బాతాఖాని- లక్ష్మిఫణి కబుర్లు– ‘కోతికొమ్మచ్చి’-Live

    చెన్నై వెళ్ళడానికి ముందురోజు నుండీ, పూణె నుంచే బాపూ గారి ఇంటి నెంబరు ప్రయత్నించగా, మొత్తానికి వారి అబ్బాయి దొరికారు. శ్రీ బాపూ రమణగార్లు హైదరాబాదు వెళ్ళారనిన్నూ, శుక్రవారానికి చెన్నై తిరిగి రావొచ్చనీ చెప్పారు.
శుక్రవారం నాడు ప్రయత్నిస్తే, ఇంట్లో లేరనీ, మత్నాడు (శనివారం) ప్రొద్దుటే ప్రయత్నించమనీ చెప్పారు. మరీ ప్రొద్దుటే ఎందుకులే అనుకుని, 9.00 గంటలు దాటిన తరువాత శ్రీ రమణ గారికి ఫోను చేసి, ‘గురువుగారూ, నేను ఫలానా,
నాకు జీవితంలో ఉన్న కోరికల్లో శ్రీ వెంకటేశ్వరుని దర్శనం చాలా సార్లు తీరింది, ఇంక మిగిలినదల్లా, నరనారాయణులైన మిమ్మల్నీ, శ్రీ బాపుగారినీ దర్శించుకుని మీ పాద స్పర్శ చేసికోవడం. మీరు అనుమతిస్తే సరి, లేకపోతే, మీరు సరే అనేదాకా, మీ ఇంటిచుట్టూనే తిరుగుతానూ’ అని చెప్పేశాను.అంటే దానికి ఆయనన్నారూ, ‘ నేను ఖాళీగానే ఉన్నాను, కానీ శ్రీ బాపూ ఏదో కాల్ షీటు సందర్భంలో బయటకు వెళ్ళారూ, 12 గంటలకి రావొచ్చూ, అడుగుతానూ, మీరు 12.30 కి ఫోను చెయ్యండీ’ అన్నారు. సరే అని ఠంచనుగా 12.30 కి మళ్ళీ ఫోను చేశాను ( ‘స్వాతి ముత్యం సినిమాలో కమల్ హాసన్, జె.వి.సొమయాజులు గారిని బోరు కొట్టిన సీను గుర్తుచేసికోండి!).’గురువుగారూ ఏమయ్యిందీ’ అంటూ. ‘ వీడెవడో వదిలేటట్టుగా లేడూ’ అనుకున్నారేమో, ‘సరేనండీ, నన్ను కలుసుకోవాలంటే, సాయంత్రం 4.30 కి మా ఇంటికి రావచ్చు.బాపు రాత్రి ఎప్పటికి వస్తారో చెప్పలేనూ’అని వాళ్ళింటికి డైరెక్షన్ చెప్పారు-మాముట్టి ( మళయాళం) హీరో ఇంటికి ఎదురుగా ఉన్న ఇల్లే మాది’ అని.

    మా పిల్లలడిగారు,’ఎంతసేపట్లో తిరిగి వస్తారూ’అని. మాకేం తెలుసూ,వెళ్ళిన పదినిమిషాల్లో హలో హలో అని పంపిచేయొచ్చు, ఆయన మాకు తెలుసు కానీ,మేము ఆయనకి తెలియదుగా, చూద్దాం అదృష్టం ఎలా ఉందో’ ఇంక చూసేదేముందీ, నేనూ, మా ఇంటావిడా ఓ ఆటో చేసికుని, ఆయన చెప్పిన చోటకి చేరిపోయాము.పేద్ద కాంపౌండు లో ఉంది వారి ఇల్లు. బయటే కొంతసేపు అటూ ఇటూ చూసి ( ఏ కుక్కైనా ఉందేమో అని ఓ పక్క భయం),శ్రీ రమణగారికి ఫోను చేస్తే వారి భార్య తీశారు. మొహమ్మాట పడకుండా అడిగేశాను- ‘అమ్మగారూ, మీ ఇంటికిందే ఉన్నామూ, ఏదైనా కుక్కా అవీ ఉన్నాయా ‘అని.’అలాటివేవీ లేవూ, తిన్నగా పైకి వచ్చేయండీ’ అన్నారు. ఇంక అడ్డేముందీ, మొహమ్మాట పడకుండా,మెట్లెక్కి వారింట్లోకి వెళ్ళాము.

    శ్రీ వెంకటరమణగారిని మొట్టమొదటిసారిగా,ప్రత్యక్షంగా చూసేటప్పడికి, నా సంతోషం ఏమని చెప్పనూ…..మాటల్లో వర్ణించలేను. ముందుగా కలా నిజమా అని తేల్చుకుని, వారికి పాదాభినందనం చేశాను. మా ఇంటావిడ కూడా అలాగే చేసి, కలో నిజమో తేల్చుకోడానికి నన్ను గిల్లింది!

    అసలు ఆయనతొ ఏం మాట్లాడాలో, ఎల మొదలెట్టాలో తెలిస్తేనా? నేనేమైనా పత్రికా విలేఖరినా ఏమిటీ, ఏవో కొన్ని ప్రశ్నలు ముందుగానే ఎంచుకుని వాటికి ఆయన సమాధానం తెలుసుకోడానికి!అంతా అయోమయం అయిపోయింది.ఆయనకూ తెలుస్తూనేఉంది, వచ్చినవాడు చాలా excite అయిపోయి, ఏమీ మాట్లాడలేకపోతున్నాడూ అని! ధైర్యం చేసేసి,’ ‘సార్ మీకు
ముత్యాలముగ్గు సినిమాలో డయలాగ్గులు అలాగే వ్రాయాలని ఎందుకనిపించిందీ,ఎక్కడ విన్నారు అసలు?’అన్నాను.ప్రక్కనే కూర్చున్న మా ఇంటావిడ వైపు చూస్తే అనిపించింది,ఇంతకంటే మంచి ప్రశ్న దొరకలేదా అన్నట్లు చూసినట్లు! అందుకనే అనుకుంటూంటాను అప్పుడప్పుడు-ఎవరినైనా కలిసినప్పుడు, మనం ఒక్కళ్ళూ ఉండాలీ,ఏమైనా అవతలివాళ్ళు తిడితే, ఎవరికీ తెలియకుండా ఉంటుందీ అని, అంత అదృష్టం కూడానా! కానీ నేనడిగిన ప్రశ్నకి, శ్రీ రమణగారు, ఏమీ నవ్వకుండా, ఓపిగ్గా, ‘కోతికొమ్మచ్చి’ లో వ్రాసినట్లుగా జవాబిచ్చేటప్పటికి, అమ్మయ్యా ఫరవాలేదూ, నేనూ ఏదో మాట్లాడగలనూ అనిపించింది.ఆ తరువాత situation సులభం అయింది.

    ‘ గురువుగారూ, మీరు ఏమీ అనుకోపోతే నేను కొన్ని ఫొటోలు తీసికుంటానూ అనగానే ‘ మీ ఇష్టం, కావలిసినన్ని తీసికోండి’ అన్నారు.మొత్తం ఓ నలభై ఫొటోలు తీసికున్నాను.బయట వెరెండాలో ఆయన కూర్చుని, వ్రాసుకునే కాగితాలతో సహా.అక్కడో జోకు వేశారు- నా చేతివ్రాత, నా భార్యకీ, బాపూగారికీ తప్ప ఎవరికీ అర్ధం అవదూ, వాళ్ళే ఫెయిర్ చేసికుంటూంటారూ, ఒక్కొక్కప్పుడు, నాక్కూడా అర్ధం అవదూ’- అని!

   వారింటికి సాయంత్రం 4.45 కి వెళ్ళాము, ఎప్పుడు బయటకి వచ్చామో చెప్తే ఆశ్చర్యపోతారు సరీగ్గా 7.40 కి. అంటే అయిదు నిమిషాలు తక్కువగా మూడు గంటలు! అసలు అలాటి వారికి మాతో అంత విలువైన సమయం గడపడానికి ఏం అవసరం? ఆ టైములో ఆయన రెండు మూడు కాల్ షీట్స్ వ్రాసుకోవచ్చు.అయినా సరే ఏం విసుక్కోకుండా, నేను అడిగిన ప్రతీ తలా తోకాలేని ప్రశ్నలకూ విసుక్కోకుండా సమాధానం చెప్పారంటే, నమ్మలేకపోయాము.

అప్పుడే ఎక్కడ అయిందీ ఇంకా చాలా ఉంది !