బాతాఖానీ–తెరవెనుక( లక్ష్మిఫణి) ఖబుర్లు–మొహమ్మాటాలు

మామూలుగా మనం, పరిచయం ఉన్నవాళ్ళింటికి ఎప్పుడో ఒకసారి వెళ్తాము.అది, కొంచెం పరిఛయమైనా సరే, గాఢ పరిచయమైనా సరే.

రాకపోకలు ఉంటేనే కదా మన స్నేహం వృధ్ధి చెందేది.మొదటిసారి ఎవరింటికైనా వెళ్ళేం అనుకోండి, ముందుగా హల్లో లతో ప్రారంభం అవుతుంది, ఆఫీసు లో అతనితో పరిచయం ఉంటుంది,

అందువలన ఒకరితో ఒకరికి పరిచయాలు పూర్తి అయిన తరువాత అస్సలు సంగతి ప్రారంభం అవుతుంది. వాళ్ళింట్లో ఆ మధ్యనే వారి కొడుకుదో, కూతురిదో పెళ్ళి అయిఉంటుందనుకొందాం,

ఇక్కడ ఆ వచ్చిన వాళ్ళ పని అయిపోతుంది. పెళ్ళి ఆల్బం తో ప్రారంభం అవుతుంది, అవి కూడా రెండు ఎన్సైక్లోపీడియా బ్రిటానికా సైజు లో ఉన్నవి, ఆ వచ్చిన వారి చేతిలో పెట్టేసి చూస్తూ

ఉండమంటారు. మనచేతి లో పెట్టి భార్యా భర్తలిద్దరూ కిచెన్ లోకో మరెక్కడికో వెళ్ళిపోతారు. వాళ్ళకి తెలుసు, ఈ ఆల్బం లు చూడడానికి కనీసం గంటైనా పడుతుందని. ఈ లోపులో వాళ్ళు

ఏదైనా తయారుచేసికోవడానికి కావలిసినంత టైము దొరుకుతుంది.ఉప్మా ఓ, లేక ఇంకోటో.

ఇక్కడ హాల్లో మన శిక్షాకాలం ప్రారంభం అవుతుంది.మధ్య మధ్య లో ఓ చూపు విసిరి, మనం శ్రధ్ధగా చూస్తున్నామా లేదా అని ఓ లుక్ వేస్తారు

ఆ ఫొటోల్లో ఉన్నవాళ్ళెవరూ మనకి తెలియదు. ఇంటి పెద్దమనిషి, మనని ఒక్కరినీ వదలడం బాగా ఉండదని, మనతో హాల్లో కూచుంటాడు. ఏదో మనకి ఆసక్తి ఉన్నట్లుగా, ఫొటోలో ఎవరినో

చూపించి వారెవరూ అని అడగండి–ఆయనా అని ఏదో గుర్తు చేసికోవడానికి విఫల ప్రయత్నం చేస్తాడు. మా అవిడని అడిగితే తెలుస్తుందండి, వాళ్ళవైపు వాడే. మన ప్రాణానికి ఎవరైనా

ఒక్కటే. ఇలా ఈ డ్రామా, ఇంటావిడ టిఫినీలు తయారుచేసేదాకా సాగుతుంది.ఆవిడ చేతులు కడుక్కుని, చీర చెంగుకి తుడుచుకుంటూ, ఇక్కడ సీన్ లోకి వస్తుంది. అప్పుడు ఇంటాయనకి

మన దురదృష్టంకొద్దీ, మనం ఆయనని అడిగిన సందేహం గుర్తుకు వస్తుంది.మనం అయితే మొగవారిగురించి, మనవాళ్ళైతే ఆడవారిని గురించీ ఏదో రాండం గా అడుగుతాము.ఇంక ఇంటావిడ

ఆ అడిగినావిడ గురించి వివరాలు చెప్తుంది– ఆవిడ మా పిన్నత్తగారి, ఆడపడుచు మరిది పెళ్ళాం–అని.వాళ్ళెవరైతే మనకెందుకు, ఆర్చేవారా తీర్చేవారా.అయినా అదో మొహమ్మాటం.

ఈ కొస్చన్ ఆన్సర్ సెషన్ పూర్తి అవడానికి చెప్పానుగా ఓ గంట పడుతుంది. అప్పుడు కానీ ” పనికి ఆహారం స్కీం ” లో లాగ, మనకి తిండానికి

పెట్టరు.ఇంటావిడ మొహం నిండా నవ్వు పులుముకొని ఎప్పుడైనా వస్తూండండి అని టాటా చెప్తుంది.మనరోజు బాగుండకపోతే వాళ్ళింట్లో ఆ పెళ్ళికి సంబంధించిన సీ.డీ కూడా ఉంటే ఇంక

” అవర్ డే ఈజ్ మేడ్ ” అంతే సంగతులు !!

మా ముందు తరం వాళ్ళైతే, పెళ్ళి అయిన తరువాత, వధూవరులిద్దరూ మెడలో కర్పూరం దండలతో ఫొటో కి దిగేవారు. మన చుట్టాలిళ్ళల్లో అందరికి

ఫ్రేం కట్టీచ్చేవారు.అందుకనే ఒకే ఫొటో అందరి ఇళ్ళల్లోనూ ప్రామినెంట్ గా కనిపించేది. మా రోజులు వచ్చేటప్పడికి, ఏదో పీటలమీద కూర్చున్నప్పుడూ, మంగళసూత్రం కడుతున్నప్పుడూ

ఫొటో తీసేవారు. అందులో పెళ్ళికొడుకు తల్లి తండ్రులు కనిపించేవారు కాదు. ఆరోజుల్లో పెళ్ళిళ్ళకి రిజిస్ట్రేషన్ లూ గట్రా ఉండేవి కాదు, అందుకని సాక్ష్యం గా ఈ ఫొటోలు అన్నమాట.

మా పెళ్ళి అన్నవరం లో జరిగింది. అక్కడ ఇంకో పెళ్ళికోసం, ఓ ఫొటోగ్రాఫర్ ( తణుకు వాడు ) వస్తే, అతన్ని కాళ్ళావేళ్ళ పడి మాకు ఫొటో తీయించారు. నాకు ఒక విషయం

అర్ధం అవదు. మంగళసూత్రం కడుతున్నప్పుడు కెమేరా వైపు చూస్తూ మెడలో మూడు ముళ్ళూ ఎలా వేయడం వీలౌతుందీ అని.ఆ రోజుల్లోని ఏ ఫొటో అయినా చూడండి, మీకే అర్ధం

అవుతుంది. పెళ్ళికూతురి తల్లి జడ పైకి ఎత్తి పట్టుకుంటుంది, మనవాడేమో కెమేరాకి పోజు కొడుతూ తాళి కట్టేస్తాడు. రెండే ఫొటోలు శాంక్షన్.

ఈ రోజుల్లో అమ్మో ఎన్ని ఫొటోలో, వీడియోలో, గిఫ్ట్ ఇవ్వడానికి వెళ్ళిన ప్రతీ వాడితోనూ ఓ గ్రూప్ ఫొటో దిగాల్సిందే. ఆ వధూ వరుల ఓపికని మెచ్చుకోవాలి

ఈ మధ్యన జీలకర్ర బెల్లం కార్యక్రమానికి ముందే ఈ రెసెప్షన్లూ అవీ అయిపోతున్నాయి.పెళ్ళికి ముందరే, ఆ పిల్లతో అంత సేపు గడపొచ్చనే బోనస్ తో ఆ ఓర్పు వచ్చేస్తుందేమో!!

ఈ ఫొటో సెషన్ల ఫలితమే నేను పైన చెప్పిన హింసా కాండ కి నాంది !!!

బాతాఖానీ-తెరవెనుక ( లక్ష్మిఫణి ) ఖబుర్లు–ఆత్మవిశ్వాసం

    నాకు ఒకసారి సర్వీసు లో ఉండగా ఓ రోజు ఖాళి గా కూర్చొంటే అవేవో వెర్రి మొర్రి ఆలోచనలు వచ్చేశాయి. నా చుట్టూ ఎవరిని చూసినా

అందరిలోనూ ఏదో ఒక ప్రత్యేకత కనిపిస్తుంది. చిన్న చిన్న పిల్లల దగ్గరనుంచి, పెద్దవాళ్ళ దాకా ఏదో ఒకదానిలో ప్రావీణ్యత సంపాదిస్తారు. ఆఖరికి మా ఇంట్లో మా ఇంటావిడ దగ్గరనుండి

పిల్లల దాకా ఏదో ఒకదానిలో స్పెషాలిటీ కనిపిస్తుంది. పిల్లలకి భగవంతుని దయ వలన చదువులోనూ, మా ఇంటావిడ కి వంట లోనూ, అల్లికలూ, కుట్లలోనూ, అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా

ఇల్లు నీట్ గా ఉంచడం లోనూ, ఏమీ లేకపోతే నామీద గయ్య్ మనడంలోనో, సంథింగ్ స్పెషల్.

    నాకు దేనిలోనూ ప్రత్యేకత ఉన్నట్లు అనిపించలేదు. ఓ సైకిలు తొక్కడం రాదు, ఇప్పుడు చిన్న పిల్లలుకూడా సైకిలు మీద స్కూల్స్ కి వెళ్ళడం

చూస్తూంటాను. ఓ పాట రాదు, ఆట రాదు. ఏమైనా వ్రాయ కలనా అంటే అదీ రాదు. ఎప్పుడైనా స్టేజ్ మీదకు వెళ్ళవలసి వస్తే కాళ్ళు వణుకుతాయి. స్విమ్మింగ్ రాదు. నీళ్ళంటే భయం.

ఎక్కడ చూసినా, ప్రపంచం చాలా ఫాస్ట్ గా వెడుతూంది. ఎవరైనా చిన్న పిల్లల్ని కంప్యూటర్ మీద పనిచేయడం చూస్తే ఇంకా డిప్రెషన్ వచ్చేసేది.చాలామంది ఏదో ఒక వాయిద్యం నేర్చుకొంటారు

మా పెద్ద మనవరాలు గిటార్ నేర్చుకొని వాయిస్తుంది.

    ఇలా ఎందుకూ పనికి రాని జీవితం, ఎవరికోసం అనే డిప్రెషన్ లోకి వచ్చేశాను. మా డాక్టర్ ఫ్రెండ్ దేష్పాండే గారిని అడిగాను. ఆయన అన్నారూ

” నీలో ఏమీ ప్రత్యేకత లేదని ఎందుకు అనుకుంటావూ, అది అవతల వాళ్ళకి తెలుస్తుంది. నీకొచ్చే జీతం లో భార్యనీ, ఇద్దరు పిల్లల్నీ పోషించావు.పిల్లలకి చదువు చెప్పించి వాళ్ళ కాళ్ళమీద

వాళ్ళుండేటట్లుగా చేశావు” అన్నారు. అవేమీ ప్రత్యేకతలు కావు అదొక రొటీన్,నన్ను నన్ను గా గుర్తిస్తే అదీ ప్రత్యేకత, అన్నాను. అంటే ఆయన అన్నారూ ” నువ్వు ఫాక్టరీ లో చేసే పని

ఇంకొకళ్ళు చేయగలరా, వరంగాం లో ఉన్నప్పుడు ఐ.ఎస్.ఓ గురించి మాట వచ్చినప్పుడు ఇప్పటికీ నీ పెరే చెప్తారు. ఇచ్చిన పనిని నిస్వార్ధంగా,శ్రధ్ధగా చేయడం కూడా ఓ ప్రత్యేకతే, ఊరికే

నిరుత్సాహ పడకూడదూ . అని నన్ను ప్రోత్సహించారు.అప్పూడు ఆయన చెప్పినది ఆలోచిస్తే నిజమేమోఅనిపించింది. అందుకే సరి అయిన సమయం లో మనకి సరి అయిన సలహా చెప్పే

స్నేహితుడు ఒక్కడైనా ఉండాలనేది నా అభిప్రాయం.

    రిటైర్ అయిన నాలుగు సంవత్సరాలకి, గోదావరి తీరాన ఉండాలనే కోరిక కలగడం ఏమిటి,వెంటనే మార్చేశాము.గోదావరి గాలి తగిలేటప్పడికి నాలో

ఎప్పుడూ లేని ఈ వ్రాయడం అనే కొత్త వ్యాపంగం బయటకు వచ్చింది. ఇదివరకు కొన్ని రోజులు ఇంగ్లీష్ లో వ్రాశాను. కానీ దానిని ఎవరూ చదివిన దాఖలాలు లేవు( ఏదో మొహమ్మాటానికి

మా పిల్లలు తప్ప !!). ఆ తరువాత ఇంగ్లీష్ పేపర్లకి ఉత్తరాలు వ్రాయడం, అది పడిందో లేదో అని మర్నాడు పేపర్ చూడడం. ఈ పని మొదట్లో రాజమండ్రి వచ్చిన కొత్తలో కూడా చేశాను

పాపం ఒకాయన మాత్రం ఎప్పుడినా ఫోన్ చేసేవారు ” మీ లెటర్ చదివానండీ ” అని.తెలుగులో వ్రాయడం నేర్చుకున్న తరువాత స్వాతి వార పత్రిక లో నా లెటర్ అచ్చయినప్పుడు, చాలా

ఆనందం వేసింది. బ్లాగ్గులు వ్రాయడం మొదలుపెట్టిన తరువాత మీ అందరి అభిమానానికీ పాత్రుడనయ్యాను.

    కోతికి కొబ్బరికాయ దొరికినట్లు అయింది. ఇంక ఇప్పుడు ఇంకోళ్ళకి సలహాలు కూడా ఇస్తున్నాను ( మా ఇంటావిడకే లెండి !!). ఎప్పుడూ, పిల్లలూ,

పిల్లలూ అనొద్దు, నీకు ఒక లోకం నిర్మించుకో మని చెప్పాను. కంప్యూటర్ లో తెలుగు లో వ్రాయడం నేర్చుకుంది. బాగానె ఉందనుకున్నాను.ఏ.టి.ఏం లో డబ్బు తీసికోవడం, ఆన్లైన్లో

టికెట్ తీసికోవడం నేర్పాను. తన కాళ్ళమీద తనుండాలని– ఇది ఎంత దాకా వచ్చిందంటే ఈ మధ్య మేము పూణే లో ఓ రెసెప్షన్ కి వెళ్ళామని చెప్పానుగా, ఆ రోజున, మమ్మల్ని

ఇంటికి వెళ్ళిపోమని, తను ఆ రాత్రి అక్కడే వాళ్ళ ఫ్రెండ్స్ తో ఉండీపోయి మర్నాడు పొద్దుటే వచ్చింది. ఆ రెసెప్షన్ లో కూడా, ఎవరో మా గురించి మాట్లాడుతూ ” అదిగో వాళ్ళే

బెల్లం మిఠాయి అంకుల్, ఆంటీ ” అని అనడం వినిపించేసరికి ఓ సారి తల ఎగరేసి కాలరెత్తేసుకుంది . ఫరవా లేదూ నా మొగుడి గురించి కూడా మాట్లాడుకుంటున్నారూ అనుకుంది.

    మీలో చాలా మంది నెట్ లో వచ్చే కౌముది మాస పత్రిక చదువుతారనుకుంటాను, దానిలో ప్రముఖ రచయితలు– యెండమూరి, మల్లాది, వంగూరి.

గొల్లపూడి, ఇంకా ఎందరో మహానుభావులు వ్రాస్తారు. ఈ నెల అంటే జూన్ సంచిక లో నేను వ్రాసిన ” మా మంచి టీచర్లు ” కూడా ప్రచురించారు. ఫర్వాలెదూ, నాక్కూడా ఎంతోకొంత

వ్రాయడం వచ్చిందీ అని నామీద నాకు నమ్మకం ఇప్పూడిప్పుడే వస్తూంది.,

బాతాఖానీ–తెరవెనుక (లక్ష్మిఫణి ) ఖబుర్లు–అర్రే బాగానే ఉన్నారా.

    చిన్న పిల్లలది అదో వింత మనస్తత్వం. ఎక్కడికైనా వెళ్తే , తల్లితండ్రుల్ని బయట పెట్టడమే వాళ్ళ ద్ధ్గేయంగా ఉంటారు.మనం ఏదో గొప్పగా, ” మా వాడు బయట ఏమీ తాగడండి ” అన్నామో మన కొంప ముంచేయడమే తమ జన్మ హక్కులాగ, అదే తాగుతాడు/తుంది.ఇంట్లో మనం ఏమీ పెట్టకుండా మాడ్చేస్తున్నట్లుగా
ఓ పోజు కూడా పెడుతారు. మనం ఓ వెర్రి నవ్వు నవ్వేసి తల ఎక్కడ పెట్టుకోవాలో తెలియక ఇంకో టాపిక్ లోకి మార్చేస్తాము.అలాగే రైలు ప్రయాణాల్లో కూడా అలాగే ఉంటారు.ఎక్కడనుంచి వస్తాయో వీళ్ళకి ఈ విపరీతమైన బుధ్ధులు !!

   ఇది ఇలా ఉంటే, తల్లి తండ్రులది అదో రకం.చాలా మంది ఎవరింటికైనా వెళ్తే తమ పిల్లల్ని చాలా కట్టడి లో ఉంచుతారు.మనకీ ఏమీ సమస్య ఉండదు. కొంతమందైతే వాళ్ళ పిల్లల్ని ఎటువంటి కంట్రోల్ లేకుండా మన కొంపమీద వదుల్తారు. మనం ఏమీ అనలేము. ఇంటికి వస్తే భార్యో, భర్తో వీళ్ళకి కాపలా ఉండాలి.
లేకపొతే మన కొంప కొల్లేరైపోతుంది.వాళ్ళ పిల్లలు వాళ్ళకి గారం కానీ, ఊళ్ళోవాళ్ళందరినీ ఎందుకు క్షోభ పెడతారో అర్ధం అవదు. కొంతమందైతే పిల్లలకి అన్నం పెట్టడం చూడాల్సిందే. ఓ కంచం లో ఏదో పెట్టి ఆ పిల్లనో, పిల్లాడినో ఊరంతా తిప్పుతూ బలవంతం చేయడం. అపార్ట్మెంట్ సొసైటీ లలో ఐతే సెల్లార్ లో ఓ సైకిలు మీదో, దేనిమీదో తిప్పుతూ, ఆ డ్రిల్ చేయడం. ఖర్మ కాలి మనలాంటివాడెవడైనా అక్కడనుండి వెళ్తూంటే,” చూడు బూచాడు, అన్నం తినకపోతే నిన్ను ఎత్తుకుపోతాడు ” అని మన ఇమేజ్ అంతా పాడిచేస్తారు.అక్కడ రాజమండ్రి లో ఐతే, నన్ను ఓ డాక్టర్ చేసేశారు. అన్నం తినకపోతే డాక్టర్ అంకుల్ ఇంజెక్షన్ ఇచ్చేస్తారూ, అని ఆ పిల్లని భయ పెట్టడం. పోన్లెండి మరీ బూచాడూ అన లేదు. అప్పటినుంచి ఆ పాప నన్ను చూస్తే భయ పడి పారిపోతుంది. ఏదో తనని చూసినప్పుడల్లా మా నవ్య ని చూసినట్లుంటుందికదా అని నేననుకుంటే ఆ పిల్ల నా దగ్గరకే రాదు.అప్పటికీ నేను అడిగేను ” మీకేం అపకారం చేశానని ఇలా నన్ను హింసిస్తున్నారూ ” అని.వాళ్ళన్నారూ–ఇక్కడ అందరి వంతూ అయిపోయింది, మీరొక్కరే కొత్త ” బక్రా ” అన్నారు ఏం చేస్తానూ ?

   మన ఇంటికి ఎవరైనా పిల్లలు వస్తే, మనం అనవసరమైన త్యాగాలు చేసేసి, మన పిల్లల్ని ” నీ బొమ్మ తీసికోనీయమ్మా, చిన్న బాబు కదూ ” అంటాము. అలాగని వాళ్ళింటికి వెళ్తే అక్కడ ఏమీ ముట్టూకోనీయము. ఇది చాలా అన్యాయం కదూ.ఇలాంటివారిని ” చైల్డ్ అబ్యూజ్ ” కింద అరెస్ట్ చేయించాలి!!

   నిన్న చెప్పానుగా నాకు అందరితోనూ పరిచయం చేసికోవడమనే ఓ జాడ్యం ఉంది. గత 10 సంవత్సరాలుగా, మా నాన్నగారి అబ్దీకం, పూణే లోని రాఘవేంద్ర మఠం లో చేస్తూంటాను. అదే తిథికి పెట్టుకొనేవారు ఓ పదిమంది దాకా ఉంటారు. వాళ్ళందరినీ ప్రతీ ఏడాదీ కలుసుకొనేవాడిని. కలుసుకున్న ప్రతీ సారీ ఒకే డైలాగ్–
” సంతోషం, మళ్ళీ కలుస్తున్నానూ” అని. నేనంటానూ ఎప్పుడైనా నేను కనిపించక మా అబ్బాయి కనిపిస్తే తెలుసుగా… ఈ సారి గోదావరి తీరాన్న కంభం వారి సత్రం లో మా నాన్న గారి ఆబ్దీకం పెట్టాను. మొన్న పూణే లో నా రాఘవేంద్ర మఠం స్నేహితుడొకడు కనిపించాడు. నన్ను చూసి ” అర్రే బాగానే ఉన్నావా, ఇసారి కనిపించకపోతే మేమందరం పాపం నీ గురించే మాట్లాడుకొన్నాం” అని ఓ పరామర్శ చేశాడు.. ఇలా ఉంటుంది ఒక్కో సారి !!

   గత 10 సంవత్సరాలుగా, నేనే కూరలకి వెళ్ళేవాడిని. మార్కెట్ లో ఉన్న కూరల వాళ్ళందరూ పరిచయమే. అందరితోనూ ఖబుర్లు చెప్పడం ఓ అలవాటు ( కొద్దిగా ధర తగ్గిస్తాడేమో అని !!) ఈ మధ్యన రాజమండ్రీ కి మారడం తో , మా అబ్బాయి వెళ్తున్నాడు. వాడితో అందరూ ” బాబా కిధర్ హై” అని పరామర్శా!!అందరితోనూ పరిచయం చేసికొంటే ఇలాంటి ఈతి బాధలు తప్పవు.

   ఇన్ని ఔతున్నా కానీ, నేను నా స్వభావం మార్చుకోను.చెప్పులు కుట్టే వాడి దగ్గరనుండి, కూరల కొట్టు వాళ్ళు,టెలిఫోన్ల వాళ్ళూ, కచ్రా ఎత్తేవాళ్ళూ అందరూ నా ఫ్రెండ్సే. నేను సర్వీస్ లో ఉండగా, మా ఫోర్మన్ ఒకాయన చెప్పేవారు– మనకి ఎంత మంది స్నేహితులుంటే అంత మంచిది. ఎప్పుడైనా మనం ఏ రోడ్డు మీదైనా పడిపోతే, మనని తెలిసినవారు ఎవరో ఒక్కరు ఉంటారు. ఇంట్లో కబురు చెప్పడానికైనా ఎవరో ఒకరుండాలిగా. అలాగే ఆయన రిటైర్ అయిన తరువాత ఒకరోజు న మార్కెట్ లో హార్ట్ ఎటాక్ వచ్చి పడిపోయారు.అక్కడ ఉండే కొట్ల వాళ్ళందరికీ ఈయన తెలుసు. ఆయన అక్కడే స్వర్గస్తులయ్యారు. అ కొట్ల వాళ్ళే ఇంటికి వార్త చేరేశారు.

   .రాజమండ్రీ లో అయితే ఆటో వాళ్ళ దగ్గరనుండి అందరూ స్నేహితులే, మా సొసైటీ లో ఉన్న పాప తప్ప !! మా పిల్లలంటూంటారు ఇంతమందితో స్నేహం ఎలా చేస్తావూ అని.ఈ రోజుల్లో పెద్ద పెద్ద సొసైటీలలో ఒకడికి ఇంకొకడు తెలియదు. తనేమిటో తన కుటుంబమేమిటో అంతే.మన కుటుంబాలు ఎలా ఉన్నాయో అదేదో న్యూక్లియర్ ఫామిలీ అంటారుగా, అలాగే మన ఫ్రెండ్షిప్లు కూడా న్యూక్లియర్ అయిపోయాయి

   మా దగ్గర ఓ డబ్బా కెమేరా ( కోడక్ ) ఉండేది.దాంట్లో ఎనిమిది మాత్రమే బ్లాక్ ఎండ్ వైట్ ఫొటోలు వచ్చేవి. ఒక సారి పిల్లలకీ, మాకూ రంగుల్లో ఫొటోలు తీయించాలని, మా ఫ్రెండ్ ఒకడిని ఇంటికి పిలిచాను. ఏవేవో తీసి, చివరగా నాకు కూడా విడిగా ఓ ఫొటో తీశాడు. ఓ వారం రోజులు పోయిన తరువాత ( ఇప్పటి లా ఇన్స్టెంట్ వెరైటీ రోజులు కావుగా ) ఫొటోలు అన్నీ తీసికొచ్చాడు. అంతా బాగానే ఉంది, నాది మాత్రం ఎన్లార్జ్ చేసి తెచ్చాడు.. ” ఇదేమిట్రా ” అంటే, మొహమ్మాట పడిపోయి, దానికి డబ్బులు తీసికోకుండా ” ఇది నా దగ్గరనుండి కాంప్లిమెంటరీ, ఉంచండి, తరువాత ఎప్పుడైనా ఉపయోగిస్తుంది ( దండ వేయడానికి అనే అర్ధం వచ్చేటట్లుగా )” అని నాకు అంట కట్టేశాడు !!.

బాతాఖానీ–తెరవెనుక ( లక్ష్మి ఫణి ) ఖబుర్లు–సీనియర్ సిటిజెన్స్

   నేను ఈ వేళ వ్రాయబోయే విషయం నా అనుభవాలకు సంబధించినది మాత్రమే. నేను ఎవరినీ ఉద్దేసించి వ్రాయడం లేదు నిన్న రాత్రి ఓ పెళ్ళి రిసెప్షన్ కి వెళ్ళాము. మా ఇంటావిడకి ఆవిడ స్నేహితురాలు.అక్కడ మా పూర్వ స్నేహితుడు కనిపించారు. ఆయనకూడా అమలాపురం వారే. ఇన్నాళ్ళూ పూణే, యు.ఎస్, హైదరాబాద్ లలో గడిపి ఇప్పుడు అమలాపురం లో ఉండాలనిపించిందిట. నాకైతే చాలా ఆనందం వేసింది.నాలాంటి పైత్యం ఉన్నవాళ్ళు ఇంకా ఉన్నారంటే సంతోషం కాదండీ ? ఆయనతో వివరంగా మాట్లాడడానికి టైము కుదరలేదు. అయినా అమలాపురం లోనే సెటిల్ అవుతున్నారుగా, రాజమండ్రి నుండి ఎప్పుడో ఒకసారి కలుసుకుంటాను. ఆయన భార్యా, మాఇంటావిడా కలసి, నా మీదకు దండెత్తేశారు, చివరకి ఈ వయస్సులో అత్తారింటికి వెళ్తున్నామూ అని.

    ఈ వేళ సాయంత్రం మా పక్క సొసైటీ లో ఒక స్నేహితుడున్నాడు. నాకంటే చాలా ముందర రిటైర్ అయ్యారు.నేను ఏవో కూరలు కొనడానికి వెళ్తూంటే, బస్ స్టాప్ లో కూర్చొని కనిపించారు. తిరిగి వచ్చేటప్పడికి, నా కోసం ఆగారు. ఖబుర్లు చెప్పడానికి. మూడు నెలలైందిగా కలుసుకొని– మాములు కుశల ప్రశ్నలు అయ్యాయి. మేమంతా క్షేమం, మీరంతా క్షేమం అని తలుస్తానూ ఎట్సట్రా ఎట్సట్రా..నన్ను అడిగారూ, అస్సలు నువ్వు అంత దూరం వెళ్ళావుకదా, నీకు కాలక్షేపం ఎలా జరుగుతుందీ, అని. అంటే నేను చెప్పానూ–మీరు కాలక్షేపం గురించి అడుగుతున్నారూ, నాకైతే తీరిక సమయం దొరకదూ అని. ఏమైనా ఉద్యోగం లో చేరావా, అంటే ” నాకు 42 సంవత్సరాలు గవర్నమెంటు లో పనిచేసిన తరువాత ఇంకా ఇంకోళ్ళ క్రింద పనిచేసే ఆసక్తి లేదూ ” అన్నాను. మేము రాజమండ్రి వచ్చేముందర మా అబ్బాయి కి కూడా ఇదే సందేహం వచ్చింది– అక్కడకెళ్ళేం చేస్తావూ, ఎవరూ తెలియదు కదా — అని. నాకైతే అసలు అలాంటి సందేహం ఎప్పుడూ రాలేదు. అక్కడ మొదట్లో కొంచెం కొత్తగా అనిపించింది.రోజూ బయటకు వెళ్ళడంతో, మన మొహం అందరికీ పరిచయం అవుతుంది. ఓ నాలుగు రోజులు వరుసగా చూసేటప్పడికి, ముందు నవ్వుతో ప్రారంభం అయి, ఆ తరువాత ” హాయ్ ” లోకి వెళ్తుంది. నేను ప్రతీ రోజూ, గోదావరి గట్టుమీదున్న దేవాలయాలకి వేళ్తాను. చెప్పానుగా, అక్కడ దండం పెట్టుకుంటూంటే మన పేరూ, గోత్రం అడిగి పూజ చేస్తారు. అక్కడ ఉండే పూజారులకు ఎంతగా అలవాటైందంటే , నన్ను అడగకుండానే, మా గోత్రం తో పూజ చేసేస్తున్నారు. ఏ కారణం తో నైనా వెళ్ళలేకపోతే మర్నాడు అడుగుతారు. వాళ్ళకీ, మనకీ ఏం పరిచయం ? అలాగే కొట్ల వాళ్ళూ అంతే.అక్కడ రెండు మాల్స్ లాంటివి ఉన్నాయి–స్పెన్సర్స్ ఒకటీ, మోర్ ఒకటీ,బట్టల దుకాణం ” మెగా మార్ట్ ” ( అరవింద్ మిల్స్ వాళ్ళ ఔట్లెట్ ). అక్కడకి ప్రతీ రోజూ వెళ్ళం. అయినా వెళ్ళిన వెంటనే పేరు పెట్టి పలకరిస్తారు, ఎందుకనీ, మనం వాళ్ళతో మాట్లాడే పధ్ధతి గుర్తు పెట్టుకొని. నేను చెప్పేదేమిటంటే, మనం అవతలి వాళ్ళతో ఎలా ప్రవర్తిస్తే వాళ్ళు అలా రెసిప్రొకేట్ చేస్తారు. దానికి వయస్సు తో సంబంధం లేదు. నేను పొద్దుటే వెళ్ళినప్పుడు, ప్రతీ రోజూ, ఓ చిన్ని పాప ( మా నవ్య కంటే కొంచెం పెద్దది ) స్కూల్ బస్సుకోసం వెయిట్ చేస్తూంటుంది.” నేనే ఓ రోజు ముందుగా ” హాయ్ “అని పలకరించాను. అప్పటినుండీ ప్రతీ రోజూ నన్ను పలకరిస్తుంది. ఓ రోజు వాళ్ళ అమ్మగారితో నుంచుంది.నన్ను చూడగానే పలకరించేటప్పడికి, ఆవిడకు ఆశ్చర్యం వేసింది.” ఇది ఎవరితోనూ మాట్లాడదూ, మీతో ఎలా ఫ్రెండ్షిప్ అయిందండి” అన్నారు. నేను ఒక విషయం గమనించాను, మన నొరు మంచిదైతే ఊరంతా మంచిగా ఉంటుందని.మంచిగా ఉండడం అనెది ఒక రకమైన పెట్టుబడి. అందులో ఎప్పుడూ నష్టాలుండవు. ఏమైనా ఉంటే లాభాలే ( ఓ కొత్త స్నేహితుడిని సంపాదించడం )

   .మాకు అన్నింట్లోనూ రాజమండ్రి లో అయిన పరిచయాలలో, మన బ్లాగ్ మిత్రులు–రాకెశ్వర్, ఆంధ్రామృతం.కాం చింతావారూ, మరో మిత్రుడు చామర్తి శాస్త్రి. రాకేశ్ తో మొదట బ్లాగ్ లో పరిచయం అయింది ( ఏదో రాజమండ్రి లో ఉన్న పుస్తకాల షాప్ గురించి అడిగితే నేను కొత్తగా తెలుగు టైప్ చేయడం నేర్చుకున్న కొత్త రోజులు, ఏదో సమాధానం వ్రాశాను) అలా మొదలైన పరిచయం ఎక్కడ దాకా వెళ్ళిందంటే, ఓ రోజు ఫోన్ చేసి, మీ ఇంటికి ఓ ఇద్దరు మిత్రులతో వచ్చి కొద్దిసేపు గడిపి పరిచయం చేసుకుంటామూ , అన్నాడు.సరే అన్నాను.మా ఇంటావిడ అడిగింది ” ఆ వచ్చేవాళ్ళెవరూ, వాళ్ళు మీ వయస్సు వాళ్ళా” అంది. నాకేం తెలుసూ, వచ్చిన తరువాత తెలుస్తుందీ అన్నాను.తీరా చూస్తే అందులో ఇద్దరు మరీ చిన్నవాళ్ళు ( 30 లోపు ), చింతా ఆయనైతే ఫర్వాలేదు, ఉద్యోగం లోంచి రిటైర్ అయ్యారు. వారితో ఆనాడు అయిన పరిచయం ఎప్పుడూ మరువలేము.మమ్మల్ని కూర్చోపెట్టి ఆయనైతే ఆశువు గా పద్యాలు వ్రాసేశారు, దానికి సమాధానం గా, రాకేష్ ఇంకా చెలరేగిపోయాడు !! శాస్త్రి అయితే ” ఓ సైలెంట్ స్పెక్టేటర్ “గా ఉండి ఈ ఆనందాన్ని పంచుకొన్నాడు.అప్పుడు ఆయన వ్రాసిన పద్యాలూ , అప్పుడు తీసికొన్న ఫొటోలూ ఇంకో సారి పోస్ట్ చేస్తాను.నాలుగు గంటలు ఎలా గడిచి పోయాయో తెలియదు. నేను చేసికొన్న అదృష్టం ఒకటేమిటంటే, మా దగ్గరకు వచ్చిన వారెవ్వరూ ఇంకోసారి రావడానికి సంకోచించరు

   .వినే వాళ్ళుండాలే కానీ, నేను ఎంతసేపైనా ఖబుర్లు చెప్పగలనూ, వినగలనూ.ఎవరి వ్యక్తిగత విషయాలమీదా మాకు ఆసక్తి లేదు.ఏదైనా సలహా అడిగితే చెప్పుతాము. మనం ఏదైనా బాంకుకి కానీ,రైల్వే స్టేషన్ కి కానీ వెళ్తే సీనియర్ సిటిజెన్ లాగ కనిపిస్తే అక్కడ తప్పకుండా మనకి ప్రైయారిటీ ఉంటుంది. ఒకసారి ఇక్కడ కర్కీ స్టేషన్ లో ఏమయ్యిందంటే, నన్ను ముందుకి పంపారు, ఇంతలో మా స్నేహితుడు ఒకరు, నాకంటే, చాలా ముందు రిటైర్ అయిన వారు, వచ్చి అక్కడ నాతో పాటుగా నుంచోబోతే, అందరూ అభ్యంతరం చెప్పారు. కారణం అతని జుట్టు నల్లగా ఉంది ( రంగు వేసికోవడం వలన ). రంగు వేసికోవడం ఎవరిష్టం వారిది.అందులో ఎవరినీ విమర్సించే హక్కు ఎవరికీ లేదు.మన వయస్సు కూడా దృష్టిలో పెట్టుకోవాలనేది నా అభిప్రాయం.మనం ఉండవలసినట్లుగా ఉంటే చూసేవారికెవరికైనా మన మీద గౌరవం కలుగుతుంది. ఇక్కడ నన్ను కలుసుకున్న మా స్నెహితుడు అడిగాడూ , ” నువ్వు మూడు నెలల తరువాత వచ్చావుకదా, మీ అబ్బాయి నీతో ఎంతసేపు గడుపుతాడూ” అని. ” మా అబ్బాయికి పొద్దుటే ఆఫీసుకెళ్ళి సాయంత్రం వచ్చిన తరువాత , తన కూతురితో గడపాలని అనుకుంటాడు గానీ, మనతో ఎలా గడుపుతాడూ ” అన్నాను. నేను చెప్పేది ఏమిటంటే , మనం ఆలోచించే పధ్ధతి ని బట్టి ఉంటుంది మన జీవితం.ఇంకా చాలా వ్రాయాలని ఉంది. ఇంకోసారి వ్రాస్తాను.

బాతాఖానీ–తెరవెనుక ( లక్ష్మి ఫణి ) ఖబుర్లు-పుట్టిన రోజు జ్ఞాపకాలు

   నిన్న 15 వ తారీఖున అస్సలు సమయం లేకపోవడం వలన వ్రాయలేకపోయాను. మా బంగారు తల్లి చి. నవ్య 3 వ జన్మదినం. హైదరాబాద్ నుండి వాళ్ళ అమ్మమ్మ, తాతయ్య కూడా వచ్చారు. ప్రొద్దుటే ఇంట్లో హారతి ఇచ్చి ఆశీర్వదించాము. మధ్యాహ్నము 4.30 కి తనురోజూ వెళ్ళే క్రెచ్ కి వెళ్ళీ, అక్కడ కేక్ కట్ చేయించి, అక్కడ ఉన్న పిల్లలందరికీ రిటర్న్ గిఫ్ట్ లు ఇచ్చి ఇంటికి వచ్చాము. అలాగే సాయంత్రం దగ్గరలో ఉన్న తన ఫ్రెండ్స్ అందరినీ పిలిచాము. మళ్ళీ ఇంకో కేక్, రిటర్న్ గిఫ్ట్ లు, వాళ్ళు తినడానికి ఏవేవో తినుబండారాలూ, గేమ్సూ వగైరా వగైరా.. అన్నీ అయిన తరువాత హొటల్ కి వెళ్ళి, మా అల్లుడు, ఇంకో మనవరాలూ, మనవడి తో డిన్నర్ చేసి ఇంటికి వచ్చాము.అమ్మాయి ఓ వారం రోజులకై ఇండియా బయటకు వెళ్ళడం వలన తను రాలేకపోయింది. ఇంత హడావిడి లో నాకు వ్రాయడానికి తీరిక దొరకలేదు

    పుట్టిన రోజు పండగ మా రోజుల్లో ఎలా ఉండేదీ, ఇప్పుడు ఎన్ని మార్పులు చేసికొందీ అనే విషయం మీద కొన్ని అభిప్రాయాలు మీతో పంచుకొందామనుకొంటున్నాను. ఆ రోజుల్లో పుట్టిన రోజు అంటే, పొద్దుటే తలంటు పోసుకోవడం,ఇంట్లో చుట్టాలు వచ్చి నెత్తిమీద అక్షింతలు వేయడం, సాయంత్రం సినిమాకి పంపడం. ఈ గిఫ్తులూ, రిటర్న్ గిఫ్టులూ ఎక్కడ చూశామూ? నాకు జ్ఞాపకం ఉన్నంతవరకూ, మా నాన్నగారు ఎప్పుడూ నా పుట్టిన రోజుకి ఊళ్ళో ఉండేవారు కాదు. అలాగని మన మీద ప్రేమ లేదనుకోము కదా.సినిమాకీ, కొత్త బట్టలకీ గుర్తు పెట్టుకొని డబ్బిచ్చేవారుగా !! బర్త్ డే కి కేక్కులూ అవీ ఉంటాయని మాకు పిల్లలు పుట్టిన తరువాత తెలిసింది.

   ఆ రోజుల్లో ఇప్పటి కుటుంబాలలాగ ఉండేవి కాదుగా.ఇంటికి కనీసం అయిదు లేక ఆరుగురు పిల్లలుండేవారు. అందరికీ పుట్టినరోజులు చేసుకోవడం అంటే ఆర్ధికంగా మధ్య తరగతి వాళ్ళమైన మన లాంటి వారికి సాధ్యం అయ్యేది కాదు. ఏదో ఏడాదికి మూడు సార్లు పండగలకీ, ఒకసారి పుట్టినరోజుకీ ( తిథుల ప్రకారమే ) కొత్త బట్టలు. ఖర్మ కాలి, పుట్టినరోజూ, ఇంకేదైనా పండగా ఒకేసారి వచ్చేయంటే, ఓ జత బట్టలు మిస్ అయేవారం.ఆ రెండూ ఒకే వారం లో వచ్చినా ఇంతే సంగతులు. పాపం మా ఇంటావిడకి దసరాల్లో సప్తమి నాడు పుట్టిన రోజూ, అందువలన వాళ్ళ చెల్లెళ్ళ లాగ తనకి దసరా బట్టలు ఉండేవి కావుట. ఒక్కొక్కళ్ళ అదృష్టం అలా ఉండేది. నాకైతే డిశంబర్ లో వచ్చే అమావాస్య. ఆ చుట్టుపక్కల ఎక్కడా ఏ అమావాస్యకీ ఏ పండగా ఉండేదికాదు !!

    మేము మా పిల్లలి దగ్గరకు వచ్చేటప్పడికి, ఏదో మన జీవితంలో మనకి దొరకనిది ఏదో పిల్లలకి చేసేసి ఉధ్ధరించేద్దామని, వాళ్ళకి ఏవేవో గిఫ్టులూ, కొత్త బట్టలూ, ఏ పిల్ల బర్త్ డే ఐనా రెండో వాళ్ళకి కూడా బట్టలూ ( వాళ్ళేం అనుకోకుండా!!). మనకి బాగా తెలిసిన వాళ్ళెవరైనా వచ్చేవారు. ఎవరినీ ఎప్పుడూ ప్రత్యేకంగా పిలువ లేదు. పూనా లో ఉన్నంత కాలం, కయానీ బేకరీనుండి కేక్ తెచ్చేవాడిని. వరంగాం వెళ్ళిన తరువాత ఆ సదుపాయం ఉండేదికాదు. అందువల్ల ఒక ఓవెన్ కొన్నాము. దాంట్లో నేర్చుకొని మా ఇంటావిడే కేక్ చేసేది.ఎగ్గ్ ముట్టుకునేది కాదు. ఆగొడవంతా నాకిచ్చేది.ఆ గిన్నెలూ అవీ దేంట్లోనూ కలపకూడదు. వామ్మో ఎంత మడీ, ఆచారమో!! అదేం చిత్రమో మా పిల్లల పుట్టినరోజు కి ఎవరినీ పిలవకపోయినా, ఎప్పుడూ పదిహేనుమందికి తక్కువ ఉండేవారుకాదు !!అందువలన ఎప్పుడూ అంతమందికీ తినడానికి ఏదో ఒకటి తయారుచేసి ఉంచేది మా ఇంటావిడ. మా మనవరాలి పుట్టిన రోజు పండగ చూసిన తరువాత, మేము మాపిల్లలకి న్యాయం చేశేమా అనిపించింది. ఈ రోజుల్లో చేసే దానితో పోలిస్తే, అదంతా నథింగ్. పోనీ అలాగని వాళ్ళు ఏమైనా అడిగేవారా అంటే, అదీ లేదు. మరి ఇప్పుడు అంత గిల్టీ ఫీల్ అవడానికి కారణం ఏమిటి ? మనం మన పిల్లలకి చేయలేనిది, వాళ్ళు వాళ్ళ పిల్లలకి చేస్తున్నారని ఓర్వ లేని తనమా? ఎందుకు దీని గురించి ఇంతగా ఆలోచిస్తున్నానో తెలియదు. మా ఆర్ధిక స్తోమతని బట్టి చేయకలిగింది చేశాము.ఇప్పుడెవ్వరూ మనని అడగటం లేదు మీరు మాకు ఎందుకు చేయలేకపోయారూ అని. ఐనా అదో రకమైన ” ఎంప్టీ ఫీలింగ్ ”

    రోజంతా మా వియ్యాలవారితో ఇదే చర్చ. వాళ్ళకీ, మాలాగే.ఇద్దరే పిల్లలు. మా ఇద్దరి భావాలూ ఒక్కలాగే ఉన్నాయి.వాళ్ళు సాయంకాలం హైదరాబాద్ ట్రైన్ కి వెళ్ళిన తరువాత చివరకి మా కోడలుని అడిగాను. ” నిన్నంతా నవ్యకి పుట్టినరోజు పేరు చెప్పి అంత అట్టహాసంగా చేసారు కదా , చిన్నప్పుడు నీకు, ఇలాగే చేసేవారా, పోనీ చేసిన దానిలో మీకు ఆనందం పొందేవారా ” అని. తను చెప్పిన వివరణ నాకు చాలా నచ్చింది. ” మనం ఉండే పరిసరాలు, మధ్య తరగతి వాళ్ళుండేవి, అక్కడ ఈ అట్టహాసంగా చేయడమూ అవీ ఉండేవి కాదు.అంతే కాకుండా మనం పెరిగిన వాతావరణం, స్కూల్ లో ఉండే స్నేహితులు కూడా మనలాంటి వారే,.ఇదొక కారణం రెండోది మన ఆర్ధిక పరిస్థితి కూడా తెలుసు “.

   ఇప్పుడు మా మనవరాలు వెళ్ళే క్రెచ్ అనండి,మేము ఉండే సొసైటీ అనండి, ఎక్కడ చూసినా అంతా అట్టహాసాలే.మూడేళ్ళ పిల్లకూడా, నా బర్త్ డే కి మా ఫ్రెండ్స్ అందరినీ పిలవాలీ,వాళ్ళు గిఫ్టులు తెస్తారూ, వాళ్ళకి మనం రిటర్న్ గిఫ్టులు ఇవ్వాలీ అని చెప్పడమే.తల్లితండ్రులు వాళ్ళ గారాబు పట్టిలు చెప్పినవి చేయలేకపోతే ఇంతే సంగతులు !! ఇంకో పాతికేళ్ళు పోయిన తరువాత ఈ పుట్టిన రోజు పండగలు ఏ స్థితి కి చేరతాయో మన ఊహకు అందదు !!

బాతాఖానీ ఖబుర్లు–40

మా అబ్బాయి అభిరుచులు వాళ్ళ అక్కకి భిన్నంగా ఉండేవి. చదవడం కూడా తనది ఇంకో స్టైలు.మా అమ్మాయైతే ఎప్పుడు చూసినా ఏదో పుస్తకం చేతిలో కనిపించేది. వీడు ఎప్పుడు చదివేవాడో తెలియదు, కానీ క్లాసులో ఎప్పుడూ ఫస్టే. టీచర్లు కూడా వీడి గురించి ఎప్పుడూ మంచిగానే చెప్పేవారు. పరీక్షలైన తరువాత ఎలా చేసాడో అడగడానికి ఎప్పుడూ భయమే–ఏం చెప్తాడో అని !! మా అబ్బాయి క్లాస్ 10 పరీక్షలు బాగానే చేశానని చెప్పాడు. తన రిజల్ట్ టైము లో కూడా జి.ఎం. ఆఫీసులోని మా ఫ్రెండ్ శ్రీ రావు గారే రిజల్ట్ తెప్పించారు, మద్రాసు నుండి.స్కూలు కి ఫస్ట్ వచ్చాడు. మా అమ్మాయి టైము లో ప్రారంభించిన రోలింగ్ కప్ ఈ సారి మా అబ్బాయికి వచ్చింది. ఒక్క విషయం ముందుగానే చెప్పాడు. క్లాస్ 12 లో బయాలజీ సబ్జెక్ట్ మీద అంత ఆసక్తి లేదని. ఇంక మెడిసిన్ చదివించాలేమో ననే సమస్యే లేదు. క్లాస్ 10 లో సోషల్ సైన్సెస్ లో 90 పైగా మార్కులు తెచ్చుకొన్నాడు. ఈ మధ్యన మా ఫాక్టరీ లలో ఐ.ఎస్.ఓ సర్టిఫికేషన్ తప్పకుండా ఉండాలని ,ఓ ఆర్డర్ వచ్చింది. దానికి సంబధించిన పని అంతా నాకు అప్పచెప్పారు. అప్పటికి మా జి.ఎం. శ్రీ సుందరం గారు ట్రాన్స్ఫర్ అయి వెళ్ళిపోయారు. నేను అనుకొనేవాడినీ, కొత్త జనరల్ మేనేజర్ వచ్చినప్పుడు, నన్ను ఇంకో సెక్షన్ కి మార్చేస్తారేమోనని. కానీ నా పనితీరువు చూసి కొత్తాయన శ్రీ బెట్టగిరి గారు నాకు ఆ ఐ.ఎస్.ఓ పని అప్పచెప్పారు. ఇది ఒక ఛాలెంజ్ గా తీసికొన్నాను. నాకు కావలిసిన స్టాఫ్ ఇచ్చారు.నేను అడిగిన అన్ని ఫెసిలిటీలూ ఇచ్చారు. నాకు ఇచ్చిన ఒకే ఆర్డర్ ” యు హావ్ టు గెట్ ఐ.ఎస్.ఓ . ఆస్క్ ఫర్ ఎనీథింగ్ యు విల్ గెట్ “. ఇంత పెద్ద బాధ్యత నేను నిర్వహించగలనా అనిపించింది. మా జి.ఎం. గారు అందరి ఆఫీసర్లతోటీ చెప్పారు ” ఫణిబాబు ఏది చెప్పినా, నా తరఫునే అనుకోవాలి, అతని దగ్గరనుండి ఏ విధమైన కంప్లైంటూ రాకూడదు ” అని.నేను ఒక కోర్ గ్రూప్ తయారుచెసి, ముందుగా మా వాళ్ళందరికీ ఐ.ఎస్.ఓ. గురించి బి.ఐ.ఎస్ వారి ద్వారా ట్రైనింగ్ ఇప్పించాను. అసలు ఈ ఐ.ఎస్.ఓ అంటే ఏమిటీ, దానికి కావల్సిన ముఖ్యమైన రికార్డులూ, మాన్యుఅల్సూ, అన్నీ ముందుగా తయారు చేసికొన్నాము. ఈ సందర్భం లో నా అసిస్టెంట్లు చాలా సహాయ పడ్డారు. ఈ విషయం లో నేను ప్రతీ 15 రోజులకీ ఢిల్లీ, ముంబై లు వెళ్ళవలసి వచ్చేది. నేను ఒక కోఆర్డినేటర్ గా పనిచేశాను. ముందుగా ఒక ప్లాన్ ఆఫ్ ఆక్షన్ తయారుచేసేవాడిని, దానికి మా జి.ఎం గారి అనుమతి తీసికొని అమలు చేయడమే. ఎలా అయిందంటే ఒకానొక టైము లో ఫణిబాబు అంటే ఐ.ఎస్.ఓ అని.అన్ని రికార్డులూ తయారుచేసికోవడానికి, ప్రతీ రోజూ రాత్రి 11.00 గంటలదాకా పనిచెసేవారము. అంతసేపూ, మా జి.ఎం. గారు కూడా ఆయన అఫీసులోనే ఉండేవారు. ఓ ముహూర్తం చూసుకొని బి.ఐ.ఎస్ వారిని ఆడిట్ కి పిలిచాము. ఆడిట్ జరిగిన మూడు రోజులూ నా జీవితం లో ( ఉద్యోగ రీత్యా ) ముఖ్యమైనవి. మా జి.ఎం. గారిచ్చిన ఛాలెంజ్ నెగ్గకలనా అని. ఒక్క రోజు కూడా కంటి మీద నిద్ర లేదు. ఆడిటర్లు ఢిల్లీ, ముంబై, అహ్మదాబాద్ ల నుండి వచ్చారు.ఒక్క సంగతి ఏమంటే, వచ్చిన ఆడిటర్లకి కూడా నా సిన్సియారిటీ మీద నమ్మకం కలిగింది. ఆఖరి రోజున ఆడిట్ పూర్తి అయిన తరువాత ఓ మీటింగ్ పెట్టి అక్కడ ఎనౌన్స్ చేస్తారు, మాకు ఐ.ఎస్.ఓ ఇస్తున్నారో లేదో. ఆరోజు రాత్రి 8.00 గంటలదాకా మా ఫాక్టరీలోని వర్కర్స్ కుడా అందరూ ఆగిపోయారు, రిజల్ట్ తెలుసుకోవడానికి. మా జి.ఎం గారైతే ఎంత టెన్షన్ పడ్డారో. ఆడిటర్ల మీటింగ్ అవుతుండగానే ముందుగా నాకు చెప్పారు, సర్టిఫికెట్ ఇస్తున్నామని. మా జి.ఎం గారితో ముందుగా ఆవిషయం చెప్పగానే, ఒక్కసారి ఆయన కుర్చీలోంచి లేచి నన్ను ఎత్తేశారు. అది మాత్రం నా జీవితం లో మరచిపోని మధుర సంఘటన. మీటింగ్ లో అనౌన్స్ చేయగానే, అందరికీ తెలిసింది. ఏదో నేనే అంతా చేశానని అందరూ పొగడడమే. పోన్లెండి నేనూ ఒక విజయానికి కారణం అయ్యానూ అనిపించింది.అక్కడ వరంగాం లో ఉన్నన్నాళ్ళూ ఇంక నాకు తిరుగు లేకుండా అయిపోయింది. ఫాక్టరీ లో అందరూ చూపించిన ప్రేమాభిమానాలు మాటల్లో చెప్పలేను. భగవంతుడి దయ వలన పిల్లలిద్దరూ కూడా చదువులో ఎంతో ఎత్తుకి తీసికెళ్ళారు. ఈ కారణాల వల్ల నా బాధ్యత కూడా ఎక్కువయ్యింది.దీనిని చూసి ఈర్ష్య పడ్డవాళ్ళూ ఉన్నారు ( మన వాళ్ళలోనే ).నా డెజిగ్నేషన్ మిగిలిన తెలుగు వారి కంటే తక్కువది.కానీ ఫాక్టరీలో పొజిషన్ మాత్రం వారందరికంటే పైన ఉండేది. ఇది నచ్చేది కాదు కొంతమందికి. ఇలాంటి విజయాలు సాధించాలని రాసి పెట్టి ఉందేమో , అందుకే నాకు 1986 లో వచ్చిన ట్రాన్స్ఫర్ ఆర్డర్ కాన్సిల్ అయిపోయింది. ” ఐ బిలీవ్ ఇన్ డెస్టినీ “. అందుకే నేను దేనికీ నిరుత్సాహ పడను ” ఏదైనా మన మంచికే ” అనేది నా ప్రిన్సిపల్.

బాతాఖానీ- తెరవెనుక ( లక్ష్మి ఫణి ) ఖబుర్లు–మాల్ కల్చర్

మేము ఇక్కడికి వచ్చిన ముఖ్యమైన కారణం –మా మనవరాలు చి.నవ్య పుట్టిన రోజు కూడా. 15 వ తారీఖున తనకి 3 సంవత్సరాలు నిండుతాయి.

తనకి ఎదైనా గిఫ్ట్ కొనడానికి మా అబ్బాయి, కోడలు తో కలసి మేము లైఫ్ స్టైల్ మాల్ కి వెళ్ళాము. నేను ఈ రోజు వ్రాసేదేమిటంటే, అక్కడి మా అనుభవాలు. అలాంటి పెద్ద పెద్ద మాల్స్

అన్నీ కళ్ళకి ఇంపుగా, జిగేల్ మనిపించేటట్లుగా ఉంటాయి. అక్కడకొచ్చే వాళ్ళు కూడా అదే స్టైల్ లో ఉన్నారు. చిన్న చిన్న పిల్లల్ని చూస్తూంటే చాలా ఆశ్చర్యం వేసింది. మా రోజులకీ,

ఇప్పటికీ ఎంత తేడా ఉందో అని. ఈ రోజుల్లో వచ్చే జీతాలతో పిల్లలు ఏది అడిగినా కొనడానికి తల్లి తండ్రులు వెనుకాడరు. నేను ఏదో చాదస్థం గా రాస్తున్నాననుకోకండి. అవన్నీ అవసరమా?

పిల్లలు అడిగినవన్నీ కొంటేనే వారి మీద ప్రేమ ఉన్నట్లా ? లేక, వారితో గడపడానికి ప్రతీ రోజూ సమయం లేక, వారం లో ఒకరోజు వాళ్ళని ఇలా మాల్స్ కీ, ఆ తరువాత ఏదో ‘ఈటింగ్

జాయింట్ కీ తీసికెళ్తే వాళ్ళ బాధ్యత తీరిపోతుందా ?

ఇంక ఆ ఈటింగ్ జాయింట్ లో దొరికే తినుబండారాల ఖరీదులు చూస్తూంటే కళ్ళు తిరిగి పోయాయి. రవ్వ మసాలా దోశ 45 రూపాయలేమిటండీ ?

అవసరమైన చోట ఖర్చు పెట్టవచ్చు. వీళ్ళు ఖర్చు చేసే విధానం చూస్తూంటే , ప్రతీ రోజూ మనం పేపర్లలో చదువుతున్న ” ఆర్ధిక మాంద్యానికి ” ఏమీ అర్ధం లేదనిపించింది. ఆ పేపర్లలో

వచ్చెదంతా ఉత్తినే పబ్లిక్ సింపతీ కోసం వ్రాసినట్లనిపించింది. అందరూ శుభ్రం గా తింటున్నారు, తిరుగుతున్నారు.

నగరాల్లో పెరిగే పిల్లల జీవన శైలి చాలా ఫాస్ట్.అదే ప్రగతి అనుకోవడం చాలా విచారకరం. నెను వ్రాసేదంతా పాత చింతకాయ పచ్చడి లా ఉంటుందని చాలా

మంది అనుకోవచ్చు. కానీ దీనిలో కూడా ఓ మంచి విషయాలు గమనించాను. రెండేళ్ళ పిల్ల కూడా తనకి కావల్సిన వస్తువు ఏమీ సంకోచం లేకుండా చక్కటి ఇంగ్లీష్ లో అడగగల్గుతోంది

దానికి కారణం — వాళ్ళు వెళ్ళే ప్లే స్కూల్స్,క్రెష్ లు, ఇంట్లో వాళ్ళ తల్లితండ్రులు సమకూర్చిన ఆధునిక సౌకర్యాలూ.

ఇదివరకైతే నాకు ఇలాంటి మాల్స్ కి వెళ్ళడం కొంచెం మొహమ్మాటంగా ఉండేది. కానీ క్రిందటేడాది నేను చేసిన ” మిస్టరీ షాపింగ్ ” ల ధర్మమా అని, ఆ

గొడవ లెదు ఇప్పుడు.ఒకటే సమస్య ఏమిటంటే అక్కడ కూర్ఛోవడానికి ఏమీ స్థలం కానీ, సదుపాయం కానీ వాళ్ళు ఏర్పాటు చేయలేదు. మొత్తం రెండు గంటలు గడిపాము. అంతసేపు

నాలాంటి వాడు కొంతసేపైనా కూర్చోకుండా ఉండలేడు కదా. ఈ విషయ మై నేను రేపు “మౌత్ షట్.కాం ” లో వ్రాస్తాను.నా అదృష్టం కొద్దీ నేను అందులో వ్రాసేదానికి కూడా మంచి

స్పందన ఉంటోంది .

నాకు ఒక్క విషయం అర్ధం అవదు. అందులో అంత డబ్బు పోసి కొన్న వస్తువుల మన్నిక ఎలా ఉంటుందీ అని.

నేను నిన్న వ్రాసిన రైలు ప్రయాణం గురించి ఒకరు ( పేరు మరచిపోయాను ) తన స్పందన వెలిబుచ్చారు. దురదృష్టవశాత్తూ అది ” స్పాం ” లో వచ్చింది. ఏదో నొక్కితే ఆకామెంట్

కాస్తా డిలీట్ అయిపోయింది. నన్ను మనసారా క్షమిస్తూ, ఆయన ఆ కామెంట్ ని మళ్ళీ పంపమని ప్రార్ధిస్తున్నాను.ఆయన నేను వ్రాసినదానికి, బాంకులకి వెళ్ళేటప్పుడు పెన్ను లేకుండా

వెళ్ళే వారిని గురించి ప్రస్తావించారు.

రేపటి నుండి మళ్ళీ నా గోల ప్రారంభిస్తాను…

బాతాఖాని-తెరవెనుక (లక్ష్మిఫణి) ఖబుర్లు–రైలు ప్రయాణం

రెండు రోజులనుండి కనిపించడం లేదూ, ” వదిలేడురా బాబూ ” అనుకుంటున్నారా ? నేనెక్కడికి వెళ్తానండీ ? మా పిల్లల్ని చూడడానికి కోణార్క్ లో వెళ్తే బాగానే ఉంటుంది.నేను మామూలుగా ఆన్లైన్ లొనే టికెట్లు బుక్ చేస్తూ ఉంటాను.ప్రతీసారీ అప్పర్,మిడిల్ బెర్త్ లే వస్తూంటాయి. పెద్ద గొప్పగా బుక్ చేస్తున్నప్పుడు, మన ప్రిఫరెన్స్ కుడా అడుగుతారు. అప్పతికీ ఒకసారి నేను ఐ.ఆర్.సి.టి.సి వాల్లని అడిగాను–మీరు ఖాళీలు ఉన్నప్పుడు కూడా సీనియర్ సిటిజెన్స్ కి క్రింద బెర్త్ లు ఎందుకు ఇవ్వరూ అని. అదెదో రాండం పధ్ధతిలో చేస్తారూ, అది మా చేతిలోలేదూ, అని సమాధానం ఇస్తూ ఓ ఉచిత సలహా కుడా ఇచ్చారు– మీరు మీ తోటి ప్రయాణీకులతీ అడ్జుస్ట్ చేసుకోవచ్చూ అని. నెను సీనియర్ సిటిజెన్ అయినప్పటి నుండీ అదే పనిచేస్తున్నాను. కోణార్క్ రాజమండ్రి వచ్చేసరికి అర్ధరాత్రవుతుంది, అప్పుడు ఎవరినీ లేపేందుకు వీలు పడదు, నాకు అంత ఎత్తు ఎక్కడం కుదరదు. ఇలా కాదని అప్పటినుంచీ, కాకినాడ–భావ్నగర్ లో వెళ్తున్నాము. ఆట్రైన్ రాజమండ్రి పొద్దుట 5.00 గంటలకి రావాలి. ఎప్పుడూ రాదు. అలాగని మనం ఆలశ్యం గా వెళ్తే ఆ ట్రైన్ వెళ్ళిపోతుంది !! ఫోన్ చేసి కనుక్కుందామా అంటే రాజమండ్రి లో తెల్లవారుఝామున మనకి జవాబు చెప్పేవాడుండడు. అందువల్ల, రాత్రంతా మెళుకువగా ఉండి, పొద్దుటే ఆటో లో 4.30 కి రాజమండ్రి స్టేషన్ కి చేరాము. ట్రైన్ 5.00 గంటలు లేటన్నారు. ఆఖరికి 10.30 నిమిషాలకి వచ్చింది. ఈ సారి మాకు రెండూ లోయర్ బెర్త్ లే దొరికేయి. మా ఇంటావిడ అంటూనేఉంది. ఇలా రావడం విచిత్రం, ఏదో ఒకటి జరుగుతుందని. దీని ధర్మమే ఈ లేట్ గా రావడం. పైగా ఇంకో బాధ–దీనికి పాంట్రీ కార్ లేదు. ఇంత లాంగ్ డిస్టెన్స్ ట్రైన్ కదా ఎందుకు లేదూ అని విచారిస్తే తెలిసిందేమిటంటే–ఇందులో ఎక్కువ ప్రయాణీకులు, మార్వాదీ లూ, గుజరాతీలే ఉంటారు. వారు తమతోనే తెచ్చేసుకుంటారు రెండు రోజులకీ సరిపోయే తిండి. దీని వలన పాంట్రీ కారు ఒకసారి పెట్టేరుట–కానీ వాడు నష్టాలు భరించలేక పారిపోయాడు ఇంకెవ్వరూ ముందుకు రాలేదు.ఇదండీ ఈ ట్రైన్ భాగోతం!! చెప్పేదేమిటంటే ట్రైన్ లో మనకి ఎదురయ్యే అనుభవాలు- ప్రయాణం లో చదువుకోవచ్చుకదా అని నెను అన్ని రకాల పుస్తకాలూ, పేపర్లూ (తెలుగువి) కొంటాను. ఇంగ్లీష్ వి అయితే అందరూ అడుగుతారు కనుక. మన అదృష్టం ఎప్పుడూ బాగుండదు. ప్రయాణం లో కొందరు ” ప్రాణులు ” ఉంటారు. ఎదుటివాడెవడైనా ఏదో పుస్తకమో, పేపరో తెరిస్తే చాలు ” గుంట కాడ నక్క ” లాగ ఎదురుచూస్తూ ఉంటాడు. ఆ పేపర్ ఎప్పుడు అడగడమా అని. మనం ఏదో ఖబుర్లు చెప్పడానికి పేపర్ పక్కన పెట్టేమనుకోండి, సిగ్గూ శరమూ వదిలేసి ” ఓ సారి ఇలా ఇవ్వండి చూసి ఇస్తానూ ” అని మన ప్రమేయం లేకుండానే లాగేసుకుంటాడు!! చివరకి ఆ పెపర్ వాడు కొన్నంత పోజు పెట్టేస్తాడు.మనం అడిగేమంటే అదేదో వాడి సొమ్ము ధార పోస్తున్నట్లుగా మొహం పెడతాడు. దీని కి కొసమెరుపేమంటే వాడి ఫామిలీ భోజనం చేసేటప్పుడు, వాడి బట్టలు పాడౌకుండా మన పేపర్ అడుగుతాడు. ఇంక మేగజీన్లైతే అడగఖ్ఖర్లెదు. ” అరే స్వాతి తెచ్చారా, ఆంధ్రభూమి ఈ వారానిది రాలేదా ” అని ఓ పరామర్శా !!ప్రపంచం లో ఉన్న ప్రతీ సమస్య మీదా, ప్రతీ తెలుగు సీరియల్ మీదా తన అమూల్యమైన అభిప్రాయాన్ని అందరిమీదా రుద్దడం. అందరూ అలాగే ఉంటారని అనడం లేదు.వారు ఒక మాగజీన్ తెస్తే అది ఇతరులకిచ్చి వారి దగ్గర ఉన్నది తీసికోవడం. కానీ నాకైతే అంత అదృష్టం ఎప్పుడూ కలగ లేదు. నెను ఇప్పటి దాకా ఎవరిదగ్గరా పెపర్ కానీ, పుస్తకం కానీ ఎరువు తీసికొని చదవలేదు. చదవాలని కోరిక ఉన్నప్పుడు, కొనే గుణమూ ఉండాలి. అంతేకానీ ఇంకోడెవడో కొంటే అది ఫూకట్ గా చదవాలనేది ఓ పెద్ద దుర్గుణం. ఈ అలవాటున్నవారు ” కొందామంటే టైము లేకపోయిందీ, అలాగని మీరు అందరినీ విమర్సించకూడదు” అని.చదవాలంటే ట్రైన్ పెద్ద స్టేషన్ లో ఆగినప్పుడు కొనుక్కో, అంతేకానీ ఇంకోళ్ళ ఖర్చు మీద మజా చేయవద్దనీ. నా దగ్గర ఈ వారం స్వాతి,నవ్య, రచన మాస పత్రికా ఉన్నాయి. ఛస్తే బయట పెట్టకూడదనుకొన్నాను. ఎందుకంటే అప్పటికే ఓ మహానుభావుడు తీసికొన్నానా దగ్గర ‘ఈనాడు ” పేపరు త్డీసికొన్నాడు, గుడ్లగూబలాగ చూస్తూన్నాడు ఇంకా ఏమున్నాయా అని !! అవతలివాడు సిగ్గు విడిచి అడిగినట్లుగా మనం చెప్పడానికి మొహమ్మాటం అడ్డు వస్తుంది. ఇలాంటి వారి బారి నుండి తప్పుకొనే ఉపాయం ఏదైనా ఉంటే చెప్పండి. మా ఇంటావిడ, పిండి పులిహారా , పెరుగూ అన్నం చేసి తీసికొని రావడం వల్ల తిండికేమీ లోటు లేకుండా అయింది.కానీ తనకి చదవడానికే ఏమీ పుస్తకం ఇవ్వలేక పోయాను .

బాతాఖానీ-లక్ష్మిఫణిఖబుర్లు–మాతృదేవోభవ

సరీగ్గా రెండు సంవత్సరాల క్రితం ఇదే రోజు ( తిథుల ప్రకారం ) మా అమ్మగారు తన 95 వ ఏట స్వర్గస్థులైనారు. మాకు ఆవిడ చివరి 3 సంవత్సరాలూ సేవ చేసే అదృష్టం కలిగింది. అప్పటి దాకా ఆవిడ చాలా సంవత్సరాలు మా అన్నయ్యల దగ్గర ఎక్కువగా గడిపే వారు. మా చెల్లెలి దగ్గర కూడా కొంత సమయం గడిపారు. ప్రతీ సంవత్సరమూ ఓ రెండు నెలల పాటు మా దగ్గరకి వచ్చేవారు. వచ్చినప్పటినుంచీ, ఆవిడకు కాలక్షేపం లేక మన ప్రాంతాలకి వెళ్ళిపోతాననేవారు.

ఒకవిషయం మాత్రం చెప్పాలి– నన్ను ఎప్పుడూ మందలించిన జ్ఞాపకాలు లేవు.” ఏరా వెధవా ” అనికూడా ఎప్పుడూ అనలేదు. మరీ కోపం వచ్చినప్పుడు అదేదో  ” దొబ్బిడాయి ” అనే వారు. దానర్ధం ఇప్పటికీ నాకు తెలియదు. చిన్నప్పుడు ఆవిడతో పెరంటాలకి వెళ్ళిన గుర్తు. ఒకటి రెండు తీర్థయాత్రలకి ( అరసవిల్లి, శ్రీకూర్మం ) వెళ్ళాను.ఎడపిల్లాడిగా మా అమ్మగారి ఒడిలో కూర్చొని, మా చెల్లెలు పుట్టినప్పుడు పురిటి స్నానం చేయించారు. 60 సంవత్సరాలు జరిగిపోయినా ఇప్పటికీ గుర్తే.

ఆవిడకు వినిపించేది కాదు. ఏ కారణంవలనో ఆవిడకు చెవికి మిషన్ పెట్టించలేదు. అందువలన , ఆవిడ చెప్పేవి మేము వినడమే కానీ,మేము చెప్పేవి ( ఎప్పుడైనా విసుక్కున్నాకానీ ) ఆవిడకు వినిపించేవి కావు–అదృష్టంతురాలు !! నేను అమలాపురం లో ఉన్నన్నాళ్ళూ, మా ఇంటికి వచ్చే అతిథులకి మర్యాదలు చేయడం లోనే ఆవిడకు టైము గడిచిపోయేది. ఎప్పుడు చూసినా ఏదో ఒకటి వండుతూనే కనిపించేవారు. ఆవిడ చేతి మీదుగా అంతమంది అన్నం తినడం వలనే  ఈ వేళ మేము  ఎటువంటి లోటూ లేకుండా  సుఖంగా ఉంటున్నామని నా నమ్మకం.

2003 వ సంవత్సరం లో మా చిన్నన్నయ్యగారు స్వర్గస్థులైన తరువాత, ఆవిడ మా దగ్గరకు పూణే వచ్చేశారు. అంతకుముందు ఒకసారి మా అబ్బాయితో అన్నారు ” నీకు పెళ్ళై ఓ పిల్ల పుట్టేదాకా నేను ఎక్కడికీ వెళ్ళను ” అని. ఓర్నాయనో అయితే ఇంకా చాలా కాలం ఉండాలి నువ్వు, అప్పటిదాకా నేను ఉండడం గారెంటీ లేదు అనేవాడిని !!

అదేం చిత్రమో ఆవిడ ఆశీర్వదించినట్లుగానే 2005 లో మా అబ్బాయి వివాహమూ జరిగింది,2006 లో వాడికి అమ్మాయి పుట్టింది, ఆ పాప మొదటి బర్త్ డే కి ముందరే ఆవిడ ఈ లోకం విడిచి వెళ్ళిపోయారు.

ఆవిడకు   చట్ట కి ( హిప్ బోన్ ) దెబ్బతగిలి,అదేదో రాడ్ వేశారు. రెండో సారి 2004 లో పూణే వచ్చేముందర మళ్ళీ విరిగింది. ఇంక ఆపరేషన్ చేయకూడదన్నారు. అందువలన అన్నీ మంచం మీదే జరిగేవి. అంత వయస్సు వచ్చినా ఆవిడకు బి.పి , సుగర్ లాంటి సమస్యలుండేవి కాదు. జ్ఞాపక శక్తి అద్భుతం. ఎప్పడెప్పడివో ( ఆవిడ పెళ్ళి దగ్గరనుంచీ ) ఖబుర్లు చెప్పేవారు. అన్నింట్లోకీ అద్భుతం ఏమంటే ఆవిడ తన రాలిపోయిన జుట్టుని, అదెదో నెట్ లాగ పేనుకొని అదే కట్టుకొనేవారు. చాలా కాలం వరకూ తెలుగు వార పత్రికలూ, పేపరూ చదివేవారు, దానిలో విషయాలు చర్చించడం ఒకటీ.

ఆవిడ పోవడానికి ముందు ఓ పదిహేను రోజులు, మా పనిపిల్ల ( ఆవిడ కి సంబంధించిన పనులన్నీ చేసేది ) శలవు పెట్టడంతో నేను ఆవిడను ఎత్తుకొని బాత్ రూం కి తీసికెళ్ళడం లాంటి పనులు చేసేవాడిని. మా ఇంటావిడైతే టైముకి ఆవిడకు అన్నీ అమర్చేది. ఒకానొక టైములో మా ఇంట్లో

95 ఏళ్ళ మనిషి దగ్గరనుంచి, నెలల పాప దాకా అందరూ ఉండేవారు. సాయంత్రం అయ్యేసరికి, మా పిల్లలు ఆఫీస్ నుండి రావడం, మా ఇంకో మనవరాలు స్కూల్ బస్సు మా ఇంటిదగ్గరే దిగడం, దానిని తీసుకోవడానికి మా అమ్మాయి మా మనవడితో రావడం. ఇల్లంతా అదేదో ” డే కేర్ సెంటర్” లాగ ఉండేది !!

ఓ వారం రోజులు ముందునుంచీ ఆహారం తినడం పూర్తిగా మానేశారు. డాక్టర్కి చూపిస్తే అన్నీ చెక్ చేసి, ఫాకల్టీలు అన్నీ బాగానే ఉన్నాయీ, మనం బలవంతంగా ఏమీ ఇవ్వలేము అన్నారు. పోయేముందు మా డాక్టర్ శ్రీదేష్పాండే గారుకూడా పరీక్షించి ఏమీ ఫర్వాలేదన్నారు.

ఎందుకో కారణం చెప్పలేను కానీ పోయేముందు ఆదివారం, మా అబ్బాయీ, కోడలూ ఘంటసాల గారి భగవద్గీత సి.డి. పెట్టారు ఆరోజంతా అబ్బాయీ, కోడలూ, మా ఇంటావిడా ఆవిడ దగ్గరే గడిపారు.  తెల్లవారుఝాము 4.00 గంటల దాకా ఆవిడ పక్కనే ఉండి, కొంచెం కునుకు పట్టితే, మా ఇంటావిడని లేపి కూర్చోపెట్టాను. సోమవారం ఉదయం 6.00 గంటలకు ప్రశాంతంగా మా ఇంటావిడ చేయి పట్టుకునే నిద్ర లోనే కన్ను మూశారు.

మనకి ఎంత వయస్సు వచ్చినా అమ్మ అమ్మే. ఇంకెవరూ ఆ స్థానాన్ని పూడ్చలేరు.అమ్మే లేకపోతే మనకి అస్థిత్వమే లేదు కదా. చేయవల్సినంత చేయకలిగామా అని అనుకుంటూ ఉంటాను. అయినా ఇప్పుడేమీ చేయలేము కదా !!

బాతాఖానీ ఖబుర్లు –39

అప్లికెషన్ ఇచ్చిన 15 రోజులకి      కాలేజ్ ఆఫ్ ఇంజనీరింగ్ పూణే ( సి.ఓ.ఈ.పి ) నుండి కౌన్సెలింగ్ కి తేదీ తెలిసింది. మేం నలుగురం కలసి వెళ్ళాము. మా అమ్మాయి రాంక్ బాగా పైనే ఉండడం వలన తనని త్వరగానే పిలిచారు. ఆ ఏడాదే మొదటిసారిగా ” కంప్యూటర్ సైన్స్” మొదలుపెట్టారు. తన ఇష్ట ప్రకారం దానిలోనే దొరికింది. ఇంక హాస్టల్ లో కూడా,రాంక్ ధర్మమా అని, తన రూం మేట్ల ని ఎన్నుకోవడం లో ప్రయారిటీ ఇచ్చారు.

మొదటి సారి మమ్మల్ని అందరినీ వదిలి పెట్టి వెళ్తున్నందుకు, చాలా బెంగ వచ్చేసింది. అయినా తప్పదుగా. పుణే లోనే ఉన్న మా స్నేహితుడి ని ” లోకల్ గార్డియన్ ” గా పెట్టాము. భుసావల్ నుండి పూణే కి ఒక రాత్రి ప్రయాణం( బస్సైనా, ట్రైన్ అయినా ). చెప్పానుగా మాకు వరంగాం లో

టెలిఫోన్ సౌకర్యం ఒక్క మా జి.ఎం. ఆఫీసు లోనే ఉండేది., అందువల్ల ఉత్తరాలే గతి మాకు. రోజూ ఉత్తరాలలోజరిగిన ప్రతీ విషయమూ వ్రాసేది. అదే నిష్పత్తి లో నేనూ జవాబు ఇచ్చేవాడిని.

ప్రతీ నెలా నేనైనా పూణే వెళ్ళేవాడిని లేకపోతే తనైనా వరంగాం వచ్చేది. మా ధర్మమా అని పోస్టల్ డిపార్ట్మెంట్ వాళ్ళూ, రైల్వే వాళ్ళూ, ప్రైవేట్ బస్సుల వాళ్ళూ బాగుపడ్డారు ఆ నాలుగుఏళ్ళలోనూ !!!

తన ఫస్ట్ ఇయర్ లో 1992 లో మా పెద్దన్నయ్య గారు అకస్మాత్తుగా తణుకు లో పరమపదించారు. టెలిగ్రాం రాగానే మేము నలుగురమూ కలసి రాజమండ్రి వెళ్ళాము. మా అమ్మాయికి పరిక్షల టైము అవడం వల్ల, వాళ్ళు ముగ్గురినీ తిరిగి పపించేసి, నేను రాజమండ్రి లో ఉండిపోయాను.

ఆ పదిరోజులూ కార్యక్రమాలు చేసే అదృష్టం నాకు కలిగింది. ఈ విధంగా మా పెద్దన్నయ్య గారికి ఋణం తీర్చుకోగలిగాను.

ఎప్పుడైనా ఉత్తరం  రాలేదూ అంటే మా అమ్మాయి వరంగాం వస్తున్నట్లన్నమాట.. అలాగే కాలెజీ నుండి వచ్చేసరికి, నా దగ్గరనుండి ఉత్తరం లేకపోతే, నేను ప్రత్యక్షం అయ్యేవాడిని !!

అమ్మాయి ఇంజనీరింగ్ లో చేరే సమయానికి మా అబ్బాయి క్లాస్ 7 లో ఉండేవాడు. తనకి క్విజ్ ల మీద చాలా ఆసక్తి ఉండేది. టి.వీ. లో వచ్చే బోర్నవిటా ( డెరెక్ ఓ బ్రైన్ ది ),క్విజ్, అలాగే సిద్ధార్థ్ బాసూ నిర్వహించే ” ఇండియా క్విజ్ ” అనుకుంటా ఎప్పుడూ మిస్ అయేవాడు కాదు. పుస్తకాలూ,  ఇంగ్లిష్ మాగజీన్లూ సరేసరి. చిన్నప్పటినుండీ ఇలాంటి వాటి మీద ఎక్కువగా శ్రధ్ధ చూపేవాడు.క్రికెట్ అయితే చెప్పఖర్లెదు. మా అమ్మాయి పుణే వెళ్ళినా, మాకు  ఒంటరితనం ఎప్పుడూ ఉండేది కాదు, అబ్బాయి మాతోనే ఉండడం వలన.

మా జి.ఎం శ్రీ సుందరం గారు బహూకరించిన రోలింగ్ కప్ ( క్లాస్ 12 వారికి ) ముందటేడాది వచ్చినవాడు తనతో తీసికెళ్ళిపోవడం వలన, మళ్ళీ అప్పటికప్పుడు కొత్తది కొని, మా అమ్మాయి వచ్చినప్పుడు తనకి ప్రెజెంట్ చేసారు. అలాగే స్టేట్ బాంక్ ఆఫ్ ఇండియా వాళ్ళు, మా సొసైటీ ల వాళ్ళూ సత్కారం చేశారు.

మా అమ్మాయి ఉన్నంత కాలం స్కూల్లో జరిగే అన్ని విషయాలూ తెలిసేవి. అబ్బాయి తో అలా కాదు, ఏమీ చెప్పేవాడు కాదు.

వీడికి  మా అమ్మాయి లాగ పాటలమీద ఆసక్తి ఉండేదికాదు.రెసిటేషన్, గేమ్స్, క్విజ్, లలో ఎక్కువగా పాల్గొనేవాడు. స్నేహితులు కూడా  ఎక్కువే. మా క్వార్టర్ కి ఎదురుగానే స్కూల్ ఉండడం వలన ఇంటర్వెల్ లో ఇంటికి రావడానికి వీలు పడేది.చదువు విషయం లో నన్నెప్పుడూ ఇరుకులో పెట్టలేదు. ఏమైనా డౌట్ వచ్చినా

మా డాక్టర్ గారినే పట్టుకొనేవాడు.   వాళ్ళ అక్క కి కొన్న రిఫరెన్స్ పుస్తకాలు, తనకీ బాగానే ఉపయోగించాయి. కొత్తవేమన్నా కావాలంటే తెప్పించేవాడిని. అన్ని క్లాసులలోనూ తనుకూడా వాళ్ళ అక్క లాగే ఫస్ట్ లోనే ఉండేవాడు.

%d bloggers like this: