బాతాఖానీ- తెరవెనుక ( లక్ష్మి ఫణి ) ఖబుర్లు–మాల్ కల్చర్

మేము ఇక్కడికి వచ్చిన ముఖ్యమైన కారణం –మా మనవరాలు చి.నవ్య పుట్టిన రోజు కూడా. 15 వ తారీఖున తనకి 3 సంవత్సరాలు నిండుతాయి.

తనకి ఎదైనా గిఫ్ట్ కొనడానికి మా అబ్బాయి, కోడలు తో కలసి మేము లైఫ్ స్టైల్ మాల్ కి వెళ్ళాము. నేను ఈ రోజు వ్రాసేదేమిటంటే, అక్కడి మా అనుభవాలు. అలాంటి పెద్ద పెద్ద మాల్స్

అన్నీ కళ్ళకి ఇంపుగా, జిగేల్ మనిపించేటట్లుగా ఉంటాయి. అక్కడకొచ్చే వాళ్ళు కూడా అదే స్టైల్ లో ఉన్నారు. చిన్న చిన్న పిల్లల్ని చూస్తూంటే చాలా ఆశ్చర్యం వేసింది. మా రోజులకీ,

ఇప్పటికీ ఎంత తేడా ఉందో అని. ఈ రోజుల్లో వచ్చే జీతాలతో పిల్లలు ఏది అడిగినా కొనడానికి తల్లి తండ్రులు వెనుకాడరు. నేను ఏదో చాదస్థం గా రాస్తున్నాననుకోకండి. అవన్నీ అవసరమా?

పిల్లలు అడిగినవన్నీ కొంటేనే వారి మీద ప్రేమ ఉన్నట్లా ? లేక, వారితో గడపడానికి ప్రతీ రోజూ సమయం లేక, వారం లో ఒకరోజు వాళ్ళని ఇలా మాల్స్ కీ, ఆ తరువాత ఏదో ‘ఈటింగ్

జాయింట్ కీ తీసికెళ్తే వాళ్ళ బాధ్యత తీరిపోతుందా ?

ఇంక ఆ ఈటింగ్ జాయింట్ లో దొరికే తినుబండారాల ఖరీదులు చూస్తూంటే కళ్ళు తిరిగి పోయాయి. రవ్వ మసాలా దోశ 45 రూపాయలేమిటండీ ?

అవసరమైన చోట ఖర్చు పెట్టవచ్చు. వీళ్ళు ఖర్చు చేసే విధానం చూస్తూంటే , ప్రతీ రోజూ మనం పేపర్లలో చదువుతున్న ” ఆర్ధిక మాంద్యానికి ” ఏమీ అర్ధం లేదనిపించింది. ఆ పేపర్లలో

వచ్చెదంతా ఉత్తినే పబ్లిక్ సింపతీ కోసం వ్రాసినట్లనిపించింది. అందరూ శుభ్రం గా తింటున్నారు, తిరుగుతున్నారు.

నగరాల్లో పెరిగే పిల్లల జీవన శైలి చాలా ఫాస్ట్.అదే ప్రగతి అనుకోవడం చాలా విచారకరం. నెను వ్రాసేదంతా పాత చింతకాయ పచ్చడి లా ఉంటుందని చాలా

మంది అనుకోవచ్చు. కానీ దీనిలో కూడా ఓ మంచి విషయాలు గమనించాను. రెండేళ్ళ పిల్ల కూడా తనకి కావల్సిన వస్తువు ఏమీ సంకోచం లేకుండా చక్కటి ఇంగ్లీష్ లో అడగగల్గుతోంది

దానికి కారణం — వాళ్ళు వెళ్ళే ప్లే స్కూల్స్,క్రెష్ లు, ఇంట్లో వాళ్ళ తల్లితండ్రులు సమకూర్చిన ఆధునిక సౌకర్యాలూ.

ఇదివరకైతే నాకు ఇలాంటి మాల్స్ కి వెళ్ళడం కొంచెం మొహమ్మాటంగా ఉండేది. కానీ క్రిందటేడాది నేను చేసిన ” మిస్టరీ షాపింగ్ ” ల ధర్మమా అని, ఆ

గొడవ లెదు ఇప్పుడు.ఒకటే సమస్య ఏమిటంటే అక్కడ కూర్ఛోవడానికి ఏమీ స్థలం కానీ, సదుపాయం కానీ వాళ్ళు ఏర్పాటు చేయలేదు. మొత్తం రెండు గంటలు గడిపాము. అంతసేపు

నాలాంటి వాడు కొంతసేపైనా కూర్చోకుండా ఉండలేడు కదా. ఈ విషయ మై నేను రేపు “మౌత్ షట్.కాం ” లో వ్రాస్తాను.నా అదృష్టం కొద్దీ నేను అందులో వ్రాసేదానికి కూడా మంచి

స్పందన ఉంటోంది .

నాకు ఒక్క విషయం అర్ధం అవదు. అందులో అంత డబ్బు పోసి కొన్న వస్తువుల మన్నిక ఎలా ఉంటుందీ అని.

నేను నిన్న వ్రాసిన రైలు ప్రయాణం గురించి ఒకరు ( పేరు మరచిపోయాను ) తన స్పందన వెలిబుచ్చారు. దురదృష్టవశాత్తూ అది ” స్పాం ” లో వచ్చింది. ఏదో నొక్కితే ఆకామెంట్

కాస్తా డిలీట్ అయిపోయింది. నన్ను మనసారా క్షమిస్తూ, ఆయన ఆ కామెంట్ ని మళ్ళీ పంపమని ప్రార్ధిస్తున్నాను.ఆయన నేను వ్రాసినదానికి, బాంకులకి వెళ్ళేటప్పుడు పెన్ను లేకుండా

వెళ్ళే వారిని గురించి ప్రస్తావించారు.

రేపటి నుండి మళ్ళీ నా గోల ప్రారంభిస్తాను…

%d bloggers like this: