బాతాఖానీ ఖబుర్లు–46

    పూణే వచ్చిన సందర్భంలో, మా ఇంటావిడ ముంబై లోమా అమ్మాయి దగ్గర ఉండవలసివచ్చింది. నెను 1983 దాకా పనిచేసిన చోటు కాకుండా ఇంకో ఫాక్టరీ కి నా ట్రాన్స్ఫర్ వచ్చింది. ఇక్కడంతా కొత్తా నాకు.1999 ఫిబ్రవరీ దాకా నాకు, ముంబై పూణే లమధ్యలో తిరగడంతోటే సరిపోయింది, మా అమ్మాయి డెలివరీ సందర్భంలో. జనవరి లో భోగి నాడు మాకు ఓ మనవరాలు పుట్టింది.

    నెను పూణే రావడం మా అబ్బాయికి చాలా బాగా నచ్చింది. ఇంక హాస్టల్ భోజనమూ అవీ తప్పుతాయిగా. మా అమ్మాయి పాపం నాలుగు సంవత్సరాల కాలెజీ చదువూ, హాస్టల్లో ఉండే చదువుకుంది. అబ్బాయికి సుఖపడే యోగం ఉంది. హాస్టల్ నుండి మకాం మార్చేశాడు. ఇంక ప్రతీ రోజూ కాలేజీకి వెళ్ళడానికి, బస్సుల్లో వెళ్ళడం, చికాకైపోతూందని, ఓ బైక్కు కొనమని అడిగాడు. కండిషన్ ఏమిటంటే ప్రతీ రోజూ నన్ను ఫాక్టరీ దాకా దిగపెట్టడం!! అది తనే అన్నాడు.ఇంకా 20 ఏళ్ళు నిండలెదూ,ఇప్పటినుంఛీ బైక్కు ఎందుకూ, ఆ ట్రాఫిక్కూ అదీ ఎక్కువగా ఉంటుందీ అని వాయిదా వేద్దామన్నా కుదరలెదు.బజాజ్ బైక్కు ఒకటి కొనిచ్చాను. దానితో సరిపోయిందా, ఇంట్లో ఉన్న కంప్యూటర్ చాలా ఔట్ డేటెడ్ అని కొత్తది కొనమన్నాడు. తప్పుతుందా !! ఇంక ప్రతీ శనివారమూ వాడి ఫ్రెండ్స్ ఓ అరడజను మంది భోజనానికి వచ్చేశేవారు, అదీ చెప్పాపెట్టకుండా. మా ఇంటావిడకి కాలెజీ అయిన తరువాత ఫోన్ చేసేవాడు–” అమ్మా, ఇంట్లోనే ఉంటావుకదా, మా ఫ్రెండ్స్ వస్తామంటున్నారూ, రమ్మనమంటావా” అంటూ. వద్దని ఏ తల్లి అంటుందీ? సడెన్ గా ముంబైనుంచి మా అమ్మాయి దగ్గరనుండి ఫోన్ వచ్చేది , నెలల పిల్లతో చేసికోవడం కష్టం కదా, ఏ అవసరం వచ్చినా రమ్మనెది. మా అబ్బాయి వాళ్ళ అమ్మని, ఖడ్కీ స్టేషన్ లో ట్రైన్ ఎక్కించేవాడు, మా అల్లుడు కల్యాణ్ స్టేషన్లో రిసీవ్ చేసికునేవాడు.

    మా ఇంటావిడకు ఆ ఏడాది అంతా పూణే–ముంబై లమధ్య తిరగడంతోటే సరిపోయింది.మనవరాలి మొదటి పుట్టినరోజు అవగానే మా అమ్మాయికి మూడు నెలల పాటు యూ.ఎస్. వెళ్ళవలసివచ్చింది. మనవరాలిని మేము తెచ్చేసుకున్నాము. అల్లుడు ప్రతీ శుక్రవారం, తన బైక్కు మీద పూణే వచ్చేసి,పాపని తీసికొని, వాళ్ళ పేరెంట్స్ ఇంటికీ వేళ్ళేవాడు. 1998 కే మా అల్లుడి పేరెంట్స్ ఢిల్లీ నుండి పూణే కి మకాం మార్చేశారు. ఆదివారం సాయంత్రం పాపని మా దగ్గర వదిలెసి, తిరిగి ముంబై వెళ్ళిపోయేవాడు. వారం లో మా అబ్బాయి ఫ్రెండ్స్ వచ్చినప్పుడు పాపం వాళ్ళే మా మనవరాలిని ఆడించేవాళ్ళు.

    ఇంక నన్ను ఫాక్టరీలో పర్చేస్ డిపార్ట్మెంట్ కి వేశారు-అంతకుముందెప్పుడూ అలాంటి దానిలో పనిచేయలెదు, అంతా కొత్త. అయినా ధైర్యంగా, అందరిదగ్గరకూ వెళ్ళి పని నేర్చుకున్నాను. గవర్నమెంట్ పర్చేస్ లలో బోల్డన్ని రూల్సూ, మెడకెస్తే, కాలికీ, కాలికేస్తే మెడకీ. కానీ పనిమాత్రం చాలా ఇంటరెస్టింగ్ గా ఉండేది.ముందు, అక్కడ పనిచేసేవాళ్ళందరికీ, నామీద, నా పనిమీదా అంత నమ్మకం ఉన్నట్లుగా కనిపించలేదు. అయినా పట్టు వదలని విక్రమార్కుడిలా నా పని నెను చేస్తూ, అందరి విశ్వాసాన్నీ సంపాదించాను.ఆరు నెలలు గడిచేసరికి, మొత్తం ఫాక్టరీ అందరికీ తలలో నాలికలా తయారైయ్యాను. అందరికీ నాతో అవసరమే. ఎప్పుడు ఎవరు ఏమి కావాలని అడిగినా ” కాదు” అని ఎప్పుడూ అనలేదు. ” నో” అని చెప్పి ఆ అడిగినవాడిని బాధపెట్టడం ఎందుకూ? సరేనంటే వాడు సంతోషంగా వెడతాడు. పని మన ” పేస్ ” లోనే చేయడం.కానీ అందరినీ అస్తమానూ సంతృప్తి పరచలెముగా, మీటింగు లలో ఒక్కొక్కప్పుడు పని అవడం లేదూ అని కంప్లైంటులు చేసేవారు. ఓ సారి మా జి.ఎం గారు, ఇవన్నీ విని మీటింగ్ అయిన తరువాత తనని కలుసుకోమన్నారు. అక్కడ అడిగారు–” మామూలుగా మెటీరియల్ ప్రొక్యూర్ చేయడానికి ఎంత సమయం పడుతుందీ” అని. అంటే చెప్పాను -” జి.ఎం . సాంక్షన్, టెండర్ ప్రొసిజర్ అన్నీ కలిపి మొత్తం నెల పడుతుందీ” అని. ఐతే నా అఫీసుకి ఏదైనా కావలిసినా అంత టైమూ పడుతుందా అన్నారు. అంటే –” నో సార్, మీ ఆఫీసుకైతే రెండు రోజుల్లో తెప్పించగలనూ “ అన్నాను.ఎలాగా అన్నారు.జి.ఎం .శాంక్షన్ వచ్చేసింది కాబట్టి, మిగిలినవన్నీ రెండు రోజుల్లో అయిపోతాయి, అనగానే ఆయనకు అర్ధంఅయింది, మొత్తం ఫాక్టరీకి కావలిసిన వస్తువులన్నీ అడగడానికి 50 సెక్షన్లున్నాయి, కానీ అవి తెప్పించడానికి ఓ సెక్షనే ఉందీ, అందువల్లే ఒక్కొక్కప్పుడు ఆలశ్యం అవుతూంటుందీ అని.ఆరోజు నుండీ పెర్మిషన్ ఇచ్చేశారు– నీ పధ్ధతి ప్రకారమే చెయ్యి. మీటింగుల్లో ఎవరైనా అడిగినా నేను చెప్తాను వాళ్ళకి, ఇందులో ఉన్న కష్టం ఏమిటో. అప్పుడు తెలిసింది ఫాక్టరీ జి.ఎం. సహకారం ఉంటే పనిచేయడం ఎంత శులభమో.

%d bloggers like this: