఆసక్తి, తపన ఉండడంవలనే కదా అంత సునాయాసంగా నేర్చేసికొని, మన గ్రామీణ భాగాల్లో వారితో మాట్లాడి, వారి వారి సమస్యలు తీరుస్తున్నారూ !
,p>     బయట వారు ఈ విధంగా నేర్చుకొని ప్రాంతీయ భాషకి ఇంత న్యాయం చేస్తూంటే మన వాళ్ళు, మాతృభాషలో మాట్లాడడానికే నామోషీ గా భావిస్తున్నారు. రాజమండ్రీ లో చూశాను–ప్రతీ వీధికీ ఓ కాన్వెంటు, బయట బోర్డ్ పెడతారు,b> With Teachers from Kerala for teaching English,
అని అది చూడగానే,b> చిర్రెత్తుకొస్తుంది.
అక్కడికి కేరళా వాళ్ళేదో ఇంగ్లీషులో పండితులైపోయినట్లు. ఇవే కాక ప్రతీ సందులోనూ Institute for spoken English అని ఏడుస్తాయి.పోనీ వాటిలో నేర్చేసుకొని ఏమైనా పొడిచేసేశారా అంటే అదీ లేదు. ఆ Institute పెట్టినవాడి జేబు నిండుతోంది అంతే.

    భాష ఏదైనా మాతృభాషమీద అభిమానం ఉండాలి. నేను రాజమండ్రి లో ప్రతీ రోజూ ప్రొద్దుటే గోదావరి గట్టు మీద ఉన్న దేవాలయాలకి వెళ్టూంటాను. ఒ రోజు మార్కండేయస్వామి గుడి బయట ఓ వాన్ దగ్గర ” మరాఠీ ” మాట వినిపించింది. ప్రాణం లేచొచ్చింది. వెళ్ళి మరాఠీలో పలకరించేసరికి వాళ్ళకెంత ఆనందమనిపించిందో. పిఠాపురం లో కొలువై ఉన్న శ్రీపాద వల్లభ స్వామి వారి సన్నిధికి వచ్చారుట. దగ్గరలో ఉన్న పుణ్యక్షేత్రాలు దర్శించుకొని తిరిగి వెళ్తారుట. నన్ను వాళ్ళతో వచ్చినవారందరికీ పరిచయం చేస్తూ, ” ఆప్లా మాణుస్’ అంటే ” మన వాడు’అని చెప్పారు. ఎంత సంతోషం వేసిందో. రాజమండ్రి కి ఉల్లిపాయలు నాసిక్ నుండి వస్తాయి. ఎప్పుడైనా M H series ట్రక్ కనిపిస్తే వెళ్ళి పలకరిస్తాను. అలాగని నా తెలుగు మమకారాన్ని అనుమానించకండి. నాకు తెలుగు నుడికారం మీద వెర్రి అభిమానం. అలాగని ఏవేవో పెద్ద పెద్ద పుస్తకాలు చదవలేదు, సాహిత్యం తొ అంత పరిచయం లేదు</b.. అయినా తెలుగు మాట వినగానే ప్రాణం లేచొస్తుంది.

    నేను ఉద్యోగ రీత్యా Purchase department లో పని చేశాను. నాదగ్గరకు వచ్చే వారు Visiting Card ఇవ్వగానె, తెలుగు పేరు కనిపిస్తే ” మాస్టారు శుభ్రంగా తెలుగు లో మాట్లాడుకుందామా” అనగానే వాళ్ళూ సంతోషించేవారు. ఎంతోమంది తెలుగువారు పరిచయం అయ్యారు. ఆ స్నేహ సంబంధాలు ఈ నాటికీ నిలిచే ఉన్నాయి.ఇదెదో నెను వాళ్ళకి ఉపకారం చేశానని చెప్పటం లేదు,పరిచయం చెసికొవడానికి మాతృభాష ఎంత ఉపయోగిస్తుందో అని చెప్పడానికి మాత్రమే.
,p>     వచ్చిన గొడవల్లా ఏమిటంటే మన సినిమాల వాళ్ళు Neighbour’s wife is beautiful లెక పొరిగింటి పుల్ల కూరే రుచి అనుకొని, బయటి హీరోయిన్లకె పెద్ద పిట వేసి, వాళ్ళకే
Voice Dubbing చేసేసి జనం మీదకు వదిలేస్తున్నారు. అది మన దురదృష్టం. మన పిల్లలు కూడా దానికే అలవాటు పడ్డారు.ఎవరు తెలుగులో మాట్లాడినా అదికూడా డబ్బింగేమో నని
అటూ, ఇటూ చూసే,/b> పరిస్థితికొచ్చారు!!

    రాజమండ్రీ లో చాలామంది వ్యాపారస్థులు బయటనుండి వచ్చిన వారే.వారి పేరు చూస్తేనే తప్ప తెలియదు వారు బయట రాష్ట్రం నుండి వచ్చారని.ఎంత చక్కగా మాట్లాడుతారో మన భాషని.గుజరాత్, రాజస్థాన్, పంజాబ్.. ఎక్కడెక్కడినుండో వచ్చి తెలుగు శుభ్రంగా మాత్లాడుతారు కదా, మనవాళ్ళకేంరోగం మాట్లాడడానికి? నేను ప్రాంతీయ యాస గురించి మాట్లాడడం లేదు. ఎవరి యాస వారిది. భాష తెలుగే కదా. ఈ మధ్యన హైదరాబాద్ లో నెనూ, మా ఇంటావిడా మా చెల్లెలు గారింటికి మల్కాజ్గిరి వెళ్ళడానికి ఆటో ఎక్కి మాట్లాడుకుంటున్నాము, ఆటో డ్రైవర్ తో ఏదో హిందిలో చెప్పాను. అతను ఆటో ప్రక్కగా ఆపెసి ” ఏమి సార్, తెలుగు వారైఉండి నేనేం పాపం చేశానని నాతో హిందీలో మాట్లాడుతున్నారూ” అన్నాడు.అప్పటిదాకా మాకైన అనుభవాల వల్ల నేను హిందీలోనే మాట్లాడాను. తెలుగులొ మాట్లాడితే అదేదో పాపం చేసినట్లు చూస్తారు. పోలీసులయినా సరే, ఆటో వాళ్ళైనా సరే. అంతదాకా ఎందుకూ, మా కజిన్ వాళ్ళ అమ్మాయి పరీక్షలసంగతి అడుగుదామని,Kakateeya University కి ఫొన్ చేస్తే వాడేదో ఉర్దూలో మాట్లాడి, మా తమ్ముడిని ఖంగారు పెట్టాడు.

    ,b> విదేశాలలో ఉండే మన వాళ్ళందరూ తెలుగు కి పెద్ద పీట వేసి ఎంతెంతో సేవ చేస్తూంటే ఇక్కడ తెలుగు వారి భాషా తిరస్కృతి ఎంతో వెగటు పుట్టిస్తొంది.</b.తెలుగు కి ప్రాచీన హొదా కల్పించాలని
ఊరికే టి.వి.ల్లొనూ, రోడ్లమీదా placards పట్టుకు తిరగడం కాదు, హోదా ఇచ్చిన తరువాత మనం ఏంచేస్తున్నామనేది ప్రతి తెలుగు వాడూ గుండె మీద చెయ్యేసుకొని ఆలోచించాలి
.