బాతాఖానీ- తెరవెనుక ( లక్ష్మి ఫణి ) ఖబుర్లు

                                                              మేము పూణే నుండి రాజమండ్రి  రాక పూర్వం, ఈ వూళ్ళో ఖర్చులు ఎలా ఉంటాయా అని అనుకొన్నాము.  వచ్చి 10 నెలలవుతొంది.అక్కడ కంటే చాలా తక్కువ అనిపించింది.మొదట్లో రామాలయం సెంటర్ దగ్గర ఓ 2 బెడ్రూముల అపార్ట్మెంట్ తీసికొన్నాము. అది గోదావరి గట్టుకి ( మేము ఇక్కడికి రావడానికి ముఖ్య కారణం ) చాలా దూరం లో ఉంది. ఆటో లో రావడం పెద్ద ఖర్చేమీ కాదు కానీ, ఎక్కువ టైమ్ గడపడానికి వీలుగా ఉండేది కాదు. ఆలశ్యం అయితే తిరిగి వెళ్ళడానికి ఆటో లు దొరకవేమోనని, తక్కువ టైమే గడిపేవాళ్ళం. ఇంకో సంగతేమంటే అక్కడ తాగడానికి రెండురోజులకొకమాటు గోదావరి నీళ్ళు వచ్చేవి. మొదట్లో మా దగ్గర ఫిల్టరూ అవీ ఉండేవికాదు. అందువల్ల మినరల్ వాటర్ కొనుక్కొని తాగేవాళ్ళం !!   రాజమండ్రీ లో ఉంటూ, గోదావరి నీళ్ళు తాగలేకపోవడం ఒక ” హీనస్ క్రైమ్ ” లా అనిపించేది.  వెతగ్గా వెతగ్గా మొత్తానికి, మా కజిన్, అతని భార్య ధర్మమా అని ఏమైతేనే గోదావరి గట్టు మీద ఓ అపార్ట్మెంట్ పట్టుకున్నామండి. మా అదృష్టం కొద్దీ మా ఇల్లుకలాయన కూడా చాలా మంచివారు.

                                                             అద్దె 5000/- రూపాయలు.ఇంక మిగిలినవి చూస్తే ఆటోలు ఎక్కడికెళ్ళాలన్నా 20-25 రూపాయలకంటే ఇవ్వఖర్లేదు. నేను ఒక్కడినీ అయితే  ” షేర్ ఆటో ” లో లాగించేస్తాను, మా ఇంటావిడ వస్తేనే స్పెషల్ ఆటో !! ఇదే పూణే లో అయితేనా, మా అమ్మాయి వాళ్ళింటికి వెళ్ళాలంటే 4 కిలోమీటర్లకీ 40 రూపాయలు ( మీటర్ మీద ) పుచ్చుకొనేవాడు. సినిమా అయితే ఒఖటే చూశాము అదికూడా బాల్కనీ కి  50 రూపాయలు మాత్రమే ( కుమారీ లో ఆసోఫాలెంత బాగున్నాయో !). ఇదే పూణే లో అయితే ” మల్టిప్లెక్స్ ”  బాల్కనీకి 125 రూపాయలు. అందుకే ఓ సీడి కొనుక్కొని సినిమా చూడ్డం చవక అనిపిస్తుంది.

                                                          హొటల్ సంగతి చెప్పఖర్లేదు, ఎంత కొద్దిగా తిన్నా కానీ ఇద్దరికీ ఓ వంద కాగితం అయిపోయేది. అదే  ఈ ఊళ్ళో అయితే నలుగురు సంతృప్తి గా తినొచ్చు. గ్రొసరీ ఎక్కడైనా ఒక్కలాగే ఉంటుంది. కూరల సంగతి ఇక్కడ నా క్కావలిసిన కూరలన్నీ దొరుకుతున్నాయి ( పనస పొట్టు, అరటికాయలు, లాంటివి ) అక్కడ అరటి కాయల బదులు పచ్చిగాఉండే అరటి పండు ఇచ్చేవాడు. కొబ్బరి బొండానికి పూణే లో 15 రూపాయలిచ్చేవాడిని. ఇక్కడ ముందు 7 రూపాయలు చెప్పినా బేరం ఆడితే 5 రూపాయలకిస్తాడు.

                                                         ఇంక బట్టల ఇస్త్రీ అయితే పూణే లో ఒక్కొక్కదానికీ 3 రూపాయలు తీసుకొనేవాడు. ఇక్కడ జతకీ 3 రూపాయలు. చీరలు అక్కడ ఏదో ” రోలర్ ప్రెస్ ” అని  15 రూపాయలు లాగించేసేవాడు, మా సొసైటీ అతను బుధ్ధిగా చీరకు  3 రూపాయలు తీసికొంటాడు. ఈ మధ్యనే 4 ఇస్తే బావుంటుందన్నాడు, కానీ మా వాళ్ళు ‘ వీటో ” చేసేశారు !!

                                                        ఇక్కడ దేవాలయాలకి ప్రతీ రోజూ వెళ్తాను. అదో భక్తి భావం వస్తుందండి ఆ పురోహితుల్ని చూస్తూంటే శుభ్రంగా పంచె కట్టుకొని

గోత్ర నామాలతో ఎప్పుడు వెళ్ళినా పూజ చేయించడం. అక్కడ ఏ గుడికెళ్ళినా ఆ పూజారి పంచ, బనీన్లతోటే కనిపిస్తారు, ఇంక గోత్రం, పేరు అంటారా వాటి గురించి ఎప్పుడూ అడగలేదు, ఇంకొన్ని రోజులు ఇటువైపు రాకుండా ఉంటే మనం అవి మర్చిపోతాము !! ఇంకోటండోయ్ అష్ట లక్ష్మి, రంగనాధ దేవాలయాల్లో అయితే ప్రతీ రోజూ ప్రసాదం కూడా ( దధ్ధోజనం, కట్టు పొంగలి ) ఇస్తారు!! ఎంత రుచి గా ఉంటాయో !!

                                                        ఈ ఊళ్ళో ఒక్కటే విచిత్రం. ఎన్ని సందులున్నాయో  !! ఏసందులోంచి వెళ్తే ఎవరింటిలోకి పోతామో తెలియదు. ఏసందులోంచి వెళ్ళినా గోదావరి గట్టుకి చేరతాడు లేక మెయిన్ రోడ్ కి చేరతాడు. ఆ పోస్టల్ వాళ్ళు ఎలా ఎడ్రస్ గుర్తుపడతారో ఉత్తరాలు ఎలా డెలివర్ చేస్తారో ఆ భగవంతుడికే తెలియాలి !! ఈ సందుల్లో దారి తప్పిపోవడం అంటూ ఏమీ లేదు. ధైర్యంగా ముందుకు వెళ్తే జయం మనదే !! వచ్చిన గొడవేమిటంటే ఎవరైనా ఆ సందులో ఏదైనా

కొత్తగా నిర్మిస్తున్నారంటే ఆ ఇసకా, కంకరా లాంటి వాటితో ఆ సందంతా వాళ్ళ సొంతమైనట్లు నింపేస్తారు. మన అదృష్టం బాగుంటే చీకట్లో ఏ  చెయ్యీ, కాలూ విరక్కొట్టుకోకుండా కొంప చేరుతాము. అసలు రాజమండ్రి సందుల గురించి రామ్ గోపాల్ వర్మ కి తెలియదనుకొంటాను. లేక పోతే ఈ పాటికి ఓ ” క్రైం సినిమా” తీసేవాడు

                                                    ఒక సంగతి చెప్పాలండి మెయిన్ రోడ్ మీదకు వెళ్తే ట్రాఫిక్ సంగతి. ఏ రిక్షా ఎక్కడినుంచి వస్తుందో తెలియదు, టూ వీలర్స్ అయితే పెద్ద శబ్దం — నూతిలో మోటార్ సైకిలు  తొక్కేవాడు చేసినట్లుగా మనల్ని ఖంగారు పెట్టేస్తాడు !! ఎవరూ ఎవరికోసం ఆగరు, ఎవడి ఖంగారు వాడిది. ఎప్పుడైనా నేను బజారుకి వెళ్ళవలసి వస్తే ప్రతీ 10 నిమిషాలకీ మా ఇంటావిడకి ఫోన్ చేయాలి, నేను బాగానే ఉన్నానూ అని !!

                                                  డస్ట్ బిన్లు వాడడం ఇక్కడ వాళ్ళు నామోషీ అనుకొంటారు. చెత్తంతా ఆ డ్రైన్ లలోనే వేస్తారు. ఇక్కడి మునిసిపల్ వర్కర్స్ మాత్రం

చాలా సిన్సియర్ గా ప్రతీ మూడు రోజులకీ అవి శుభ్ర పరిచి, టన్నుల కొద్దీ చెత్త తీస్తారు.  ఎండనకా, వాననకా ప్రతీ రోజూ ఠంచనుగా .

                                                 ఇంకా ఎన్ని రోజులీ భోగం అంటోంది మా ఇంటావిడ పక్కనే కూర్చొని, ఎప్పటికైనా మా సొంతింటికి వెళ్ళాలిగా పూణే లో !!

బాతాఖానీ ఖబుర్లు –28

                                                    

     మా అన్నయ్యలతొ నా అనుబంధాన్ని గూర్చి చెప్పాలి. మా పెద్దన్నయ్య గారు శ్రీ అచ్యుతరామసోమయాజులు గారు, చిన్నన్నయ్య శ్రీ లక్ష్మినారాయణ గారు. నేను స్కూలు లోకి వచ్చేటప్పడికే మా చిన్నన్నయ్య గారు కాకినాడ పీ.ఆర్. కాలేజీ కి  ఇంటర్ చదవడానికి వెళ్ళారు, పెద్దన్నయ్యేమో మెడ్రాస్ లో ప్రెసిడెన్సీ కాలేజ్ లో బి.ఎస్.సి చదవడానికి వెళ్ళారు. మా అమ్మమ్మగారు అస్తమానూ , నేను చదవనప్పుడల్లా ” వెధవా, మీ అన్నయ్యల్లాగ పెద్ద చదువులు లేకపోతే గోచీ పెట్టుకొని పాలెరు పని చెయ్యాలి అనేవారు !! ఓహో చదువుకోకపోతే ఇదో ఆప్షన్ ఉందన్నమాట అనుకొనేవాడిని,. అందువలన ఏమిటో నేను బాగా చదవలేకపోవడం వల్ల నాకు ఒక ” డిఫిడెంట్ ఆటిట్యూడ్, ఇన్ఫీరియారిటీ కాంప్లెక్స్ ” వచ్చేయనుకుంటా. అదే కాకుండా మా ఇంట్లో

ఎటువైపు చూసినా ( అమ్మ వైపు, నాన్నగారి వైపు ) అందరూ బాగా చదువుకున్నవాళ్ళే. ఎవరు మాట్లాడినా ఈ చదువుకున్నవాళ్ళగురించే !!

                                                  

      మా పెద్దన్నయ్య గారు  బి.ఎస్.సీ పూర్తి చేసి, ఆ తరువాత బి.ఇ.డి చేసి  కోనసీమలోనే టీచర్ గా సెటిల్ అయిపోయారు. చిన్నాయనైతే వాల్తేరు ఆంధ్రా యూనివర్సిటీ లో ఎమ్.ఎస్.సి, ఆ తరువాత డి.ఎస్.సి చేశారు.  ఎక్కువగా మా పెద్దన్నయ్య గారితోనే నాకు ముందర చనువు ఎక్కువ. చిన్నాయనైతే ఎప్పుడో శలవలకి మాత్రమే వచ్చేవారు, నాకు ఆయనతో చిన్నప్పటి జ్ఞాపకాలు ఎక్కువ లేవు. నా 4 వ ఫారం నుండి, మా పెద్దన్నయ్యగారే నాకు చదువు చెప్పేవారు, మానాన్నగారంటే చాలా భయం నాకు, కొడతారని !! అందుకనే ఎస్.ఎస్.ఎల్.సీ కి వచ్చేటప్పడికి మండపేట నుంచి అమలాపురం పంపేశారు. ఆరోజుల్లో పెద్దన్నయ్య బెనారెస్ యూనివర్సిటీ నుంచి ఎమ్.ఏ ఇంగ్లీష్ చేశారు, ఆ తరువాత  హిస్టరీ చేశారు. ఎందుకో ఇన్ని డిగ్రీలూ అవీ అనుకొనేవాడిని. ఏమిటో తలుచుకున్నప్పుడల్లా ఈ ఇంట్లో నేను తప్ప పుట్టాననుకొనేవాడిని, పొనీ ఏమైనా ఇంప్రూవ్మెంట్ ఉందా!! లేదు అదో శ్మశాన వైరాగ్యం లాంటిది, అలా ఉంటుంది, తరువాత మరిచిపోతాము !!

                                               

     ఒకసారి శలవలకీ నన్ను మా చిన్నన్నయ్య గారి దగ్గరకు వైజాగ్ పంపారు. పోనీ ఆయనను చూసైనా ఏమైనా మార్పు వస్తుందేమో అని. అప్పుడు ఆయన ” కిర్లంపూడి”హాస్టల్లో ఉండేవారు. రాత్రిళ్ళుకూడా లేబరేటరీ కి వెళ్ళేవారు, ఆయనతో వాళ్ళ రూమ్ లో శ్రీ జంధ్యాల శోభనాద్రి గారూ, శ్రీ జంధ్యాల రామకృష్ణగారూ, శ్రీ జీ.వీ.కృష్ణారావు గారూ,– వీళ్ళందరితోపాటూ నేను కూడా రాత్రిళ్ళు లేబరేటరీ కి వెళ్ళి గోళ్ళు కొరుక్కుంటూ కూర్చునేవాడిని. ఏదో ప్రయత్నం చేసేవారు నాకు జ్ఞానోదయం చేయడానికి. అబ్బే అలాంటిదేమీ జరగలేదు!! వాళ్ళు పదిహేను రోజులకోసారి సినిమాకో, లేదా పిక్నిక్ కో వెళ్ళేవారు. పోనీ అలాంటి వాతావరణం లో, అంత చదువుకున్న వారి మధ్యన అన్ని రోజులు గడిపాను కదా, ఏమైనా నేర్చుకోవడానికి ప్రయత్నించవచ్చుగా, నాకు రాసిపెట్టుందండీ నీ చదువు బి.ఎస్.సీ తరువాత లేదూ అని ! అందుకే కాబోలు నేను డిగ్రీ పుచ్చుకోగానే ఇంక ఎందుకూ పనికి రానని ఉద్యోగం లో చేర్పించేశారు. పోన్లెద్దురూ సుఖ పడ్డాను.

                                              

     చెప్పానుగా  ఉద్యోగం లో చేరిన తరువాత ప్రతీ మూడు నెలకీ శలవు పెట్టి హైదరాబాద్ మా చిన్నన్నయ్య గారి దగ్గరకు వెళ్ళిపోయేవాడిని. అక్కడ మాత్రం బలేగా ఉండేది. చదువుకోరా అని అడిగేవాళ్ళు లేరు ( ఉద్యోగం లో ఉన్నాను గా !!), తిండం, తిరగడం, సినిమాలు చూడ్డం ఇంతేపని. ఇవే కాకుండా ఓ కిళ్ళీ కొట్లో  తెలుగు నవలలూ అవీ అద్దెకు తెచ్చేవాడిని. అవి చదవడానికి మాత్రం మా అన్నయ్య గారూ, వదినా పోటీ కి వచ్చేవారు. పైగా నేను ఇంకా చదవలేదు కదా అని పుస్తకం మార్చకపోతే అడగడం ఒకటీ ” ఇంకా పుస్తకం మార్చలెదా ” అని. పాపం వాళ్ళకీ ఇలాంటి మామూలు పుస్తకాలు చదవాలని ఉంటుంది, కానీ నాలాగ  కిళ్ళీ కొట్ట్లనుండి అద్దెకు తీసుకురాలెరుగా !! మొహమ్మాటం, ఎవరైనా  ఏదో అనుకుంటారేమో అని. అందుకనే కామోసు నేను శలవు పెట్టి వెళ్ళేసరికి వాళ్ళిద్దరికీ మహ ఆనందం గా ఉండేది !! మా అన్నయ్యగారి  అమ్మాయి , అప్పడికి  బాగా చిన్న పిల్ల, రాత్రిళ్ళు తనకి నన్ను కాపలా పెట్టి వాళ్ళు సినిమాలకి వెళ్ళేవారు !! నేనైతే పగలు మాట్నీలకి వెళ్ళేవాడిని. వాళ్ళింట్లో ఓ ” జిగ్ సా ” పజిల్ ( న్యూయార్క్ హార్బర్ ది ) ఒకటుండేది. మా ఇద్దరినీ అది పూర్తిచేయమనే వాళ్ళు. అది పూర్తిచేయడానికి కనీసం ఓ రెండు గంటలైనా పట్టేది, ఈ లోపులో మా అన్నయ్య, వదినా ఎక్కడికైనా వెళ్ళి వచ్చేవారు. నాకూ శలవలు బాగా గడిచిపోయేవి. వాళ్ళింట్లో ఓ టేప్ రికార్డర్ ( గ్రుండిగ్, స్పూల్ టైప్) ఉండేది. అదో సరదా.

                                            

      మా చుట్టాల్లో చాలామందేమిటీ, అందరూ బాగా చదివి పెద్ద పెద్ద ఉద్యోగాలు చేసినవాళ్ళే. అయినా నాలాగ 18 సంవత్సరాలకి ఉద్యోగం లో చేరారా !! ఆ క్రెడిట్ నాకు మాత్రమే దక్కింది. ఎప్పుడినా ఖర్మ కాలి వాళ్ళని కలిస్తే ” ఓ హో ఆర్డినెన్స్ ఫాక్టరీలో నా ” అని అదేదో చేయరాని పని చేస్తున్నట్లు ప్రవర్తించేవారు. పోన్లెండి ఎవరి మీదా ఆధార పడకుండా నా బతుకెదో  నేను కాలరెత్తుకొని  బతికాను.

                                            

      1975 లో మా నాన్నగారు స్వర్గస్థులైనప్పుడు మా అన్నదమ్ములం  ఒకే చోట కలుసుకున్నాము. ఆ తర్వాతేడాది సంవత్సరీకాలకి మాత్రమే ఆఖరి సారి ఒకే చోట కలుసుకున్నాము. ఆ తరువాత ఎప్పుడినా ముగ్గురం కలుసుకునే వాళ్ళం కానీ విడి, విడి గా మాత్రమే.  1992 లో మా పెద్దన్నయ్య గారూ, 2003 లో మా చిన్నన్నయ్య గారూ స్వర్గస్థులయ్యారు. మా అమ్మ గారు వాళ్ళున్నంత కాలమూ, ఏడాదికోసారి మాత్రమే ఓ రెండు నెలలుండడానికి మా దగ్గరకు వచ్చేవారు. వాళ్ళిద్దరూ స్వర్గస్థులయ్యాక , పూర్తిగా నా దగ్గరే ఉండేవారు. ఆవిడ 2007 వ సంవత్సరం లో మునిమనవరాలుని చూసుకొని, 95 వ సంవత్సరం లో  బుల్లి కోడలి ( నా భార్య ) చేతిలో ప్రశాంతం గా కన్ను మూశారు.

బాతాఖానీ ఖబుర్లు –27

                                                                    మా అమ్మాయి ప్రతీ ఏడాదీ ప్రైజులు పుచ్చుకున్నప్పుడు మేము స్కూలికి వెళ్ళేవాళ్ళం. ఈ మధ్యలో మూడు నెలలకోసారి పేరెంట్-టీచర్స్ మీటింగ్ లకు నేను ఒక్కడినే వెళ్ళేవాడిని.  1978 ప్రాంతానికి మా డాక్టరమ్మ గారు పై చదువులు పూర్తి చేసి ఇండియా తిరిగి వచ్చేశారు.

ఆవిడని చూడడానికి వెళ్తే ” ఇదేమిటీ ఇంకా ఒక్క పాపేనా ” అన్నారు.” పర్వాలేదు ఒకళ్ళకి ఇంకోరు తోడుండాలి,” అని మొహమ్మాట పెట్టేశారు !! ఆవిడేదో రోజూ పొద్దున్నే లేచి టెంపరేచర్ చూసి ఓ చార్ట్ లా తయారుచేయమన్నారు, సరేఅని ఓ నెల పోయిన తరువాత నేను ఆ చార్ట్ పట్టుకొని ఆవిడ దగ్గరకు వెళ్తే ” కంగ్రాట్యులేషన్స్ ” అన్నారు. ఇదేమిటండీ పేషంట్ ని చెక్ చేయలేదు, అన్నాను. సరేనని ఆ వారాంతం లో వెళ్ళినప్పుడు, నన్ను బయట కూర్చోపెట్టి, మా రాబోయే బేబీ హార్ట్బీట్స్ వినిపించి, ” పోనీ ఇప్పుడైనా నమ్ముతావా ” అన్నారు !!

                                                                  ఫిబ్రవరి 23 న అర్ధరాత్రి తనకి కొంచెం అనీజీ గా ఉంటే ఆవిడకు ఫోన్ చేశాను, సరే హాస్పిటల్ కి తీసికొచ్చేయ్ అన్నారు.

మా ఇంటావిడ కి నెలలు నిండుతున్నాయని, మా రెండో మరదలిని సహాయంగా పంపారు. ఆ అమ్మాయినీ, మా పాపని, ఇంట్లో వదిలేసి హాస్పిటల్ కి వెళ్ళాము, ఆరొజు రాత్రి కే చేర్పించాను. ఆ మర్నాడు  ఆదివారం  రాత్రి కి బాబు పుట్టాడండీ మాకు. ఇంకో విషయం చెప్పనా వీడికి కూడా మేము పేరు ముందరే నిశ్చయించేశాము ( హరీష్ కుమార్ అని).( అతని పాప కూడా అదే హాస్పిటల్ లో 2006 వ సంవత్సరం లో అదే డాక్టరమ్మ గారి చేతిలో పుట్టింది.).

                                                                భగవంతుని దయ వలన మా ఇద్దరు పిల్లలూ సలక్షణం గా ఉన్నారు. జీవితాంతం నేను ఆ శ్రీ వెంకటేశ్వరునికి ఋణ పడి ఉంటాను.

                                                               రెండో రోజుకి మా అత్తగారు వచ్చారు, ఆవిడని, స్టేషన్ లో కోణార్క్ లో రిసీవ్ చేసికొని డైరెక్ట్ గా జహంగీర్ హాస్పిటల్ కే తీసికెళ్ళాను. ఆ మర్నాడు ( అంటే మూడో రోజుకి ) డిస్చార్జ్ చేశారు. వీళ్ళందరినీ ఓ 15 రోజుల తరువాత తణుకు పంపించేశాను. అక్కడ ఓ నెల రోజులుంచి, పూనా తిరిగి తిసికొచ్చెశాను. ఇక్కడ మేముండే క్వార్టర్ లో నీళ్ళు సరిగ్గా రావడం లేదని, ఇంకో చోటకి మారాము. అది పాత బంగళా, సర్వెంట్ లు ఉండేవాళ్ళు.. మా పిల్లల చదువు అంతా మాఇంటావిడే చూసుకొనేది. మా అబ్బాయికి నా దగ్గరే చేరిక, ఎన్ని దెబ్బలు తిన్నా నాదగ్గరకే వచ్చేవాడు!! కొంచెం పేచీ పెట్టేవాడు.

ఆ రోజుల్లో మా ఇంట్లో ఒక రూమ్ లో మా ఫ్రెండ్ ఒకతను ( బాంక్ లో పనిచేసేవాడు ) ఉండేవాడు. వాళ్ళకి కొత్తగా పెళ్ళి అయింది, ఇల్లు దొరికేదాకా మా ఇంట్లో ఉండేవాడు.

                                                             ఇదంతా ఇలా ఉండగా, మా మామగారు తణుకు లో టీచర్స్ అందరూ కలిసి ఓ కాలనీ లో స్థలాలు తీసికుంటున్నారూ, మనం ( అంటే మేము) కూడా తీసికుంటే బాగుంటుందన్నారు. ఆ రోజుల్లో 270 గజాలకి  4000  రూపాయలు సమకూర్చడానికి తల ప్రాణం తోకకి వచ్చింది. ఎలాగైతేనే ఆ పని పూర్తి చేశాను. మా అమ్మాయికి అక్కడ ఉండగా కర్నాటక సంగీతం నేర్పించాము. మా బాబుకి పూనా లో రెండు స్కూళ్ళలో ఎల్.కే.జీ లో అడ్మిషన్ కూడా దొరికింది. మర్చిపోయానండోయ్  మేము ఫాక్టరీ క్వార్టర్స్ కి వచ్చిన ఏడాదికి పూనా లో మొట్టమొదటి సారిగా టెలివిజన్ వచ్చింది. వదుల్తామా, సొసైటీ లో లోన్ తీసికొని, క్రౌన్ టివీ కొన్నాను. ఆ కాలనీ అంతటికీ మా ఇంట్లోనే టీ.వీ. ఉండేది. అక్కడ ఉండే ప్రాణులందరూ ఆదివారం సాయంత్రం అయేసరికి మా ఇంట్లో సినిమా చూడడానికి చేరేవారు. ఇల్లంతా నిండిపోయేది, ఒక్కోసారి దూరంగా ఉన్న మా ఫ్రెండ్ లు ఫామిలీలతో వచ్చేవారు, భోజనాలు చేసే వెళ్ళేవారు!! మొదట్లో బాగా ఉండేది మనకొస్తున్న అటెన్షన్ కి. రాను రానూ చిరాకెత్తిపోయేది. ఎక్కడికీ వెళ్ళడానికి ఉండేది కాదు, మరీ ఎవరో వస్తే వాళ్ళని ఇంట్లో వదిలి వెళ్ళలేముకదా !!

                                                         1983 లో ప్రమోషన్ మీద నాకు వరంగామ్ అనే ఊరికి ట్రాన్స్ఫర్ అయింది. ( ఈ ఫాక్టరీ నిజంగా ఆంధ్రప్రదేష్ లోని ” వరంగల్ ” రావాల్సింది , కానీ రక్షణ శాఖ మంత్రి వై.బి.చవాన్ (1962-63) ధర్మమాఅని మహరాష్ట్ర కి వచ్చేసింది). ఆయన చలవతో  మహారాష్ట్ర లో మొత్తం 10 ఆర్డినెన్స్ ఫాక్టరీలున్నాయి. ఇందిరాగాంధీ  “మెదక్ ” నుంచి నెగ్గేదాకా ఆంధ్ర ప్రదేష్ లో మా ఫాక్టరీ రాలేదు. 

                                                          ఆ ఊరు భుసావల్ కి 20 కిలోమీటర్ల దూరం లో ఉంది. అక్కడ అప్పటికి టి.వీ లూ అవీ ఉండేవికాదు. అందువలన మా టి.వీ. పూనాలోనే అమ్మేశాం.  టి.వీ ఇంట్లోంచి వెళ్ళిపోయే రోజున మా ఫామిలీ అంతా చాలా సెంటిమెంటల్ అయిపోయింది. నేను  ముందుగా వరంగామ్ వెళ్ళి జాయిన్ అయి క్వార్టర్ తీసికొని వచ్చాను. మే నెల 15 న ఓ ట్రక్ బుక్ చేసి సామాన్లతో మేము కూడా  ( నేనూ,మాఇంటావిడా, పిల్లలు, మా మామగారు ) అదే ట్రక్ లో ఆ ఊరు వెళ్ళిపోయాము.

                                                         ఒక్కసారి పూనా లాంటి సిటీ నుంచి ఓ కుగ్రామానికి వచ్చేసరికి అడ్జస్ట్ అవడానికి చాలా టైమ్ పట్టింది. ఓ టీ.వీ. లేదు, పేపర్ రెండో రోజుకి వచ్చేది, కాలక్షేపానికి మా ఫాక్టరీ క్లబ్ తప్ప ఇంకేమీ లేదు. సినిమాలయితే సింగిల్ ప్రొజెక్టర్ తో ఒపెన్ లో వేసేవారు !! మాకేమో ఈ క్లబ్బులూ అవీ అలవాటు లేదు. అడక్కండి ఎలా గడిపేమో అక్కడ. మా అమ్మాయికి ” కేంద్రీయ విద్యాలయ ( అంటే సెంట్రల్ స్కూల్) ” లో  క్లాస్ 4 లో అడ్మిషన్ టెస్ట్ పెట్టారు. ఈవిడకేమో హిందీ రాదు ( మాకు కూడా ఏదో మాట్లాడడానికి పనికొచ్చేదే తప్ప ఇలా స్కూళ్ళకి ఉపయోగించేది రాదు !!). ఎలాగోలాగ మా అమ్మాయీ,  వాళ్ళ అమ్మా కలిసి తిప్పలు పడి మొత్తానికి స్కూల్లో చేర్పించాము.

బాతాఖానీ -తెరవెనుక ( లక్ష్మి ఫణి ) ఖబుర్లు

                                                                

  నా కున్న చిన్న కోరికల్లో ఒకటి బెల్లం మిఠాయి తిందామని.దానిలో ఉన్న రుచి ఎక్కడుంటుందండీ ? నోట్లో వేసికొంటే కరిగిపోతుంది.  ఇప్పుడు  ఏ కొట్లో నైనా అడిగితే బెల్లం మిఠాయి అచ్చులు ఇస్తారు.  కిందటి ఏడాది జూలై లో ఇక్కడకు ( రాజమండ్రి) కి వచ్చాము. ఆ బెల్లం మిఠాయి కోసం తిరగని చోటు లేదు. ఎవరిని అడిగినా ఒకటే మాట– ఆ రోజుల్లో  మా పూర్వీకులు చేసేవారండి, ఇప్పుడు ఆ పాకం రావడం లేదండి –అనేవారే.

                                                                   ఆ మధ్యన ఒకసారి ఏ.పీ.ఆర్.టీ.సీ వాళ్ళ ధర్మమా అని  ” నవ జనార్ధన టూర్ ” కి వెళ్ళాం. తూర్పు గోదావరి జిల్లాలో ఉన్న 9 జనార్ధనస్వామి దేవాలయాలు చూపించారు. వెళ్ళిన చోటుల్లో నేను నా బెల్లం మిఠాయి గురించి ఎంత వెదికానో. ఎక్కడా దొరకలేదు.

                                                               

    మా చిన్నప్పుడు ప్రతీ మిఠాయి కొట్లోనూ ( అద్దాల బండి తో సహా ) దొరికేది. ఎవరికైనా ” సారి ” ఇస్తే అందులో ఈ బెల్లం మిఠాయి ఒక ముఖ్యమైన భాగం. ప్రపంచం లో ఎన్నెన్నో జీవరాసులు ” ఎక్స్ టింక్ట్ ” అయిపోతున్నాయని  చదివేము కానీ, ఈ బెల్లం మిఠాయి కూడా ఆ కోవ లో జేరిందని తెలుసుకోలేక పోయాను !!

                                                           

     రాజమండ్రి లో ఎవరో చెపితే ఓ కొట్టు వాడిని పట్టుకొన్నాను. ముందర అడిగితే చేస్తానన్నాడు. సరేనని ఓ రెండు కిలోలు చెయ్యమన్నాను. పూణే వెళ్ళేటప్పుడు పిల్లలకి కూడా తీసికెళ్ళొచ్చుకదా అని. కొట్టు అతను చెప్పిన రోజు అక్కడికి వెళ్ళి అమ్మయ్యా ఇప్పడికైనా నా కోరిక తీరుతోందని సంతోషించాను. ఇంటికి వచ్చి ఓ ఉండ రుచి చూద్దామని పాకెట్ తెరిచి చూస్తే అందులో “తిరుపతి లడ్డు ” సైజ్ లో ఇచ్చాడండి.  అది నోట్లో పట్టదు, పోనీ పగల కొట్టి ముక్కలు చేద్దామా అని చూస్తే, ఆపని చేయడానికి ఓ గంట పట్టింది. ఎంత చిరాకు వేసిందీ అంటే  ఆ పాకెట్ తీసికెళ్ళి ఎదురుగుండా ఉన్న గోదాట్లో పడేద్దామన్నంత.

ప్రతీ రోజూ గోదావరి గట్టున ఉన్న దేవాలయాలకి వెళ్తూంటాను, పోనీ ఆ గుడి బయట  కూర్చొంటారు, వాళ్ళకి ఇచ్చేద్దామనుకొన్నాను. సరే మర్నాడు ఆలోచిద్దామని

ఆ కొట్టు వాడి దగ్గరకు మళ్ళీ వెళ్ళాను, అతనిని అడిగాను ” ఏమండీ మీకు నేను అడిగిన మిఠాయి చేయడం రాకపోతే చెప్పొచ్చుకదా, నిన్న ఇంటికి వెళ్ళి ఓ ఉండ రుచి చూద్దామనుకొంటే ఒక ఉండ పగలు కొట్టడానికే అరగంట పైగా పట్టిందీ, నన్నేం చేయమంటారూ ” అని.  అతను ఏ మూడ్ లో ఉన్నాడో ” పోనీ మీకు నచ్చకపోతే తిరిగి ఇచ్చెయ్యండి, మేమే  ఏదోలా అది అమ్మేసుకొంటాం”. నాకైతే చాలా ఆనందం వేసింది పొన్లే ఎలాగోలాగ ఇవి చెల్లుబాటవుతున్నాయని !!

                                                      

    నా గొడవ భరించలేక మా కజిన్ వాళ్ళ అత్తగారు ( 80 సంవత్సరాల ఆవిడ ) ఏదో సందర్భం లో వాళ్ళింట్లో చేయిస్తే నాక్కూడా, ఓ అర డజను పట్టుకొచ్చాడు. ఎవరినీ ముట్టుకోనీయకుండా నేనే నాలుగు రోజులు మనసారా తిన్నాను. మరీ తమ్ముడి అత్తగారిని అస్తమానూ చేయించి ఇవ్వండి అని అడగడం బాగోదు కదా !!

                                                  

      మా చిన్ననాటి స్నేహితుడు ఒకతను ధవళశ్వరం లో సెటిల్ అయ్యాడు. నా వేవిళ్ళ కోరిక తెలుసుకొని పాపం అక్కడ అన్ని కొట్లూ తిరిగి  ఓ  ” పూర్ కజిన్ ఆఫ్ బెల్లం మిఠాయి ” తయారుచేయించాడు. ఏదో సరిపెట్టుకొంటున్నాను. కానీ నా మనసు ఇంకా తీరలేదు. ఏదో ” కాంప్రమైజ్ ” అయిపోయాను.

                                               

      మీలో ఎవరికైనా తెలిస్తే చెప్పండి బాబూ నా ఆల్ టైమ్ ఫేవరిట్ బెల్లం మిఠాయి ఉండ ( అచ్చు కాదు బాబోయ్ ) ఎక్కడ దొరుకుతుందో !!

బాతాఖానీ ఖబుర్లు —26

                                                          

   నాకు సైకిలు తొక్కడం  జీవితం లో ఇంక రాదని అందరూ నిశ్చయించేశారు. రోజూ వెళ్ళడం వరకూ బాగుండేది కానీ, వచ్చేడప్పుడు మాత్రం రాత్రిళ్ళు కుక్కల భయం చాలా ఉండేది !! ఇది ఇలా ఉండగా మా షిఫ్ట్ లోనే పనిచేస్తున్న ఓ పెద్దమనిషిని పట్టుకున్నాను. అతని దగ్గర

“సువేగా ” మోపెడ్ ఉండేది. పెట్రోల్ డబ్బు ఇస్తానూ, నన్ను తీసికెళ్ళమన్నాను. కొన్ని రోజులు బాగానే జరిగింది. అప్పుడప్పుడు అనిపించేది అతనికి రాత్రిళ్ళు సరీగా కనిపించదేమో అని. ఎందుకంటే ఎదురుగా ఏదైనా లైట్ బాగా ఫోకస్ అయితే పక్కకు తిసికెళ్ళి ఆపేసేవాడు. మా ఫ్రెండ్స్ కూడా చెప్పారు అతనికి షార్ట్ సైట్ అని. సరే దొందుకు దొందే అనుకున్నాను. నాకు కూడా అదే కదా (  – 6 ). ఇంక చూసుకోండి ఎలా ఉంటుందో !! ఓ అగ్రీమెంట్ కి వచ్చాము, ఎదురుగుండా ఏదైనా లైట్ కళ్ళల్లో

పడితే, ఆ లైట్ మమ్మల్ని క్రాస్ చేసేదాకా మేము ఆగిపోవడం. ఓ రోజు సెకండ్ షిఫ్ట్ లో రాత్రి 10.30 కి బయటకు వచ్చాము. కొద్దిగా తుంపర పడుతోంది. ఇంతలో కొద్ది దూరం లో ఏదో  బ్రైట్ లైట్ కనిపించింది. పోనీ అదేదో మమ్మల్ని క్రాస్ చేసింతర్వాత బయల్దేరుదామని ఆగిపోయాము. ఓ గంట గడిచినా ఆ బండేదో రాదే,  మేము,ఫాక్టరీ టైము అయిపోయిన తరువాత అంతసేపు అక్కడ రాత్రి పూట ఉండకూడదు. ఇంతలో మా ఎదురుగా ఓ సెక్యూరిటీ అతను వచ్చి , “ఇక్కడేంచేస్తున్నారూ ” అని అడిగాడు. ఫలానా కారణం అని చెప్పాం. అతను నవ్వు ఆపుకోలేక చెప్పాడూ ” ఆ దూరంగా కనిపిస్తున్న లైట్లు అక్కడే ఉంటాయీ, ఎందుకంటే అవి వీధి దీపాలూ, నీళ్ళల్లో ఆ ప్రతిబింబం మీకు అలా కనిపిస్తోంది!! “. అప్పడికి ధైర్యం చేసి బయలుదేరాము, కొంపకి చేరేడప్పటికి రాత్రి  12.00 అయింది. ఇక్కడ మా ఇంటావిడ కి పాపం ఖంగారూ, ఏమైపోయామో అని, ఆరోజుల్లో సెల్ ఫోన్లూ వగైరాలు లేవు కదా !!

                                                      

    1977 లో మా చిన్న మరదలు ని పూనా తీసికెళ్ళాను. కొన్ని రోజులు మాతోనే ఎక్కడికైనా తీసికెళ్ళేవారం. ఓ రోజున మా క్వార్టర్ కి దగ్గరలోనే తనని వదిలేసి ఇంటికీ వెళ్ళూ అని చెప్పి, మా పనిమీద ఇంకో చోటుకి వెళ్ళాము. మా పని పూర్తి చేసికొని ఇంటికి వచ్చి చూస్తే ఈ మరదలు పిల్ల ఇంకా చేరలేదు. వామ్మో ఎక్కడికి వెళ్ళిందిరా బాబూ అని ఖంగారు పడ్డాము. ఏం చేయాలో తెలియదు, పాపం ఆపిల్లకి భాష రాదూ, ఎలారా భగవంతుడా అని టెన్షన్ వచ్చేసింది. మా అదృష్టం బాగుండి ఓ అరగంట పోయిన తరువాత అలసిపోయి, వేళ్ళాడిపోతూ వచ్చిందండి. ఇంక మా ఇంటావిడ అయితే తనని పట్టుకొని ఏడుపులూ, రాగాలూ, సంగతేమిటంటే మా మరదలు పిల్ల ఓ టర్న్ బదులు ఇంకో టర్న్ తీసికొంది, ఎక్కడకో నడుచుకుంటూ వెళ్ళిపోయింది. ఏమైతేనే కధ సుఖాంతం !!

                                                     

   మేము మా బిల్డింగ్ లో  పై ఫ్లోర్ లో ఉండేవాళ్ళం, ఓ రోజున మా ఇంటావిడ కిందకు కూరలు తీసికోవడానికి వచ్చింది, తాళం చెవి తీసుకురాకుండా. ఇంట్లో మా పాప ఉంది.  మా తలుపు సెల్ఫ్ లాకింగ్ టైపు. తనేమో తలుపు మూసేసింది. పైగా కిటికీ లోంచి వాళ్ళ అమ్మతో ఖబుర్లు చెప్పడం,

ఏమయ్యిందో తెలుసుకొనేసరికి ఇంకేముంది ఖంగారొచ్చేసింది. పాపం చిన్న పిల్లకేం తెలుసూ, తలుపు ఎలాతీయాలో, చుట్టుపక్కల వాళ్ళందరూ పోగయ్యారు. తలుపు బద్దలుకొడితేనే కానీ కుదరదు. ఆ పోర్షన్ కి ఇంకో ద్వారం లేదు.  ఏం చేయాలా అని అందరూ ఖంగారు పడుతూంటే, ఓ 7 సంవత్సరాల కుర్రాడు వచ్చి, మీరందరూ ఏమీ ఖంగారు పడకండీ, నేను కిటికీలోంచి వెళ్ళి తలుపు తీస్తానూ అన్నాడు. అందరూ కలిసి ఓ నిచ్చెన తీసుకొచ్చి, వాడిని ఆ కిటికీ దాకా పంపారు. ఆ అబ్బాయి ఏదో మ్యాజిక్ చేసినట్లుగా , కిటికీకున్న చిల్లులోంచి లోపలికి దూరి తలుపు తీసేశాడు !!

                                              

         ఆ రోజుల్లో బియ్యం దొరకడం చాలా కష్టం గా ఉండేది. బెంగాలీలకి, మనవాళ్ళకి  బియ్యం లేకుండా రోజు వెళ్ళదు.. ఎవరికైనా ఎక్కడైనా బియ్యం దొరికితే ఇంకొళ్ళకి చెప్పేవారు కాదు !! అంత సీక్రెట్ అన్న మాట. మా బిల్డింగ్ లో 5 బెంగాలీ ఫామిలీ లు ఉండేవి.  ఆరోజుల్లో మద్రాసీలు ఎక్కడినుంచి తెచ్చేవారో,  ఇంటింటికీ వెళ్ళి అమ్మేవారు ఓ తక్కెడ తెచ్చేవారు.దానితో తూచడం, ఇంకెవరికీ తెలియకుండా ఇంట్లోకి వెళ్ళి, ట్రాన్సాక్షన్ పూర్తి చేసేవారు.

అలాగే మా బిల్డింగ్ లో ఉన్న 5 ఫ్యామిలీ వాళ్ళూ కలిసి,  ఓ 50 కిలోలు, కిలో ఒక్కంటికీ 20 రూపాయలచొప్పున తీసికొన్నారు. వీళ్ళ ఎదురుగుండానే లెఖ్ఖ పెట్టి 50 కిలోలూ తూచి, డబ్బు పుచ్చుకొని వాళ్ళు వెళ్ళిపోయారు. మా ఫ్రెండ్స్ ఆ బియ్యానంతటినీ ఓ మంచం కింద పోయించారు. ఆ తరువాత ఆ మిగిలిన 4 ఫామిలీలవాళ్ళూ, తమ తమ కోటా బియ్యం తీసికోవడానికి వచ్చి చూస్తే– నమ్మండి, నమ్మకపోండి అక్కడ ఉన్నవి  10 కిలోలు మాత్రమే. అదే మిస్టరీ. సంగతేమంటే ,

ఈ మద్రాసీ వాళ్ళు కొనేవాళ్ళని     ” హిప్నొటైజ్ ” చేసి సరుకు అమ్మేవారు. అంటే మా వాళ్ళు కిలోకి 100 రూపాయల చొప్పున కొనుక్కున్నారన్నమాట. ఇదంతా మింగా లేరూ, కక్కాలేరు, ఎవరితోనూ చెప్పుకోలేరు. పోలీస్ రిపోర్ట్ ఇచ్చారు. ఆ మర్నాడు పేపర్లలో చదివితే మా అందరికీ తెలిసింది. వెళ్ళి అడిగితే ఓ వెర్రి నవ్వు నవ్వేశారు. ఇలాంటి మోసాలు ఆరోజుల్లో చాలా జరిగేవి.

బాతాఖానీ తెరవెనుక ( లక్ష్మి ఫణి ) ఖబుర్లు

ఈ 60 సంవత్సరాలలోనూ నేను చూసిన ” మార్పు” ల గురించి రాద్దామనుకుంటున్నాను. మా చిన్నప్పుడెప్పుడైనా శరీరం మీద ఎక్కడైనా కాలితే ( ఏ కారణం చేతనైనా సరే ) ఎటువంటి పరిస్థితుల్లోనూ నీళ్ళు పోయకూడదనేవారు. అదేదో బొబ్బలెక్కేస్తుంది అనేవారు. అందువలన ఆ కాలిన ప్రదేశం లో ” సిరా ” ( ఇంక్ ) పోసేసేవాళ్ళం. అంటే డాక్టర్ గారి దగ్గరకు వెళ్ళే సమయానికి, మన పేషంటూ, మనమూ కూడా చేతులనిండా, బట్టల మీదా రంగులతో వెళ్ళేవాళ్ళం. ఖర్మ కాలి నీలం రంగు కాకుండా ఎర్ర రంగు సిరా అయితే ఇంక చెప్పఖర్లేదు !! ఇప్పుడో బర్న్ కేసుల్లో మొట్టమొదట ‘నీళ్ళే ” పోయాలంటారు. ఇదివరకటి రోజుల్లో ఏదైనా నొప్పో ,బెణుకో వస్తే దానికి ఆముదమో, ఇంకేదో ఆయిల్ మర్దనా చేసి వేణ్ణీళ్ళ కాపడం పెట్టమనేవారు. ఇప్పుడో ముందుగా ” ఐస్ ప్యాక్ ” పెట్టమంటారు. ఆ రోజుల్లో పిల్లలకి నెత్తిమీద శుభ్రంగా నూనో, ఆముదమో పెట్టి మర్దనా చేసేవారు. ఇప్పుడైతే నూనె రాసుకోపోవడం ఓ ” స్టేటస్ సింబల్”. రాసుకొంటే చూసేవాళ్ళు ఏం అనుకొంటారో అని భయం. బయటకు వెళ్ళేడప్పుడు కాకపోయినా, కనీసం ఇంట్లో ఉన్నప్పుడైనా జుట్టుకి నూనె పెట్టుకుంటే ఏమవుతుందో నాకైతే ఇప్పడికీ అర్ధం అవదు. నాకు నూనె పెట్టుకోవాలనిపించినా, నా నెత్తిమీద మరీ ఎడారి లా తయారైపోయింది !! సమస్య ఏమిటంటే ఈ ” నూనె రాయకూడదు ” అనే కాన్సెప్ట్ పిల్లలకే కాదు ఇంట్లో ఉన్న పెద్దవాళ్ళకి కూడా వచ్చింది ఇంక నుదిటి మీద ” బొట్టు ” సంగతి తీసికుంటే చెప్పఖ్ఖర్లేదు. బొట్టు అనేది స్త్రీ ముఖానికి ఓ సంపూర్ణత్వం ఇస్తుందని నా అభిప్రాయం. ఇందులో మత ప్రసక్తి లేదు. ఇదివరకటి రోజుల్లో అయితే అప్పటి ఆచార వ్యవహారాలను బట్టి, పోనీ వితంతువులు బొట్టు పెట్టుకొనేవారు కాదు. ఇప్పుడు అందరూ కూడా ఏదోరకమైన మేచింగ్ పెట్టుకుంటున్నారు. ఏదో బట్టలతో మాచింగ్ అంటారు, అస్సలు బొట్టు ఉందో లేదో తెలియదు. ఇదేదో నేను చాదస్థం గా రాస్తున్నది కాదు– ఆ బొట్టు తో ముఖానికి ఎంత అందం వస్తుందండీ. జనరల్ గా ఈ రోజుల్లో స్త్రీలు చాలా మంది ” బ్యూటీ పార్లర్ ” కి వివిధ కారణాలవల్ల వెడతారు. పొనీ వాళ్ళైనా ఈ సంగతి చెప్పొచ్చుకదా !! మరీ ఏదో అమ్మవారిలా పెట్టుకోనఖర్లేదు, ఎర్రగా కనిపించేలా పెట్టుకొని అద్దం లో చూసుకోండి ఎంత బాగుంటారో. బొట్టు పెట్టుకుంటే ఏమైనా ఆరోగ్య సమస్య వస్తుందేమో నాకు తెలియదు. కొంతమంది అంటారు పెట్టగా పెట్టగా అక్కడ అదేదో మచ్చలా ఏర్పడి అలర్జీ అవీ వస్తాయని. శుభ్రంగా కుంకం లాంటిది పెట్టుకోవచ్చుగా, స్టికర్లు మానేసి. ఈ రోజుల్లో టీచర్–స్టూడెంట్ రిలేషన్షిప్ గురించి చెప్పాలంటే భయం వేస్తుంది. అందరూ అలా అని కాదు. ఆ రోజుల్లో అయితే కాలెజీ లో కూడా , మా తెలుగు మాస్టారు శ్రీ వెంపరాల సూర్యనారాయణ శాస్త్రి గారు ఎంత పెద్దవాడినైనా ” ఏరా వెధవా ” అన్నా కూడా అదో ఆశీర్వచనం లా తీసికొనేవారు. ఇప్పుడు అలా ఊహించడానికి కూడా భయం. ఈ మధ్యన హైదరాబాద్ లో మా చుట్టాలబ్బాయి ఒకడు కనిపించాడు. అదేదీ శలవు చాలామంది చెవిదగ్గర ఆ భూతాన్ని పెట్టుకొని డ్రైవ్ చేస్తూంటారు. నడిచేవాళ్ళ అదృష్టం, వాళ్ళ ఆడవారి మాంగల్యాలు గట్టివైతే ఇంటికి క్షేమంగా చేరుతారురోజు కూడా కాదు, అడిగితే చెప్పాడు–ఆరోజు ఊళ్ళో ఉన్న కాలేజీలన్నీ ” బంధ్ ” ఇంక “సెల్ ఫోన్లు” అయితే చెప్పఖర్లేదు. రోడ్ మీద వెళ్తే చూస్తూంటాము, కార్ల వాళ్ళు,స్కూటర్ల వాళ్ళు చెవిలో ఆ భూతాన్ని పెట్టుకొని వింటూ, గాడీని నడుపుతారు. నడిచేవాడి అదృష్టం బాగాఉండినా, ఇంట్లో ఆడవారి మాంగల్యం గట్టిగా ఉంటేనే కొంప చేరుతాము.!!

బాతాఖానీ ఖబుర్లు –25

                                                            

     1975 లో నన్ను ఫాక్టరీ లో సేఫ్టీ సెక్షన్ కి మార్చారు. చెప్పానుగా మా ఫాక్టరీ లో ముఖ్యంగా కెమికల్స్ తయారు చేసేవారు.మేము మూడు షిఫ్ట్ లలో వెళ్ళవలిసి వచ్చేది.  పొద్దుట 6 నుండి 2.30 దాకా మొదటిషిఫ్ట్. మధ్యాన్నం 2.00 నుండి రాత్రి 10.30 దాకా రెండో షిఫ్ట్. రాత్రి 10.00 నుండి పొద్దుట 6.30 దాకా మూడో షిఫ్ట్. 6 గంటలకు ఫాక్టరీ చేరాలంటే  ఇంట్లో 5.15 కి బయలుదేరేవాడిని, నడిచి వెళ్ళేవాడిని ( సైకిల్ తొక్కడం రాక పోవడం వల్ల ) . సెకండ్ షిఫ్ట్ లో ఉన్నప్పుడు మాత్రం రాత్రి వచ్చేటప్పుడు మా ఫ్రెండ్ ఒకరు సైకిల్ మీద ఎక్కించుకొని తీసికెళ్ళేవాడు. ఇలా లాభం లేదనుకొని నాకు సైకిల్ నేర్పుతానన్నాడు. సరే చూద్దామని ఓ సైకిల్ అద్దెకు తీసికొని ఓ గ్రౌండ్ లోకి వెళ్ళి ఎలాగైతేనే అతను శ్రమ పడి నేర్పించాడు. గ్రౌండ్ లో తొక్కినంతసేపూ బాగానే తొక్కాను. రోడ్ మీద తొక్కుతూ వెళ్ళి సైకిలు కొట్టువాడికి ఇచ్చేయమన్నాడు. కొంత దూరం బాగానే వచ్చాను. ఎదురుగుండా ఓ కుక్క అడ్డు వచ్చేసరికి ఏంచేయాలో తెలియక ఆ రోడ్ మీద వస్తున్న ఒకావిడని గుద్దేశాను. చుట్టుపక్కల వాళ్ళందరూ నాతో దెబ్బలాడేసరికి భయం వేసి ఎలాగో సైకిలు నడిపించుకుంటూ వెళ్ళి ఆ సైకిలు కొట్టువాడికిచ్చేశాను. మళ్ళీ సైకిలు ఎక్కడానికి ప్రయత్నించలేదు !!

                                                            

      మా డ్యూటీ చాలా ఇంటరెస్టింగ్ గా ఉండేది. ప్రతీ గంట కీ అన్ని బిల్డింగ్ లకీ వెళ్ళడమూ, అక్కడ అన్నీ సరిగ్గా ఉన్నాయో లేదో చెక్ చేయడమూ. ఏదైనా సరిగ్గా ఉండకపోతే అక్కడికక్కడే దాన్ని రెక్టిఫై చేయించడమూ. మరీ సరిగ్గా లేకపోతేనే వాళ్ళమీద రిపోర్ట్ చేయడం. ఆ మర్నాడు మా ఆఫీసర్ మా లాగ్ బుక్ చూసి మేం చేసిన పనిని రివ్యూ చేసేవారు.జనరల్ గా మా షిఫ్ట్ లో ఎవరిగురించీ రిపోర్ట్ లు ఉండేవికాదు, ఎందుకంటే ఏదైనా సరిగ్గా లేకపోతే ,మేము వాళ్ళకి చెప్పేవిధంగా చెప్పి సరి చేయించేవాళ్ళం. మా దగ్గరనుండి ఏవిధమైన రిపోర్ట్ లూ లేకపోవడం చూసి, మా ఆఫీసర్ ఒకసారి మాకు “మెమో ” ఇచ్చారు. ఈ సంగతి తెలిసి అన్ని సెక్షన్ ల వాళ్ళూ మాకు సపోర్ట్ గా జనరల్ మేనేజర్ కి మోర్చా తీసికెళ్ళారు. ఆయన చివరికి మా ఆఫీసర్ చేత మాకు అపాలజీ ఇప్పించారు.

                                                        

     నా అదృష్టమేమో కానీ నేను పనిచేసిన 42 సంవత్సరాలూ, నాకు మా జనరల్ మేనేజర్ ల తోటి డైరెక్ట్ గా సంబంధం ఉండేది.ఎక్కడ మీటింగ్ లయినా నా పేరు వచ్చేది. దానితో నా పాప్యులారిటీ కూడా బాగా పెరిగింది. ఇంకో సంగతేమంటే ఆ రోజుల్లో నేను ఒక పాకెట్ ట్రాన్సిస్టర్ ఎప్పుడూ  జేబులో ఉండేది. క్రికెట్ స్కోరులైనా, న్యుస్ అయినా అందరూ నాకే ఫోన్ చేసేవారు. చెప్పాలంటే రక్షణ శాఖ వారి దాంట్లో అలా రేడియోలూ అలాంటివి పెట్టుకోకూడదు. కానీ అందరికీ తెలుసును నా దగ్గిర ఉంటుందని, ఎవరికీ హాని చేయడం లేదు,  పాటలు అవీ వింటూ పని ఎగ్గొట్టడం లేదు.ఇది ఇలా ఉండగా ఓ రోజున

    మా ఫాక్టరీ జనరల్ మేనేజర్ దగ్గరనుంచి ఖబురు వచ్చింది. ఆయన ఓ మీటింగ్ లో ఉన్నారు. లోపలికి అందరి ఎదూరుగా పిలిచి  స్కోరెంత అన్నారు, ( అప్పుడు ఇండియా-వెస్టిండీస్ మాచ్ బొంబాయిలో జరుగుతూంది). నేను గొప్పగా పోజిచ్చి నాకేంతెలుసూ అన్నాను , ఆయన ” నీదగ్గర రేడియో ఉంటుందనీ, అందరూ నీదగ్గరే స్కోర్ తెలుసుకొంటారనీ మా అందరికీ తెలుసునూ, మాట్లాడకుండా, ఆ రేడియో తెచ్చి ఇక్కడ పెట్టు, మధ్యాన్నం వచ్చి తీసుకుపో ” అన్నారు. నోరుమూసుకొని ఆయన చెప్పినట్లుగా చేశాను. ఈ సంగతి ఫాక్టరీ అంతా నిమిషాల్లో తెలిసిపోయింది, ఇలా జనరల్ మేనేజర్ ఫణి బాబు ని రేడియో తో పట్టుకున్నారూ, పాపం ఏంచేస్తారో అని. నాకు అందరి సానుభూతి ఫోన్లూ వచ్చాయి!! మధాన్నం ఆయన చెప్పినట్లుగా రేడియో ఇచ్చేస్తూ, మా జనరల్ మేనేజర్ గారు, ” మరీ రేడియో వింటూ, పని అశ్రధ్ధ చేయకూ, నీవంటే అందరికీ మంచి అభిప్రాయం ఉందీ “.

                                                     

      చాలా మంది ( కిట్టని వాళ్ళు ) అనుకునేవారూ, ఫణిబాబు అందరికీ మస్కా కొడతాడూ, అందుకనే అందరూ అతడంటే ఇష్టపడతారూ అని. ఒక్కటి చెప్పండి మస్కాలు కొట్టి ఎంతకాలం నెగ్గుకు రాగలమూ. ఆయన వెళ్ళిపోయి ఇంకొకరు వచ్చేరంటే మన మాట ఎవరు వింటారూ?

జీవితం లో ఎప్పుడూ ఎవరికీ మస్కాలు మాత్రం కొట్టలేదు, నాలో ఉన్నది ఏమంటే నాకిచ్చిన పనిని క్షుణ్ణంగా నేర్చుకొని అందులో ఉండే సాధక బాధకాలు తెలిసికొనేవాడిని. ఎవరైనా నన్ను అడిగేలోపలే వాళ్ళు అడిగే ప్రశ్న ఆంటిసిపేట్ చేయడం, దానికి సమాధానం చెప్పడం. దీని వలనే నా సర్వీస్ లో ఎప్పుడూ,ఎటువంటి సమస్యలూ రాలెదు. గవర్నమెంటయినా, ప్రెవేట్ సర్వీస్ అయినా మన కిచ్చిన పని ( ఏదైనా సరే ) శ్రధ్ధ గా చేస్తే, ఎక్కడైనా నెగ్గుకు రాగలము. ఎప్పుడు సమస్య వచ్చినా సరే, మధ్య వర్తులద్వారా కాకుండా, మనమే డైరెక్ట్ గా అందరిలోకీ పెద్దాయన దగ్గరకు వెళ్తే అన్ని సమస్యలూ,తీరుతాయి. ఎప్పుడూ ” డెసిషన్ మేకింగ్ పవర్ ఉన్నవాళ్ళదగ్గరకే వెళ్ళాలి “, ఇదే సూత్రం నా జీవితమంతా పాటించాను, ఎప్పుడూ పరాజయం కలుగలేదు.

బాతాఖానీ క-తెరవెనుక (లక్ష్మి ఫణి ) ఖబుర్లు

                                                 ఈ ఆదివారం బాగా ఉంది. ఎందుకంటే  నాకిష్టమైన రెండు జరిగాయి !! మన ఎలెక్షన్లలో రెడ్ పూర్తిగా తుడిచిపెట్టుకుపోయింది. ఇంకోటేమిటంటే ఫుట్ బాల్ లో నా ఫేవరెట్ రెడ్ ‘ మాంచెస్టర్ యునైటెడ్ ‘ ఇంగ్లీష్ ప్రీమియర్ లీగ్ ‘ నెగ్గడం. ఇవాళ కూడా ఓ గోల్ కొట్టి స్టైల్ గా నెగ్గుంటే ఇంకా బాగుండేది.. పోన్లెండి ఏదో ఒకటి నెగ్గారుగా. ఇంక ” ఛాంపియన్స్ లీగ్” కూడా  నెగ్గేస్తే చాలా బాగుంటుంది. ఎఫ్.ఏ కప్ లో ఓడినప్పుడు చాలా బాధ అనిపించింది. నాకు నచ్చే ఇంకో రెడ్–ఫార్ములా వన్ లో “ఫెరారీ “. షూమాకర్ రిటైర్ అయినప్పడినుంచీ చూడ్డం తగ్గించేశాను. ఇవి అన్నీ మా అబ్బాయి ధర్మమా అని చూడ్డం మొదలుపెట్టాను. ఈ మాచ్ లు జరిగినప్పుడల్లా మేమిద్దరమూ ( వాడు పూనా లోనూ, నేను ఇక్కడా ) చాలా శ్రధ్ధగా చూడడం, వాటి గురించి మాట్లాడుకోవడమూ, రాత్రి ఎంతసేపైనా సరే, మాచ్ లు ఎప్పుడూ మిస్ అవలేదు.

                                                కమ్యూనిస్ట్ లు తుడిచిపెట్టుకు పోవడం చాలా బాగుంది. గవర్నమెంట్ లో చేరకుండా , బ్లాక్ మెయిల్ చేయడం వాళ్ళ స్పెషాలిటీ !!

ఏదో పాపం బెంగాల్ లో బుధ్ధదేవ్ కొంచెం చేద్దామంటే ఈ మిగిలిన కారత్ లాంటివాళ్ళు అడ్డం పెట్టి అంతా పాడుచేశారు.దానితో “నానో ” కాస్తా బెంగాల్ నుంచి వెళ్ళిపోయింది. ఈ ఎన్నికల ఫలితాలు నాకైతే చాలా చాలా నచ్చేశాయి. ఈ రాజకీయ వాదులు చేసే వెర్రి వెర్రి మాటలు ( కలర్ టి.వీ లూ, 100 రూపాయలకి సరుకులూ, నగదు బదిలీలూ ) నమ్మకుండా, స్థిరత్వానికి మన ప్రజలు ఓట్ చేశారని నా నమ్మకం. శ్రీ జయప్రకాష్ నారాయణ చేసిన ప్రకటన యదార్ధానికి దగ్గరగా ఉంది.

                                               ఎన్నికలు అయిపోయాయి, ఇంక ఎన్ని చానెల్స్ మిగులుతాయో చూడాలి.  ఇన్నాళ్ళూ ఎన్నికలు జరిగెదాకా చాలా బోరు కొట్టేశారు. ఇంక ఇప్పుడేం చేస్తారు?

బాతాఖానీ ఖబుర్లు –24

                                                      

    మా పాపని  ప్లేస్కూల్  కి  తీసికెళ్ళడం ఓ పెద్ద కార్యక్రమంలా ఉండేది. ఆ టీచర్ గారు వాళ్ళ ఇంటి కిటికీ లోంచి చూసేవారు. ఎత్తుకుంటే కోప్పడేవారు. అందువలన వాళ్ళ ఇంటి దాకా ఎత్తుకొని అక్కడనుంచి నడిపించేవాళ్ళం ! ఆవిడ దగ్గరున్న రెండు సంవత్సరాలూ చాలా బాగా ఉపయోగించాయి. హాండ్ రైటింగ్ చాలా చక్కగా వచ్చింది. పాపని పాషాణ్  లో ఉన్న శైంట్ జోసఫ్ గర్ల్స్ స్కూల్ లో వేయాలని మా ఉద్దేశ్యం. ఆవిడేమో దగ్గర్లోఉన్న కాన్వెంట్ లో వేయమంటారు. ఇంటర్వ్యూ కి తీసికెళ్తే  యూ.కే.జీ లో సీట్ ఇస్తామన్నారు. కానీ మాకు అక్కడ వేయడం ఇష్టం లేదు . పాషాణ్ స్కూల్లో అప్ప్లికేషన్లు ఇస్తున్నామని చెప్పారు. ఆరోజు తెల్లవారుఝామున 3.30 కి లేచి నడుచుకుంటూ వెళ్ళాను. అప్పడికే అక్కడ కార్లలో జనం వచ్చి 50 మంది దాకా క్యూ లో ఉన్నారు.

మొత్తానికి నా టర్న్ వచ్చేడప్పటికి  10.30 అయింది.  అంతా చేస్తే పాపకి జూన్ 15 కి మూడున్నర ఏళ్ళు రావు కాబట్టి సీట్ ఇవ్వమన్నారు చాలా నిరాశ చెందాము. ఇంకో స్కూల్లో వచ్చిన సీట్ వద్దన్నాము. ఇక్కడేమో ఇలా అయింది.

                                                   

      ఏమైతే అది ఔతుందని ఇంకో సంవత్సరం ఆవిడ దగ్గరకే పంపించాము. ఈసారి అప్ప్లికేషన్లు తీసుకోవడానికి ఇంకా పెందరాళే అంటే    2.30 కే బయల్దేరాను. ఆ టైము లో ఆటోలూ అవీ దొరకవు. నాకైతే సైకిలు కూడా రాదు, ఏం చేస్తాం ఆ చీకట్లోనే నడుచుకుంటూ వెళ్ళాను. అప్పడికి క్యూ లో 10 మంది మాత్రమే ఉన్నారు. ఇంకో సంగతి మరచిపోయాను. పాప బర్త్ సర్టిఫికేట్ తెలుగు లో ఉంది ( తణుకు పంచాయితీ వాళ్ళిచ్చింది ), దానిని ఇంగ్లీష్ లో అనువదించి, మా ఫాక్టరీ లో ఉన్న ఓ తెలుగు ఆఫీసర్ చేత అటెస్ట్ చేయించాను !! ఈ ఏడాది కి తనకి నాలుగున్నర ఏళ్ళు వచ్చాయి. ఇవ్వరేమోనని ఖంగారు పడ్డాను. ఆ టీచర్ నన్ను గుర్తు పట్టి ” క్రిందటేడాది కూడా వచ్చేవు కాదా ” అని, అప్ప్లికేషన్ ఇచ్చారండి. ఏమైతేనే అది పూర్తి చేసి ఇచ్చేశాను. ఇంటర్వ్యూ కి రమ్మన్నారు, ఓ పది రోజుల తరువాత. మేము తప్పించి అందరు పేరెంట్సూ కార్ల లోనే వచ్చారు. ఇదేదో చాలా హైఫై స్కూల్ రా బాబూ మనకి ఎక్కద దొరుకుతుందీ అనుకొన్నాము. కానీ మా అమ్మాయి చెప్పిన విధానంతో వాళ్ళు ఇంప్రెస్ అయ్యారు. ఇంక ఇంటికి వచ్చినప్పటి నుంచీ రిజల్ట్ వచ్చేదాకా టెన్షనే. అక్కడ సీట్ రావాలంటే చాలా ఇన్ఫ్లుయెన్స్ అదీ కావాలని మా ఫ్రెండ్స్ అందరూ ఖంగారు పెట్టేశారు, పైగా క్రిందటేడాది ఇక్కడ స్కూల్లో వేస్తే ఈ పాటికి ఫర్స్ట్ స్టాండర్డ్ కి వచ్చేదీ, ఇక్కడ వచ్చినా లోయర్ కే జీ లోనే ఇస్తారూ అని.

                                                 

    ఇలాంటి నిరాశావాదులు మనకి ప్రతీ చోటా ఎదురౌతారు. మనం ధైర్యంగా ఉంటే అన్నీ బాగానే జరుగుతాయి. దేముడి దయ వలన మా అమ్మాయికి ఆ స్కూల్లో సీట్ వచ్చేసిందండి. ఆ మర్నాడు వెళ్ళి ఫీజ్ కట్టేశాను. బస్ కి కూడా పేరు ఇచ్చేశాను.. అన్నీ బాగుంటే ఇంకేముందీ ! స్కూల్ తెరిచే సమయానికి మా పాపకి బస్సులో సీట్ లేదన్నారు. మాట్లాడకుండా రోజూ ఆటో లో పాపని తీసికెళ్ళి స్కూల్లో వదిలేవాడిని. తిరిగి వచ్చేడప్పుడు నడిచి ఇంటిదాకా రావడమూ, 11.30 కి బయల్దేరి నడిచి వెళ్ళి స్కూల్ దగ్గర వెయిట్ చేసి పాపని ఆటో లో ఇంటికి తీసుకు రావడమూనూ. ఇలా ఓ పది రోజులు చేశానండి. పూనా గురించి తెలిసిన వాళ్ళకి ఇదెంత దూరమో తెలుస్తుంది. రానూ పోనూ ఓ అయిదు కిలోమీటర్లుంటుంది. నా నడక ఓ పది కిలోమీటర్లుండేదన్నమాట..అన్నిసార్లూ ఆటో లో వెళ్ళే ఆర్ధిక స్తోమత ఉండేదికాదు. అయినా ఆ స్కూల్లోనేవేయాలనే కోరిక సాధించాము. మేము పడ్డ శ్రమ కి ఫలితం మా అమ్మాయి చూపించింది

                                             

      అక్కడ చదివిన అయిదు సంవత్సరాలూ తనే క్లాస్ ఫస్ట్. ఆన్యుఅల్ డే  రోజున ప్రైజు లు తిసికోవడానికి మా ఒక్క ఫామిలీయే ఆటో లో వచ్చేది. మిగిలిన వాళ్ళ కార్లు చూస్తూంటే కళ్ళు చెదిరి పోయేవి.. పాప పుట్టిన రోజు కి మేము ఎవరినీ పిలిచేవాళ్ళం కాము. అయినా  తన ఫ్రెండ్స్ అందరూ వారి వారి పేరెంట్స్ తో వచ్చేవారు..  మా అమ్మాయి వలన మా మీద గౌరవం పెరిగింది అందరికీ.

                                              

    ఇంకో సంగతి చెప్పనా—నన్ను ఎటువంటి పరిస్థితుల్లోనూ చదువు గురించి అడగకోడదన్నాను. వెర్రి తల్లి దాని బుల్లి చేతులతో ఓ కాగితం మీద పెన్సిల్ తో రాసిచ్చింది!!రోజూ తన షూస్ పాలిష్ చేయడమూ, డ్రెస్ ఐరన్ చేయడమూ నా డ్యూటీ. చదువంతా మా ఇంటావిడే చూసుకొంది. నా కెమైనా వస్తేకదా, తనకి నేర్పడానికి !! ప్రైజులు వచ్చినప్పుడు మాత్రం కాలర్ పైకి తీసికొనే వాడిని ! !

బాతాఖాని –తెరవెనుక(లక్ష్మిఫణి) ఖబుర్లు–మిస్టరీ షాప్పింగ్

                                                       నేను రిటైర్ అయిన మొదటి సంవత్సరంలో కొత్త ఫ్లాట్ ఫర్నిషింగ్, మా అబ్బాయి వివాహం హడావిడి తో తొందరగా గడిచిపోయింది. ఆ తరువాత ఏడాది మాత్రం చేయడానికి ఏమీలేక, పూణే నుండి పబ్లిష్ అయ్యే ఇంగ్లీష్ పేపర్లకి లెటర్స్ రాయడం మొదలుపెట్టాను. పంపినవన్నీ పేపర్లలో వెశారు. అది అయిన తరువాత జాతీయ ఇంగ్లీష్ మాగజీన్స్ కి రాయడం ప్రారంభించాను. వాళ్ళూ వేసికొన్నారు. అన్నీ కలిపి ఓ 200 దాకా పూర్తి అయ్యాయి. కాలక్షేపానికి పోనీ ఏదైనా జాబ్ చేద్దామా అనుకొన్నాను. ఐ.సి.ఐ.సి.ఐ వాళ్ళ ఇన్స్యూరెన్స్ ప్రయత్నిద్దామా అనుకొంటే మా అబ్బాయి ” ఈ బిజినెస్ లోకి వెళ్తే ఉన్న స్నేహితులు కూడా మొహం చాటేస్తారు, వద్దూ” అన్నాడు. చివరకి ఓ ముంబై బేస్డ్ కంపెనీ ని నెట్ లో పట్టుకొని దానికి రిజిస్టర్ చేసుకొన్నాను.

                                                     ఇంక వెనుకకు చూసుకోవలసిన అవసరం లేకపోయింది. వాళ్ళు మిస్టరీ షాపింగ్ ఏజన్సీ.  ముందుగా రిజిస్టర్ చేసికొన్నాను. ప్రతీ వారం నెట్ లో ఓ లిస్ట్ ఇస్తారు. మన ఊరికి సంబంధించినవి ఏమైనా ఉంటే దానికి అప్లై చేయాలి. సెలెక్ట్ చేస్తే మనకి ఓ మెయిల్ వస్తుంది, మనం చేయవలసిన ఆడిట్ వివరాలు చెప్తారు, ఓ డేట్ కూడా ఇస్తారు,మనకి ఇచ్చే ఫీజ్ కూడా చెప్తారు. మనం చేయవలసిన చెక్ లిస్ట్ కూడా ఉంటుంది.

                                                    దాని ప్రకారం మనకి అలాట్ చేసిన షాప్ కి వెళ్ళి, మనం ఏదో ఒక వస్తువు కొనాలి ( వాళ్ళు ఇచ్చిన బడ్జెట్ లో ). ఇది ఎందుకంటే మనం ఆ షాప్ కి వెళ్ళినట్లు గా ప్రూఫ్ అన్న మాట. ఆ షాప్ లో మన చెక్ లిస్ట్ ప్రకారం అన్నీ అబ్సర్వ్ చేయాలి. మనం ఎవరో ఆ షాప్ వాళ్ళకి తెలియకూడదు. ఈ వివరాలన్నీ ఆన్ లైన్లో ఉన్న ప్రశ్నల ప్రకారం మనం చూసిన వివరాలు రాయాలి, దానితో పాటు మనం కొన్న వస్తువుకి రసీదు స్కాన్ చేసి పంపాలి. వాళ్ళకు పంపిన 60 రోజులలో మనకి చెక్ వస్తుంది.

                                                 మొదట్లో వాళ్ళు చెక్ పంపుతారా లేదా అని అనుమానం ఉండేది. కానీ ఓ ఐదు ఆడిట్లకి చెక్ పంపడం తో వాళ్ళమీద నమ్మకం ఏర్పడింది. అలా పూణే లో ఉండగా ఓ నలభై వరకూ ఆడిట్లు చేశాను. వాళ్ళిచ్చే ఫీజ్ 500–1000 ఉంటుంది ఒక్కో ఆడిట్ కీ. నేను ఏదో సుఖ పడిపోతున్నానని, మా అవిడ కూడా చేస్తానంది . తనకి చాలా భాగం “పాండ్స్”  ఆడిట్ లు వచ్చేవి. అలా తనూ 30 వరకూ చేసింది. వాళ్ళ ధర్మమా అని పాండ్స్ వారి అన్ని ప్రోడక్ట్ లూ స్వంతం చేసేసికొంది.

                                                నేను చేసినవి— షాపర్స్ స్టాప్, ఎచ్.ఎస్.బి.సి బాంక్,క్రాస్వర్డ్,మక్డొనాల్డ్స్, ఫాబిండియా,  ట్రూ మార్ట్, ఎవో కొన్ని సినిమా మల్టిప్లెక్స్ లూ, ఇవే కాకుండా ఆప్టెక్ వాళ్ళు చేసే ఆన్ లైన్ పరీక్ష కి ఇన్విజిలేటర్ గా వెళ్ళడం , ఆ టెస్ట్ అవుతున్నంతసేపూ అక్కడుండడం వాళ్ళ మార్క్లు ఆన్లైన్ లో పంపడము. బలేగా ఉంది కదూ. కాలక్షేపానికి కాలక్షేపం, దానికి తోడు కొద్దిగా డబ్బులూ వచ్చేవి

                                              దీని ద్వారా  మాకు వివిధ రకాలైన మనుష్యులతో పరిచయాలు పెరిగాయి, వాళ్ళ మనస్తత్వాలూ తెలిశాయి. ఈ మిస్టరీ షాపింగ్ ఎందుకంటే కంపెనీ యాజమాన్యానికి వాళ్ళ ఎంప్లాయీల కస్టమర్ రిలెషన్ ఎలాఉందో తెలియడానికి.           

                                              ఇదే కాకుండా ఇంకోటి ఉందండోయ్ , వాళ్ళైతే  ఓ 1500 రూపాయలు గ్రాంట్ చేసి ఏదో రెస్టారెంట్ కి వెళ్ళి లంచ్/డిన్నర్ చేయ మంటారు.పైలాగే మన అభిప్రాయాలు చెప్పి, రిసీట్ పంపాలి. ఇద్దరు మాత్రమే వెళ్ళాలి, హొటల్ వాడిచ్చిన రసీదు లో ఇద్దరికంటే ఎక్కువ మంది ఉంటే డబ్బులు ఇవ్వడు.

                                            మేము ప్రతీ రెండు నెలలకీ పూణే వెళ్తూంటాము. ఆ వారం లో ఏమైనా అసైన్మెంట్స్ ఉంటే ముందుగానె అప్లై చేసుకుంటాను. కిందటి సారి వెళ్ళినప్పుడు “క్రోమా ” లో నేనూ, “మాక్డొనాల్డ్స్ ” లో మా ఇంటావిడా చేశాము. దానికి సంబంధించిన డబ్బులు వచ్చేశాయి. నిన్ననే వాళ్ళదగ్గరనుండి ఫోన్ వచ్చింది, ఏదో ఆప్టెక్ లో ఉంది చేస్తావా అని. ” సారీ బాస్ వచ్చేనెలనుండి చేస్తాను ” అని చెప్పాను.

                                            ఇక్కడ ఇవేమీ లేవు కాబట్టి మిమ్మల్ని బోరు కొట్టేస్తున్నాను !!

%d bloggers like this: