బాతాఖానీ ఖబుర్లు –38–(డాక్టరు కానన్న అమ్మాయి)

మా వరంగాం ఏరియా ఉత్తర మహరాష్ట్ర యూనివర్సిటీ ఏరియా లో ఉండేది. పూణే యూనివర్సిటీ లో సీట్ కావాలంటే, మైగ్రేషన్ ( తహసిల్దార్ ఆఫీసు నుండి) సర్టిఫికేట్, జలగాం కలెక్టర్ ఆఫీసునుండి సిటిజెన్షిప్ సర్టిఫికేట్ ( నాకు ఇప్పటికీ అర్ధం అవదు, దిని అవసరం ఏమిటో ) తీసికోవాలన్నారు. ముందుగా  భుసావల్ వెళ్ళి కొద్దిగా ” చాయ్ పానీ ” డబ్బులు సమర్పించుకొని మైగ్రేషన్ సర్టిఫికెట్ తీసికొన్నాను. దానిని తీసికొని జలగాం వెళ్ళాను. మా అమ్మాయి మార్కులు చూసి, అక్కడ స్టాఫ్ ఏ విధమైన చాయ్ పానీ డబ్బులు ( ఉల్టా నాకు వాళ్ళు చాయ్ ఇప్పించారు !! ) తీసికోకుండా సిటిజెన్షిప్ సర్టిఫికేట్ ఇచ్చారు.

ఆ మర్నాడు పూణే వెళ్ళి, మెడికల్ కి, ఇంజనీరింగ్ కీ అప్లికేషన్ ఫారం లు తెచ్చాను.. ఇంజనీరింగ్ మెరిట్ లిస్ట్ లో రాష్ట్రానికి 3 వ నంబర్ లోనూ, మెడికల్ ( బి.జె. మెడికల్ కాలెజ్ లో ) కి 7  వ నంబర్ లోనూ మా అమ్మాయి రాంక్ వచ్చింది. ఇప్పుడు సమస్య ఏమిటంటే దేనిలో చేరాలా అని.

దేనికైనా మేము సిధ్ధమే. ఇలా కాదు అనుకొని మా డాక్టరమ్మ గారి దగ్గరకు సలహా కి వెళ్ళాము, మేము నలుగురం కలసి. ఆవిడ కంటే మాకు శ్రేయోభిలాషి ఎవరూ లేరు. ఆవిడైతే మార్కులు చూసి చాలా సంతోషించారు. మేం అడిగిన సమస్య ఆవిడకు అర్ధం అయ్యింది. చాలా ఓపికగా, మెడికల్ లో చేరాలంటే కావలిసిన గుణాలు చెప్పారు — (1) ఓర్పూ, సహనం ఉండాలి (2) ఆర్ధికంగా నిలదొక్కుకునే ( నాకు ) దన్నుండాలి (3) మెడికల్ లో ఒక్క ఎంబీబిఎస్ తో సరిపోదు ఆ తరువాత ఏదో ఒక దానిలో స్పెషలైజేషన్ చేయాలి, అదంతా అయేసరికి చాలా కాలం పట్టవచ్చు. (4) ఆ తరువాత ప్రాక్టిస్ పెట్టడానికి,నిలదొక్కుకోడానికీ శ్రమ పడాలి.– అలాగని ఆవిడ మమ్మల్ని నిరుత్సాహ పరచలెదు. ఉన్న విషయమెమిటో చెప్పి, ఆఖరి నిర్ణయం మా అమ్మాయికే వదిలేశారు. మేము కూడా మా అమ్మాయి  ఏది చదవాలంటే దానికి సిధ్ధ పడ్డాము. డబ్బుకేముందీ ఎలాగోలాగ సర్దవచ్చు. మెడికల్ లో పిలిచి సీట్ ఇస్తా మంటే వద్దనేవారు ఎవరైనా ఉంటారా ? మెడికల్ లో సీట్ గురించి లక్షలు,లక్షలు పోసి ” పేమెంట్ ” సీట్ లు తెచ్చుకొన్నవారిని చాలా మందిని చూశాము. అందువలన మేము అన్నింటికీ సిద్ధం అయ్యాము.

ఏమనుకుందో ” డాడీ నేను ఇంజనీరింగ్ లోనే చేరుతానూ ” అంది. తను చెప్పిన కారణాలు చాలా కన్విన్సింగ్ గా ఉన్నాయి.

” తమ్ముడి చదువు పూర్తయినా నేను ఇంకా చదువుతూనే ఉంటాను, నాకు అంత ఓపికా, సహనమూ లేవు, మన  కుటుంబం లో అమ్మాయిలు చాలా మంది డాక్టర్లే ఉన్నారు, నేను మొదటి లేడీ ఇంజనీర్ అవ్వాలని ఉంది ”

మేము నలుగురం కలిసే ఈ విషయం చర్చించి ఈ నిర్ణయం తీసికొన్నాము. చాలా మంది అన్నారు ” కాళ్ళ దగ్గరికి మెడికల్ సీట్ వస్తే అలా వదిలేస్తున్నారేమిటీ ” అని. ” వుయ్ ఆర్ డిఫరెంట్ ” అని అదేదో “టొమాటో సాస్ ఎడ్వర్టైజ్మెంట్ ” లాగ చెప్పాము. నచ్చిన వాళ్ళకి నచ్చింది లేనివాళ్ళకు లెదు. చదవవలిసినది మా అమ్మాయి, చదివించేది మేము, మా ఇష్ట ప్రకారమే చేస్తాము కానీ ఊళ్ళో వాళ్ళందరి కోరిక ప్రకారం కాదు కదండీ .

అప్పుడు చెప్పాము మా అమ్మాయి తో ” జీవితం లో మాకు కావల్సినది మేము అడగఖర్లేకుండా ఇచ్చావు. ఇంతకంటే ఏ తల్లితండ్రులూ, పిల్లల మార్కుల విషయం లో ఆశించలేరు.  ఇప్పుడు నీకు కావల్సినది అడుగు. “అన్నాము. ” నేను ఇంజనీరింగ్ పూర్తి అయిన తరువాత నాకు కావల్సినది అడుగుతానూ, కాదనకుండా ఇవ్వాలి ” అంది.

నా వరకూ నెను ఒక్క విషయం చెప్పాలి. మా ఇంటావిడ కానీ, మా అమ్మాయి కానీ, మా అబ్బాయి కానీ నన్ను ఎప్పుడూ ఏమీ తీర్చలేని కోరికలు అడగలేదనడంకంటే, అస్సలు ఏమీ అడిగేవారేకాదు !! అది నాకు భగవంతుడూ, వాళ్ళూ ఇచ్చిన  ఓ వరం !!

అప్పుడప్పుడు అనుకుంటూ ఉంటాను నేను వాళ్ళకి ఈ నాటి పరిస్థితులు చూస్తూ ఉంటే ఏమీ చేయలేకపోయానూ అని.వాళ్ళకి న్యాయం చేయలేకపోయానేమోనని. నేను ఏ జన్మ లో చేసికొన్న పుణ్యమో నాకు అలాగ సహకరించే జీవిత భాగస్వామి, రత్నాల్లాంటి పిల్లల్నీ భగవంతుడు నాకిచ్చిన వరాలు.

బాతాఖానీ–తెరవెనుక ( లక్ష్మీ ఫణి ) ఖబుర్లు

నేను మా అబ్బాయి కావాలంటే 1996 లోనే ఒక కంప్యూటర్ కొన్నానని చెప్పేనుగా, అలాగే 1998 లో దాన్ని మార్పించేసి ఇంకోటి కొనిపించాడు. నేను ఆరోజుల్లో మా ఫాక్టరీ (  అమ్యునిషన్ ఫాక్టరీ,ఖడ్కీ ) లో ప్రొవిజన్ ఆఫిసులో పనిచేస్తూండేవాడిని. తెలుసుగా అన్ని కార్యక్రమాలూ ఆన్ లైన్ లోనే జరిగేవి. నా టేబిల్ మీద ఓ కంప్యూటర్ కూడా పెట్టారు. ఎప్పుడూ దానిమీద చెయ్యికూడా వెయ్యలేదు. అదో భయం, సంకోచం.

మా బాస్ లు ఏదైనా అడిగినా, నాకు గుర్తున్నదానిని బట్టే జవాబులు ఇచ్చేవాడిని. ఇంకో జోక్ ఏమిటంటే, మా ఫాక్టరీ లో కావలిసిన అన్ని కంప్యూటర్లూ కొనడానికి

నేనే ఆ కేస్ అంతా ప్రాసెస్ చేసి తెప్పించేవాడిని.  టెండర్లు పిలిచిన తరువాత వివిధ కంపెనిల డీలర్లు వచ్చి నాతో ఏమేమో సంప్రదింపులు చేసేవారు !! ఓ అంటే ఢం రాదు నాకు, అయినా పెద్ద కంప్యూటర్ శావ్వీ లాగ పోజులు పెట్టేసేవాడిని. ఎవడైనా ఏమైనా ప్రశ్నలు వేస్తాడేమో అని మా ఐ.టి. సెక్షన్ నుండి ఒక ఎక్స్పర్ట్ ని నాతో కూర్చోపెట్టుకొనే వాడిని, ఎవరైనా నన్ను ఇరకాటం లో పెట్టినా అతనే చూసుకొనేవాడు. ఏది ఏమైనా పూర్తి బాధ్యత నేనే తీసికొనేవాడిని.

మా ఏ.జి.ఎం గారు చాలా ప్రయత్నం చేశారు, నా చేత ఎలాగైనా నెట్ లోంచి వివిధ ఐటమ్స్ కీ వెండర్స్ వెదకమని. అబ్బే, నాకు అలాంటి ఆసక్తి ఉండెదికాదు. ఇప్పుడు అనుకుంటున్నాను, ఆయన మాట విని నెట్ ఉపయోగించుకోవడం తెలిసికుంటే ఇంకా ఎంత బాగా మానేజ్ చేసేవాడిని అని. ఎనీ వే పాస్ట్ ఈజ్ పాస్ట్.

అన్నింట్లోకీ నా అసమర్ధత ఎప్పుడు తెలిసి వచ్చిందంటే, మా అబ్బాయి ఎం.డి.ఐ రిజల్ట్ వచ్చినప్పుడు  ఇంట్లో కంప్యూటర్ ఉండికూడా , అది ఉపయోగించడం తెలియనందువల్ల, ఆఖరికి గుర్గాం ఫోన్ చేయవలసివచ్చింది. ఎంతో సిగ్గు పడ్డాను. ఆ తరువాత వాడు నేర్పిస్తానంటే నోరుమూసుకొని, నేర్చుకొన్నాను ( మెయిల్స్ వరకే !!). వాడితో రోజూ కాంటాక్ట్ ఉండేది. సరే బాగుంది కదా అని నెట్ సెర్చింగ్ మొదలెట్టాను. ఏదో వెర్రి మొర్రి సైట్లు కనిపించేవి!! సరే నా తెలివితేటలు ఇంకొకళ్ళకి చూపిద్దామని ఓ ఫ్రెండ్ ని పిలిచి ” నీకు బలే హాట్ సైట్స్ చూపిస్తానంటూ, “ఎడల్ట్ ” అని టైపుచేశాను. మా ఫ్రెండ్ నోరు వెళ్ళపెట్టుకుని చాలా ఉత్సాహంగా చూడడం మొదలెట్టాడు, ఆ సైట్ల లిస్ట్ రావడానికి టైము పట్టింది. తీరా చూస్తే ” ఎడల్ట్ ఎడ్యుకేషన్ ” వయోజన విద్య గురించి వచ్చింది !! అప్పటినుంచీ నెట్ లో మళ్ళీ ఎప్పుడూ సెర్చింగ్ చేయలేదూ, చేసినా మన ప్రజ్ఞ ఎవరికీ చూపించలేదు.

అలాగే ఉద్యోగం లో చేరిన మొదట్లో  పిచ్చి పుస్తకాలు పూనా లో ఎక్కడ దొరుకుతాయో తెలిసికొని, ఎవరూ చూడకుండా కొనేవాడిని !! ఒకసారి తెలుగు పుస్తకం అనుకొని కన్నడ పుస్తకం కొన్నాను !!

అలా అని నా శీలం శంకించకండి. చాలా బుధ్ధిమంతుడిని, అప్పుడప్పుడు ఇలాంటి కక్కూర్తి పనులుచేసేవాడిని. ఇప్పుడు అలాంటివి ఏమీ లేవండోయ్.

ఈ వేళ పొద్దుట ఈ టీవీ-2 లో ” అంతర్జాలం లో తెలుగు వెలుగు ” చూస్తూంటే ఇవన్నీ గుర్తుకు వచ్చాయి. ఈవేళ్టి కార్యక్రమం చాలా బాగా ఉంది. ఒకటి అర్ధం అవలెదు, మాట్లాడిన వాళ్ళంతా తెలుగు లో వ్రాయడానికి ఉన్న టూల్స్ అన్నీ చెప్పి ” యంత్రం.కాం ” గురించి ఎందుకు చెప్పలేదూ అని. నేనైతే అదే ఉపయోగిస్తున్నాను. ఎక్కడా తప్పులు లేకుండానే వ్రాస్తున్నానని తలుస్తాను. అది మీరే చెప్పాలి. నేను అన్నీ  ట్రై చేసిన తరువాత ” యంత్రం” కి సెటిల్ అయిపోయాను.

బ్లాగ్గులు మొదలుపెట్టడానికి పూర్వం, ముందుగా స్వాతి వారపత్రిక లో ప్రచురించిన లెటర్ టైపుచేశాను. వాళ్ళేమో ” మీ ఉత్తరం సెలెక్ట్ చేశామూ, దాన్ని పీ.డీ.ఎఫ్ లో పంపించండి అన్నారు. ఓరి నాయనో ఇదేమి గొడవరా బాబూ అనుకొని, మన బ్లాగ్ మిత్రుడు రాకేశ్వరరావు కి ఫోన్ చేశాను. అతనెమో ” మీ లెటర్ నాకు పంపండి, సాయంత్రానికి మీకు దానిని పీ.డీ.ఎఫ్ లో కన్ వర్ట్ చేసి తిరిగి పంపుతానూ ” అన్నాడు. ఇక్కడ వీళ్ళేమో అర్జెంట్ గా కావాలన్నారు. మా అబ్బాయి కి ట్రై చేశాను, వాడేమో ఏదో మీటింగ్ లో ఉన్నాను, టైము పడుతుందీ అన్నాడు.

మా ఇంటావిడ నాకు ధైర్యం ఇచ్చి  రోజూ కంప్యూటర్ కెలుకుతూ ఉంటారుకదా మీరే ప్రయత్నించవచ్చు కదా అంది. జై భజరంగభళీ అంటూ, ఓ రెండు సార్లు ప్రయత్నించి మొత్తానికి నేనే పీ.డీ.ఎఫ్ లోకి కన్వర్ట్ చేశాను.

ఈ గోలంతా మీలాంటి ఎక్స్పర్ట్ లకి నవ్వులాటగా ఉంటుంది. ” పిల్లికి చెలగాటం, ఎలక్కి ప్రాణసంకటం ” లాంటిది. అప్పడినుంచీ ఇదిగో రోజుకోటి చొప్పున మిమ్మల్నందరినీ బోరు కొట్టేస్తున్నాను.

ఇంకో విషయమండోయ్ — “తెలుగు వెలుగు” లో చివర్న శ్రీ గరికపాటి వారు మన తెలుగు  వాడుక భాష ఎంతగా క్షీణించి పోయిందో చెప్పారు. నాలాంటి వారు వ్రాసేది చదివి ఆయన ఇలా వాపోయుంటారు !!

బాతాఖానీ ఖబుర్లు–37

   వరంగాం లో సెంట్రల్  స్కూల్ లో అన్ని సబ్జెక్ట్ లకీ టీచర్లుండేవారు కాదు.ఓపిక ఉన్నవాళ్ళు స్వంతంగా చదువుకోవడమే, ట్యూషన్లు కూడా ఉండేవికాదు. అందువలన సబ్జెక్ట్ కి సంబంధించినంతవరకూ అన్ని రకాల రిఫరెన్స్ పుస్తకాలూ, తెప్పించుకోవడమే. అవి కూడా దొరకడం కష్టం అయ్యేది. నా అదృష్టం కొద్దీ నాకు ఫాక్టరీ ద్వారా బయట ఊళ్ళకి డ్యూటీ లు దొరికేవి. దానికి మా జి.ఎం శ్రీ సుందరం గారు ఎంతో సహాయం చేశారు. ఇందువలన, మా అమ్మాయికి కావల్సిన రిఫరెన్స్ పుస్తకాలు అన్నీ తెచ్చుకొనే వీలు దొరికింది. పుస్తకాలు తేవడంతో సరిపోదుగా, వాటిని సద్వినియోగం కూడా చేసికోవాలి, ఆ విషయం లో మా అమ్మాయి పూర్తిగా న్యాయం చేసింది.

అప్పుడే కేబిల్ టి.వీ వచ్చిన రోజులు. ఏదో పిల్ల క్లాస్ 12 పరీక్షలకు చదువుకోవాలికదా, డిస్టర్బెన్స్ అవుతుందని, మేము కేబిల్ పెట్టించుకోవడానికి సంకోచించాము. ఠాఠ్, కెబిల్ ఉండవలిసిందే అని మా పిల్లలు చెప్పేశారు. ఆ రోజుల్లో పిల్లల చదువు డిస్టర్బ్ అవుతుందని, మా కాలనీ లో

చాలామంది పేరెంట్స్ టి.వీ. కనెక్షన్లు కూడా తీసేసారు !! ఇక్కడ మా ఇంట్లో అంతా దానికి ఉల్టా !! నేనూ, మా ఇంటావిడా పిల్లలు చదువుకుంటున్నంతసేపూ, ఇంటికి బయటే అటూ, ఇటూ తిరుగుతూ,కాలక్షేపంచేసేవాళ్ళం.వాళ్ళు ఎప్పుడు పిలిస్తే అప్పుడు ఇంట్లోకి  వచ్చేటట్లుగా, దగ్గరలోనే ఉండేవాళ్ళం. పిల్లలమిద నమ్మకం ఉంది. మనం ఇంట్లో లేముకదా అని ఏదో టి.వీ. పెట్టుకుని చదువు పక్కన పెట్టేస్తారేమోనన్న బెంగ ఎప్పుడూ ఉండేది కాదు.

   పరీక్షా ఆర్ నో పరీక్షా ఆ రోజుల్లో వచ్చే సీరియల్స్ ఏదీ వదిలేవారు కాదు ( తల్లీ, కూతురూ). మా అబ్బాయేమో ఏ క్రికెట్ టెస్ట్ మాచ్చీ వదలలేదు !! మాకు ఫాక్టరీ ఎప్పుడూ సాయంత్రం    6.00 గంటలదాకా ఉండేది. ఎప్పుడూ పిల్లల్ని చదువు విషయంలో ఏమీ మందలించవలసిన అవసరం రాలేదు.   చదువు మీద శ్రధ్ధ ఇంకోళ్ళు చెప్తే వచ్చేదికాదు. నాచురల్ గా ఉండాలి. అది భగవంతుడు మా పిల్లలకి ప్రసాదించాడు.

మా అమ్మాయికి క్లాస్ 12 పరీక్షలు ప్రారంభం అయ్యాయి. మామూలుగా అయితే తండ్రి అనేవాడు, పరీక్షలు జరుగుతున్నన్నిరోజులూ శలవు పెట్టుకుని ఇంట్లో ఉండాలి.ఇక్కడ నాలాంటివాడు ఉంటే ఇంకా డిస్టర్బెన్స్ అవుతుంది. ఒక్కరోజూ మామూలు పిల్లల్లాగ తెల్లవారుఝామున లేచి చదువుకోవడం లాంటి సో కాల్డ్ మంచి లక్షణాలు లేవు. ఆ పరీక్షల టెన్షనే కనిపించేది కాదు.

   పరీక్షలు అన్నీ అయిన రోజు ఏదో ఫార్మాలిటీ కోసం మా అమ్మాయిని అడిగాను ” ఎలా చేసేవమ్మా ” అని. “అన్నీ బాగానే ఉన్నాయి కానీ, కెమిస్ట్రీ లో ఒక ప్రశ్న కి నంబర్ తప్పు రాసేనేమోనని అనుమానం” దానివలన ఫుల్ మార్కులు రావేమో “. . ఆరోజుల్లో పూణే యూనివర్సిటీ ఇంజనీరింగ్, మెడికల్ కాలేజీల్లో ప్రవేశం మెరిట్ మీదే ఉండేది. ఎంట్రెన్స్ టెస్ట్ లూ అవీ ఉండేవికాదు.  సీ.బీ.ఎస్.సీ వాళ్ళకంటే, స్టేట్ వాళ్ళ మార్కులు ఎక్కువగా ఉండేవి. అంటే మంచి కాలేజీ లో కావలిసిన సబ్జెక్ట్ లో సీట్ రావాలంటే ఎలాంటి మార్కులు రావాలో మీరే ఊహించుకోండి. మంచి కాలేజీ లలో 95 శాతం మార్కులు కట్ ఆఫ్ గా ఉండేవి !!

రిజల్ట్ వచ్చేరోజు దగ్గరకు వచ్చేకొలదీ ఇంట్లో అందరికీ టెన్షన్. ఒక్క నిజం చెప్పమంటారా. మా అమ్మాయికి వచ్చే మార్కులు నేను ఒక కాగితం మీద వ్రాసుకొని ఒకచోట దాచేను, ఎవ్వరికీ ( మా ఇంటావిడకి కూడా ) చెప్పలేదు.నాకు తన తెలివితేటలమీద అంత నమ్మకం !! సెంట్రల్ స్కూల్ రిజల్ట్స్ ఆరోజుల్లో సౌత్ రీజియన్ కి మెడ్రాస్ నుండి వచ్చేవి.

   ఫాక్టరీ లో జి.ఎం. ఆఫీస్ లో మాత్రమే ఎస్.టి.డి ఫెసిలిటీ ఉండేది. ఆ రోజు పొద్దుటినుండీ మా ఫ్రెండ్ శ్రీ బి.టి.రావు గారు జి.ఎం.ఆఫీస్ లో ఉండేవారు, నాకంటే ఆత్రుత ఆయనకి. ప్రతీ గంటకీ వెళ్ళి అడిగేవాడిని, ఏమండీ రిజల్ట్ తెలిసిందా అని. ఆయనెమో లంచ్ కూడా మానేసి, మెడ్రాస్ సీ.బీ.ఎస్.సి ఆఫీస్ కి ఫోన్ చేయడంతోటే సరిపోయింది ఆయనకి.

ఆఖరికి మధ్యాహ్నం మూడింటికి వెళ్ళేటప్పడికి ఆయన ఎంతో ఉత్సాహంతో ” గురువు గారూ మీ అమ్మాయి రికార్డ్ బద్దలుకొట్టేసిందీ “ అన్నారు. మార్కులు ఎన్నండి బాబూ అంటే నేను చెప్పలేనండి, రాసి ఇస్తానూ, ఇక్కడ మా అందరికీ నోట మాట రావడం లేదూ అన్నారు.

ఆయన ఇచ్చిన చీటీ చూస్తే నేను అనుకొన్న మార్కులకి ఒక్క సబ్జెక్ట్ లో మాత్రం 3 మార్కులు తక్కువ అయ్యాయి.

   ఆయన ఇచ్చిన చీటీ లో ఉన్న మార్కులు:  మాథ్స్ : 99,  ఫిజిక్స్ : 99,  బైయాలజీ :  99,  కెమిస్ట్రీ  97  ఆ మర్కులు చూసిన తరువాత నాకైతే కళ్ళంబట ఆనందభాష్పాలు  ఆగలేదు. ఇంత బంగారు తల్లిని కన్న మా ఇంటావిడ కు నేనేమిచ్చి ఋణం తీర్చుకోగలను, ఏ తండ్రికైనా ఇంతకంటే ఏం కావాలి.

నేను ఇంట్లో చెప్పడానికి వెళ్ళేలోపల, మా కాలనీ అందరికీ తెలిసిపోయాయి.ఇంటికెళ్ళి నా కుటుంబం తో నేను ఆ రోజున పంచుకున్న ఆనందం చెప్పలేను. మా అమ్మాయైతే చాలా కూల్ గా తీసికుంది, ” చెప్పానుగా డాడీ కెమిస్ట్రీ లో తక్కువ వస్తాయని “.

ఈ మార్కులలో 99 అంకె  చూస్తే ఏదో లీలగా గుర్తుకొచ్చింది !! నాకూ  మాథ్స్ లో 99 వచ్చాయీ, కాకపోతే నావి 300 కి,  మా అమ్మాయికి    100 కి  !!!!

బాతాఖానీ–తెరవెనుక ( లక్ష్మిఫణి) ఖబుర్లు — దంత సిరి

జీవితంలో భరింపలెనిది పన్ను నొప్పి అని నా అభిప్రాయం.మాములుగా పిప్పి పన్ను నొప్పి పుడితే  ఆ దవడ అంతా వాచిపోతుంది. చిన్నప్పుడైతే అదేదో శొంఠి గంధమో ఏదో రాసేసి న తరువాత తగ్గేది. కొంచెం పెద్ద అయిన తరువాత అయితే క్లౌవ్ ఆయిల్ (లవంగం నూనె ) కాటన్ లో ముంచి అక్కడ పెడితే  తిమ్మిరెక్కేసి అదో శవనగా ఉండేది. ఎలాగోలాగ  ఆ నొప్పైనా భరించగలమెమో కానీ, డెంటిస్ట్ దగ్గరకు వెళ్ళాలంటే ఎప్పుడూ భయమే !!

అలాంటిది ఒకసారి మా అబ్బాయి కి పన్ను నొప్పి పెడితే భుసావల్ లో ఓ డాక్టర్ దగ్గరకు తీసికెళ్ళాను ( నా పన్ను కాదు గా !!). ఆయన వాడిని చెక్ చేసి ఓ పన్ను తీసేయాలన్నారు. వాడు చాలా ధైర్యంగా తీయించుకొన్నాడు ( చెప్పానుగా దేంట్లోనూ నా పోలికలు రాలేదు !!).  ఇంత చిన్న పిల్లాడు తీయించుకోగా లేనిది మనకేం భయం అని ప్రెస్టిజ్ కోసం నా పన్నుకూడా చూడమన్నాను. ఆయనకేం, ఇంకో బేరం వస్తోంది కదా అని నా పన్ను కూడా పీకేశాడు.

ఇదివరకెప్పుడూ ఇలాంటి సాహసాలు చేయలేదు.డాక్టర్ గారు ఓ గంట పోయిన తరువాత ఐస్ క్రీం లూ తినమన్నారు కదా అని ఓ అర డజను  అవి కూడా లాగించేశాము.  సాయంత్రం దాకా బాగానే ఉంది, ఒక్కసారిగా విపరీతమైన బ్లీడింగ్ మొదలెట్టేసింది. డాక్టర్ ని పిలిపించి సెలైన్ కూడా పెట్టించవలసి వచ్చింది ( అప్పుడు మా డాక్టర్ ఫ్రెండ్ ఆ ఊళ్ళో లేరు ). ఈ సైలెన్లూ అవీ చూసి చాలా ఖంగారు వచ్చేసింది. ప్రాణం పోతే ఎలాగా అని– పిల్లల చదువులు కూడా అవలెదు, నాకు ఏదైనా అయితే  నా ఫామిలీ ఏమైపోతుందా అని. ఏమైతేనే ఓ వారం రోజులకి ఆ బ్లీడింగ్ తగ్గింది. ఇంక అప్పటి నుంచీ డెంటిస్ట్ దగ్గరకు వెళ్ళాలంటే ధైర్యం ఉండేదికాదు.

అన్నీ మనం అనుకున్నట్లు జరిగితే బాగానే ఉంటుంది. పూణే తిరిగి వచ్చేటప్పడికి నా పళ్ళు  ముందరివి ( ఎత్తుగా ఉండేవి )

సగం సగం విరిగి  ” డిజైనర్    టీత్ ” లా తయారయ్యేయి. అదేదో సినిమాలో కమల్ హాస న్ పళ్ళ లాగ. మళ్ళీ ప్రారంభం నా కష్టాలు. ఒక సారి రూబీ హాల్ కి వెళ్ళి ముందర కి పొడుచుకువచ్చిన పళ్ళని పీకించాను, పైగా నా సలహా మీద అక్కడ కుట్లు కూడా వేశారు ఆవిడ. ఇంక చూసుకోండి ఆ రాత్రంతా బ్లీడింగ్ అవడమే, కాటన్ పాడ్లు అక్కడ పెట్టుకోవడమూ, ప్రతీ గంటకీ మార్చుకోవడమూ.  . అలా ఓ వారం రోజులు బాధ పడ్డాను. ఇంక మా డెంటిస్ట్ కి ఖంగారు పుట్టింది, రక్త పరీక్ష చేయించుకోమంది. అవీ బాగానే ఉన్నాయి, అయినా ఆవిడ అదేదో ఫాక్టర్ 8 కి చెక్ చేయించుకోమన్నారు. దాని గురించి అడిగితే ఆ టెస్ట్ ఏవో ఇంపోర్టెడ్ కెమికల్స్ తో చెయ్యాలీ చాలా ఖర్చు అవుతుందీ అన్నారు. ఇంతోటి పళ్ళకీ అంత ఖర్చు ఎందుకని మానేశాను.

ఆ సమయం లో మా కజిన్  ( నేను ఉద్యోగంలో చేరినప్పుడు ఏ.ఎఫ్.ఎమ్.సీ లో చదివేవాడు ) మా పక్కనే ఉన్న ఖడ్కీ ఎం.ఎచ్.  సీ.ఓ గా ఉండేవాడు. అతనిని అడిగాను ఈ ఫాక్టర్ 8 వ్యవహారం ఏమిటని–తను నన్ను ఓ కల్నల్ కి అప్పచెప్పి ఏ.ఎఫ్.ఎమ్.సీ లో ఆ పరీక్షలన్నీ చేయించాడు. తేలిందేమిటంటే నాకు ఆ ఫాక్టర్ 8 తక్కువ ఉందనీ, దానివలనే ఈ బ్లీడింగ్ సమస్యా అని. నాకు ఎటువంటి సర్జరీ చేసినా  చాలా సీరియస్సు అవుతుందనీ చెప్పారు. అప్పుడు ఆయనతో  సగంలో ఆగిపోయిన నా పళ్ళ ప్రస్తానం గురించి చెప్పాను. అందుకు ఆయన ”  సర్జరీ చేసేటప్పుడు ఫాక్టర్ 8 సప్పోర్ట్  ఉంటే ఎలాంటి  సర్జరీ అయినా చేయవచ్చు ” అని

అవి అన్నీ నేను చూసుకొంటానూ ఇక్కడే నా హాస్పిటల్ లోనే చేయించేద్దాము అన్నాడు. ఆ మర్నాడు మిలిటరీ హాస్పిటల్ లో చేరిపోయాను. ఎంతైనా కమాండెంట్ గారి సోదరుడినీ, చూసుకొండి అన్నీ రాచమర్యాదలే. వి.ఐ.పి రూం లో చేర్చారు. ఏ.సీ, టి.వీ రాత్రంతా ఇద్దరు డాక్టర్లూ, అన్ని రకాల టెస్ట్ లూ అంతా రాజ భోగమే. పొద్దుటే  కమాండ్ హాస్పిటల్ కి పంపి ఆ ఫాక్టర్ 8 పాకెట్లు ఓ అర డజను తెప్పించేశారు. అదంతా ఓ గంటసేపు నాకు ఎక్కించి, ఆ తరువాత ఒకోసారి      5  పళ్ళచొప్పున , అయిదు సిటింగ్స్ లో మొత్తం మిగిలిన  పాతిక పళ్ళూ పీకేశారు ( అంటే ఈ కార్యక్రమం అంతా పూర్తి అవడానికి మొత్తం 40 రోజులు పట్టింది).. ఆఖరికి నాకు 56 ఏళ్ళు వచ్చేసరికి నా కష్టాలన్నీ తీరాయండి.  ఎంత రిలీఫో, చెప్పలెను. మొదటి సారిగా నానోట్లో రక్తం అనేది లేకుండా గడపకలిగేను.

అదైన తరువాత మా కజిన్ కి మేజర్ జనరల్ గా ప్రమోషన్ మీద లక్నో ట్రాన్స్ఫర్ అయింది. అందరూ పరామర్సించేవారే వీళ్ళ బాధ భరించలెక డెంచర్లు పెట్టించుకోడానికి మళ్ళీ ఎం.ఎచ్ కి వెళ్తే నన్ను ఏ.ఎఫ్.ఎం.సీ కి పంపించారు. అక్కడకి ఓ అర డజను సార్లు వెళ్ళిన తరువాత నాకు డెంచర్లు తయారు చేసి ఇచ్చారు. దీనికంతా అంటే పళ్ళు పీకించుకోడానికీ, డెంచర్లు తయారుచేసికోవడానికీ ఒక్క పైసా ఖర్చు అవలెదు. నా అదృష్టం కొద్దీ మా కజిన్ ఇక్కడే ఉండడం వల్ల, భగవంతుని దయ తో ఈ కష్టాలనుండి గట్టెక్కాను.

డెంచర్లు పెట్టుకొని ప్రాక్టిస్ చేయమన్నారు . అలవాటు పడడానికి కొంచెం టైము పడుతుందీ, ఓపిగ్గా చేయాలి అన్నారు. చాలా నిజాయితిగా ప్రయత్నం చేశానండి. ముందుగా దోశ తినడంతో మొదలెట్టాను, మెత్తగా ఉంటుంది కదా అని. దీనిల్లు బంగారం గాను, ఒక దోశ తిండానికి గంట పట్టింది.

దోశ నోట్లో పెట్టుకోవడం, తింటుంటే ఆ పై డెంచర్ ఊడిపోవడమో లేక ఈ దోశ ముక్క వెళ్ళి దానికింద ఇరుక్కోవడమో, చచ్చేను ఈ గోల భరించలేక. మెత్తగా ఉండే దోశ కే ఇలా ఉంటే పూర్తి భోజనానికి ఎంత టైము పడుతుందో. పైగా ఈ డెంచర్లకి  ఒ స్టీల్ డబ్బా దానికి రొజూ అభిషెకం.  ఈ తిప్పలు ఇంక మనకి వద్దురా బాబూ అని, ఆ డెంచర్లని క్షేమంగా పక్కకి పెట్టేశాను.

అప్పడినుంచీ నోట్లో ఎలాంటి ” ఫారెన్ మెటీరియల్ ” లేకుండా హాయిగా జీవితం గడిపేస్తున్నాను. అందరూ అన్నారూ  డెంచర్లు ఉంటే ఉపయోగం గా ఉంటుంది ఫలానా, ఫలానా అని సలహాలు ఇచ్చారు.  డెంచర్లనెవి అసలు ఎందుకండీ నా ఉద్దేశ్యం లో వాటి ఉపయోగాలు క్రింది విధం గా ఉంటాయి.

1. మనం మాట్లాడేది అవతల వాడికి అర్ధం అవడానికి, 2 మన మొహం సో కాల్డ్ అందంగా కనిపించడానికీ, 3. మనం తిన్నది అరగడానికి.

ఇందులో మొదటి దానికి– నేను చెప్తేగానీ నాకు పళ్ళు లేవని ఎవరికీ తెలియదు–అంత స్పష్టంగా ఉంటుంది నా మాట.

రెండో దానికి– అరవైఎళ్ళు వచ్చిన తరువాత మన వెనక్కాల ఎవరు పడతారండి- పళ్ళున్నా ఒకటే లేకపోయినా ఒకటే

మూడో దానికి–పళ్ళు పీకించుకొని 7 సంవత్సరాలు అయింది- ఇప్పడిదాకా ఎలాంటి సమస్యా రాలేదు ( మా ఇంటావిడ ధర్మమమా అని !!)

పళ్ళన్నీ తీయించుకున్న తరువాత జరిగిన విచిత్రం ఏమిటంటే, నా కళ్ళద్దాలు ఇదివరకు  – 6 ఉండేవి, ఇప్పుడు  -2 అయ్యాయి.

ఒక్కటి మాత్రం గమనించాలి చిన్నప్పుడు మనం ఎప్పుడైనా వేళకాని వేళలో ఆకలేస్తూందంటే  ” ఇప్పుడే కదురా పీకలదాకా మింగావూ ” . ఇప్పుడు అదే చేస్తున్నాను

” పీకల దాకా మింగడమే ( పళ్ళు లేవు గా !!)

బాతాఖానీ ఖబుర్లు–35

                                                 నెను నంబర్లు ఇవ్వడం లో కొంచెం గడబిడ అయ్యింది. నిన్న వ్రాసినదానికి 35 బదులుగా 36 అని వేశాను. క్షంతవ్యుడిని. మళ్ళీ ఏ, బి అనకుండా ఇవాళ్టిదానికి 35 నంబర్ వెసేశాను. ప్లీజ్ బేర్ విత్ మి.

                                                  చెప్పానుగా మా అబ్బాయి కి క్రికెట్ మీద చాలా ఇష్టం. ఎవరూలేకపోయినా ఒక్కడూ గోడకి బాలు వేసి ( స్క్వాష్ లో లాగ ) ఆడుకొనేవాడు. వీడి దుస్థితి భరించలేక రోడ్ మీద వెళ్ళేవాళ్ళందరూ, కొంచెంసేపు ఆగి వాడితో ఆడేవాళ్ళు. !! ఎప్పుడు చదివేవాడో తెలియదు, నేను ఎప్పుడు చూసినా చేతిలో బాటూ,బాలూ లేకపోతే ఏదొ మెగజీన్ తో కనిపించేవాడు. ఏమైనా అడిగితే నన్ను చెప్పమంటాడో అని నా బెంగ !! ఒకసారి ,మా ఇంటావిడ చెప్పింది– రోజూ స్కూల్ నుండి రాగానే, ముందుగా హోం వర్కూ, ఆ తరువాత ఆరోజు దీ, మర్నాడు చెప్పబోయేదీ చదివేసుకొనేవాడుట. ఇలాంటి నిలకడ ఉండి ఉంటే  నెనూ ఏదో కొంచమైనా పై చదువులకి వెళ్ళేవాడిని గా అనుకొనేవాడిని. అదైనా మూమెంటరీ గా మాత్రమే !!. వాడికి ఏమైనా డౌట్లు ఉన్నా వాళ్ళ అక్కనే అడిగేవాడు. నా అనుమానం ఏమిటంటే తనే చెప్పి ఉంటుంది– ఊరికే డాడీ ని అడిగి తనకు టెన్షన్ పెట్టకూ అని– మే గాడ్ బ్లెస్ దెమ్ !!

                                               స్కూల్లో న్యూస్ చదవడానికి వాడు ఎప్పుడూ    స్పోర్ట్స్ న్యూస్ ఎన్నుకొనేవాడు. రాత్రి    11.15 కి    “స్పోర్ట్స్ రౌండ్ అప్ ” అని వచ్చేది బి.బి.సి లో, అది విని రాసిఉంచేవాడిని. అప్పటికి మా హీరో పడుక్కొనేవాడు. పొద్దున్నే లేచి ఒకసారి చూసుకొని వెళ్ళిపోయేవాడు.

                                              కొత్తగా వచ్చిన డాక్టర్ గారు మా అబ్బాయి తో చాలా టైము గడిపేవారు.ఇప్పటికీ ఆయనతో ఆ అనుబంధం అలాగే ఉంది. ఏవేవో ఎలెక్ట్రానిక్స్ ఎక్స్పెరిమెంట్స్ చేసేవాడు, వాళ్ళింటికీ మా ఇంటికీ మధ్య ఓ టెలిఫోన్ పెట్టాడు. ఎప్పుడూ ఏదో ఒక వ్యాపకమే .  వాడు చూసిన సినిమా లన్నీ మా క్లబ్ లో ఒపెన్ లోనే చూశాడు. ఒకసారి శలవలకి తణుకు లో ఓ సినిమా కి వెళ్తే వాడి చిన్ని బుర్రలో ” అరే ఇక్కడ సినిమాలు బయట వెయ్యరా, లోపలే చూడాలా ” అని అనుమానం వచ్చింది. ఇదెందుకు చెప్పేనంటే వాడు పెరిగిన పరిసరాలూ, ఎంత గ్రామీణమైనవో అని చెప్పడానికి. ఎల్.కే.జీ నుండి క్లాస్ 12 దాకా అలాంటి ఊళ్ళో చదివిన వాడు, ఆ తరువాత పూణే లాంటి మహానగరానికి వెళ్ళి ఎలా నెగ్గుకు  వచ్చేడో వాడికీ, ఆ భగవంతుడికీ తెలియాలి !!

                                          మా అమ్మాయి  పధ్ధతి ఒకలాగా, వీడి పధ్ధతి ఒకలాగా ఉండేది.. అమ్మాయి తను ఓ వృత్తం గీసికొని దానిలోకి ఎవరినీ రానిచ్చేది కాదు ( మమ్మల్ని తప్పించి ),స్కూల్లో పాటలూ,  మిగిలిన కల్చరల్ ఏక్టివిటీస్ లో ఇంకెవరూ ఫస్ట్ రాకూడదు. నా చేత ఫిలిప్స్ టేప్ రికార్డర్ ( పడుక్కునేది–హారిజాంటల్ టైపు అన్నమాట ) ఒకటి కొనిపించి అనూప్ జలోఠా పాటలు అన్నీ నేర్చుకొనేది, కాంపిటీషన్ లో అచ్చం ఆయన లాగే పాడి, ప్రైజ్ తెచ్చేసుకొనేది. ఒక సారి క్లబ్ ఆనివర్సరీ కి మొత్తం 14 భాషలలోనూ పాడి అందరి ప్రశంసలూ పొందింది.ఒకసారి ఆల్ ఇండియా రేడియో జలగామ్ కి వెళ్ళి వాళ్ళ స్కూల్ తరఫున పాటలు పాడింది.. తన నోట్స్ లు ఏమీ ఎవరినీ చూడనిచ్చేది కాదు. తన పధ్ధతి లో తనే రాసుకునేది..  మా ఇంటికి ఎదురుగానే స్కూల్ ఉండేది, ఇంటర్వెల్ లో ఇంటికి వచ్చేది,

ఓ సారి అనుమానం వేసింది తను లేనప్పుడు తన నోట్స్ ఎవరో చూస్తున్నారేమో అని. అంతే పధ్ధతి మార్చేసింది, రెండు రకాల నోట్స్లు తయారుచేసికోవడం!! వీళ్ళ క్లాసులో కొత్తగా ఓ అబ్బాయి వచ్చేడు– వీళ్ళిద్దరికీ మార్కులలో పోటీ ఉండేది. అన్నింట్లోనూ  మా అమ్మాయికి ఎక్కువే వచ్చేవి, కానీ 10 వ తరగతి బోర్డ్ పరీక్షల్లో

మా అమ్మాయికి మాథ్స్ 99 వచ్చేయి,   ఆ అబ్బాయి కి   100/100 వచ్చేయి !! దానికి జీవితంలో తీరని కోరిక అదొకటి !!

                                       ఇంక మా అబ్బాయి పరోపకారి పాపయ్య. స్కూల్లో ఎవరైనా నోట్స్ అడిగితే పాపం , ఇచ్చెసి వచ్చేవాడు. మర్నాడు పరీక్ష అయినా సరే. ఏదో పేపర్లు దిద్దేటప్పుడు టీచర్లు  మర్చిపోయి ఓ రెండు ,మూడు మార్కులు ఎక్కువ వేస్తే, నిజాయితీగా వెళ్ళి ఆ మార్కులు సరి చేయించుకొనేవాడు. ఒకసారి మార్కెట్ కెళ్తే

అక్కడ వీడికి తెలిసింది–మర్నాడు రాయ వలసిన పేపర్ లీక్ అయిందని– అంతే ప్రిన్సిపాల్ దగ్గరకు వెళ్ళి ఆ పేపర్ మార్పించేశాడు!!

                                    పరీక్ష రాసి వచ్చిన తరువాత మా అమ్మాయిని అడిగితే, ఎప్పుడూ ఏదో రాసేనులే అనేది, అన్నింటికీ అనుమానాలే ఏదో ఓ ప్రశ్నకి సమాధానం సరిగ్గా రాయలేక పోయానేమో అని రిజల్ట్ వచ్చేదాకా అందరికీ టెన్షన్ పెట్టేది– ఉత్త అనుమానం పక్షి !! అయినా ఎల్.కే.జీ నుండి క్లాస్ 12 దాకా స్కూల్ ఫస్టే.

                                  ఇంక మా చిరంజీవిని అడగాలంటే భయం !! ఏం చెప్తాడో అని ఒక్కటి మాత్రం ఉండేది– తనకొచ్చే మార్కులు ఖచ్చితంగా చెప్పేవాడు, అలాగే వచ్చేవి. వాడు కూడా  వాళ్ళ అక్క లాగ క్లాస్ 12 దాకా క్లాస్/ స్కూల్ ఫస్టే వచ్చాడు!! పోన్లెండి దేముడి దయ వలన, మా ఇంటావిడ తీసికొన్న శ్రధ్ధ వలనా, నా పోలికలు రాలెదనుకుంటూ ఉంటాను.

                                 ” భారతీయుడు ” లో ఓల్డ్ కమల్ హాసన్ లాంటివాడు. అర్ధం అయిందిగా. ఇప్పటికీ ఎప్పుడైనా  ట్రాఫిక్ పోలీస్ పట్టుకుంటే పూర్తి డబ్బు కట్టేసి రసీదు ఇమ్మంటాడు. ఎవరికైనా కష్టం వస్తే ముందుంటాడు. మా పాస్పోర్ట్ ల గురించి పోలీసు ఇంటికి  ఎంక్వైరీ కి వచ్చినప్పుడు, ఆ పోలీసుకి ఏదైనా చాయ్ తాగడానికి ఇద్దామంటే, నామీదే కంప్లైంట్ ఇస్తాడేమో అని భయం. అందుకే ననుకుంటా పాస్ పోర్ట్ రావడానికి మాకు 9 నెలలు పట్టింది !!!

బాతాఖానీ ఖబుర్లు –36

                                                          మా అమ్మాయి గురించి చెప్పానుగా, ఇంక మా అబ్బాయిగురించి చెప్పాలంటే– తనని,పుట్టిన మొదటి క్షణంనుండీ దగ్గర తీసికోవడం వల్ల కాబోలు ( పుట్టిన మరు క్షణం లోనే, మాడాక్టరమ్మ గారు నన్ను లొపలికి పిలిచి ” ఇడిగో మీ హీరో అన్నారు ) నా దగ్గర చేరిక ఎక్కువ. చిన్నప్పుడు చాలా తిప్పలు పెట్టాడు. రోడ్ మీద నడుస్తూ మధ్యలో కూర్చునేవాడు, నెనే ఏవో ఖబుర్లు చెప్పేసి ఎలాగోలాగ ఎత్తేసుకొనేవాడిని. ఇద్దరు పిల్లలకీ 6 సంవత్సరాలు ఎడం.వాడిని  హాస్పిటల్ నుండి ఇంటికి తీసికొచ్చిన మొదటి రోజున, మా ఇంకో ఫామిలీ డాక్టర్ శ్రీ దల్వీ గారిని ఇంటికి పిలిచాను. ఆ రోజున ఆయన చెప్పిందేమంటే, ఇద్దరు పిల్లలున్నప్పుడు, పెద్ద పిల్లమీద  ఇంకా ఎక్కువ శ్రధ్ధ తీసికోవాలీ అప్పుడే వాళ్ళిద్దరికీ మంచి రిలేషన్ షిప్ ఉంటుంది అన్నారు. అందువలన మా ఇంటావిడ అమ్మాయి సంగతులూ. నేను బాబు వ్యవహారాలూ చూసుకొనేవాడిని . ఒక విషయం గమనించాలి.నావైపు వారు గానీ,తనవైపువారు గానీ, మేము చాలా దూరం లో ఉండడం వలన వచ్చి మాకు సహాయం చెయడానికి వీలు పడలేదు. అందువల్ల మా పిల్లల్ని మాకు తెలిసిన పధ్ధతి లొనే పెంచాము.క్రమశిక్షణతోనే పెరిగారని నమ్మకం. పిల్లలకి మాతో పూర్తి చనువుగా ఉండడానికి  వీలు పడింది.మేము కూడా వాళ్ళకి కావల్సిన ” ఫ్రీడం ” ఇచ్చాము. ఎప్పుడూ వాళ్ళు దుర్వినియోగం చేసుకోలేదు.

                                                        ఇద్దరు పిల్లలూ చాలా స్నేహంగా ఉండేవారు. దెబ్బలాటలు అనేవి ఉండేవికాదు. బహుశా మా అమ్మాయి కి తన తమ్ముడి మీద బాగా మెటర్నల్ ఇన్స్టింక్ట్ ఎక్కువగా ఉండేది. అప్పుడు అర్ధం అయ్యింది మా డాక్టరమ్మ గారు ఇంట్లో ఎప్పుడూ ఇద్దరు పిల్లలుండాలని ఎందుకు అన్నారో, మన తరువాత ఒకళ్ళకి ఒకళ్ళు తోడు తప్పకుండా ఉండాల్సిందే !! భగవంతుని దయ వలన వాళ్ళ అక్క ఎక్కడుంటే దగ్గరలోనే ఉండేవాడు. బొంబాయి–పూణే, ఢిల్లీ–గుర్గాం, ఇప్పుడైతే పూణే లోనే ఇద్దరూ ఉంటున్నారు .

                                                       పూనాలో ఉన్నంత కాలం, మాకు దగ్గరలో రెండు తెలుగు కుటుంబాలవారు ఉండేవారు. మా వాడికి వాళ్ళతో బాగా అలవాటు అయ్యింది.అక్కడ క్వార్టర్లో కింద అంతా నాపరాళ్ళుండేవి. దానిమీద ఈ మూలనుండి రెండో మూల దాకా పెద్దపెద్ద అక్షరాలు రాయడం , తెలుగులో తిథులూ,వారాలూ,సంవత్సరాలూ వాటి పేర్లు చెప్పడం వల్ల, తెలుగు శుభ్రంగా ( ఇప్పటికీ !!) మాట్లాడడం వచ్చింది.ఎదురుగా ఓ గార్డెన్ ఉండేది, అందులో ఏవైనా మొక్కలుంటే, వాటికి రోజూ నీళ్ళు పోయడం, అవి ఎంతవరకూ పెరిగాయో రోజూ చూడడం కోసం, అవి పీకడం !! నేను సెకండ్ షిఫ్ట్ కెళ్తే, రాత్రి 11.30 దాకా నేను వచ్చేదాకా వేచిఉండడం.

                                                   పూనా లో వాడికి స్కూల్ అడ్మిషన్ దొరికింది కానీ మాకు వరంగామ్ బదిలీ అవడం తో, మా అమ్మాయికి లభించిన కాన్వెంట్ చదువు దొరకలేదు, అలాగే వాడి హాండ్ రైటింగ్  డాక్టర్ల ( క్షమించాలి !!) రైటింగ్ లా ఉండేది !! మా ఫాక్టరీ వాళ్ళ స్కూల్లోనే ఎల్.కే.జీ, యు.కే,జీ చదవవలసి వచ్చింది.

ఫాక్టరీ స్కూళ్ళు ఎలా ఉంటాయో, అదీ రిమోట్ ఏరియా లో అడగకండి. అది అవగానే వాళ్ళ అక్క లాగానే సెంట్రల్ స్కూల్లో చేరాడు. చెప్పానుగా ముందు వాడికి హిందీ ప్రభావం ఎక్కువగా ఉండేది. ఎలాగో దాంట్లోంచి బయట పడి ఇంగ్లీష్ అలవాటు చేసికొన్నాడు. అక్కడ మాకు సినిమా మా  క్లబ్ లో వేసేవారు. ఓ కిలోమీటర్ దూరం ఉండేది, తిరిగి వచ్చేటప్పుడు, నిద్ర పోతున్నాడు కదా అని ఎత్తుకుని, భుజం మీద వేసికొనేవాడిని. పెళ్ళికొడుకు లా పడుక్కుని, ఇల్లు రాగానే ఠింగ్ రంగా మని లేచేవాడు.

                                             మా మామగారు ఎప్పుడైనా శలవలకి వచ్చినప్పుడు, ఆయనచేత సైకిలు నేర్చుకొనేవాడు.మా ఇంటావిడకి ఓ భయం–నా లాగ వాడికి కూడా సైకిలంటే భయం వస్తుందేమోనని !! పాపం మా అమ్మాయి పూనాలో ఉండగానే నేర్చుకుంది. నేను సొసైటీ లో ఉండేవాడినిగా, ఓసారి రిజల్ట్ వచ్చినప్పుడు ఎవరికీ చెప్పకుండా అక్కడికి వచ్చేసి అందరినీ ఖంగారు పెట్టేశాడు.

                                            ఓ ఆదివారం సాయంత్రం నేనూ, కొంతమంది సెంట్రల్ స్కూల్ టిచర్లూ ఈవెనింగ్ వాక్ కి వెళ్తున్నాము. ఒకాయన మా అమ్మాయి గురించి చెప్తున్నారు. అప్పటికి మా అమ్మాయి స్కూల్లో అన్ని కార్యక్రమాలలోనూ , చదువులొనూ మొదటి రాంక్ లోనే ఉండేది.  ఇంతట్లో ఒక టీచర్, “మీరు ఏదో పెద్దక్లాసులో ఉన్న అమ్మాయి గురించి మాట్లాడుతున్నారూ, మా క్లాసులో ఓ చిచ్చర పిడుగు ఉన్నాడు, నేను జనరల్ నాలెడ్జ్ లో అడిగిన ప్రశ్నలకి అన్నీ అతనొక్కడే చెప్పాడు, ఆ వయస్సు కి చాలా అద్భుతం” అన్నారు. మిగిలిన టిచర్లు అడిగారూ పేరేమిటీ అని. ఆయన మా అబ్బాయి పేరు చెప్పగానే ” అర్రే బాబా, తను కూడా వీరి అబ్బాయే ” అన్నారు. ఆ క్షణం లో నెను ఎంతో  సంతోషించాను, ఇద్దరు మాణిక్యాలకు తండ్రిని అయినందుకు (  చెప్పానుగా పిల్లల్ని చదివించడం అన్నీ మా ఇంటావిడే చూసుకొనేది , వూళ్ళో వాళ్ళందరి దగ్గర శభాష్ అనిపించుకోవడం నా కొచ్చేది !!)

                                        

బాతాఖానీ ఖబుర్లు–34

                                                            మా అమ్మాయి క్లాస్ 10 కి వచ్చేముందర కొన్ని సంఘటనలు జరిగాయి. మా మామగారు తణుకు లో ఓ స్థలం కొనిపించారని చెప్పానుగా, నేనైతే అలాంటి మంచి పనులు చేయను. ఎందుకంటే నా కంత ఓపిక ఆర్ధికంగా లెదు. ఏదో అప్పు చేసి కొనిపించారండి. అక్కడతో నన్ను వదిలేయవచ్చుగా, అబ్బే రోజు విడిచి రోజు ప్రతీ ఉత్తరం లోనూ ఇదే సంగతి– ఇల్లెప్పుడు కట్టడం మొదలెడదామూ అని. ఇదేనండి అత్తారింటి ఊళ్ళో స్థలాలలాటివి కొన్నామా ఇలా ” ట్రాప్ ” అయిపోతాము. ఇంక ఈయన వదిలేటట్లుగా లేరూ అని, ఫాక్టరీ లో నాకు ఎచ్.బి.ఏ ( హౌస్ బిల్డింగ్ అడ్వాన్స్ ) ఎంత వస్తుందో కనుక్కున్నాను. అంతా కలిపి       75,000 రూపాయలు వస్తుందని చెప్పారు. అమ్మయ్యా  ఈ డబ్బుతో మనని ఎవరూ ఇల్లు కట్టుకోమని బలవంత పెట్టరూ, ఓ గొడవ వదిలిందిరా  బాబూ అనుకొని ఆ ఏడాది పిల్లల శలవలకి తణుకు వెళ్ళాము.

                                                          వెళ్ళిన రోజు నుండీ మళ్ళీ ప్రారంభం మా మామగారి పాట, శంఖుస్తాపన ఎప్పుడు చేద్దామూ అని. ఇంక చెప్పేశాను ” నా కొచ్చే అప్పు 75000 మాత్రమే, ఆ డబ్బుతో ఎక్కడ దాకా అయితే అక్కడ దాకా కడదామూ ” అని. ” అయితే సరే రెండు రోజుల తరువాత ముహూర్తం ఉంది ముందుగా పునాదులు లేపేద్దాము” అన్నారు. ఇంక ఈయన వదిలేటట్లుగా లేరురా బాబూ అనుకొని సరే నన్నాను. అంతే ఆ మర్నాడు  రాజమండ్రి వెళ్ళిపోయి కంకరా, స్టీల్ తీసికొచ్చేసి , ఇటకలకి, ఇసకకీ ఆర్డర్ ఇచ్చేశారు. డబ్బు అంతా ఆయనే అరేంజ్ చేశారు. ఆ తెచ్చిన సరుకంతా ఆరుబయట స్థలంలో వేస్తే అదంతా ఎవడైనా పట్టుకుపోతాడేమోనని భయం !! ఎప్పుడైనా ఇళ్ళు కట్టేనా ఏమిటీ ? అదంతా కొనడానికి ఎంత అయ్యిందీ అనే దానిగురించి నాకెప్పుడూ టెన్షన్ లేదు. ఎవరైనా డబ్బు ముందర పెడితే అది ఎలాగోలాగ తీర్చేయకలను. ఏమైతేనే ఓ ఇంటికి శంఖుస్తాపన చేశేశామండి. అందరి ముందరా ఓ పెద్ద హీరో అయిపోయాను !! తెర వెనుక విషయాలు ఎవరికీ తెలియదుగా !!

                                                    వరంగామ్ తిరిగి వచ్చి ఇంక నా ఎచ్.బి.ఏ గురించి ప్రయత్నాలు పూర్తిచేసి, ఆ స్థలం డాక్యుమెంట్లు ఫాక్టరీ వాళ్ళకి మార్ట్ గేజ్ చేయడానికి మళ్ళీ తణుకు వెళ్ళాల్సి వచ్చింది. అప్పటికి మా ఇల్లు పునాదులు లేచాయి. అప్పుడే 1986 లో తణుకు లో వరదలు వచ్చాయి. ఆ వరదల్లో మా పునాదులు కొట్టుకుపోయాయేమో అని ఓ భయం. వెళ్ళి చూస్తే ఆ వరదలకి ఇంకా గట్టిపడ్డాయి. ఇదంతా చూస్తే మాకు ఇంటి యోగం ఉన్నట్లనిపించింది!!

                                                 మా మామ గారు జై భజరంగ భళీ అంటూ మా ఇల్లు కట్టించడం ప్రారంభించేశారు. ఆయన ఎక్కడినుండి డబ్బు తెచ్చేవారో తెలియదు, పని ఎప్పుడూ ఆగలెదు. నోట్లమీద సంతకాలు కూడా ఆయనే చేసేవారు.  కానీ ఎప్పుడైనా తణుకు వెళ్ళినప్పుడల్లా ఎవరినో ఒకరిని చూపించడం ” ఈయన దగ్గర ఇంత తెచ్చాము, వడ్డి ఇంత ” అనడం. వామ్మో ఆ పెద్దమనిషి ఇప్పడికిప్పుడు డబ్బు తీర్చేయమంటాడా అనో టెన్షన్. ఆ మనిషి పలకరించినప్పుడు ఓ వెర్రి నవ్వు నవ్వడం. చూస్తే ఓ అయిదుగురు దాకా తేలారు. ఎవ్వరూ ఎప్పుడూ ఏదీ అడగలేదు. అంత అప్పు నామొహం చూసిచ్చారా ఏమిటీ, అంతా మా మామగారి కాంప్లిమెంట్స్. ఆయన ఓ సెకండరీ గ్రేడ్ టీచర్. వచ్చే జీతం బహు తక్కువ. కానీ సొసైటీ లో ఆయనకున్న పలుకుబడి అద్భుతం. మంచి నోటి మాట తో ఎక్కడా పని ఆగకుండా రెండు లక్షల రూపాయలూ సమకూర్చి , నాకోసం శలవు పెట్టుకొని మా ఇంటిని నిలబెట్టారు..

                                              ఇంత డబ్బు ఏ నమ్మకం మీద తెచ్చావూ, నేను తీర్చగలనని ఏమిటి భరోసా అంటే, ‘ నువ్వు తీరుస్తావని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు, నువ్వు నమ్ముకున్న ఆ శ్రీ వెంకటేశ్వరుడు తీరుస్తాడు ” అనేవారు.. నాలాగే ఆయనకు కూడా ఓ వెర్రి నమ్మకం.

                                             ఏమైతేనే, నేనూ ఓ ఇంటివాడినయ్యానండి. పిల్లనిచ్చుకున్న పాపానికి ఓ ఇల్లు కూడా ఏర్పాటు చేయవలసి వచ్చింది. ఆయన నాకోసం చేసిన అప్పు అంతా వడ్డీతో సహా తీర్చేశాననుకోండి. ఎంత చెప్పండి ఆయన ఇచ్చిన ధైర్యం లెకపోతే స్వంత ఇల్లెక్కడిదండి బాబూ.ఈ ఇల్లు కట్టడం లో నేను నిమిత్త మాత్రుడినే, క్రెడిట్ అంతా ఆయనదే.

                                            ఓ ఇంటికి యజమానినయ్యానుకదా అని దానికి ఓ పేరు సెలెక్ట్ చేసి  అంటే మాఅందరి పేర్లలోని, మొదటి అక్షరంతో “హరేఫల” అని నిస్వార్ధంగా  మా వాళ్ళదగ్గర ప్రపోజ్ చేశాను. ఆ రోజుల్లో  నాగార్జునా వారివి, గోదావరి వారివీ ఎరువుల  పేరులా ఉందీ అని నా ప్రస్తావన వీటో చేసేశారు. చివరగా శ్రీవత్సస  ( మా గోత్రం) అని చెక్కించాము.

                                            గృహప్రవేశం టైముకి ఒక్క ముహూర్తం తప్పించి ఇంకేమీ రెడీ అవలేదు. తలుపులు టెంపరరీ.  ఆ రోజు విపరీతమైన వర్షం. అంత వర్షం లోనూ, ఆవుతో ఇల్లంతా నడిపించి మొత్తానికి కార్యక్రమం పూర్తిచేశాము.

బాతాఖానీ –తెరవెనుక (లక్ష్మిఫణి ) ఖబుర్లు

                                                            నాకు చిన్నప్పుడు హైస్కూల్ చదువు, కాలెజీ చదువు కూడా ఇంటి నుండే జరిగింది. అదీ కాక అమలాపురం లో పెద్ద హొటల్ కుడా ఉండేదికాదు ( అంటే ఈ నాటి స్టాండర్డ్స్ లో ). మహా అయితే కాలేజీ ఎదురుగుండా అమ్మిరాజు హొటల్, ఎప్పుడైనా మా ఇంట్లో కారణాంతరాలవల్ల భోజనం తెప్పించాలంటే కనకం హొటల్నుండి డబల్ కారీయర్ ( అందులో నలుగురు తినగా ఇంకా మిగిలేది ), శనివారాలు నేనూ మా కజినూ, మోబర్లీపేట లో శ్రీ వెంకటేశ్వరస్వామి దర్శనం చేసికొని, ముమ్మిడారం గేట్ దగ్గర ఉన్న సత్యనారాయణా విలాస్ లో మసాలా దోశా. ఇంతే.

                                                          ఎప్పుడైనా మా నాన్నగారితో రాజమండ్రి వస్తే శాంతినివాస్, వరదరావు హొటల్, అలాగే కాకినాడలో సినిమా రోడ్ మీద రావూస్ కేఫ్ ( కఫే అంటారని చాలా కాలం తరువాత తెలిసింది !! ). విశాఖపట్నం లో కేజీ హాస్పిటల్ పక్కన పవన్ బేకరీ, ఆంధ్రా యునివర్సిటీ ఔట్ గేట్ దగ్గర ఓ హొటల్ ఉండేది ( పేరు జ్ఞాపకం లేదు ) .ఇవి తప్పించి  ఉద్యోగం లో చేరీ దాకా ఇంకే హొటల్ లోకి వెళ్ళలేదు. కారణం జేబులో డబ్బులు లేక !!

                                                           పూనా లో ఉద్యోగం లో చేరినతరువాత కూడా ఏదో ఉడిపీ హొటల్ తప్పించి ఇంకే హొటల్ కీ వెళ్ళే ప్రయత్నం చేయలేదు. బహుశా అది నా ” ఇన్ఫీరియారిటీ కాంప్లెక్స్” ఏమో. పెళ్ళి అయిన తరువాత మా ” మేనల్లుడు ” ఒకసారి ఓ మాస్తిరి పెద్ద హొటల్ కి తీసికెళ్ళాడు. అక్కడ అంతా అయోమయం నాకు. భోజనం అయిన తరువాత అదేదో వేడి నీళ్ళూ, నిమ్మకాయా ఇచ్చాడు. తను ముందుగా చెప్పేడు కాబట్టి సరిపోయింది లేకపోతే నేను కూడా ఆనీళ్ళు నిమ్మకాయ పిండుకుని తాగేవాడిని !!!

                                                          అంతకుముందు మా కజిన్ చదివే ఏ.ఎఫ్.ఎమ్.సీ హాస్టల్ కి ఎప్పుడైనా వెళ్ళేవాడిని. ఎప్పుడూ భయమే అక్కడ ఆ నైఫ్లూ, ఫోర్క్ లతో ఎలా తినాలో తెలియక. ఏదో కానిచ్చేవాడిని.

                                                       అలాంటిది వరంగామ్ వచ్చిన తరువాత ఓ సారి క్వాలిటీ సర్కిల్ ట్రైనింగ్ కోసం బొంబే లో ఎయిర్ పోర్ట్ దగ్గర ఉన్న ” సెంటార్ ” హొటల్ కి పంపారు. చూసుకోండి నా ఖంగారు. ఏమీ సిగ్గు పడకుండా మా మేనల్లుడిని అడిగాను ఏం చేయమంటావని. “నువ్వేం ఖంగారు పడకు, అక్కడకు వచ్చే మిగిలిన వాళ్ళలో కూడా నీలాంటి వాళ్ళుంటారు, అలాంటి వాళ్ళను గుర్తించడంలోనే ఉంది అసలు సంగతంతా. ఏమీ ఖంగారు పడకుండా ముందుగా అక్కడికి వెళ్ళి

అన్నింటిలోకీ ముఖ్యమైన టాయిలెట్లు/ రెస్ట్ రూమ్ లు ఎక్కడున్నాయో చూసుకో. వచ్చి లాబీ లో కూర్చో. చూస్తూ ఉండు  ఎవడో ఒకడు వచ్చి నిన్నే అడుగుతాడు, ట్రైనింగ్ రూమ్ ఎక్కడా అని. అంటే వాడు నీకంటే బడుధ్ధాయన్నమాట. అదే మన కాన్ఫిడెన్స్ లెవెల్ పెంచుతుంది. ఒక్కసారి అలవాటు అయ్యిందంటే ఇంక నీకెదురు లేదు ”

                                                  ఆ తరువాత మళ్ళీ డిల్లీ లోని తాజ్ ఇంటర్ కాంటినెంటల్ కి వెళ్ళవలిసి వచ్చింది. మా టీమ్ లో ఉన్నవాళ్ళకంటే నేనే చాలా బెటర్ అనిపించింది.  బొంబాయ్ సెంటార్ ధర్మమా అని లిఫ్ట్ లో వెళ్ళడం కూడా తెలిసింది. అందు చేత డిల్లీ వెళ్ళినప్పుడు నేనే మా జనానికి గైడ్ ని !! ఒక్కటే సమస్య వచ్చింది–అది ఆటోమేటిక్ లిఫ్ట్ అవడం తో ఎలా ఆపాలో, ఎక్కడ దిగాలో తెలియలెదు !! ఇంక లంచ్ టైములో అందరికీ ఖంగారే. మొత్తం మా ఫాక్టరీలనుండి వచ్చిన

వర్కర్స్ చాలా మంది ఉన్నారు. అందరికీ లాన్ లో బఫే ఏర్పాటు చేశారు. ఆ వర్కర్స్ అందరూ వాళ్ళకి కావల్సినవి తెచ్చుకొని శుభ్రంగా ఆ లాన్ లో కింద కూర్చొని తినడం మొదలెట్టారు. అంతే అది చూసి మిగిలినవాళ్ళందరూ మొహమ్మాట పడకుండా లాగించేశారు.

 

                                           రిటైర్ అయినప్పడినుంచీ మా పిల్లలు పూణే లోనే ఉండడంతో వాళ్ళతో లే మెరిడియన్, బ్లూడైమండ్, హాలిడే ఇన్, కోరియాంథమ్, మెయిన్లాండ్ చైనా లాంటి హొటల్స్ కి తీసికెడుతున్నారు. నెలలో అయిదారుసార్లైనా వెళ్తూంటాము. ఎప్పుడూ నేను ఏమీ నోరెత్తను. ఆ మెనూ చూసి ఏం తెప్పించమంటారూ అని అడుగుతూంటారు. నేనంటానూ ” నాకు లేనిపోని టెన్షన్ తెప్పించకండి నాకేమీ తెలియదు మీరు ఏం తెప్పిస్తే అదే తింటాను” అని తప్పించేసుకొంటాను. చపాతీ కీ, నాన్ కీ, పరోఠా కీ తేడా తెలియదు. రుమాలీరోటీ ఒక్కటే గుర్తు పట్టకలను !! మిగిలనవన్నీ ఒకలాగే కనిపిస్తాయి. ఇంక బఫే అయితే నా పని గోవిందా. వంకాయ , ఫిష్షూ ఓ లాగే కనిపిస్తాయి. మా అమ్మాయో, కోడలో నాకు హెల్ప్ చేస్తూంటారు. ఒక్క డిజర్ట్ లు మాత్రం ఏంగొడవ లెదు, అందులో వెజ్, నాన్వెజ్ గొడవ ఉండదుగా !!

 

                                     నా కైతే ఇంట్లో కూర్చొని అంచులున్న కంచం లో హాయిగా ప్రతి ముద్దకీ కంచంఅంచుని గుజ్జు తీసికొంటూ తినడం లో ఉన్న హాయి, ఆనందం,ఇంకెక్కడా దొరకదని నా నమ్మకం. ఎవరు ఎలా అనుకొన్నా సరే మా మనవరాళ్ళు ( 10, 3 సంవత్సరాల వయస్సు వాళ్ళు ) ఆ గుజ్జు తింటూంటే ఎంత తాదాత్మ్యం చెందుతారో !! పిల్లల్ని పాడిచేసేస్తున్నావంటూ మా వాళ్ళందరూ ( మా ఇంటావిడ తో సహా ) చివాట్లు వేస్తూంటారు !!

%d bloggers like this: