బాతాఖానీ-తెరవెనుక (లక్ష్మిఫణి)ఖబుర్లు–తిండి అలవాట్లు

   

మా చిన్నప్పుడు ఎప్పుడినా రాత్రిళ్ళు అన్నం లాంటిది మిగిలిపోతే, దానిని తరవాణీ లో వేసి, మర్నాడు పొద్దుటే పిల్లలకి పెట్టేవారు ( ఆ రోజుల్లో ఫ్రిజ్ లూ అవీ ఉండేవికావుగా ), ఇంట్లో పిల్లలు లేకపోతే ఏ మాధవ కబళం వాడికో వేసేసేవారు.భోజనాలు పొద్దుటే 10 గంటలకల్లా అయిపోయేవి. మధ్యాహ్నం మూడింటికి ఏదైనా తాయిలాలు చేసేవారు. బయట వస్తువులు అవీ తినడం అలవాట్లు లేవు.శనివారం, ఆదివారం ఎవరికైనా రాత్రి ఉపవాసాలుంటే వాసినిపోలులూ, దిబ్బరొట్టెలూ లాంటివి చేసే వారు దాంట్లోకి ఏదో ఊరగాయ నలుచుకోవడానికి.

ఈ రోజుల్లో చిన్నా, పెద్దా అందరూకూడా బయట తినుబండారాలకే ఎక్కువ ప్రాముఖ్యత ఇస్తున్నారు. అన్నప్రాశన అయిన మర్నాడు నుండీ కుర్కురేలూ, చాకోలూ, బర్గర్లూ ఒకటేమిటి,రకరకాలు. నాకో అనుమానం–చిన్నపిల్లలు ఆ కుర్కురేలకి ఎందుకు ఎడిక్ట్ అవుతారో, దానిలో ఏమైనా కలుపుతారా? ఏమో? ఇంకోటి మరచిపోయాను, చిన్న పిల్లలకి అవేవో
ఫ్రూట్లూప్సూ, కార్న్ ఫ్లేక్సూ. అవిలేకపోతే వాళ్ళకి రోజు వెళ్ళదు. ఇదంతా ” గ్లోబలైజేషన్ ” మహిమా ?

నేను సర్వీసు లో ఉన్న 42 సంవత్సరాలలోనూ మొదటి తొమ్మిది సంవత్సరాలు ( పెళ్ళికి పూర్వం ) వదిలేస్తే మిగిలిన 33 ఏళ్ళూ, మాఇంటావిడ చేతి వంటే తిన్నాను. ప్రతీరోజూ ఫాక్టరీకి
డబ్బా ( మన భాషలో కేరీయర్ ) తీసికెళ్ళడమే. ఆ అలవాటు ఎంతగా అయిందంటే, మాఇంటావిడ నేను రిటైర్ అయిన తరువాత కూడా కొన్ని రోజులు డబ్బా ఇచ్చేసి, ఏదో మూలకి వెళ్ళి తినేయమనేది !!

పిల్లలకి ఇంట్లోనే ఏదైనా చేసి తినిపిస్తే బాగుంటుందేమో. ఈ రోజుల్లో భార్యా భర్తలు ఇద్దరూ పనిచేస్తేనే కానీ కంఫర్టబుల్ గా జీవితం గడపలేకున్నారు. బహుశా ఇదో కారణమేమో, ఈ ఇన్స్టెంట్ ఫుడ్లు మనజీవితం లో చోటు చేసికోవడానికి.ఈ జంక్ ఫుడ్ వల్ల ఏమైనా ఉపయోగం ఉందా? ముందు తల్లితండ్రులు ఆ అలవాటు మానితే పిల్లలు వారిని అనుసరిస్తారేమో, ఒక్కసారి ప్రయత్నం చేసి చూడండి. కొందరు అనొచ్చు– వీడికి తన చిన్నతనంలో ఇలాంటివి ఎప్పుడూ దొరకలేదూ అందుకనే ఇప్పటి వాళ్ళని చూస్తే దుగ్ధా అని.ఈ వాతావరణ కాలుష్యానికి తోడు ఈ తిండి అలవాట్ల ధర్మమా అని బాగుపడుతున్నవాళ్ళు డాక్టర్లూ, ఆ చిరుతిళ్ళు తయారుచేస్తున్న కంపెనీలూ, నష్టపోతున్నది మన పిల్లలూ, వారి భవిష్యత్తూ.

వీటికి సాయం ఆ సాఫ్ట్ డ్రింకులు –కోకాకోలాలూ, పెప్సీలూ, మాజాలూ ఎట్సట్రా ఎట్సట్రా…వీటి ధర్మమా అని చిన్నా పెద్దా లకి ఒబేసిటీ ప్రోబ్లం లూ. మళ్ళీ వాటికోసం జిమ్ములూ, డబ్బున్నవారైతే ఇంట్లోనే అన్నిరకాల వ్యాయామాలకి ఎవేవో కొని ఇల్లంతా ఓ గోడౌన్ లా చేయడం. పోనీ అవేనా రోజూ చేస్తారా అంటే అదీలేదు.
ఇదివరకటి రోజుల్లో మన ముందు తరం వారు వారి తిండి అలవాట్ల వల్లే వాళ్ళ ఆయుషు అంతగా ఉండేది.టైముకి ఓ పధ్ధతి ప్రకారం తినడం, చివరివరకూ చేశారు. కొంతమంది అనొచ్చు
–ఆరోజుల్లో ఈ పెస్టిసైడ్లూ అవీ ఉండెవికాదు, కల్తీలేని తిండి దొరికేది అని.బహుశా అదో కారణం అవొచ్చు.తిండి ఎలా ఉన్నా పధ్ధతి లో కూడా ఉందికదా?ఈ రోజుల్లో చిన్నపిల్లలకి ఓ చేతిలో
టి.వి రిమోట్టూ ( కార్టూన్లు చూడడానికి), రెండో చేతిలో ఎదో తినే ప్లేటూ. పిల్లలని ఆ టి.వి. ముందుంచుతే ఎలాగోలాగ పేచీ పెట్టకుండా తినేస్తాడని మనం కూడా అదే ఎంకరేజ్ చేస్తున్నాము.

టీవీల్లో ప్రకటనల ధర్మమా అని ( అవికూడా చిన్నపిల్లలచేత చేయిస్తారు ) మన పిల్లలు కూడా వాటిమీదకు ఎగ బడుతున్నారు. ఈ మధ్యన ఎక్కడో చదివాను– టీవీ ల్లోనూ, సినిమాల్లోనూ, చిన్నపిల్లలచేత పనిచేయించే ప్రొడ్యూసర్ల మీద క్రిమినల్ ప్రొసీడింగ్స్ ప్రారంభిస్తున్నారని, దీనిని, చిన్న పిల్లల తిండి మీద చేసే ప్రకటనల వాళ్ళ మీద కూడా అమలుచేయాలి.
ఈ కుర్కురేలూ అవీ నగరాలకే కాదు, చిన్న చిన్న గ్రామాలకి కూడా పాకేయి

ఒకప్పుడు దూర్దర్శన్ రోజుల్లో అదేదో సీరియల్ వచ్చేది డ్రగ్స్ మీద వాటి దుష్ప్రభావాలూ అవీ చూపించారు. కొంత కాలం కింద వాళ్ళెవరో సాఫ్ట్ డ్రింకులమీద ఏవేవో ఇన్వెస్టిగేషన్లు చేసి వాటిలో
పురుగు మందులూ అవీ ఉన్నాయన్నారు.కొంత కాలం అవి తాగడం మానేశారు, మళ్ళీ మామూలే.ఇప్పుడు వస్తున్న జంక్ ఫుడ్ మీద ఎవరూ ఇంకా ఇన్వెస్టిగేషన్ ప్రారంభం చేయలేదు?
మన ప్రభుత్వాల నిజాయితీ దీనిలో తెలుస్తోంది.

.

Advertisements

బాతాఖానీ-తెరవెనుక ( లక్ష్మిఫణి ) ఖబుర్లు–పెళ్ళి బహుమతులు.

    ఇదివరకటి రోజుల్లో పెళ్ళిళ్ళు అయిదు రోజులు జరిగేవి.అవి తరువాత మూడు రోజులకి దిగాయి. మా రోజులు వచ్చేసరికి ఒకరోజుకి అయ్యాయి.ఇప్పుడైతే గంటల్లోకి వచ్చాయి. ఏదో హాలో,హొటలో కుదుర్చుకోవడం, అక్కడ ఇంకా మిగిలిన గిరాకీలు కూడా ఉంటారు కనుక, మనం ఆ హాల్ ని కొన్ని గంటలకే బుక్ చేసికోవాలి.మన టైము అయ్యేసరికి, తరువాత వాళ్ళు రెడీ అవుతారు

    మా చిన్నప్పుడైతే ఎవరింట్లోనైనా పెళ్ళి అయితే, నాలుగు రోజులు ముందుగా వెళ్ళేవాళ్ళం. పెళ్ళి అయిదు రోజులూ కలిపి మొత్తం పది రోజులూ అంతా పండగ వాతావరణమే,చుట్టాలూ, వాళ్ళతో బాతాఖానీలూ బలేగా ఉండేది. ఆ పదిరోజులకీ గాడిపొయ్యిలు తవ్వించి, వంటబ్రాహ్మల్ని పెట్టి విందు భోజనాలూ అవీను.ఇప్పుడు ఆ హంగామా ఏమీలేదు.ఒక్కొక్కప్పుడు పెళ్ళిళ్ళు ఏదో కొండమీద కూడా చేస్తున్నారు. మాది అలాగే అయింది

    మేము వరంగాం లో ఉన్నప్పుడు, మా ఫ్రెండ్ ఒకతని కూతురు పెళ్ళి అయింది. అక్కడ వాళ్ళకి ముహూర్తాలు మన లాగ అర్ధరాత్రీ అపరాత్రీ ఉండవు. రెండే ముహూర్తాలు– ఒకటి మిట్టమధ్యాహ్నం 12 గంటలకీ, రెండోది సాయంత్రం ఆరు గంటలకీ.పెళ్ళి కూడా తమాషాగా ఉంది, ముందుగా మనం ఇచ్చే గిఫ్టులు, నోట్ చేసికోవడానికి ఒక క్యూ ఉండేది.దానిని మైక్ లో చెప్పేవారుకూడానూ.ఆ తరువాత స్తేజ్ మీద ఏవో మంత్రాలు చదవడం,అందరూ ” సావధాన్ శుభమంగళ్ ” అంటూ చప్పట్లు కొట్టడం.అంతే.చిత్రం ఏమిటంటే, ఆ పెళ్ళిలో మాఫ్రెండ్ ( పెళ్ళికూతురి తండ్రి) కూడా నాతోనే నుంచొని చప్పట్లు కొట్టడం !!

    ఎక్కడినా హొటల్ లో పెళ్ళి అయినప్పుడు కొన్ని గమ్మత్తులు కూడా జరుగుతూంటాయి. మా ఫ్రెండొకాయన ఒక పెళ్ళికి వెళ్ళబోయి, ఇంకొకళ్ళ పెళ్ళికి వెళ్ళి ,బహుమతీ కూడా ఇచ్చి వచ్చాడు.చూశాడుట ఇక్కడేమిటీ మనకి తెలిసిన వాళ్ళెవరూ లేరేమిటీ అనుకుంటూ, స్టేజ్ మీదకు వెళ్ళే క్యూ లో నుంచొని ఆ తరువాత తన టర్న్ వచ్చినప్పుడు వాళ్ళ చేతిలో గిఫ్ట్ పెట్టి వచ్చాడు.అప్పుడు గమనించాడు తను వెళ్ళవలసిన పెళ్ళి అది కాదని, అయినా చేసేదేమీలేక, భోజనం చేసి వచ్చాడు. ఈ మధ్యన మా ఇంటావిడని రాజమండ్రి లో ఎవరో ఏదో నోముకి పిలిచారు.సరేనని వెళ్ళింది. పిలిచిన వాళ్ళ ఇల్లు సరీగ్గా తెలియదు, ఏదో ఎవరి ఫ్లాట్ ముందరో చెప్పులూ అవీ ఉన్నాయి కదా అని అక్కడ లోపలికి వెళ్ళింది. అక్కడ వాళ్ళు, పెళ్ళికూతురికి మీది కట్టే కార్యక్రమంలో ఉన్నారు. ఈవిడ వచ్చిందికదా అని ( పిలవని ముత్తైదువ ) బోల్డు సంతోషపడిపోయి చేతిలో వాయినం అవీ పెట్టేశారు.

    కొన్ని మొహమ్మాటం పిలుపులు ఉంటాయి. ఏదో అక్కడ ఉంటున్నాముకదా అని పిలుస్తారు. వాళ్ళెవరూ మనకి తెలియదు. అయినా చేతిలో ఏదో పెట్టాలి. ఇదివరకటి రోజుల్లో అయితే, ఏవేవో స్టీల్ సామాన్లు పెట్టేవారు, చాలా సార్లు ఒకే వస్తువు ఓ అరడజను దాకా ఉండేవి.పిల్ల కాపరానికి కావల్సిన స్టీలు సామానంతా వచ్చేది.ఆ తరువాత కుక్కర్లూ, మిక్సీలూ, డిన్నర్సెట్లూ
అన్నీకూడా రెండేసి, ఒక్కొక్కప్పుడు మూడేసీ కూడా వచ్చేవి. ఆ తరువాత ఇది చాలా గొడవ అయిపోతూందని, గిఫ్ట్ వోచర్లిచ్చేవారు.తెలిసున్నవాళ్ళనైతే అడగొచ్చు, వాళ్ళకి ఏది కావాలో అది ఇవ్వొచ్చు.

    ఇంక ఆఫీసుల్లో పిలిచినప్పుడు, అక్కడ అంతా చందా వసూలు చేసి అందరితరఫునా ఒకే గిఫ్ట్ కొంటారు.దీనివలన సమస్య ఏమిటంటే, అందరూ కలిసేనా వెళ్ళాలి, లెదా ఆ గిఫ్ట్ కొని తీసికొచ్చేవాడు వచ్చేదాకా వేచిఉండాలి.ఆ వచ్చేవాడు ఆడుతూ, పాడుతూ ఎప్పుడో వస్తాడు. ఇంతలో పుణ్యకాలం వెళ్ళిపోతుంది.మనం ఎక్కడైనా బాగా తెలిసిన వాళ్ళ పెళ్ళికి వెళ్తే ఏదో ఒక గిఫ్ట్ ఇచ్చేబదులు, ఇదివరకటి రోజుల్లో నూట పదహార్లు,వెయ్యినూటపదహార్లూ ఇచ్చేవాళ్ళు.ఇప్పుడేమయ్యిందంటే మనం వెళ్ళే మొహమ్మాటం పిలుపులు వెయ్యినూటపదహార్లు ఎక్కువా, నూటపదహార్లు మరీ తక్కువగానూ ఉంటున్నాయి. అందుకని వయా మీడియా గా మనిషికి వంద చొప్పున మనం వెళ్ళేశాల్తీలని బట్టి లెఖ్ఖేసి ఓ కవరులో పెట్టి ఇవ్వడం.ఆ గృహస్థుకి మన తరఫునుండి సహాయం అనుకుంటాము కానీ , ఆ పాకెట్లన్నీ పెళ్ళికూతురో, పెళ్ళికొడుకో తీసేసుకుంటారు

    ఏవో కారణాలవల్ల మనం ఒక్కళ్ళే వెళ్ళాం అనుకోండి, గిఫ్ట్ తీసికుంటారు, కానీ వాళ్ళు పెళ్ళి సందర్భం గా ఇచ్చే రిటర్న్ గిఫ్ట్ లాంటి పాకెట్టో, బాగ్గో, మగవాళ్ళకి ఇవ్వరు. మనకి జేబురుమ్మాలే గతి !!.

బాతాఖానీ–తెరవెనుక ( లక్ష్మిఫణి) ఖబుర్లు–కుక్కల భయం

      నాకు కుక్కలంటే మహా భయం. చెప్పుకోడానికి ఏమీ సిగ్గు పడను. నాకు చాలా మంది చెప్పారు–కుక్కంటే భయ పడకూడదు, అరిచినా సరే, ఏమీ కదలకుండా నుంచో, అదే భయ పడి పారిపోతుందీ, ఎట్సట్రా, ఎట్సట్రా..ఈ ధైర్యం జనరల్ గా కుక్కలను పెంచేవాళ్ళే చెప్తారు.యజమాని కాబట్టి వాడిని ఏమీ చెయ్యకపోవచ్చు. ఆ కుక్కకి మనమీద " ఎలీజియెన్స్" ఎందుకు ఉంటుందీ ?. నేను చాలా సార్లు ప్రయత్నించాను భయ పడకూడదని, అలా 60 ఏళ్ళు గడచిపోయాయి, కానీ ఆ భయం పోలేదు. ఈ వయస్సులో ఏమీ సాహస కృత్యాలు చేయాలని కోరికా లేదు.దానివలన ఇంకోళ్ళకి ఏమీ నష్టం లేదుగా!!

      నా పోలిక మా అమ్మాయికి పూర్తిగా వచ్చింది.పాపం వెర్రి తల్లి వాళ్ళ నాన్నే తనకి ఓ ఇన్స్పిరేషన్ ఇలాంటి విషయాలలో మాత్రమే !! ఈ వేళ " ఫాదర్స్ డే " అని, ఓ కార్డూ,ఓ గిఫ్టూ ఇచ్చింది.మేం ఇద్దరమే మా కుటుంబం లో కుక్కలకి భయ పడేవాళ్ళం. మిగిలిన వాళ్ళందరూ, ( మా ఇంటావిడతో సహా ) మమ్మల్ని ఏడిపించేవారే.మా అబ్బాయైతే, వాళ్ళ అమ్మాయి కోసం ఓ కుక్క పిల్లని పెంచుకుందామంటూంటాడు. ఇంక నాకు రాజమండ్రి నుండి పూణే వచ్చే యోగం ఉన్నట్లులేదు.

            నేను ఉద్యోగం లో ఉన్నప్పుడు , ఎప్పుడైనా మొదటి షిఫ్ట్ కి పొద్దుటే 6.00 గంటలకి చేరాలంటే చీకట్లో 5.00 గంటలకే లేచి వెళ్ళవలసివచ్చేది. చీకటంటే భయం లేదు.ఈ కుక్కలే, రోడ్డు మొదట్లో ఓ కుక్క అరవడం మొదలెడితే, ఆ ఇలాఖాలో ఉన్న అన్ని కుక్కలూ అరవడం మొదలెడతాయి. నాకు చిత్రహింస లా ఉండేది.మా క్వార్టర్ కి బయట నుంచునేవాడిని, ఆ తెల్లవారుఝామున ఆ రోడ్డు మీద వెళ్ళే పాలవాళ్ళో, పనిమనుష్యులో వచ్చేదాకా ఆగి, వాళ్ళకు తెలియకుండా, చీకట్లో వాళ్ళని ఫాలో అయ్యేవాడిని. ఎప్పుడైనా చూసినా, వాళ్ళలాగే నేనుకూడా ఎవరింట్లోనో పనికి వెళ్తున్నాననుకొనేవారు. అయినా నాకేమిటి, ఆ ఫర్లాంగు దూరమూ, నాకు వాళ్ళ రక్షణ ఉంటూందిగా. ఊరికే వాళ్ళ భావాల్ని కించపరచడం ఎందుకూ ? రాత్రిళ్ళు, అలాంటి తోడు దొరికేది కాదు.పాలవాళ్ళూ, పనిచేసేవాళ్ళూ ఉండరు కదా, అలాంటప్పుడు, మా ఇంటావిడ పాపం, పిల్లల్ని పక్కవారికి అప్పజెప్పి, నాకోసం అక్కడ వెయిట్ చేసేది.ఇలా ఉండేది నా బ్రతుకు !!

      మేము వరంగాం లో ఉన్నప్పుడైతే ఇంకో గోల. మా ఫోర్మన్ ఒకాయనకి రెండు పేధ్ధ కుక్కలుండేవి. ఒకదానిని చెయిన్ తో కట్టేసి పట్టుకునేవాడు.రెండో కుక్కని మామూలుగా ఒదిలేసేవాడు. వీటితో రోడ్డుమీద " వాకింగ్ " కి రావడం –అదో స్టేటస్ సింబలూ. ఎప్పుడైనా ఆయనను రోడ్డు మీద చూసినప్పుడు, పోనీ మన ఫోర్మన్ కదా అని చెయ్యేత్తి "హల్లో" అన్నాను
వాళ్ళ యజమానిని ఏదో చేసేస్తాననుకుందో ఏమో, ఆ రెండో కుక్క నామీదకెగిరింది.నాకు బ్లడ్ ప్రెషరూ అలాంటివి ఏమీ లేవు, కానీ ఆక్షణంలో నాకు అవన్నీ వచ్చేశాయి.ఏదో ఆయన అడ్డుకున్నాడు కాబట్టి సరిపోయింది కానీ లేకపోతే ఆ కుక్కగారి చేతిలో నా పని అయిపోయేది.అప్పటినుంచీ ఆయన ఎక్కడ కనిపించినా, ఆయనెవరో నాకు తెలియనట్లుగా పక్కనుంచి వెళ్ళిపోయేవాడిని.

      ఇవన్నీ ఇలాగుండగా, మా డాక్టర్ ఫ్రెండ్ దేష్పాండే గారికి ఓ కుక్కని పెంచుకోవాలనే ఓ మహత్తర ఆలోచన వచ్చింది.ఆయనకు తెలుసు, నా భయాలన్నీ.అందుకని నేను ఎప్పుడు వాళ్ళింటికి వెళ్ళినా, దాన్ని కట్టేస్తూంటారు. దానికో పేరూ " గోల్డీ "అని. మేము వెళ్ళగానే " దెఖో ఫణిబాబూ అంకుల్ ఆయా " అంటూ దానితో ఖబుర్లూ. ఒక్క విషయం– ఎవరింటికైనా వెళ్ళినప్పుడు, వాళ్ళ ఇంట్లో ఉన్నదానిని "కుక్క " అనకూడదు. పెరుతోనే పిలవాలి. లేకపోతే వాళ్ళ " ఫీలింగ్స్ " హర్ట్ అవుతాయి. గుర్తు పెట్టుకోండి. ఈ కుక్కల జనాలకి ( యజమానులనాలి కాబొలు), ఊరు వదలి బయటకు వెళ్ళడానికి కుదరదు.అంతేకాదు మనం ఎప్పుడినా వాళ్ళని ఇన్వైట్ చేస్తే, " మాకు కుదరదు, మా గోల్డీ యో, మరేదో ( కుక్క అనకూడదుగా) కి భోజనం టైమో మరేదో అని తప్పించేసుకుంటారు.పోన్లెండి అదే నయం. దానిని మన ఇంటికి తీసికొస్తే అదో గోలా !

      ఒక్కకొప్పుడు మనం ఉండే సొసైటీ ల్లో కుక్కలున్నవాళ్ళు,దానిని బయటకు తీసికెళ్ళి, మళ్ళీ వాళ్ళ ఫ్లాట్ లోకి తీసికెళ్ళడానికి, ఏ లిఫ్ట్ లోనో వెళ్తున్నారనుకోండి, ఆలిఫ్ట్ లో మనం చిక్కడిపోయామో అంతే సంగతి .ఇలా నాకు రెండు మూడుసార్లు అయింది.. నాలుగో అంతస్థనా సరే, నేను మెట్లమీదనుండి నడిచే వెళ్తాను.అక్కడ రాజమండ్రి లో మా వదిన గారింట్లో ఆవిడ ఓ కుక్కని పెంచుకుంటూంది.ఎప్పుడు వెళ్ళినా దాన్ని కట్టేస్తే కానీ ,వాళ్ళింట్లోకి వెళ్ళను., ఎవరేమనుకున్నా సరే !!!!

బాతాఖానీ–తెరవెనుక( లక్ష్మిఫణి) ఖబుర్లు–మొహమ్మాటాలు

మామూలుగా మనం, పరిచయం ఉన్నవాళ్ళింటికి ఎప్పుడో ఒకసారి వెళ్తాము.అది, కొంచెం పరిఛయమైనా సరే, గాఢ పరిచయమైనా సరే.

రాకపోకలు ఉంటేనే కదా మన స్నేహం వృధ్ధి చెందేది.మొదటిసారి ఎవరింటికైనా వెళ్ళేం అనుకోండి, ముందుగా హల్లో లతో ప్రారంభం అవుతుంది, ఆఫీసు లో అతనితో పరిచయం ఉంటుంది,

అందువలన ఒకరితో ఒకరికి పరిచయాలు పూర్తి అయిన తరువాత అస్సలు సంగతి ప్రారంభం అవుతుంది. వాళ్ళింట్లో ఆ మధ్యనే వారి కొడుకుదో, కూతురిదో పెళ్ళి అయిఉంటుందనుకొందాం,

ఇక్కడ ఆ వచ్చిన వాళ్ళ పని అయిపోతుంది. పెళ్ళి ఆల్బం తో ప్రారంభం అవుతుంది, అవి కూడా రెండు ఎన్సైక్లోపీడియా బ్రిటానికా సైజు లో ఉన్నవి, ఆ వచ్చిన వారి చేతిలో పెట్టేసి చూస్తూ

ఉండమంటారు. మనచేతి లో పెట్టి భార్యా భర్తలిద్దరూ కిచెన్ లోకో మరెక్కడికో వెళ్ళిపోతారు. వాళ్ళకి తెలుసు, ఈ ఆల్బం లు చూడడానికి కనీసం గంటైనా పడుతుందని. ఈ లోపులో వాళ్ళు

ఏదైనా తయారుచేసికోవడానికి కావలిసినంత టైము దొరుకుతుంది.ఉప్మా ఓ, లేక ఇంకోటో.

ఇక్కడ హాల్లో మన శిక్షాకాలం ప్రారంభం అవుతుంది.మధ్య మధ్య లో ఓ చూపు విసిరి, మనం శ్రధ్ధగా చూస్తున్నామా లేదా అని ఓ లుక్ వేస్తారు

ఆ ఫొటోల్లో ఉన్నవాళ్ళెవరూ మనకి తెలియదు. ఇంటి పెద్దమనిషి, మనని ఒక్కరినీ వదలడం బాగా ఉండదని, మనతో హాల్లో కూచుంటాడు. ఏదో మనకి ఆసక్తి ఉన్నట్లుగా, ఫొటోలో ఎవరినో

చూపించి వారెవరూ అని అడగండి–ఆయనా అని ఏదో గుర్తు చేసికోవడానికి విఫల ప్రయత్నం చేస్తాడు. మా అవిడని అడిగితే తెలుస్తుందండి, వాళ్ళవైపు వాడే. మన ప్రాణానికి ఎవరైనా

ఒక్కటే. ఇలా ఈ డ్రామా, ఇంటావిడ టిఫినీలు తయారుచేసేదాకా సాగుతుంది.ఆవిడ చేతులు కడుక్కుని, చీర చెంగుకి తుడుచుకుంటూ, ఇక్కడ సీన్ లోకి వస్తుంది. అప్పుడు ఇంటాయనకి

మన దురదృష్టంకొద్దీ, మనం ఆయనని అడిగిన సందేహం గుర్తుకు వస్తుంది.మనం అయితే మొగవారిగురించి, మనవాళ్ళైతే ఆడవారిని గురించీ ఏదో రాండం గా అడుగుతాము.ఇంక ఇంటావిడ

ఆ అడిగినావిడ గురించి వివరాలు చెప్తుంది– ఆవిడ మా పిన్నత్తగారి, ఆడపడుచు మరిది పెళ్ళాం–అని.వాళ్ళెవరైతే మనకెందుకు, ఆర్చేవారా తీర్చేవారా.అయినా అదో మొహమ్మాటం.

ఈ కొస్చన్ ఆన్సర్ సెషన్ పూర్తి అవడానికి చెప్పానుగా ఓ గంట పడుతుంది. అప్పుడు కానీ ” పనికి ఆహారం స్కీం ” లో లాగ, మనకి తిండానికి

పెట్టరు.ఇంటావిడ మొహం నిండా నవ్వు పులుముకొని ఎప్పుడైనా వస్తూండండి అని టాటా చెప్తుంది.మనరోజు బాగుండకపోతే వాళ్ళింట్లో ఆ పెళ్ళికి సంబంధించిన సీ.డీ కూడా ఉంటే ఇంక

” అవర్ డే ఈజ్ మేడ్ ” అంతే సంగతులు !!

మా ముందు తరం వాళ్ళైతే, పెళ్ళి అయిన తరువాత, వధూవరులిద్దరూ మెడలో కర్పూరం దండలతో ఫొటో కి దిగేవారు. మన చుట్టాలిళ్ళల్లో అందరికి

ఫ్రేం కట్టీచ్చేవారు.అందుకనే ఒకే ఫొటో అందరి ఇళ్ళల్లోనూ ప్రామినెంట్ గా కనిపించేది. మా రోజులు వచ్చేటప్పడికి, ఏదో పీటలమీద కూర్చున్నప్పుడూ, మంగళసూత్రం కడుతున్నప్పుడూ

ఫొటో తీసేవారు. అందులో పెళ్ళికొడుకు తల్లి తండ్రులు కనిపించేవారు కాదు. ఆరోజుల్లో పెళ్ళిళ్ళకి రిజిస్ట్రేషన్ లూ గట్రా ఉండేవి కాదు, అందుకని సాక్ష్యం గా ఈ ఫొటోలు అన్నమాట.

మా పెళ్ళి అన్నవరం లో జరిగింది. అక్కడ ఇంకో పెళ్ళికోసం, ఓ ఫొటోగ్రాఫర్ ( తణుకు వాడు ) వస్తే, అతన్ని కాళ్ళావేళ్ళ పడి మాకు ఫొటో తీయించారు. నాకు ఒక విషయం

అర్ధం అవదు. మంగళసూత్రం కడుతున్నప్పుడు కెమేరా వైపు చూస్తూ మెడలో మూడు ముళ్ళూ ఎలా వేయడం వీలౌతుందీ అని.ఆ రోజుల్లోని ఏ ఫొటో అయినా చూడండి, మీకే అర్ధం

అవుతుంది. పెళ్ళికూతురి తల్లి జడ పైకి ఎత్తి పట్టుకుంటుంది, మనవాడేమో కెమేరాకి పోజు కొడుతూ తాళి కట్టేస్తాడు. రెండే ఫొటోలు శాంక్షన్.

ఈ రోజుల్లో అమ్మో ఎన్ని ఫొటోలో, వీడియోలో, గిఫ్ట్ ఇవ్వడానికి వెళ్ళిన ప్రతీ వాడితోనూ ఓ గ్రూప్ ఫొటో దిగాల్సిందే. ఆ వధూ వరుల ఓపికని మెచ్చుకోవాలి

ఈ మధ్యన జీలకర్ర బెల్లం కార్యక్రమానికి ముందే ఈ రెసెప్షన్లూ అవీ అయిపోతున్నాయి.పెళ్ళికి ముందరే, ఆ పిల్లతో అంత సేపు గడపొచ్చనే బోనస్ తో ఆ ఓర్పు వచ్చేస్తుందేమో!!

ఈ ఫొటో సెషన్ల ఫలితమే నేను పైన చెప్పిన హింసా కాండ కి నాంది !!!

బాతాఖానీ-తెరవెనుక ( లక్ష్మిఫణి ) ఖబుర్లు–ఆత్మవిశ్వాసం

    నాకు ఒకసారి సర్వీసు లో ఉండగా ఓ రోజు ఖాళి గా కూర్చొంటే అవేవో వెర్రి మొర్రి ఆలోచనలు వచ్చేశాయి. నా చుట్టూ ఎవరిని చూసినా

అందరిలోనూ ఏదో ఒక ప్రత్యేకత కనిపిస్తుంది. చిన్న చిన్న పిల్లల దగ్గరనుంచి, పెద్దవాళ్ళ దాకా ఏదో ఒకదానిలో ప్రావీణ్యత సంపాదిస్తారు. ఆఖరికి మా ఇంట్లో మా ఇంటావిడ దగ్గరనుండి

పిల్లల దాకా ఏదో ఒకదానిలో స్పెషాలిటీ కనిపిస్తుంది. పిల్లలకి భగవంతుని దయ వలన చదువులోనూ, మా ఇంటావిడ కి వంట లోనూ, అల్లికలూ, కుట్లలోనూ, అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా

ఇల్లు నీట్ గా ఉంచడం లోనూ, ఏమీ లేకపోతే నామీద గయ్య్ మనడంలోనో, సంథింగ్ స్పెషల్.

    నాకు దేనిలోనూ ప్రత్యేకత ఉన్నట్లు అనిపించలేదు. ఓ సైకిలు తొక్కడం రాదు, ఇప్పుడు చిన్న పిల్లలుకూడా సైకిలు మీద స్కూల్స్ కి వెళ్ళడం

చూస్తూంటాను. ఓ పాట రాదు, ఆట రాదు. ఏమైనా వ్రాయ కలనా అంటే అదీ రాదు. ఎప్పుడైనా స్టేజ్ మీదకు వెళ్ళవలసి వస్తే కాళ్ళు వణుకుతాయి. స్విమ్మింగ్ రాదు. నీళ్ళంటే భయం.

ఎక్కడ చూసినా, ప్రపంచం చాలా ఫాస్ట్ గా వెడుతూంది. ఎవరైనా చిన్న పిల్లల్ని కంప్యూటర్ మీద పనిచేయడం చూస్తే ఇంకా డిప్రెషన్ వచ్చేసేది.చాలామంది ఏదో ఒక వాయిద్యం నేర్చుకొంటారు

మా పెద్ద మనవరాలు గిటార్ నేర్చుకొని వాయిస్తుంది.

    ఇలా ఎందుకూ పనికి రాని జీవితం, ఎవరికోసం అనే డిప్రెషన్ లోకి వచ్చేశాను. మా డాక్టర్ ఫ్రెండ్ దేష్పాండే గారిని అడిగాను. ఆయన అన్నారూ

” నీలో ఏమీ ప్రత్యేకత లేదని ఎందుకు అనుకుంటావూ, అది అవతల వాళ్ళకి తెలుస్తుంది. నీకొచ్చే జీతం లో భార్యనీ, ఇద్దరు పిల్లల్నీ పోషించావు.పిల్లలకి చదువు చెప్పించి వాళ్ళ కాళ్ళమీద

వాళ్ళుండేటట్లుగా చేశావు” అన్నారు. అవేమీ ప్రత్యేకతలు కావు అదొక రొటీన్,నన్ను నన్ను గా గుర్తిస్తే అదీ ప్రత్యేకత, అన్నాను. అంటే ఆయన అన్నారూ ” నువ్వు ఫాక్టరీ లో చేసే పని

ఇంకొకళ్ళు చేయగలరా, వరంగాం లో ఉన్నప్పుడు ఐ.ఎస్.ఓ గురించి మాట వచ్చినప్పుడు ఇప్పటికీ నీ పెరే చెప్తారు. ఇచ్చిన పనిని నిస్వార్ధంగా,శ్రధ్ధగా చేయడం కూడా ఓ ప్రత్యేకతే, ఊరికే

నిరుత్సాహ పడకూడదూ . అని నన్ను ప్రోత్సహించారు.అప్పూడు ఆయన చెప్పినది ఆలోచిస్తే నిజమేమోఅనిపించింది. అందుకే సరి అయిన సమయం లో మనకి సరి అయిన సలహా చెప్పే

స్నేహితుడు ఒక్కడైనా ఉండాలనేది నా అభిప్రాయం.

    రిటైర్ అయిన నాలుగు సంవత్సరాలకి, గోదావరి తీరాన ఉండాలనే కోరిక కలగడం ఏమిటి,వెంటనే మార్చేశాము.గోదావరి గాలి తగిలేటప్పడికి నాలో

ఎప్పుడూ లేని ఈ వ్రాయడం అనే కొత్త వ్యాపంగం బయటకు వచ్చింది. ఇదివరకు కొన్ని రోజులు ఇంగ్లీష్ లో వ్రాశాను. కానీ దానిని ఎవరూ చదివిన దాఖలాలు లేవు( ఏదో మొహమ్మాటానికి

మా పిల్లలు తప్ప !!). ఆ తరువాత ఇంగ్లీష్ పేపర్లకి ఉత్తరాలు వ్రాయడం, అది పడిందో లేదో అని మర్నాడు పేపర్ చూడడం. ఈ పని మొదట్లో రాజమండ్రి వచ్చిన కొత్తలో కూడా చేశాను

పాపం ఒకాయన మాత్రం ఎప్పుడినా ఫోన్ చేసేవారు ” మీ లెటర్ చదివానండీ ” అని.తెలుగులో వ్రాయడం నేర్చుకున్న తరువాత స్వాతి వార పత్రిక లో నా లెటర్ అచ్చయినప్పుడు, చాలా

ఆనందం వేసింది. బ్లాగ్గులు వ్రాయడం మొదలుపెట్టిన తరువాత మీ అందరి అభిమానానికీ పాత్రుడనయ్యాను.

    కోతికి కొబ్బరికాయ దొరికినట్లు అయింది. ఇంక ఇప్పుడు ఇంకోళ్ళకి సలహాలు కూడా ఇస్తున్నాను ( మా ఇంటావిడకే లెండి !!). ఎప్పుడూ, పిల్లలూ,

పిల్లలూ అనొద్దు, నీకు ఒక లోకం నిర్మించుకో మని చెప్పాను. కంప్యూటర్ లో తెలుగు లో వ్రాయడం నేర్చుకుంది. బాగానె ఉందనుకున్నాను.ఏ.టి.ఏం లో డబ్బు తీసికోవడం, ఆన్లైన్లో

టికెట్ తీసికోవడం నేర్పాను. తన కాళ్ళమీద తనుండాలని– ఇది ఎంత దాకా వచ్చిందంటే ఈ మధ్య మేము పూణే లో ఓ రెసెప్షన్ కి వెళ్ళామని చెప్పానుగా, ఆ రోజున, మమ్మల్ని

ఇంటికి వెళ్ళిపోమని, తను ఆ రాత్రి అక్కడే వాళ్ళ ఫ్రెండ్స్ తో ఉండీపోయి మర్నాడు పొద్దుటే వచ్చింది. ఆ రెసెప్షన్ లో కూడా, ఎవరో మా గురించి మాట్లాడుతూ ” అదిగో వాళ్ళే

బెల్లం మిఠాయి అంకుల్, ఆంటీ ” అని అనడం వినిపించేసరికి ఓ సారి తల ఎగరేసి కాలరెత్తేసుకుంది . ఫరవా లేదూ నా మొగుడి గురించి కూడా మాట్లాడుకుంటున్నారూ అనుకుంది.

    మీలో చాలా మంది నెట్ లో వచ్చే కౌముది మాస పత్రిక చదువుతారనుకుంటాను, దానిలో ప్రముఖ రచయితలు– యెండమూరి, మల్లాది, వంగూరి.

గొల్లపూడి, ఇంకా ఎందరో మహానుభావులు వ్రాస్తారు. ఈ నెల అంటే జూన్ సంచిక లో నేను వ్రాసిన ” మా మంచి టీచర్లు ” కూడా ప్రచురించారు. ఫర్వాలెదూ, నాక్కూడా ఎంతోకొంత

వ్రాయడం వచ్చిందీ అని నామీద నాకు నమ్మకం ఇప్పూడిప్పుడే వస్తూంది.,

బాతాఖానీ–తెరవెనుక (లక్ష్మిఫణి ) ఖబుర్లు–అర్రే బాగానే ఉన్నారా.

    చిన్న పిల్లలది అదో వింత మనస్తత్వం. ఎక్కడికైనా వెళ్తే , తల్లితండ్రుల్ని బయట పెట్టడమే వాళ్ళ ద్ధ్గేయంగా ఉంటారు.మనం ఏదో గొప్పగా, ” మా వాడు బయట ఏమీ తాగడండి ” అన్నామో మన కొంప ముంచేయడమే తమ జన్మ హక్కులాగ, అదే తాగుతాడు/తుంది.ఇంట్లో మనం ఏమీ పెట్టకుండా మాడ్చేస్తున్నట్లుగా
ఓ పోజు కూడా పెడుతారు. మనం ఓ వెర్రి నవ్వు నవ్వేసి తల ఎక్కడ పెట్టుకోవాలో తెలియక ఇంకో టాపిక్ లోకి మార్చేస్తాము.అలాగే రైలు ప్రయాణాల్లో కూడా అలాగే ఉంటారు.ఎక్కడనుంచి వస్తాయో వీళ్ళకి ఈ విపరీతమైన బుధ్ధులు !!

   ఇది ఇలా ఉంటే, తల్లి తండ్రులది అదో రకం.చాలా మంది ఎవరింటికైనా వెళ్తే తమ పిల్లల్ని చాలా కట్టడి లో ఉంచుతారు.మనకీ ఏమీ సమస్య ఉండదు. కొంతమందైతే వాళ్ళ పిల్లల్ని ఎటువంటి కంట్రోల్ లేకుండా మన కొంపమీద వదుల్తారు. మనం ఏమీ అనలేము. ఇంటికి వస్తే భార్యో, భర్తో వీళ్ళకి కాపలా ఉండాలి.
లేకపొతే మన కొంప కొల్లేరైపోతుంది.వాళ్ళ పిల్లలు వాళ్ళకి గారం కానీ, ఊళ్ళోవాళ్ళందరినీ ఎందుకు క్షోభ పెడతారో అర్ధం అవదు. కొంతమందైతే పిల్లలకి అన్నం పెట్టడం చూడాల్సిందే. ఓ కంచం లో ఏదో పెట్టి ఆ పిల్లనో, పిల్లాడినో ఊరంతా తిప్పుతూ బలవంతం చేయడం. అపార్ట్మెంట్ సొసైటీ లలో ఐతే సెల్లార్ లో ఓ సైకిలు మీదో, దేనిమీదో తిప్పుతూ, ఆ డ్రిల్ చేయడం. ఖర్మ కాలి మనలాంటివాడెవడైనా అక్కడనుండి వెళ్తూంటే,” చూడు బూచాడు, అన్నం తినకపోతే నిన్ను ఎత్తుకుపోతాడు ” అని మన ఇమేజ్ అంతా పాడిచేస్తారు.అక్కడ రాజమండ్రి లో ఐతే, నన్ను ఓ డాక్టర్ చేసేశారు. అన్నం తినకపోతే డాక్టర్ అంకుల్ ఇంజెక్షన్ ఇచ్చేస్తారూ, అని ఆ పిల్లని భయ పెట్టడం. పోన్లెండి మరీ బూచాడూ అన లేదు. అప్పటినుంచి ఆ పాప నన్ను చూస్తే భయ పడి పారిపోతుంది. ఏదో తనని చూసినప్పుడల్లా మా నవ్య ని చూసినట్లుంటుందికదా అని నేననుకుంటే ఆ పిల్ల నా దగ్గరకే రాదు.అప్పటికీ నేను అడిగేను ” మీకేం అపకారం చేశానని ఇలా నన్ను హింసిస్తున్నారూ ” అని.వాళ్ళన్నారూ–ఇక్కడ అందరి వంతూ అయిపోయింది, మీరొక్కరే కొత్త ” బక్రా ” అన్నారు ఏం చేస్తానూ ?

   మన ఇంటికి ఎవరైనా పిల్లలు వస్తే, మనం అనవసరమైన త్యాగాలు చేసేసి, మన పిల్లల్ని ” నీ బొమ్మ తీసికోనీయమ్మా, చిన్న బాబు కదూ ” అంటాము. అలాగని వాళ్ళింటికి వెళ్తే అక్కడ ఏమీ ముట్టూకోనీయము. ఇది చాలా అన్యాయం కదూ.ఇలాంటివారిని ” చైల్డ్ అబ్యూజ్ ” కింద అరెస్ట్ చేయించాలి!!

   నిన్న చెప్పానుగా నాకు అందరితోనూ పరిచయం చేసికోవడమనే ఓ జాడ్యం ఉంది. గత 10 సంవత్సరాలుగా, మా నాన్నగారి అబ్దీకం, పూణే లోని రాఘవేంద్ర మఠం లో చేస్తూంటాను. అదే తిథికి పెట్టుకొనేవారు ఓ పదిమంది దాకా ఉంటారు. వాళ్ళందరినీ ప్రతీ ఏడాదీ కలుసుకొనేవాడిని. కలుసుకున్న ప్రతీ సారీ ఒకే డైలాగ్–
” సంతోషం, మళ్ళీ కలుస్తున్నానూ” అని. నేనంటానూ ఎప్పుడైనా నేను కనిపించక మా అబ్బాయి కనిపిస్తే తెలుసుగా… ఈ సారి గోదావరి తీరాన్న కంభం వారి సత్రం లో మా నాన్న గారి ఆబ్దీకం పెట్టాను. మొన్న పూణే లో నా రాఘవేంద్ర మఠం స్నేహితుడొకడు కనిపించాడు. నన్ను చూసి ” అర్రే బాగానే ఉన్నావా, ఇసారి కనిపించకపోతే మేమందరం పాపం నీ గురించే మాట్లాడుకొన్నాం” అని ఓ పరామర్శ చేశాడు.. ఇలా ఉంటుంది ఒక్కో సారి !!

   గత 10 సంవత్సరాలుగా, నేనే కూరలకి వెళ్ళేవాడిని. మార్కెట్ లో ఉన్న కూరల వాళ్ళందరూ పరిచయమే. అందరితోనూ ఖబుర్లు చెప్పడం ఓ అలవాటు ( కొద్దిగా ధర తగ్గిస్తాడేమో అని !!) ఈ మధ్యన రాజమండ్రీ కి మారడం తో , మా అబ్బాయి వెళ్తున్నాడు. వాడితో అందరూ ” బాబా కిధర్ హై” అని పరామర్శా!!అందరితోనూ పరిచయం చేసికొంటే ఇలాంటి ఈతి బాధలు తప్పవు.

   ఇన్ని ఔతున్నా కానీ, నేను నా స్వభావం మార్చుకోను.చెప్పులు కుట్టే వాడి దగ్గరనుండి, కూరల కొట్టు వాళ్ళు,టెలిఫోన్ల వాళ్ళూ, కచ్రా ఎత్తేవాళ్ళూ అందరూ నా ఫ్రెండ్సే. నేను సర్వీస్ లో ఉండగా, మా ఫోర్మన్ ఒకాయన చెప్పేవారు– మనకి ఎంత మంది స్నేహితులుంటే అంత మంచిది. ఎప్పుడైనా మనం ఏ రోడ్డు మీదైనా పడిపోతే, మనని తెలిసినవారు ఎవరో ఒక్కరు ఉంటారు. ఇంట్లో కబురు చెప్పడానికైనా ఎవరో ఒకరుండాలిగా. అలాగే ఆయన రిటైర్ అయిన తరువాత ఒకరోజు న మార్కెట్ లో హార్ట్ ఎటాక్ వచ్చి పడిపోయారు.అక్కడ ఉండే కొట్ల వాళ్ళందరికీ ఈయన తెలుసు. ఆయన అక్కడే స్వర్గస్తులయ్యారు. అ కొట్ల వాళ్ళే ఇంటికి వార్త చేరేశారు.

   .రాజమండ్రీ లో అయితే ఆటో వాళ్ళ దగ్గరనుండి అందరూ స్నేహితులే, మా సొసైటీ లో ఉన్న పాప తప్ప !! మా పిల్లలంటూంటారు ఇంతమందితో స్నేహం ఎలా చేస్తావూ అని.ఈ రోజుల్లో పెద్ద పెద్ద సొసైటీలలో ఒకడికి ఇంకొకడు తెలియదు. తనేమిటో తన కుటుంబమేమిటో అంతే.మన కుటుంబాలు ఎలా ఉన్నాయో అదేదో న్యూక్లియర్ ఫామిలీ అంటారుగా, అలాగే మన ఫ్రెండ్షిప్లు కూడా న్యూక్లియర్ అయిపోయాయి

   మా దగ్గర ఓ డబ్బా కెమేరా ( కోడక్ ) ఉండేది.దాంట్లో ఎనిమిది మాత్రమే బ్లాక్ ఎండ్ వైట్ ఫొటోలు వచ్చేవి. ఒక సారి పిల్లలకీ, మాకూ రంగుల్లో ఫొటోలు తీయించాలని, మా ఫ్రెండ్ ఒకడిని ఇంటికి పిలిచాను. ఏవేవో తీసి, చివరగా నాకు కూడా విడిగా ఓ ఫొటో తీశాడు. ఓ వారం రోజులు పోయిన తరువాత ( ఇప్పటి లా ఇన్స్టెంట్ వెరైటీ రోజులు కావుగా ) ఫొటోలు అన్నీ తీసికొచ్చాడు. అంతా బాగానే ఉంది, నాది మాత్రం ఎన్లార్జ్ చేసి తెచ్చాడు.. ” ఇదేమిట్రా ” అంటే, మొహమ్మాట పడిపోయి, దానికి డబ్బులు తీసికోకుండా ” ఇది నా దగ్గరనుండి కాంప్లిమెంటరీ, ఉంచండి, తరువాత ఎప్పుడైనా ఉపయోగిస్తుంది ( దండ వేయడానికి అనే అర్ధం వచ్చేటట్లుగా )” అని నాకు అంట కట్టేశాడు !!.

బాతాఖానీ–తెరవెనుక ( లక్ష్మి ఫణి ) ఖబుర్లు–సీనియర్ సిటిజెన్స్

   నేను ఈ వేళ వ్రాయబోయే విషయం నా అనుభవాలకు సంబధించినది మాత్రమే. నేను ఎవరినీ ఉద్దేసించి వ్రాయడం లేదు నిన్న రాత్రి ఓ పెళ్ళి రిసెప్షన్ కి వెళ్ళాము. మా ఇంటావిడకి ఆవిడ స్నేహితురాలు.అక్కడ మా పూర్వ స్నేహితుడు కనిపించారు. ఆయనకూడా అమలాపురం వారే. ఇన్నాళ్ళూ పూణే, యు.ఎస్, హైదరాబాద్ లలో గడిపి ఇప్పుడు అమలాపురం లో ఉండాలనిపించిందిట. నాకైతే చాలా ఆనందం వేసింది.నాలాంటి పైత్యం ఉన్నవాళ్ళు ఇంకా ఉన్నారంటే సంతోషం కాదండీ ? ఆయనతో వివరంగా మాట్లాడడానికి టైము కుదరలేదు. అయినా అమలాపురం లోనే సెటిల్ అవుతున్నారుగా, రాజమండ్రి నుండి ఎప్పుడో ఒకసారి కలుసుకుంటాను. ఆయన భార్యా, మాఇంటావిడా కలసి, నా మీదకు దండెత్తేశారు, చివరకి ఈ వయస్సులో అత్తారింటికి వెళ్తున్నామూ అని.

    ఈ వేళ సాయంత్రం మా పక్క సొసైటీ లో ఒక స్నేహితుడున్నాడు. నాకంటే చాలా ముందర రిటైర్ అయ్యారు.నేను ఏవో కూరలు కొనడానికి వెళ్తూంటే, బస్ స్టాప్ లో కూర్చొని కనిపించారు. తిరిగి వచ్చేటప్పడికి, నా కోసం ఆగారు. ఖబుర్లు చెప్పడానికి. మూడు నెలలైందిగా కలుసుకొని– మాములు కుశల ప్రశ్నలు అయ్యాయి. మేమంతా క్షేమం, మీరంతా క్షేమం అని తలుస్తానూ ఎట్సట్రా ఎట్సట్రా..నన్ను అడిగారూ, అస్సలు నువ్వు అంత దూరం వెళ్ళావుకదా, నీకు కాలక్షేపం ఎలా జరుగుతుందీ, అని. అంటే నేను చెప్పానూ–మీరు కాలక్షేపం గురించి అడుగుతున్నారూ, నాకైతే తీరిక సమయం దొరకదూ అని. ఏమైనా ఉద్యోగం లో చేరావా, అంటే ” నాకు 42 సంవత్సరాలు గవర్నమెంటు లో పనిచేసిన తరువాత ఇంకా ఇంకోళ్ళ క్రింద పనిచేసే ఆసక్తి లేదూ ” అన్నాను. మేము రాజమండ్రి వచ్చేముందర మా అబ్బాయి కి కూడా ఇదే సందేహం వచ్చింది– అక్కడకెళ్ళేం చేస్తావూ, ఎవరూ తెలియదు కదా — అని. నాకైతే అసలు అలాంటి సందేహం ఎప్పుడూ రాలేదు. అక్కడ మొదట్లో కొంచెం కొత్తగా అనిపించింది.రోజూ బయటకు వెళ్ళడంతో, మన మొహం అందరికీ పరిచయం అవుతుంది. ఓ నాలుగు రోజులు వరుసగా చూసేటప్పడికి, ముందు నవ్వుతో ప్రారంభం అయి, ఆ తరువాత ” హాయ్ ” లోకి వెళ్తుంది. నేను ప్రతీ రోజూ, గోదావరి గట్టుమీదున్న దేవాలయాలకి వేళ్తాను. చెప్పానుగా, అక్కడ దండం పెట్టుకుంటూంటే మన పేరూ, గోత్రం అడిగి పూజ చేస్తారు. అక్కడ ఉండే పూజారులకు ఎంతగా అలవాటైందంటే , నన్ను అడగకుండానే, మా గోత్రం తో పూజ చేసేస్తున్నారు. ఏ కారణం తో నైనా వెళ్ళలేకపోతే మర్నాడు అడుగుతారు. వాళ్ళకీ, మనకీ ఏం పరిచయం ? అలాగే కొట్ల వాళ్ళూ అంతే.అక్కడ రెండు మాల్స్ లాంటివి ఉన్నాయి–స్పెన్సర్స్ ఒకటీ, మోర్ ఒకటీ,బట్టల దుకాణం ” మెగా మార్ట్ ” ( అరవింద్ మిల్స్ వాళ్ళ ఔట్లెట్ ). అక్కడకి ప్రతీ రోజూ వెళ్ళం. అయినా వెళ్ళిన వెంటనే పేరు పెట్టి పలకరిస్తారు, ఎందుకనీ, మనం వాళ్ళతో మాట్లాడే పధ్ధతి గుర్తు పెట్టుకొని. నేను చెప్పేదేమిటంటే, మనం అవతలి వాళ్ళతో ఎలా ప్రవర్తిస్తే వాళ్ళు అలా రెసిప్రొకేట్ చేస్తారు. దానికి వయస్సు తో సంబంధం లేదు. నేను పొద్దుటే వెళ్ళినప్పుడు, ప్రతీ రోజూ, ఓ చిన్ని పాప ( మా నవ్య కంటే కొంచెం పెద్దది ) స్కూల్ బస్సుకోసం వెయిట్ చేస్తూంటుంది.” నేనే ఓ రోజు ముందుగా ” హాయ్ “అని పలకరించాను. అప్పటినుండీ ప్రతీ రోజూ నన్ను పలకరిస్తుంది. ఓ రోజు వాళ్ళ అమ్మగారితో నుంచుంది.నన్ను చూడగానే పలకరించేటప్పడికి, ఆవిడకు ఆశ్చర్యం వేసింది.” ఇది ఎవరితోనూ మాట్లాడదూ, మీతో ఎలా ఫ్రెండ్షిప్ అయిందండి” అన్నారు. నేను ఒక విషయం గమనించాను, మన నొరు మంచిదైతే ఊరంతా మంచిగా ఉంటుందని.మంచిగా ఉండడం అనెది ఒక రకమైన పెట్టుబడి. అందులో ఎప్పుడూ నష్టాలుండవు. ఏమైనా ఉంటే లాభాలే ( ఓ కొత్త స్నేహితుడిని సంపాదించడం )

   .మాకు అన్నింట్లోనూ రాజమండ్రి లో అయిన పరిచయాలలో, మన బ్లాగ్ మిత్రులు–రాకెశ్వర్, ఆంధ్రామృతం.కాం చింతావారూ, మరో మిత్రుడు చామర్తి శాస్త్రి. రాకేశ్ తో మొదట బ్లాగ్ లో పరిచయం అయింది ( ఏదో రాజమండ్రి లో ఉన్న పుస్తకాల షాప్ గురించి అడిగితే నేను కొత్తగా తెలుగు టైప్ చేయడం నేర్చుకున్న కొత్త రోజులు, ఏదో సమాధానం వ్రాశాను) అలా మొదలైన పరిచయం ఎక్కడ దాకా వెళ్ళిందంటే, ఓ రోజు ఫోన్ చేసి, మీ ఇంటికి ఓ ఇద్దరు మిత్రులతో వచ్చి కొద్దిసేపు గడిపి పరిచయం చేసుకుంటామూ , అన్నాడు.సరే అన్నాను.మా ఇంటావిడ అడిగింది ” ఆ వచ్చేవాళ్ళెవరూ, వాళ్ళు మీ వయస్సు వాళ్ళా” అంది. నాకేం తెలుసూ, వచ్చిన తరువాత తెలుస్తుందీ అన్నాను.తీరా చూస్తే అందులో ఇద్దరు మరీ చిన్నవాళ్ళు ( 30 లోపు ), చింతా ఆయనైతే ఫర్వాలేదు, ఉద్యోగం లోంచి రిటైర్ అయ్యారు. వారితో ఆనాడు అయిన పరిచయం ఎప్పుడూ మరువలేము.మమ్మల్ని కూర్చోపెట్టి ఆయనైతే ఆశువు గా పద్యాలు వ్రాసేశారు, దానికి సమాధానం గా, రాకేష్ ఇంకా చెలరేగిపోయాడు !! శాస్త్రి అయితే ” ఓ సైలెంట్ స్పెక్టేటర్ “గా ఉండి ఈ ఆనందాన్ని పంచుకొన్నాడు.అప్పుడు ఆయన వ్రాసిన పద్యాలూ , అప్పుడు తీసికొన్న ఫొటోలూ ఇంకో సారి పోస్ట్ చేస్తాను.నాలుగు గంటలు ఎలా గడిచి పోయాయో తెలియదు. నేను చేసికొన్న అదృష్టం ఒకటేమిటంటే, మా దగ్గరకు వచ్చిన వారెవ్వరూ ఇంకోసారి రావడానికి సంకోచించరు

   .వినే వాళ్ళుండాలే కానీ, నేను ఎంతసేపైనా ఖబుర్లు చెప్పగలనూ, వినగలనూ.ఎవరి వ్యక్తిగత విషయాలమీదా మాకు ఆసక్తి లేదు.ఏదైనా సలహా అడిగితే చెప్పుతాము. మనం ఏదైనా బాంకుకి కానీ,రైల్వే స్టేషన్ కి కానీ వెళ్తే సీనియర్ సిటిజెన్ లాగ కనిపిస్తే అక్కడ తప్పకుండా మనకి ప్రైయారిటీ ఉంటుంది. ఒకసారి ఇక్కడ కర్కీ స్టేషన్ లో ఏమయ్యిందంటే, నన్ను ముందుకి పంపారు, ఇంతలో మా స్నేహితుడు ఒకరు, నాకంటే, చాలా ముందు రిటైర్ అయిన వారు, వచ్చి అక్కడ నాతో పాటుగా నుంచోబోతే, అందరూ అభ్యంతరం చెప్పారు. కారణం అతని జుట్టు నల్లగా ఉంది ( రంగు వేసికోవడం వలన ). రంగు వేసికోవడం ఎవరిష్టం వారిది.అందులో ఎవరినీ విమర్సించే హక్కు ఎవరికీ లేదు.మన వయస్సు కూడా దృష్టిలో పెట్టుకోవాలనేది నా అభిప్రాయం.మనం ఉండవలసినట్లుగా ఉంటే చూసేవారికెవరికైనా మన మీద గౌరవం కలుగుతుంది. ఇక్కడ నన్ను కలుసుకున్న మా స్నెహితుడు అడిగాడూ , ” నువ్వు మూడు నెలల తరువాత వచ్చావుకదా, మీ అబ్బాయి నీతో ఎంతసేపు గడుపుతాడూ” అని. ” మా అబ్బాయికి పొద్దుటే ఆఫీసుకెళ్ళి సాయంత్రం వచ్చిన తరువాత , తన కూతురితో గడపాలని అనుకుంటాడు గానీ, మనతో ఎలా గడుపుతాడూ ” అన్నాను. నేను చెప్పేది ఏమిటంటే , మనం ఆలోచించే పధ్ధతి ని బట్టి ఉంటుంది మన జీవితం.ఇంకా చాలా వ్రాయాలని ఉంది. ఇంకోసారి వ్రాస్తాను.

%d bloggers like this: