బాతాఖాని ఖబుర్లు—14


                                                  

    నేను ఉండే ఇంటాయన పేరు శ్రీ బాజీరావు జోషి. ఎంత జాగ్రత్త తీసికొనేవారో నా గురించి. పొద్దున్నే వేడి నీళ్ళు పెట్టి ముందర నన్నే లేపేవారు. పొద్దున్నే ఓ గ్లాసు లో పాలొకటి ఇవ్వడం ఎప్పుడూ మర్చిపోలేదు. మన ఇంట్లో వాళ్ళు కూడా ఇంత శ్రధ్ధ తీసికొంటారనుకోను. సాయంత్రం వచ్చేసరికి ఆరోజు పేపరూ, వచ్చిన ఉత్తరాలూ అన్నీ నీట్ గా సద్దేసి ఉంచేవారు. మా లాడ్జి కి దగ్గర్లోనే బస్ స్టాండ్ ఉండేది.స్టేషన్ నుంచి హోల్కార్ వాటర్ వర్క్స్ దాకా బస్సూ, అక్కడనుంచి ఫాక్టరీ దాకా నడక. ఆ దారిలో ఎవరైనా ఎక్కించుకొంటే సైకిలు. నాకు సైకిలు తొక్కడం రాదు. 42 సంవత్సరాలూ సైకిలు తొక్కకుండానే లాగించేశాను.

   ఇలాగే ఒకసారి తెలుగతనే సుందరరామయ్య అని నన్ను సైకిలు మీద వెనక్కాల కూర్చోపెట్టుకొని బస్ స్టాప్ దాకా తీసికెళ్తున్నాడు. కొచెం దూరం లో ఓ పోలీస్ ని చూశాడు. ఆ రోజుల్లో పోలీసులు చాలా స్ట్రిక్ట్. సైకిల్ మీద డబల్ రైడింగ్ చేస్తే పట్టుకొనేవారు. ఈ పెద్దమనిషి పోలీస్ ని చూసి నన్ను దిగిపోమని తను స్పీడ్ గా తొక్కుకొంటూ వెళ్ళిపోయాడు. ఇదంతా దూరం నించి పోలీస్ చూశాడు. అతను నా దగ్గరకు వచ్చేడప్పడికి నేను ఒఖ్ఖడినే దొరికాను. ఎందుకు వదలడమూ అని నన్ను దగ్గరలో ఉన్న పోలీస్ చౌకీ కి తీసుకుపోయాడు. ఇదెక్కడి గొడవరా బాబూ ఇలా చిక్కడిపోయానూ అనుకొన్నాను. ఇంతట్లో పోలీస్ ఇనస్పెక్టర్ వచ్చి ” ఏమిటీ గొడవా, ఇతనెవరూ ” ( అంతా మరాఠీ లోనే అండి ) అన్నాడు. ఈ పొలీసాయనేమో కధ అంతా చెప్పాడు. ” అయితే సైకిలేది “అని అడగ్గానే “”ఆ సైకిలతను పారిపోయాడు ” అని చెప్పాడు.” వీడినేం చేసుకుంటాం” అని వదిలిపెట్టాసారు. అలాగ ” జువినైల్ డిలెక్వెంట్ ” లాగ పోలీస్ చౌకీ కి వెళ్ళే భాగ్యం కూడా కలిగింది. ఇదంతా మర్నాడు మా ఫ్రెండ్స్ కి చెప్తే ఇంకెవరూ నన్ను సైకిల్ మీద డబుల్స్ తీసికెళ్ళకూడదని డిసైడ్ అయిపోయారు !!

                                                 

     మా లాడ్జి కి దగ్గరలో ససూన్ హాస్పిటల్ ఉంది. అది దాటిన తరువాత జిల్లా పరిషద్ బిల్డింగ్ లో ఒక  సర్క్యులేషన్ లైబ్రరీ ఉండేది–అజంతా బుక్ స్టాల్ అని. అక్కడ అతను ప్రతీ రోజూ బొంబాయి అప్ డౌన్ చేశేవాడు( డెక్కన్ క్వీన్ లో). అతని దగ్గర తెలుగు మాస పత్రికలూ(  జ్యోతీ,యువా)వార పత్రికలూ ( ఆంధ్ర పత్రికా,ప్రభా) అన్నీ కొనుక్కునేవాడిని. ( చిన్నప్పుడు ఇంట్లో అయిన అలవాటు కదా–పుర్రె తో పుట్టిన అలవాటు పుడకలతోటి కానీ పోదంటారు).

   అలాగే ఇంగ్లీష్ మాగజీన్లు  ” లైఫ్,సాటర్దే రివ్యూ, టైమ్, న్యూస్వీక్, లాంటివన్నీ అద్దెకు తెచ్చుకొనేవాడిని.. ప్రతీ రోజూ రెండేసి చదివేయడమే!! చదువంటే రాలేదు కానీ ఇలాంటి వాట్లకి లోటు లేదు.ప్రతి రోజూ రూమ్ లో ” టైమ్స్ ఆఫ్ ఇండియా ” తెప్పించుకొనేవాడిని. నాకు చాలా పరిమితంగా హిందీ వచ్చేది, ఏదో అవసరానికి ఉపయోగించే పదాలు నేర్చుకొన్నాను. వారం వారం ఆ లైబ్రరీ కి వెళ్ళడం, పుస్తకాలు వచ్చేయాలేదా తెలిసికొని తెచ్చుకోవడం. ఓ రోజున వెళ్ళి ” జ్యోతి,యువా ఆయా క్యా ?” అని అడిగాను. ఆ రోజున నేను రెగ్యులర్ గా చూసే మనిషి లేడు– నేనడిగిన ప్రశ్నకి  యువా,జ్యోతీ ఏదో అమ్మాయిల పేర్లనుకొని ” ఓ లోగ్ అభీ తక్ ఆయా నహీ ” అన్నాడు. ఇంక అప్పడినుంచీ నా హిందీ జ్ఞానం ప్రదర్శించడం తగ్గించుకోవాలని డిసైడ్ అయిపోయాను.

                                                 

    మా రూం లో ఉన్న  మా ఫ్రెండు, నేనూ కలసి ఓ రేడియో కొందామని ప్లాన్ చేశాము. ఇద్దరం సగం సగం వేసికోవడమూ,ఎవరు ముందర రూమ్ ఖాళీ చేస్తే  రేడియొ కావల్సిన వాళ్ళు ఆ సగం రెండో వాడికి ఇచ్చేసి దానిని అచ్చంగా స్వంతం చేసేసుకోవడమూ. లక్ష్మీరోడ్ కెళ్ళి ఓ రేడియో కొనుక్కున్నాము. రాస్తా పెట లో సింగ్ హొటెల్ అని ఉండేది. అక్కడ చాలా రష్ గా ఉండేది. నెలకీ 35 రూపాయలు. పగలు ఫాక్టరీకి డబ్బా ( అంటే మన భాషలో కారీర్) పంపేవాడు. ఆ ప్రాంతాల్లో ఉన్న దక్షిణభారతీయులందరూ చాలామంది అక్కడే భోజనం చేసేవారు. ఎంత రష్ అంటే ముందరే వెళ్ళి టోకెన్ తీసికోవాల్సి వచ్చేది. ముందుగా అక్కడికి వెళ్ళి టోకెన్ తీసేసుకోవడమూ, భోజనం టైమ్ అయ్యేదాకా తిరగడమూ,

                                            

    ఇంక సినిమాల సంగతి అడగఖర్లేదు. సంవత్సరం పూర్తి అయిన తరువాత చూసుకొంటే ( చూసిన సినిమాలు అన్నీ లిస్ట్ చేసేవాడిని, అది ఇప్పడికీ ఉంది) 300 లెఖకి వచ్చాయి !!. ఈ సింగ్ హొటల్ దూరం అయిపోయిందీ, పైగా ఈ సినిమాల గొడవలో చాలా సార్లు వేళ్ళేవాళ్ళం కాదు. ఇలా కాదని, మా లాడ్జ్ దగ్గరలో ” బాద్షాహీ ” అని ఒక హొటెల్ ఉండేది. దానిలో భోజనం గుజరాతీ పధ్ధతిలో ఉండేది . చాలా బాగ పెట్టేవాడు.వేడి వేడిగా చపాతీలూ, దాంట్లోకి నెయ్యీ, ఎంత కావలిస్తే అంత తినడమూ. ఫాక్టరీలో మేము అందరమూ కలసి భోజనం చేసేవాళ్ళం. చెప్పేనుగా నాకూ, మా ఫ్రెండు కీ బాద్షాహీ నుంచి వచ్చేది.డబ్బా, మావాళ్ళందరూ మాది లాగించేసేవారు. పైగా వారంలో ప్రతీ రోజూ ఎవరో ఒకరు మా రూమ్ కి రావడం, మాతోపాటు భోజనానికి రావడం ( గెస్ట్ ఛార్జీలు నెలాఖర్లో తీసికొనేవాడు). ఇలా నెలయ్యేసరికి బిల్లు తడిపి మోపెడయ్యేది. ఈ బాధలన్నీ భరించలేక మా ఫ్రెండ్ ( అతని స్నేహితులే చాలా మంది వచ్చేవారు)  డెక్కన్ జింఖానా లో ఇంకో లాడ్జ్ కి మార్చేశాడు. ఇప్పుడు రేడియో వ్యవహారం తేల్చుకోవాలిగా , నేను ఆ మిగిలిన 80 రూపాయలూ ఇచ్చేసి ఆ రేడియో ని స్వంతం చేసికొన్నాను. ( జీవితం లో కొన్న మొదటి వస్తువు) ఇంటికి రాయాలంటే , మా నాన్నగారు ఏమంటారో అని భయం. ఆ తరువాత నెలలో లక్ష్మీరోడ్ కి వెళ్ళి ” టిటోనీ ” వాచ్ స్మగుల్డ్ గూడ్స్ వాడి కొట్లో కొన్నాను. ఖరీదు 150 రూపాయలు. రిటైర్ అయ్యేదాకా దానినే వాడాను.

                                            

    అంతా ఆడుతూ పాడుతూ వెళ్ళిపోతందనుకోకండి. చెప్పానుగా శ్రీ శాస్త్రి గారింటికి ప్రతీ శనివారం వెళ్ళి హాజరీ వేసుకోవాల్సిందే. ఆయనెమో నేను ఏదో సుఖ పడిపోతున్నాననుకొని ఇంకా చిన్నవాడివే  ఏ.ఎమ్.ఐ.ఈ  పరీక్షకి వెళ్ళూ, శని, ఆది వారాలు నా దగ్గరకు వస్తూండూ, నేను చెప్తాను, అన్నారు. కాదంటే ఉద్యోగం పీకేస్తారేమో అని భయ పడి సరేనండీ అనేసి ప్రతీ శనాదివారాలు అక్కడికి వేళ్ళేవాడిని.. ఆయన ఫాక్టరీ లైబ్రరీ నుంచి పుస్తకాలు తిసికొచ్చి నాకు చెప్పేవారు. ఏమిటొ చదువు గొడవ వదిలిందికదా అనుకొన్నంత టైము పట్ట లేదు , మళ్ళీ ఊబిలో పడిపోయాను. ఇంతలో మా నాన్నగారు నాకు ఒడుగు చేస్తామూ, ఫలానా రోజున తిరుమల లోనూ అని ఉత్తరం వ్రాశారు. ఇది బాగుందనుకొని గురువు గారికి చెప్పకుండా తిరుపతి వెళ్ళిపోయాను ( మెడ్రాస్ మెయిల్లో)

   కొండమీదకు వేళ్ళడానికి బస్సులు దొరకలేదు అందుకని నడిచి కొండ ఎక్కేశాను ( గంటన్నర పట్టింది ) అప్పడినుంచీ , ఈవాళ్టిదాకా (ఏదో ఒకసారి తప్పించి ) కొండ నడిచే ఎక్కుతున్నాను (  ఆ పై ఆయన దయతో ). అక్కడ ఒడుగు పూర్తి అయినతరువాత మా అమ్మగారు, నాన్నగారు నన్ను బొంబాయి మెయిల్ ఎక్కించేసి వెళ్ళిపోయారు.. ఏదో హోటల్ లో తిండి తింటున్నాను కదా అని మా అమ్మ గారు కొత్త ఆవకాయ అదీ తీసుకొచ్చారు.  ఓ బాటిల్ నిండా వేసి దాన్ని ఓ గుడ్డ లో కట్టి ఇచ్చారు. అదేమో దార్లో లీక్ అయినట్లుందీ, పూనా లో రైలు దిగేసరికి, నేనూ, నా గుండూ, చేతిలో ఎర్రగా గుడ్డా. ఇంక చూసుకోండి ఏదో మర్డర్ చేసి పారిపోయి వచ్చిన వాడిలా కనిపించాను, పోలీసుల్ని,రైల్వే వాళ్ళని  ఊరుకోపెట్టడం కోసం నా పెట్టి తెరిచి తిరుపతి లడ్డూ పెడితేనేకానీ నన్ను నమ్మలేదు వాళ్ళు. ఇదంతా అర్ధరాత్రి రెండు గంటలకి.

                                       

     ఆ మర్నాడు ఫాక్టరీ కి వేళ్ళేసరికి మా గురువు గారి దగ్గర్నుంచి ఖబురూ,ఎక్కడికి పోయావూ ఇన్ని రోజులూ అని కోప్పడ్డారు ‘ ఇలా ఒడుగు చేస్తానంటే తిరుపతి వెళ్ళానండీ ‘ అన్నాను. నాతో చెప్పఖ్ఖర్లేదా అని, ఇప్పుడు ఒడుగు అంతఅర్జెంటా అని అక్షింతలు వేసేశారు.

Advertisements

4 Responses

  1. మీ కబుర్లకి సంబంధం లేని విషయం అడుగుతున్నాను. మీకు కానీ మీ శ్రీమతికి కానీ.. ఈ పాట తెలిస్తే మీ బ్లాగులో రాయగలరు. ఎప్పుడో చిన్నప్పుడు మా మామ్మ పాడుతుంటే విన్నాను. అప్పట్నుంచి ఎంత ట్రై చేసినా ఈ పాట మొత్తం దొరకట్లేదు. మీకు తెలిస్తే చెప్పండి. థేంక్సు.

    సర్వమంగళ ప్రియా నమో నమో
    సర్వలోక రక్షకా నమో

    Like

  2. రేడియో గురించి విని ఎంత కాలమయ్యింది? అది నిజంగా రేడియోనేనా లేక ట్రాన్సిస్టరా? బుష్షా, ఫిలిప్సా, మర్ఫీనా రాయకపోతే ఎలా? సస్పెన్స్ గా వుంది. యువ గురించి విని కూడా చాన్నాళ్ళయింది. బాగా వ్రాస్తున్నారు. ధన్యవాదాలు.

    Like

  3. సామాన్యుడు గారికి,

    మీరు చెప్పినది అంత గుర్తు లేదు కానీ, గొల్లపూడి వీరాస్వామి గారి కొట్టుకి వెళ్ళి , ఏదైనా తెలిస్తే మీకు తెలియచేస్తాను.

    Like

  4. bAguMdi…:-)

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: